Ο Γιώργος Κουρουπός μελοποιεί το "Μονόγραμμα" του Ελύτη

Το "Μονόγραμμα", το κορυφαίο ερωτικό ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, γράφτηκε το 1971 και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος. Η πρώτη μελοποιημένη του εκδοχή υπογράφεται από τον Γιάννη Ζουγανέλη (1983), ενώ το 1988 κυκλοφόρησε στη Γαλλία η δεύτερη μελοποίηση του έργου από τη σπουδαία Ελληνίδα μουσικό Angelique Ionatos (Αγγελική Ιωαννάτου).  Το 1999 ηχογραφήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάγνωση με τη σύμπραξη του Μίκη Θεοδωράκη και της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, οι οποίοι απαγγέλλουν σε μορφή διαλεκτικής αντίστιξης το ποίημα υπό τους ήχους του τρυφερότατου Adagio του Μίκη.
Το 2006 κυκλοφόρησε μια τρίτη ολοκληρωμένη μελοποίηση του έργου σε μουσική Γιώργου Κουρουπού. Πρόκειται για μια παραγωγή της Ορχήστρας των Χρωμάτων με την υποστήριξη της «Λέσχης του Δίσκου», μιας πολύ αξιόλογης εκδοτικής επιχείρησης που δραστηριοποιούνταν επί 40 τόσα χρόνια στο χώρο της λόγιας μουσικής και της έκδοσης μουσικολογικών βιβλίων, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Η παρούσα έκδοση είναι υψηλής αισθητικής σε μορφή πολυσέλιδου βιβλίου με χοντρά εξώφυλλα και πλούσιο πληροφοριακό υλικό για το έργο και τη μελοποίησή του. Περιέχονται κείμενα του συνθέτη και της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, καθώς και ολόκληρο το κείμενο του ποιήματος. Υπάρχει επίσης πλούσιο εικαστικό υλικό από το αρχείο του ίδιου του ποιητή, ενώ γίνεται αναλυτική παρουσίαση όλων των συντελεστών της ηχογράφησης. Πραγματικά μια έκδοση-κόσμημα, αντάξια του μεγάλου έργου του ποιητή, σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα.
Ο συνθέτης χαρακτηρίζει το έργο με τον αδόκιμο όρο «σκηνική καντάτα», που πάντως αποδίδει με ακρίβεια τη φόρμα του έργου. Πρόκειται δηλαδή για μια σύνθεση για δύο φωνές (βαρύτονο και σοπράνο) σε μορφή τυπικής καντάτας, αλλά με την αναγκαία προϋπόθεση μιας στοιχειώδους σκηνικής δράσης, την οποία υπαινίσσεται το κείμενο. Υπάρχουν δύο πρόσωπα, ο άνδρας και η γυναίκα, τα οποία διαλέγονται ερωτικά, χωρίς απαραίτητα να βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Ο πόνος μάλιστα για τη διαφαινόμενη «απουσία» του γυναικείου προσώπου συστέλλει και διαστέλλει εναλλάξ το χρόνο και διαμορφώνει μια κλιμακωτή διαδρομή δραματικής κορύφωσης.

Η μουσική του Γιώργου Κουρουπού είναι γραμμένη με πλήρη επίγνωση της ιδιαιτερότητας του κειμένου και της συμβατικότητας που εξ ορισμού έχει ένα τόσο τολμηρό μελοποιητικό εγχείρημα. Οι στέρεες όμως μουσικές του γνώσεις τού επιτρέπουν να ανατρέξει στις προχωρημένες μουσικές αντιλήψεις που ανέδειξε ο 20ος αιώνας (σειραϊσμός, δωδεκαφθογγισμός και ατονικότητα), για να υποτάξει το απαιτητικό κείμενο σε συγκεκριμένη μουσική φόρμα. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, αν και δύσκολο ως ακρόαμα, ειδικά για ακροατές αμύητους σε τέτοια μουσικά μονοπάτια. Αλλά έτσι κι αλλιώς τις ίδιες δυσκολίες πρόσληψης επιβάλλει και το κείμενο, έστω κι αν σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης δίνει την αίσθηση μιας απλής ερωτικής εξομολόγησης.

