Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Φίλε Τάσο...

Κανονικά θα έπρεπε τώρα να σε συγχαρώ, αλλά…
Θα ήθελα πρώτα να σου αναπτύξω κάποιες σκέψεις μου για όλο αυτό το σκηνικό που διαδραματίστηκε τις τελευταίες ημέρες και που είχε τη συγκεκριμένη κατάληξη, τόσο ευτυχή για σένα και τόσο απογοητευτική για μένα.
Έχω λοιπόν άπειρους λόγους να αισθάνομαι πικρία και απογοήτευση για την αντιμετώπιση που γνώρισα από μέρους σου, η οποία με οδήγησε οριστικά εκτός επιλογής. Αισθάνομαι σαν μια στυμμένη λεμονόκουπα που την πέταξαν στα σκουπίδια ως παντελώς άχρηστη. Άραγε πιστεύεις ειλικρινά κι από τα βάθη της καρδιάς σου ότι άξιζα μια τέτοια μεταχείριση; Είσαι ο άνθρωπος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εδώ και δέκα συνεχή χρόνια βρίσκεται πιο στενά συνδεδεμένος μαζί μου στο χώρο του σχολείου και με γνωρίζεις καλύτερα απ’ όλους. Πιστεύεις λοιπόν ότι ξαφνικά είμαι άχρηστος; Σου θυμίζω όλες εκείνες τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε καθημερινά, όπου – έστω κι αν κάποιες φορές διαφωνούσαμε φαινομενικά – στην ουσία είχαμε κοινό πρίσμα αντιμετώπισης των πραγμάτων, της πολιτικής κακοδαιμονίας που βλέπαμε γύρω μας, αλλά και τόσων άλλων ωραίων πραγμάτων που κουβεντιάζαμε για τη μουσική, τον κινηματογράφο, το ποδόσφαιρο κλπ. Σου θυμίζω ότι ήσουν ο πιο στενός συνεργάτης μου όλα αυτά τα χρόνια, αλλά κυρίως τη φετινή χρονιά που ανέλαβα τη διεύθυνση του σχολείου. Ουσιαστικά δεν έκανα τίποτε, αν προηγουμένως δεν το κουβέντιαζα μαζί σου. Δική μου ήταν επίσης η επιθυμία να υποβάλεις αίτηση για τη θέση του υποδιευθυντή, για να πάρει αυτή η συνεργασία και πιο επίσημο θεσμικό χαρακτήρα. Γιατί σε εμπιστευόμουν απόλυτα και σε θεωρούσα πραγματικό και ανιδιοτελή φίλο. Άραγε δεν αναγνωρίζεις ότι ευεργετήθηκες από μένα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο συνάδελφο σε οποιοδήποτε θέμα είχα τη δυνατότητα να κάνω κάτι; Αρνήθηκα ποτέ τίποτε απ’ ό,τι ζήτησες ή χρειάστηκες; Άραγε δεν αναγνωρίζεις ότι στους εννιά μόλις μήνες που ασκούσα το ρόλο του διευθυντή σ’ αυτό το σχολείο, κατάφερα και καταφέραμε όλοι μαζί ν’ αλλάξουμε τελείως το κλίμα στον εργασιακό μας χώρο, να επαναφέρουμε τα χαμόγελα και τη διάθεση συνεργασίας σε όλους τους συναδέλφους, αλλά και στους μαθητές μας, μετά από μια μακρά περίοδο αδέξιας διοίκησης του σχολείου από τον προηγούμενο διευθυντή; Σ’ αυτό το σύντομο διάστημα δεν καταφέραμε να εμπλουτίσουμε το σχολείο με τόσα πράγματα που για πολλά χρόνια πριν δεν είχαν γίνει (νέοι πίνακες στις αίθουσες, πίνακες ανακοινώσεων, αντικατάσταση υλικού στο εργαστήριο πληροφορικής, μεταλλικό κιβώτιο για τις μπάλες και αποκατάσταση της αποθήκης αθλητικού υλικού κ.ά.), ενώ είναι ήδη σε εξέλιξη και άλλες βελτιωτικές παρεμβάσεις στους χώρους του σχολείου, και ταυτόχρονα το λύκειό μας είναι ίσως το μοναδικό σχολείο του νομού που εμφανίζει μηδενικά χρέη σε διάφορους φορείς ή προμηθευτές;
Φίλε Τάσο, κανονικά τώρα θα έπρεπε να σε συγχαρώ, αλλά…
Θέλω να ξέρεις ότι είχα εξασφαλίσει τη ρητή διαβεβαίωση των συναδέλφων που βρίσκονταν μερικές θέσεις πιο πάνω από μένα (κι από σένα) στην κατάταξη ότι θα σεβαστούν τη δική μου παρουσία και δε θα δηλώσουν το 3ο λύκειο, όπως αρχικά σκεπτόντουσαν. Εκτίμησα αφάνταστα την εντιμότητα και τη συναδελφική τους αλληλεγγύη και θεωρούσα ότι το πράγμα ήταν ξεκαθαρισμένο για μένα ως προς το σχολείο μου. Ήταν αδιανόητο λοιπόν ότι θα έκανες ποτέ εσύ, ο φίλος και στενός μου συνεργάτης, μια τέτοια κίνηση και ήταν σαν να έπεσε κεραυνός στο κεφάλι μου μόλις είδα την πρώτη σου προτίμηση! Κι αναρωτιέμαι τώρα πόσο έντιμο θεωρείς να με πετάξεις στο περιθώριο με την απόφασή σου αυτή, γνωρίζοντας καλά ότι εγώ από καιρό είχα ήδη δηλώσει και δεσμευτεί απέναντι στο σύλλογο ότι αυτό το σχολείο θα είναι η μοναδική μου επιλογή. Πόσο έντιμο θεωρείς να με πετάξεις στο περιθώριο, όταν ο ίδιος έθεσες την υπογραφή σου σ’ εκείνη τη συγκινητική έκθεση ευαρέσκειας που συνυπέγραψε σύσσωμος ο σύλλογος καθηγητών, δείχνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο κι εσύ μαζί με όλους ότι αναγνωρίζεις το ηθικό δικαίωμά μου να παραμείνω στη θέση αυτή και για τα επόμενα χρόνια; Μια υπογραφή δεν αποτελεί δέσμευση πανίσχυρη, όταν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό; Ή το έκανες με την υστερόβουλη σκέψη να με βάλεις σε ύπνο; Όταν λοιπόν εσύ, παρόλα αυτά, παρόλο δηλαδή ότι θα ήταν τόσο εύκολο να είχες χάσει το λύκειο, αν εγώ νωρίτερα δεν αποσπούσα τη διαβεβαίωση των άλλων συναδέλφων που το έκαναν πρόθυμα και αποκλειστικά για μένα, αποφασίζεις συνειδητά να «εκμεταλλευτείς» την ευκαιρία, για να ικανοποιήσεις ένα πρόσκαιρο συμφέρον ποδοπατώντας αξίες και ανθρώπους κι αδιαφορώντας για τη δική τους αξιοπρέπεια, λες και επιζητούσες απεγνωσμένα μια εκδίκηση για κάποιο αόρατο κακό που σου έκαναν, πώς θα πρέπει εγώ τώρα να σκέφτομαι για έναν τέτοιο άνθρωπο; Εκείνο το περίφημο μότο που είχες φαρδιά πλατιά πάνω από το γραφείο σου («Ουδείς επισφαλέστερος φίλος του ευεργετηθέντος») πόσο κωμικό μοιάζει τώρα πια που το επιβεβαιώνεις ο ίδιος με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο; Όλες εκείνες οι καθημερινές σου καταγγελίες και ο δίκαιος θυμός σου για τις μικρότητες των άλλων που είχες στο παρελθόν αντιμετωπίσει και ο ίδιος, για τα μικροσυμφέροντα που μας κυβερνούν και τον καιροσκοπισμό που καθημερινά βιώνουμε ολόγυρά μας, τώρα πια ξεχάστηκαν; Βρήκαμε βολικό να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που μας δίνει ένας νόμος αυτού του φαύλου συστήματος, για να πατήσουμε επί πτωμάτων; Κι αυτή η ρημάδα η αξιοπρέπεια πάει περίπατο; Αυτό το καθαρό βλέμμα να μπορούμε να κοιτάζουμε τον άλλο στα μάτια και να του λέμε μια καλημέρα χωρίς το σφίξιμο της ενοχής μέσα μας δεν είναι ένα από τα πιο ακριβά πράγματα που πρέπει να διαφυλάξουμε στη ζωή μας;
Φίλε Τάσο, κανονικά τώρα θα έπρεπε να σε συγχαρώ, αλλά…
Προτιμώ να σε προειδοποιήσω ότι η θέση του διευθυντή δεν είναι μόνο για να κολακεύουμε τον εγωισμό μας, αλλά μια θέση με φοβερές, φανερές και κρυφές, δυσκολίες, τρομαχτικές ευθύνες και αλλεπάλληλες παγίδες. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μεμψιμοιρώ μπροστά στους άλλους για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω κάθε φορά, αλλά μη φανταστείς πως αυτό σημαίνει ότι η φετινή χρονιά πέρασε ανώδυνα κι εύκολα, επειδή εσύ και οι άλλοι δεν αντιληφθήκατε τίποτε, δεν πήρατε χαμπάρι ότι πολλά απογεύματα ή σαββατοκύριακα τα πέρναγα στο σχολείο! Μ’ άλλα λόγια η θέση του διευθυντή, ιδιαίτερα ενός λυκείου, είναι μια θέση που συχνά δε σ’ αφήνει να κοιμηθείς τη νύχτα, γιατί το παραμικρό λάθος μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά σε κάποιον άνθρωπο, και μάλιστα παιδί, οπότε η ευθύνη ανήκει ακέραιη στον διευθυντή. Και κάτι πολύ σημαντικό: Ο διευθυντής δεν έχει ουσιαστικά καμία εξουσία αν δεν περιστοιχίζεται από ανθρώπους πρόθυμους να του σταθούν, ανθρώπους με εμπειρία και γνώση των προβλημάτων. Ξέρεις καλά ότι αυτή τη στήριξη την είχα αμέριστη φέτος από το σύνολο των συναδέλφων μας κι αυτό αποτελούσε την απόλυτη εγγύηση ότι θα μπορούσα να συνεχίσω το έργο μου με εξασφαλισμένη την επιτυχία. Αναρωτήθηκες αν η ίδια εγγύηση είναι εξασφαλισμένη και για τη δική σου προσπάθεια να διοικήσεις αυτό το σχολείο; Σκέφτηκες μήπως θα συμβεί το αντίθετο, όπως εγώ πιστεύω, αν κρίνω από την έκπληξη, την απογοήτευση και τις έντονες αντιδράσεις όλων των συναδέλφων που έχω συναντήσει αυτές τις ημέρες, οι οποίοι δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να δείξουν καθόλου καλή διάθεση απέναντι σ’ έναν άνθρωπο που λειτούργησε μ’ αυτόν τον τρόπο; Και μιλώ για συναδέλφους καταξιωμένους στο χώρο, παλιότερους από σένα, έμπειρους και έντιμους ανθρώπους. Ασφαλώς θα πρέπει να υπολογίσεις ανάμεσα σ’ αυτούς κι εμένα που γνωρίζω καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο κάθε κρυφή πτυχή της ζωής και των αναγκών αυτού του σχολείου. Πώς φαντάζεσαι από δω και πέρα λοιπόν τη δική μου παρουσία; Έχεις πιστέψει ότι θα μπορούσα ποτέ να σκύψω το κεφάλι αποδεχόμενος τον παραμερισμό μου μ’ ένα τρόπο ηθικά τόσο επιλήψιμο και να είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ μαζί σου; Ασφαλώς αυτό δε γίνεται. Δεν ξέρω καν αν θα παραμείνω στο σχολείο, γιατί ήδη αναζητώ τρόπο αποχώρησης, μιας και καταλαβαίνω πόσο δυσάρεστο θα είναι πια στο εξής το κλίμα στο σχολείο μας. Έχω την αίσθηση ότι την ίδια λύση σκέφτονται κι άλλοι συνάδελφοι…
Φίλε Τάσο, κανονικά θα έπρεπε τώρα να σε συγχαρώ, αλλά …
επειδή αυτό θα ήταν κατάφωρη υποκρισία, περιορίζομαι να σου ευχηθώ καλή επιτυχία. Ναι, αυτό είμαι υποχρεωμένος να το κάνω, όχι για τη δική σου καταξίωση, αλλά για το καλό των συναδέλφων μου που θα μείνουν πίσω στο σχολείο και που νοιάζομαι πολύ πώς θα πορευτούν από δω και πέρα, γιατί απ’ όλη αυτή την περιπέτεια αποκόμισα κι αυτό το ακριβό δώρο, την έμπρακτη εκδήλωση της αγάπης και του σεβασμού τους προς το πρόσωπό μου επικυρωμένη μάλιστα με τις ιδιόχειρες υπογραφές τους, ανάμεσα στις οποίες φιγουράρει και η δική σου…

Δεν υπάρχουν σχόλια: