Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Νικολάου Λιζέττα: Το χαμόγελο της Λιζέττας (1977)

Η Λιζέττα Νικολάου υπήρξε μια από τις πιο αξιόλογες τραγουδίστριες της δεκαετίας του '70, αν και μάλλον υποτιμημένη σε σχέση με την ποιότητα της φωνής της, αλλά και του ρεπερτορίου της. 
Πρωτοεμφανίστηκε πλάι στον Βασίλη Τσιτσάνη, αλλά σύντομα βρέθηκε στην ομάδα του Γιάννη Μαρκόπουλου κι έγινε η βασική γυναικεία φωνή του συγκροτήματός του συμμετέχοντας σε πολλές ηχογραφήσεις (Θεσσαλικός Κύκλος, Αφιέρωμα, Ανεξάρτητα, Οροπέδιο), αλλά και ζωντανές εμφανίσεις του συνθέτη.
Ο πρώτος προσωπικός της δίσκος κυκλοφόρησε από την Columbia το 1977 και, παρά τον μάλλον αυτάρεσκο τίτλο "Το Χαμόγελο της Λιζέττας", είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος με τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Δήμου Μούτση και του Γιάννη Σπανού. Υλικό ίσως άνισο και ετερόκλητο, που πάντως αναδεικνύει επαρκώς τις αναμφισβήτητες φωνητικές αρετές της Λιζέττας. 
Τα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου νομίζω πως είναι τα τρία που υπογράφει ο Δήμος Μούτσης ("Τώρα γι' άλλα τραγουδάμε", "Σαν ξημερώνει", "Μια κι είν' ο κόσμος"), τα οποία μάλιστα ακούστηκαν αρκετά εκείνα τα χρόνια, παρόλο που ο συνθέτης ήδη στρεφόταν σταδιακά προς άλλες μουσικές κατευθύνσεις. Μαζί μ' αυτά θα ξεχώριζα και το πολύ όμορφο τραγούδι "Αυτός ο Μάρτης" του Γιάννη Σπανού. Μάλλον εκτός κλίματος είναι τα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, αν και αξίζει μιας μνείας η ωραία λαϊκή σερενάτα "Απόψε να μην κοιμηθείς". Τέλος, από τα τρία τραγούδια του Μαρκόπουλου μόνο το ένα ("Εγώ θέλω") είναι πρωτότυπο, ενώ τα άλλα δύο είναι σε δεύτερη εκτέλεση.

(c) LP | EMI Columbia | 1977 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: d58

1 σχόλιο:

n0str0 είπε...

Μια εξαιρετικη παρουσια,οι μουσικες μνημες ξαναζουν.
Σ'ευχαριστω φιλε μου