Το ρόλο του άνδρα υποδύεται ο εξαιρετικά δραστήριος στη δισκογραφία τα τελευταία χρόνια, βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, γνωστός μας και από ερμηνείες του σε έργα του Νίκου Μαμαγκάκη, του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Νίκου Κυπουργού, του Μιχάλη Γρηγορίου κ.ά. Στο ρόλο της γυναίκας η σοπράνο Βασιλική Καραγιάννη. Τη Χορωδία διευθύνει ο Νίκος Βασιλείου. Τη γενική μουσική επιμέλεια και διεύθυνση της Ορχήστρας Των Χρωμάτων έχει ο Μίλτος Λογιάδης.
Το έργο υπήρξε παραγγελία της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» και παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη εκτέλεση στις 18 Σεπτεμβρίου του 2004 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπου και έγινε η παρούσα ηχογράφηση.

"Περιμένοντας τους βαρβάρους" του Γιάννη Γλέζου

Ιδού μια εξαιρετικά φιλόδοξη και δύσκολη προσπάθεια του αξιόλογου συνθέτη Γιάννη Γλέζου να μελοποιήσει γνωστά ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη! Φαίνεται μάλιστα ότι το διάβημά του αυτό είχε τη θερμή παρότρυνση του θείου του, ποιητή Γιάννη Ρίτσου!
Ο Γιάννης Γλέζος έγινε γνωστός στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του '60, όταν αναδείχθηκε σε έναν από τους αξιολογότερους δημιουργούς της ομάδας του Αλέκου Πατσιφά στη Lyra. Εκείνη άλλωστε την εποχή μάς έδωσε και τους δύο σημαντικότερους δίσκους του, την "Ελένη του Μάη" (1968) και τα "12 Τραγούδια του F.G.Lorca" (1969). Από τότε κιόλας ξεκίνησε η γόνιμη σχέση του με τη μελοποιημένη ποίηση. Ο δίσκος του για τον Λόρκα αποτελεί αναμφισβήτητα ένα μικρό αριστούργημα του είδους. Σε ανάλογο υψηλό επίπεδο κινήθηκε και ο επόμενος δίσκος του  με ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα ("Εμιλιάνο Ζαπάτα", 1971) και λίγο αργότερα μια δεύτερη δουλειά σε ποίηση του Λόρκα ("Αντόνιο Τόρες Χερέδια", 1974). Ακολούθησε τετράχρονη σιωπή, όταν έφυγε στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη) για σπουδές, για να επανέλθει το 1978 με το δίσκο "Χαρούμενος πηγαίνω". Ωστόσο η επιστροφή του δεν σημαδεύτηκε με την ίδια επιτυχία και οι νέες του δουλειές δεν είχαν πλέον τη φρεσκάδα και την έμπνευση των έργων της πρώτης του περιόδου.
Σ' αυτήν λοιπόν τη δεύτερη δημιουργική του περίοδο εντάσσεται και η μελοποίηση των 12 ποιημάτων του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή. Το αποτέλεσμα δυστυχώς κινείται σε μέτρια επίπεδα και δίνει έντονα την αίσθηση ότι πρόκειται για μια πειραματική προσέγγιση, χωρίς να κομίζει τίποτε στην ούτως ή άλλως αυτάρκη ποίηση του Καβάφη. Ρυθμικά κομμάτια συχνά εμβατηριακού χαρακτήρα, που δεν καταφέρνουν να διεισδύσουν στις λεπτές αποχρώσεις της καβαφικής ποίησης, όπως τόσο λαμπρά λίγο νωρίτερα το είχε καταφέρει ο Μάνος Χατζιδάκις στον "Μεγάλο Ερωτικό" ή ο Δήμος Μούτσης στην "Τετραλογία" κι ακόμη καλύτερα αργότερα ο Θάνος Μικρούτσικος στο "Γέρο της Αλεξάνδρειας" (1983). Στις πιο λυρικές στιγμές του δίσκου ("Δέησις", "Φωνές", "Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον", "Ιθάκη") τα πράγματα είναι καλύτερα, χωρίς ωστόσο να αντιμετωπίζεται επιτυχώς η αίσθηση του απλού πειραματισμού, ο οποίος θα χρειαζόταν οπωσδήποτε μια ουσιαστικότερη συνέχεια, για να μπορέσει να δικαιωθεί.
Όλα τα τραγούδια ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης με την αδέξια και άγουρη φωνή του. Η δεύτερη φωνή ανήκει στη Μαρίζα Κωχ.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Όρνιθες (2000)

Για την κωμωδία του Αριστοφάνη "Όρνιθες" που ανέβασε το 2000 το Εθνικό Θέατρο ο αξιόλογος συνθέτης και τραγουδοποιός Δημήτρης Παπαδημητρίου έγραψε τη μουσική αναμετρώμενος με τόλμη και αρετή προς το μυθικό επίτευγμα του Μάνου Χατζιδάκι πάνω στο ίδιο έργο που πείχε σκηνοθετήσει ο Κάρολος Κουν τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα και είχε προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις στο συντηρητικό κατεστημένο της εποχής! 

Εδώ χρησιμοποιήθηκε η μετάφραση του Α. Ροσόλυμου (που δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Σολομό), η οποία μπορεί μεν να υπολείπεται εκείνης του Βασίλη Ρώτα ως προς τους ευφάνταστους αναχρονισμούς, αλλά είναι ενδιαφέρουσα και σοβαρή. 

Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Κώστας Τσιάνος και πρωταγωνίστησαν οι: Πέτρος Φιλιππίδης, Σωτήρης Τζεβελέκος, Τάσος Παλατζίδης και Νίκος Μπουσδούκος. Τραγούδησαν οι κορυφαίοι του χορού Χαρά Κεφαλά και Αντώνης Λουδάρος. Στο χορό συμμετείχε και η άγνωστη ακόμη Φωτεινή Δάρρα. 

Το αποτέλεσμα είναι πολύ αξιόλογο με θαυμάσιες μουσικές ιδέες που δε δείχνουν καμία συμπλεγματική εξάρτηση από το ιστορικό τους πρότυπο.

Στη μνήμη μιας αληθινής σταρ!

Έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες, στις 12 Αυγούστου, τη μέρα που εγώ γιόρταζα τα γενέθλιά μου, η Lauren Bacall (1924-2014), μια αληθινή σταρ της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, μια σαγηνευτική κινηματογραφική περσόνα και μια γυναικεία φιγούρα που έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της στη μεγάλη οθόνη και στις καρδιές μας!

Την πρωτογνώρισα μέσα από την αινιγματική "αναίδεια" της έκφρασής της στην περιπέτεια "To Have and Have Not", παραγωγής 1944, στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση, όπου γνωρίστηκε κιόλας με τον μεγάλο Hamphrey Bogart, για να μοιραστεί στη συνέχεια μαζί του τη ζωή της μέχρι τον πρόωρο θάνατό του (1957). Συμπορεύτηκαν τα επόμενα χρόνια στην οθόνη σε μια υπέροχη σειρά noir αριστουργημάτων ("The Big Sleep", 1946, "Dark Passage", 1947) με αποκορύφωμα το έξοχο κλειστοφοβικό δράμα "Key Largo" (1948), όπου νομίζω πως έκανε την ωριμότερη και γοητευτικότερη ερμηνεία της και μ' έκανε να την ερωτευτώ διά παντός!

Η Lauren υπήρξε και μια ξεχωριστή προσωπικότητα με προοδευτική στάση ζωής και αντισυμβατική συμπεριφορά. Δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη μοναδική της γενναιότητα, της ίδιας αλλά και του Humphrey, να περιγελά και να σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο κάποιους καιροσκόπους διάσημους συναδέλφους της (Gary Cooper, John Wayne, Robert Taylor), οι οποίοι, όταν στις αρχές της δεκαετίας του '50 την αμερικανική κοινωνία δηλητηρίαζε η θλιβερή μακαρθική ψύχωση, έσπευσαν να πυροδοτήσουν την αντικομμουνιστική υστερία καταδίδοντας προοδευτικούς κινηματογραφιστές. Ανάμεσα σ' αυτούς δυστυχώς ήταν κι ο "δικός" μας Elia Kazan! Και τι κρίμα! Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του αριστουργήματα, όπως το "A Tree Grows in Broklyn" (1945) και το "A Street Named Desire" (1951), κι έχοντας πρόσφατα αποτίσει φόρο τιμής στον μεγάλο μεξικανό αγωνιστή Εμιλιάνο Ζαπάτα ("Viva Zapata", 1952), έσπευσε ν' ασπαστεί το αποτρόπαιο δόγμα του διεστραμμένου γερουσιαστή καταθέτοντας την αντικομμουνιστική καρικατούρα "Man On a Tightrope" (1953), με την οποία εξέθεσε κιόλας τον σπουδαίο ηθοποιό Frederic March! Ευτυχώς αμέσως μετά ήρθε η μεταμέλεια με το κορυφαίο "On the Waterfront" (1954). Απέναντι σ' όλα αυτά τα ταπεινωτικά φαινόμενα εκφυλισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας η υπέροχη Lauren Bacall στάθηκε όρθια και τους γύρισε αγέρωχα την πλάτη της!

Αντίο, φίλε...

Τον βρήκα ξαφνικά στο δρόμο μου κι ας βαδίζαμε σε αντίστροφες κατευθύνσεις.

Τον γνώρισα μέσα από τις χωρίς αισθήματα διαδικτυακές διαδρομές

και γίναμε φίλοι των βαθέων αισθημάτων και της αμοιβαίας εκτίμησης.

Ανοίξαμε την καρδιά μας και σμίξαμε δυο κόσμους που έμοιαζαν αταίριαστοι.

Μια καρδιά που χώραγε όλο τον κόσμο, δεν μπορούσε να μη χωρέσει και τη δική μου παραφωνία!

Δεν ήξερε από προσποίηση ή μισόλογα και πάντα έλεγε ανοιχτά κάθε του στοχασμό.

Όσο κι αν αυτό τον έκανε δυσάρεστο στην αρχή, στο τέλος συνήθως τον δικαίωνε!

Ήταν ο Μάριος της καρδιάς μου, ο Μάριος που το 'σκασε για πάντα πριν από λίγες ώρες!

Δεν πρέπει να τον κλάψω, γιατί αυτό δεν αρμόζει στη γενναιότητά του.

Λέω απλά να τον τραγουδήσω και να τού ευχηθώ καλή αντάμωση εκεί στον καινούργιο του κόσμο, 
παρέα με τον Μάνο και τους άλλους αγαπημένους...

Κι εδώ το υπέροχο τραγούδι που έγραψε για τον Μάριο η καλή μου φίλη Βασιλική από τη Λάρισα:

Κώστας Γεωργουσόπουλος: Δάσκαλε που δίδασκες...

Αφορμή για το παρακάτω σχόλιο  έλαβα από την πρόσφατη («Ελευθεροτυπία», Σάββατο, 26/4/2014) επιφυλλίδα με τίτλο "Ιδιώνυμο" * του Πορφύριου, που δεν είναι άλλος από τον  σεβαστό δάσκαλο Κώστα Γεωργουσόπουλο.

Θέλω, πριν απ’ όλα, να δηλώσω το βαθύ θαυμασμό και την εκτίμησή μου στον αγαπητό κύριο Γεωργουσόπουλο ή καλύτερα Κ. Χ. Μύρη, μιας και η εκτίμησή μου έχει να κάνει με την καλλιτεχνική και δημιουργική του πλευρά ήδη από τα νεοκυματικά χρόνια, αλλά κυρίως από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70, τότε που η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο πλούτισε το νεοελληνικό πολιτισμό με κορυφαία αριστουργήματα, όπως το «Χρονικό» και η «Ιθαγένεια», αλλά και λίγο αργότερα, όταν η σύντομη συνεργασία του με την Ελένη Καραΐνδρου  απέφερε τον εμβληματικό κύκλο τραγουδιών «Η μεγάλη αγρυπνία», χωρίς να ξεχνώ φυσικά την τεράστια συμβολή του στο χώρο του θεάτρου τόσο ως μελετητή όσο και ως μεταφραστή.

Με δεδομένη λοιπόν την εκτίμησή μου για τον σημαντικό πνευματικό άνθρωπο σε συνδυασμό με την επαγγελματική μας συγγένεια, μιας και τυγχάνει να είμαι ενεργός εκπαιδευτικός, ομολογώ πως αισθάνθηκα τεράστια απογοήτευση από τη συγκεκριμένη επιφυλλίδα, η οποία σχολιάζει, ακροθιγώς έστω, την κακοδαιμονία της εν Ελλάδι σύγχρονης δημόσιας εκπαίδευσης.

Ας μού επιτρέψει λοιπόν να πω ότι έχω την προσδοκία από έναν τέτοιον άνθρωπο να μην αντιμετωπίζει έτσι επιδερμικά και αφ’ υψηλού ένα τόσο σοβαρό και πολυσύνθετο φαινόμενο, όπως η δημόσια εκπαίδευση, ταυτιζόμενος απροκάλυπτα με μια αυταρχική πολιτική ηγεσία που βαρύνεται ήδη με εγκληματικές παρεμβάσεις, οι οποίες απειλούν να καταβυθίσουν αύτανδρο το άμοιρο σκάφος του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του. Όχι, δε θέλω να παίξω κάποιο ρόλο υπερασπιστή των χρεοκοπημένων συνδικαλιστικών πρακτικών κι ούτε παραβλέπω τις αναμφισβήτητες ευθύνες του συναφιού μου! Αλλά διαμαρτύρομαι που με τόση ευκολία από τη γραφίδα ενός πνευματικού ανθρώπου προσυπογράφεται η θλιβερή επωδός που παιανίζουν ανεύθυνα οι ραψωδοί της εξουσίας επαναλαμβάνοντας μονότονα πως για όλα φταίει ο δασκαλάκος** της μαχόμενης εκπαιδευτικής καθημερινότητας!

Πιο συγκεκριμένα λοιπόν, έχω την προσδοκία και την απαίτηση από σας, κύριε Γεωργουσόπουλε, να μην υιοθετείτε άκριτα τη φτηνή επικοινωνιακή προπαγάνδα για το δήθεν υπουργικό ενδιαφέρον, για παράδειγμα, να καλυφθούν οι χαμένες μαθητοώρες λόγω των μαθητικών καταλήψεων (τις οποίες καταδικάζω χωρίς περιστροφές), ενώ οφείλετε να γνωρίζετε ότι πολλαπλάσιες ώρες χάθηκαν και δυστυχώς εξακολουθούν να χάνονται λόγω έλλειψης καθηγητών σε πάμπολλες σχολικές μονάδες με απόλυτη ευθύνη των αρμοδίων! 
Έχω την προσδοκία να μη δίνετε και τόση βάση στις μεθοδευμένες επιθέσεις κατασυκοφάντησης του δασκάλου, όταν, για παράδειγμα, ο αρμόδιος υφυπουργός ανερυθρίαστα εκτοξεύει το χονδροειδές ψεύδος ότι στις καταλήψεις οι εκπαιδευτικοί κάθονται στα σπίτια τους και πληρώνονται, αν και γνωρίζει καλά πως παρευρίσκονται υποχρεωτικά (άλλως καταγράφονται ως αδικαιολογήτως απόντες) στον αύλειο χώρο πασχίζοντας να συνδιαλλαγούν με τους μαθητές, ώστε ν' ανοίξει το σχολείο, ενώ συχνά πραγματοποιούν ακόμη και υπαίθριες συνεδριάσεις του συλλόγου! 
Έχω την προσδοκία να αντιλαμβάνεστε πως η επιφυλακτικότητα όλων των εκπαιδευτικών στο θέμα της αξιολόγησης δεν έχει να κάνει μόνο με ιδεοληπτική εμμονή ή και παραδοχή της ανεπάρκειάς τους, όπως τόσο βολικά διατείνονται οι συκοφάντες, αλλά πολύ περισσότερο με την αμφισβήτηση των σκοπιμοτήτων που υποκρύπτει. 
Έχω την προσδοκία να γνωρίζετε πως πίσω από το εύστοχο κλισέ που επιστρατεύετε ως κατακλείδα του κειμένου σας («όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή») κρύβεται η αληθινή ευθύνη εκείνων που ήδη τα τελευταία 3-4 χρόνια έχουν καταργήσει περίπου το 20% των σχολικών μονάδων στην επικράτεια αποκλειστικά και μόνο με οικονομίστικα και διόλου με εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά κριτήρια! Άραγε ποιος πνευματικός άνθρωπος αυτού του τόπου ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας γι’ αυτήν την εκφυλιστική πολιτική;

Όσο κι αν η ανεπαρκής συνδικαλιστική ηγεσία έχει σταθεί ανίκανη ν' αναδείξει την αληθινή πραγματικότητα στο χώρο της παιδείας, την ώρα που τα ΜΜΕ έχουν υψώσει έναν τεράστιο παραμορφωτικό φακό μεταξύ σχολείου και κοινωνίας, αυτό δε δίνει το ηθικό δικαίωμα σ’ έναν σκεπτόμενο και πολύπειρο άνθρωπο με προοδευτικό πνεύμα ν' αγνοεί την αμείλικτη πραγματικότητα και να συνθέτει αντιεκπαιδευτικά λιβελλογραφήματα επιβραβεύοντας εμμέσως και τροφοδοτώντας με επιχειρήματα τους στυγερούς θύτες της άμοιρης δημόσιας εκπαίδευσης…

________________

* Δείτε το δημοσίευμα του Κ. Γεωργουσόπουλου

**Αυτός ο "δασκαλάκος" είναι που κάποτε είχε υμνήσει με τόση συμπάθεια ο κύριος Γεωργουσόπουλος στο "Χρονικό" του:

Μια φωνή χωρίς παρωπίδες από την εκκλησία

Ήρθε και πάλι δυστυχώς στην επικαιρότητα μια σκοτεινή πλευρά των λειτουργών της εκκλησίας μας μέσα από τον παροξυσμό μίσους και τις κατάρες ενός ιεράρχη, ο οποίος εξεμάνη εναντίον ενός συγγραφέα! Το έχουμε δυστυχώς ζήσει πάμπολλες φορές αυτό το μεσαιωνικό σκηνικό που ομολογώ πως είναι απολύτως αποκρουστικό και οπωσδήποτε έξω από τον νηφάλιο λόγο που εξ ορισμού πρέπει να εκπηγάζει από τα χείλη των λειτουργών μιας θρησκείας που κατεξοχήν διδάσκει την αγάπη!

Δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στο συγγραφικό τάλαντο του Νίκου Δήμου, αν και οφείλω να ομολογήσω πως εκείνο το νεανικό του πόνημα με τίτλο "Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας", τότε, στα χρόνια του '70, με είχε εντυπωσιάσει, γιατί εκεί μέσα ανακάλυψα πολλά στοιχεία του εαυτού μου. Αν μη τι άλλο, πάντως, τού αναγνωρίζω τη γενναιότητα να λέει με παρρησία τη συχνά αμφισβητούμενη άποψή του. 

Πρόσφατα ο Νίκος Δήμου έκανε δηλώσεις καταγγέλλοντας ότι δεν αναγνωρίζει ως αρχηγό κράτους το ...Άγιο Φως! Αρχικά αιφνιδιάστηκα. Σκέφτηκα τι κοινοτοπία ήταν ξαφνικά αυτή; Υπήρχε δηλαδή κανείς που να θεωρούσε ...αρχηγό κράτους το Άγιο Φως; Μέσα από τον καταιγισμό των δημοσιευμάτων και κυρίως μέσα από την απίστευτου μίσους κι εμπάθειας κραυγή του μητροπολίτη Αμβρόσιου διαπίστωσα ότι ήμουν βαθιά νυχτωμένος κι ότι πράγματι πλάι στο συρφετό των στυλιζαρισμένων ηγετών της παγκόσμιας κοινότητας υπάρχει κι ένας ηγέτης sui generis, σε ...άυλη μορφή, σε εκδοχή φωτός, εκδοχή που μόνο στην αρχαιοελληνική μυθολογία θα μπορούσαμε να φανταστούμε μέσα από τις απίθανες μεταμορφώσεις του πολυμήχανου πατέρα των ολυμπίων θεών! Φυσικά χαμογέλασα με συγκατάβαση, γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που εκδηλώνονταν ανάλογες αντιλήψεις ειδωλολατρικής κατεύθυνσης από τη μεριά της εκκλησίας. 

Ωστόσο και πάλι διαψεύστηκα στην προπέτειά μου να βάλω όλους τους λειτουργούς της εκκλησίας στο ίδιο τσουβάλι. Γιατί βρέθηκα τυχαία σ' ένα διαδικτυακό τόπο, όπου με έκπληξη, αλλά σίγουρα με μεγάλη ικανοποίηση, διάβασα τις απόψεις του πατρός Β. Θερμού, ο οποίος σε ευθεία αντίθεση με τον φανατισμό του Αμβρόσιου λέει μεταξύ άλλων:

Εν ολίγοις, ως Εκκλησία δεν μάθαμε να είμαστε ένας από τους πολλούς. Και πεισματικά αρνιόμαστε να το μάθουμε βρίζοντας όποιον μάς θυμίζει αυτό το καθήκον. Επιπλέον, φαντασιωνόμαστε πως μόνο εμείς εκφράζουμε αυτό που λέγεται Εκκλησία. Αγνοούμε πως υπάρχουν αρκετοί πιστοί (μεταξύ των οποίων και εγώ και πολλοί άλλοι που γνωρίζω) που βρίσκουν γελοίο να υποδεχόμαστε το Άγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους! Είναι περιττό να τονίσω ότι αντιδράσεις σαν και αυτές που επικρίνουμε εδώ απλώς “σπρώχνουν πιο βαθιά το καρφί”. Με άλλα λόγια, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δικαιώνουν τους ορθολογιστές στις προκαταλήψεις τους και να παγιώνουν ακόμη περισσότερο την εντύπωσή τους ότι αυτό που ονομάζεται “Ορθόδοξη Εκκλησία” δεν είναι παρά ένας όχλος σκοταδιστών και φανατικών ρασοφόρων και των αφελών οπαδών τους.
Χειροκροτώ χωρίς σχόλια!

Ο νέος δίσκος του μαέστρου Γιώργου Πέτρου από τη DECCA

Κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες η νέα ηοχογράφηση του Έλληνα αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου για τη μεγάλη αγγλική εταιρία DECCA. 

Πρόκειται για ένα μικρό αφιέρωμα στον σημαντικό Γερμανό συνθέτη Johann Adolf Hasse (1699-1783) που έδρασε κυρίως στη λεγόμενη εποχή του Ροκοκό. 

"Rokoko" είναι και ο τίτλος του δίσκου. Περιλαμβάνει μια ανθολογία με άριες από διάφορες όπερες του συνθέτη ερμηνευμένες από τον σύγχρονο Κροάτη κοντρατενόρο Max Emanuel Cencic. 

Ο δίσκος επίσης περιλαμβάνει και το αγαπημένο Κοντσέρτο για Μαντολίνο με σολίστ τον Έλληνα Θεόδωρο Κίτσο. 

Τα έργα ερμηνεύει η Armonia Atenea με όργανα εποχής. Δεν είναι άλλη από τη γνωστή μας Camerata, όπως μετονομάστηκε για το διεθνές κοινό.

Ο Σάκης Μπουλάς ερμηνεύει Καβάφη

Ο πρόωρα χαμένος και ιδιαίτερα προικισμένος καλλιτέχνης Σάκης Μπουλάς (1954-2014) λόγω της μεγάλης δημοφιλίας του ως ηθοποιός της μικρής οθόνης θεωρώ ότι αδικείται από το μονοδιάστατη υπερπροβολή αυτής της ιδιότητάς του, καθώς υπήρξε ένας πολύ αξιόλογος τραγουδιστής με σοβαρή δισκογραφική παρουσία και μάλιστα μακράς διαρκείας. 

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '70 είχε αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία του στο τραγούδι με δύο σημαντικές συνεργασίες: Το 1976 συμμετείχε στο δίσκο "Καντάτα για τη Μακρόνησο" του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και το 1977 στους "Αχαρνής" του Διονύση Σαββόπουλου. 

Η συνεργασία του μάλιστα με τον Θάνο Μικρούτσικο συνεχίστηκε και τα κατοπινά χρόνια, καθώς το 1983 συμμετείχε στο τραγούδι-ποταμό "Ιχνογραφία" μαζί με τον Γιώργο Μεράντζα και ταυτόχρονα στον κύκλο τραγουδιών "Ο Γέρος της Αλεξάνδρειας" πάνω σε ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη. Στον κύκλο αυτόν, που είχε για βασικούς ερμηνευτές τον Γιώργο Μεράντζα και τον Κώστα Θωμαΐδη, ο Σάκης Μπουλάς ερμήνευσε με συγκινητική εκφραστική εσωτερικότητα σε μορφή θεατρικής απαγγελίας καβαφικούς στίχους ("80 χρόνια αργότερα") με αυτοσχεδιαστική μουσική υπόκρουση πνευστών.

Ακούστε το: