Σωκράτης Βενάρδος, Εθνεγερσία (1973)

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ (1973)
Μουσική: Σωκράτης Βενάρδος

Ο Σωκράτης Βενάρδος (1927-1983) υπήρξε διαπρεπής πρωτοψάλτης και αξιόλογος συνθέτης θρησκευτικών έργων. Στη δισκογραφία έχει καταθέσει μερικές ενδιαφέρουσες συνθέσεις, όπως η "Φάτνη" (1971), ο "Ύμνος της αγάπης" (1977) και το ορατόριο "Κοσμάς ο Αιτωλός" (1980). 
Ανάμεσά τους και το εθνικοπατριωτικό λαϊκό ορατόριο "Εθνεγερσία" (1973). Το έργο παρουσιάστηκε αρχικά σε ζωντανή εκτέλεση στο θέατρο Λυκαβηττού τον Σεπτέμβρη του 1971 συμμετέχοντας στη φαρσοκωμωδία που έστησαν οι δικτάτορες για τον εορτασμό των 150 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Στη δισκογραφία πέρασε δύο χρόνια αργότερα μέσω της Ωδής, της δικής του δισκογραφικής εταιρίας. Βασίζεται σε κείμενα του ιστορικού Δημήτρη Φωτιάδη, τα οποία περιγράφουν σε μορφή χρονικού την πορεία του Ελληνισμού από τα χρόνια της Άλωσης ίσαμε τον μεγάλο Σηκωμό του '21. Το κείμενο διανθίζεται με επιλεγμένα αποσπάσματα από το θησαυρό του δημοτικού μας τραγουδιού διαπλεγμένα με ποιητικά κείμενα του Ανδρέα Κάλβου, του Διονυσίου Σολωμού, του Ρήγα και του Άγγελου Σικελιανού.
Ο συνθέτης έγραψε πρωτότυπη μουσική για όλα αυτά τα εμβόλιμα ποιητικά μέρη αντλώντας την έμπνευσή του κυρίως από την ελληνική, αλλά και τη δυτική μουσική παράδοση, σε ύφος μεγαλόπρεπο ή θρηνητικό, ανάλογα με τη θεματική του αφετηρία κάθε φορά. Το έργο αποδίδεται από Συμφωνική Ορχήστρα, αλλά και ορχήστρα παραδοσιακών οργάνων σε μια ενδιαφέρουσα διαλεκτική συνοδοιπορία. Συμμετέχει επίσης και μικτή χορωδία, ενώ στα φωνητικά μέρη έχουμε τη σύμπραξη πολυάριθμων σολίστ, μεταξύ των οποίων και ο γνωστός μας από το "Άξιον Εστί", ηθοποιός και βαρύτονος, Θόδωρος Δημήτριεφ. Τα αφηγηματικά μέρη αποδίδει η μεγάλη μας ηθοποιός Αλέκα Κατσέλη.

Μιχάλης Χριστοδουλίδης, ''1955'' (2005)

Μιχάλης Χριστοδουλίδης
1955
CD | ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ | 2005 | mp3 @320 | Εξώφυλλα
___________________

Εδώ και καιρό ήμουν στα ίχνη αυτού του σπάνιου διαμαντιού κι επιτέλους πρόσφατα μπόρεσα να το εξασφαλίσω...
Πρόκειται για έναν "αγωνιστικό" δίσκο του σπουδαίου Κύπριου συνθέτη Μιχάλη Χριστοδουλίδη, που εδώ και τρεις δεκαετίες (μετά από λαμπρή σταδιοδρομία στο εξωτερικό) δραστηριοποιείται στη μάνα Ελλάδα σε μόνιμη πια βάση. Ήδη αρκετές δουλειές του έχουν περάσει στην επίσημη ελληνική δισκογραφία. Θυμίζω τις πιο χαρακτηριστικές: "Ες γην εναλίαν Κύπρον" (1992), "Των Αθανάτων" (1994), "Η καρδιά μου πεθυμώντα" (2000). Αρκετά τραγούδια του περιλαμβάνονται σε προσωπικούς δίσκους τραγουδιστών, κυρίως του Γιώργου Νταλάρα. Και φυσικά να τονίσω την αξιολογότατη και βραβευμένη δουλειά του για τον ελληνικό κινηματογράφο ("Αττίλας '74", "Η κάθοδος των 9", "Δυο ήλιοι στον ουρανό").
Ο παρών δίσκος δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ από την επίσημη δισκογραφία. Όσο και να ψάξετε, δε θα βρείτε στοιχεία ή πληροφορίες για τη δουλειά αυτή! Κι εγώ αναγκαστικά έχω περιοριστεί στις λιγοστές πληροφορίες που περιέχονται στο συνημμένο φυλλαδιάκι του δίσκου. Φαίνεται πως κυκλοφόρησε το 2005, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την έναρξη του Κυπριακού Αγώνα, από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου σε περιορισμένα αντίτυπα. Φυσικά ο τίτλος παραπέμπει στη χρονολογία-ορόσημο του αιματηρού κυπριακού απελευθερωτικού Αγώνα (1955-1959) ενάντια στη στυγνή αγγλοκρατία. Ενταγμένοι στις τάξεις της πατριωτικής οργάνωσης ΕΟΚΑ, βρήκαν τραγικό θάνατο αμέτρητοι Κύπριοι αγωνιστές, πολλοί από τους οποίους αναδείχθηκαν σε εθνικούς ήρωες της μαρτυρικής Μεγαλονήσου, αλλά και ολόκληρου του Ελληνισμού (Αυξεντίου, Καραολής, Παλληκαρίδης κ.ά.). Ο Αγώνας δεν οδήγησε στο επιθυμητό αποτέλεσμα της Ένωσης με την Ελλάδα, αλλά έφερε την ανεξαρτησία του νησιού, παρόλο που η περιπέτεια αυτή είχε (και έχει) δυστυχώς πολύ δρόμο ακόμη μπροστά της...
Τα τραγούδια στηρίζονται σε λαϊκή ποίηση Κυπρίων αγωνιστών που περιγράφουν την τραγωδία του τόπου τους. Γνωστότερος απ' αυτούς ο Μιχάλης Πασιαρδής, αξιόλογος Κύπριος ποιητής, μόλις δεκαπεντάχρονος την εποχή που ξεκίναγε ο μεγάλος ξεσηκωμός. Τα ποιήματα είναι κυρίως αγωνιστικού χαρακτήρα, αλλά δε λείπουν και οι βαθιά συναισθηματικές και ελεγειακές εξάρσεις. Έτσι δεν είναι δα και δύσκολο να βρεθείτε μπροστά σε μερικές απρόσμενες συγκινησιακές φορτίσεις που ίσως εκβιάσουν κάποιο φευγαλέο δάκρυ στην άκρη του ματιού σας. Ακούστε, ας πούμε, τις πανέμορφες "Ωδές του Νότου". Αλλά και την ωραιότατη μελοποίηση της κυπριακής παραλλαγής του ακριτικού τραγουδιού "Ο Διγενής και ο Χάρος".
Η μουσική ικανότητα του Μιχάλη Χριστοδουλίδη αναδεικνύεται επίσης και μέσα από την εξαιρετική ενορχήστρωση του υλικού του. Όργανα ακουστικά (βιολοντσέλο, βιόλα, κιθάρες, μαντολίνο, φλάουτο κ.ά.) μαζί με το πιάνο, που παίζει ο ίδιος, διαμορφώνουν ένα απολύτως γοητευτικό συνολικό ακρόαμα. Και ταπεινοί, αλλά θαυμάσιοι υπηρέτες αυτού του εκλεκτού υλικού, στάθηκαν οι Κύπριοι ερμηνευτές του. Γνωστότερος απ' αυτούς ο εξαιρετικός Δώρος Δημοσθένους και μαζί του ο βαρύτονος Κύρος Πατσαλίδης και οι τραγουδιστές Κούλης Θεοδώρου, Άννα Αλεξοπούλου και Παυλίνα Κωνσταντοπούλου. Συμμετέχει επίσης η Χορωδία "Λέανδρος Σιταρός", που διευθύνει η Μάρω Σκορδή. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο και στην Αθήνα.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Ο Πάνος Τζανετής τραγουδά Γιάννη Σπανό (1967)

Ο Πάνος Τζανετής σε 2 τραγούδια
του Γιάννη Σπανού
Κι αν περπατώ - Στη Φρεατίδα

Βινύλιο 45'' | Polydor | 1967 | mp3 @320 | Πλήρη Εξώφυλλα
________________________________

Ο Πάνος Τζανετής, που χάθηκε πριν από μερικά χρόνια (1940-2009), εμφανίστηκε στην ελληνική δισκογραφία το 1964 και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '60 διέγραψε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή ως λαϊκός ερμηνευτής. Αξιώθηκε μάλιστα να συμπεριλάβει στο σχετικά μικρό προσωπικό του ρεπερτόριο μερικά κλασικά τραγούδια της εποχής, γραμμένα από συνθέτες, όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας ("Δεν έχει δρόμο να διαβώ", "Τι σου 'κανα και μ' εγκατέλειψες"), ο Γιάννης Μαρκόπουλος ("Ποιος δρόμος", "Χαράματα", "Θα ξημερώσει", "Γιαβρής"), ο Μίμης Πλέσσας και άλλοι. 

Ανάμεσά τους κι ο Γιάννης Σπανός στα πρώτα του λαϊκά διαβήματα, όταν έγραψε δύο θαυμάσια τραγούδια για τη φωνή του Πάνου Τζανετή πάνω σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου. Οι τίτλοι τους: "Κι αν περπατώ", "Στη Φρεατίδα". Κυκλοφόρησαν το 1967 σε δισκάκι 45 στροφών κι έκαναν σημαντική επιτυχία, αν και ακούστηκαν περισσότερο με τη φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου σε μια δεύτερη εκτέλεσή τους ένα χρόνο αργότερα. Σημειώνω ότι το τραγούδι "Στη Φρεατίδα" γράφτηκε για την ταινία "Το κορίτσι της οργής" του Ορέστη Λάσκου.

Βασίλης Αρχιτεκτονίδης & Κωστής Παλαμάς, Δυο Κύκλοι (1971)

ΔΥΟ ΚΥΚΛΟΙ

Ποίηση: Κωστής Παλαμάς

Μουσική: Βασίλης Αρχιτεκτονίδης

LP | PanVox | 1971 | πηγή: d58

_______________

Άλλος ένας σπάνιος δίσκος από την πολύτιμη κληρονομιά του βινυλίου. Ο δίσκος είναι παλιός και η χρήση του έχει αφήσει κάποια ανεξίτηλα σημάδια, όχι αρκετά πάντως, ώστε να εμποδίζουν την απρόσκοπτη ακρόασή του.
Ο μεγάλος ποιητής Κωστής Παλαμάς (1859-1943) υπήρξε πολυγραφότατος και καταπιάστηκε με όλα τα είδη λόγου. Στην εποχή του ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος, έτσι που - καθώς λέγεται - όλοι οι άλλοι συγκαιρινοί του βρίσκονταν κάτω από τη "βαριά σκιά" του. Σύγχρονος του Καβάφη και μεγάλος του αντίπαλος στο χώρο των γραμμάτων, έστω και εξ αποστάσεως. Αλλά και ανοιχτό μυαλό, αφού πρώτος αυτός διέβλεψε το μεγάλο ταλέντο του Γιάννη Ρίτσου προτρέποντας τους ομότεχνούς του να παραμερίσουν για να "διαβεί" ο νέος ποιητής. 

Ο συνθέτης Βασίλης Αρχιτεκτονίδης εμφανίστηκε στα μουσικά πράγματα κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '60. Το πρώτο του τραγούδι που γνωρίζω είναι η "Προσμονή", γραμμένο στα 1967, το οποίο ταυτόχρονα είναι και το πρώτο που ερμήνευσε στη μακρόχρονη καριέρα του ο Γιώργος Νταλάρας.
Ο δίσκος που σας παρουσιάζω είναι η πρώτη ολοκληρωμένη εργασία του συνθέτη. Το έργο, όπως δηλώνει και ο τίτλος του, χωρίζεται σε δύο ενότητες: Η πρώτη βασίζεται στην ποιητική σύνθεση "Ο τάφος" που έγραψε ο ποιητής με αφορμή το θάνατο του γιου του Άλκη. Η δεύτερη ενότητα περιλαμβάνει ποιήματα από διάφορες συλλογές και κυρίως από τον "Δωδεκάλογο του Γύφτου".
Τα τραγούδια έχουν καθαρά λαϊκό χρώμα και η παρουσία του μπουζουκιού είναι κυριαρχική. Τα ερμηνεύει όλα ο Κώστας Καραγιάννης. Αν η φωνή του σας θυμίσει κάτι, σπεύδω να διευκρινίσω ότι είναι ξάδερφος του Κώστα Χατζή, με τον οποίο συνεργάστηκε άλλωστε στο δίσκο "Ο Χατζής παρουσιάζει τους Λουκά Μιχαλόπουλο και Κώστα Καραγιάννη" (1977)

Τάκης Βούης, Ο βρόμικος πόλεμος (1976)

Ο Ροδίτης τραγουδοποιός Τάκης Βούης εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70 με μια σειρά δίσκων αγωνιστικού εν πολλοίς περιεχομένου στο κλίμα του πολιτικού τραγουδιού της εποχής. Τα τραγούδια του τα παρουσίαζε στις ζωντανές του εμφανίσεις σε μπουάτ της Ρόδου, όπου είχε δημιουργήσει ένα αρκετά σοβαρό ακροατήριο που στήριζε την προσπάθειά του, πράγμα δύσκολο εξ ορισμού για όποιον πασχίζει συνειδητά να μείνει μακριά από το λεγόμενο κράτος των Αθηνών.
Πρωτοεμφανίστηκε στα δισκογραφικά πράγματα το 1975 με το δίσκο "Και τώρα τραγουδάμε". 

Αλλά η πρώτη του ουσιαστική δουλειά ήταν ο επόμενος δίσκος του με τίτλο "Ο βρόμικος πόλεμος" που κυκλοφόρησε το 1976 από τη μικρή εταιρία PanVox. Περιλαμβάνει 12 τραγούδια, τα περισσότερα σε στίχους του Ν. Χαρτοφύλλη, ενώ ένα απ' αυτά ("Το καμάρι ο Θοδωρής") είναι σε ποίηση του Κώστα Βάρναλη. Όλα τα τραγούδια τα ερμηνεύει ο ίδιος ο Τάκης Βούης. Ξεχωρίζει το αγωνιστικό "Αλέκος Παναγούλης" σε στίχους Θανάση Καραναστάση, αφιερωμένο στον επώνυμο αγωνιστή που εκείνη τη χρονιά έχασε τη ζωή του πρόωρα κάτω από αδιευκρίνιστες και προφανώς ύποπτες συνθήκες. Την ενορχήστρωση των τραγουδιών και τη διεύθυνση ορχήστρας υπογράφει ο έμπειρος Τάκης Αθηναίος. 

Γιώργος Γεωργιάδης: Ανοικτή επιστολή στον ατελή κόσμο (1975)

Ο Γιώργος Γεωργιάδης έγινε γνωστός στα χρόνια της Επταετίας κυρίως ως μαέστρος του ΕΙΡΤ και παραγωγός εκπομπών λόγου και μουσικής. Αποτέλεσμα αυτών των εκπομπών ήταν μια σειρά δίσκων του με γενικό τίτλο "Ποίησις και Μελωδία", που περιείχαν μελοποιημένη ποίηση. Ο πρώτος δίσκος αυτής της σειράς κυκλοφόρησε το 1973 και παραμένει δυσεύρετος. Το 1976 κυκλοφόρησε μια εμπλουτισμένη εκδοχή του πρώτου δίσκου, ενώ μια τρίτη εκδοχή του κυκλοφόρησε το 1982 με ερμηνευτή τον Γιάννη Φλωρινιώτη! Παράλληλα μ' αυτήν τη "σοβαρή" δραστηριότητά του κυκλοφόρησε και κάμποσα τραγουδάκια σε ποπ ύφος, όπως ο κύκλος τραγουδιών "Δώδεκα βράδια" (1969) με τη Λίτσα Σακελλαρίου. Συνήθιζε μάλιστα σε πολλά τραγούδια του να συμμετέχει και ως τραγουδιστής με τη βαριά, μάλλον αντιαισθητική φωνή του.
Ο δίσκος που σας παρουσιάζω είναι σπανιότατος και διασώθηκε χάρις στην ευγενική χειρονομία του φίλτατου π.Αρτ. Τίτλος του: "Ανοικτή επιστολή στον ατελή κόσμο". Εκδόθηκε το 1975 από την Polydor. Περιλαμβάνει αφηγηματικά μέρη εναλλασσόμενα με λαϊκότροπα τραγούδια βασισμένα σε ποιητικά κείμενα του Κώστα Μπλαχούρα και της ηθοποιού Μαρίας Αλιφέρη. Ανάμεσά τους και δύο ποιήματα του Κώστα Βάρναλη, το "Πέρασμά σου" και οι "Μοιραίοι". 
Το έργο είναι αφιερωμένο στην παγκόσμια ειρήνη, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια μεγαλόστομη καταγγελία της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία του νόμου του ισχυρού απέναντι στους αδύναμους λαούς. Θεματολογία εμφανώς αβανταδόρικη που εύκολα οδηγεί στην παγίδα της εκτροπής σε κενόλογους βερμπαλισμούς. Στην παγίδα δηλαδή ακριβώς, στην οποία έπεσε ο δημιουργός αυτού του δίσκου. Η πρόθεση αγαθή, αλλά το αποτέλεσμα αβάστακτα ελαφρύ με μια κουραστικά επαναλαμβανόμενη και στυλιζαρισμένη συνθηματολογία. Και μια ιδεολογική γραμμή απόλυτα συγκεχυμένη και αποπροσανατολιστική, καθώς ο καλλιτέχνης εμφανίζεται ως διαπρύσιος υποστηρικτής του δικαίου των αδυνάτων, θερμός φιλειρηνιστής και υπερασπιστής της πάλης των τάξεων, ενώ ταυτόχρονα θρηνεί γιατί χάθηκε πια ο ιδεαλισμός, καταγγέλλει τα κομματικά κράτη και τοποθετεί στην ίδια αξιολογική κλίμακα προσωπικότητες, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή ο Γρηγόρης Λαμπράκης με τον αποδεδειγμένα φιλοναζιστή Κουρτ Βαλντχάιμ !!!
Στην αφήγηση ακούγονται οι ηθοποιοί του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρης Βεάκης και Όλγα Τουρνάκη. Τραγουδούν ο συνθέτης και η Ζοζιάν Γαβριηλίδου, ξεχασμένη ερμηνεύτρια που είχε στο παρελθόν μια μικρή συνεργασία με τον Κώστα Χατζή.

Ανδρέα Αρτέμη, Η Κερύνεια ξέρει να περιμένει (2007)

Ένας ύμνος και θρήνος για τη σπαραγμένη πατρίδα που κωδικοποιείται μέσα από τη σημειολογική αναφορά στην αρχόντισσα πόλη της βόρειας Κύπρου, την Κερύνεια, είναι ο δίσκος "Η Κερύνεια ξέρει να περιμένει" με μουσική του Ανδρέα Α. Αρτέμη πάνω σε λαϊκή ποίηση της Ρήνας Κατσελλή. Ο πόνος γίνεται τραγούδι και η άγρυπνη προσμονή της μεγάλης ημέρας τροφοδοτεί την κρυφή αισιοδοξία που διαπνέει τα στρατευμένα αυτά τραγούδια.

O αξιόλογος Κύπριος συνθέτης Ανδρέας Αρτέμης γεννήθηκε στην Πάφο το 1962. Ήρθε για σπουδές στη Νομική Αθηνών κι εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Ασχολείται από παιδί με την ποίηση κι έχει ήδη εκδόσει 15 συνολικά βιβλία. Με τη μουσική καταπιάστηκε από το 2000 και μετά κι έχει ηχογραφήσει μέχρι σήμερα 12 ψηφιακούς δίσκους, οι οποίοι περιέχουν συνήθως μελοποιημένα ποιήματα δικά του, αλλά και πολλών άλλων Ελλήνων, Κύπριων και ξένων ποιητών. 

_____________________

Ανεξάρτητη κυπριακή έκδοση | 2007 

Γιώργου Γιαννουλάτου: Η δίκη της Χούντας (1982)

Ο Γιώργος Γιαννουλάτος έχει αφήσει το χνάρι του στην ελληνική δισκογραφία κυρίως με τον ωραίο κύκλο τραγουδιών "Τα λιοτρόπια" (1974), τα οποία ερμήνευσαν ο Αντώνης Καλογιάννης και η Πετρή Σαλπέα.
Με την ίδια τραγουδίστρια συνεργάστηκε και στην επόμενη ολοκληρωμένη του δουλειά, αρκετά χρόνια αργότερα, στα τραγούδια που έγραψε για το πολιτικό ντοκιμαντέρ "Η δίκη της χούντας", παραγωγής 1981. Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Θεοδόσης Θεοδοσόπουλος και θέμα της η ιστορική δίκη των πρωτεργατών του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Η ταινία καταγράφει, παράλληλα με το αυθεντικό κινηματογραφημένο υλικό της δίκης, και ολόκληρο το ιστορικό πλαίσιο που προηγήθηκε της δικτατορίας και αποτέλεσε την αιτία της. Από την εποχή των πολιτικών διώξεων και εκτοπισμών, το κίνημα του 1-1-4, την αποστασία και τις πολιτικές δολοφονίες μέχρι την τραγική κατάληξη του φαύλου αυτού καθεστώτος, την τραγωδία της Κύπρου, το καλοκαίρι του 1974.

Ο Γιώργος Γιαννουλάτος έγραψε 3 σπαρακτικά τραγούδια που διατρέχουν ολόκληρο το ηχητικό υλικό της ταινίας. Το κύριο σώμα του ηχογραφήματος καλύπτουν χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις απολογίες των δικτατόρων, ενώ τα τραγούδια λειτουργούν ως σχολιαστικά ιντερμέδια. Το τραγούδι "Είναι χώμα..." (σε τρεις διαδοχικές παραλλαγές) έχει στίχους του Γ. Χριστόπουλου, ενώ τα άλλα δύο, "Ο νεκρός της Κοραή" και "Βρήκαν τις πόρτες ανοιχτές", έχουν στίχους του σκηνοθέτη. Το τελευταίο τραγούδι στην οργανική του εκδοχή αποτελεί την εισαγωγή του δίσκου, ενώ οι στίχοι του υπογραμμίζουν με τρόπο αληθινά συγκινητικό την τραγωδία της Μεγαλονήσου με την εισβολή των στρατευμάτων του Αττίλα τον Ιούλιο του 1974.
Τα τραγούδια στο δίσκο ερμηνεύει εξαιρετικά η Πετρή Σαλπέα, ενώ παραδόξως στην ταινία ακούγονται με τη φωνή της Άλκηστης Πρωτοψάλτη. Στην αφήγηση ακούγεται η χαρακτηριστική και τόσο εκφραστική φωνή της Ρηνιώς Παπανικόλα.

Κοιτάζοντας μια παλιά φωτογραφία...

Ήταν το 1983 και ήταν στην Πτολεμαΐδα και ήταν στο Επαγγελματικό Λύκειο. Ήταν το σχολείο, όπου δοκίμασα τον πρώτο δειλό βηματισμό μου στο δύσβατο πεδίο της ελληνικής εκπαίδευσης. Μόλις 25 χρόνων παλικαράκι με φιλοδοξίες και αφελείς ιδεαλιστικές αυταπάτες για έναν κόσμο που τάχατες μπορούσε να γίνει καλύτερος μέσα από το σχολείο! 

Σιγά σιγά βέβαια προσγειώθηκα σε μια πιο ρεαλιστική επιδίωξη: Να γίνει τουλάχιστον καλύτερο το δημόσιο σχολείο μέσα από το φιλότιμο και την επιστημονική επάρκεια του δασκάλου. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια, για να συνειδητοποιήσω την καινούργια μου αυταπάτη! Γιατί κατάλαβα πως το δημόσιο σχολείο κατρακυλούσε ασταμάτητα σε μιαν αθεράπευτη παρακμή κι ότι δεν είχε καμιάν ελπίδα επιστροφής. Γιατί έτσι ήταν σχεδιασμένο από τους μηχανισμούς εξουσίας κι ας διατυμπάνιζαν πάντοτε στα προεκλογικά μπαλκόνια πως αυτή ήταν η μεγάλη τους προτεραιότητα! Χίμαιρες! Και πικρή απογοήτευση. Και βρήκαν το καλύτερο εργαλείο, για να το πετύχουν: Τη συστηματική υπονόμευση της αξιοπιστίας του Έλληνα εκπαιδευτικού. Κι αυτό το μεθόδευσαν με υπομονή και ασίγαστη εμμονή. Ώσπου το αποδέχθηκε η άβουλη μάζα του κοινωνικού αυτοματισμού και ικανοποιημένη το έκανε πια σημαία της. 

Δε λέω, βοήθησαν και άλλοι εσωτερικοί παράγοντες γι' αυτό, αλλά μια τόσο γενικευμένη αποδοχή της απαξίας απέναντι στον δάσκαλο του δημόσιου σχολείου θα ήταν αδιανόητη στις πιο παλιές εποχές, τότε που η πληροφόρηση ήταν πολύ περιορισμένη, άρα και αποτελεσματικότερη η προπαγάνδα και η παραπλάνηση, τότε που το μορφωτικό επίπεδο ήταν σαφώς πιο χαμηλό, τότε όμως που ο κάθε οικογενειάρχης, ο κάθε γονιός, ο κάθε απάνθρωπα εργαζόμενος ανθρωπάκος αισθανόταν ένα αυθόρμητο δέος κι έναν απέραντο σεβασμό για τον δάσκαλο και τον περιέβαλλε με τυφλή εμπιστοσύνη. Φτάσαμε όμως σήμερα σε μια εποχή που κατακτήσαμε την πληροφορία, αλλά χάσαμε τη γνώση και την κρίση κι έτσι χωρίς να το πολυσκεφτόμαστε, γινόμαστε άβουλοι συνένοχοι όσων απεργάζονται τον αφανισμό του δημόσιου σχολείου, του πιο σπουδαίου δημόσιου αγαθού! 

Πόσο λοιπόν ταιριαστή μ' αυτήν την παρακμή είναι η επερχόμενη και πολυδιαφημισμένη αξιολόγηση αυτού του ταπεινωμένου δάσκαλου! Γιατί αυτός είναι που πρέπει να λογοδοτήσει για την εξαθλίωσή του! Όχι αυτοί που τού την επέβαλαν! Κι αν δεν αποδείξει ότι είναι επαρκής κι ότι οι συνθήκες δουλειάς του είναι οι ιδανικές για την παραγωγή χειροπιαστών αποτελεσμάτων, τότε ...αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια, κακομοίρη μου! 

Είναι απλό λοιπόν και είναι η μοναδική συνταγή επιβίωσης: Κύριοι, αξιολογήστε με, σας ικετεύω! Εργάζομαι στο ιδανικό σχολείο, όπου ποτέ δεν υπήρξαν κενά καθηγητών, ποτέ δεν είχαμε έλλειψη βιβλίων ή των πιο σύγχρονων εποπτικών μέσων, ποτέ δεν κρυώνανε οι μαθητές μου τους παγερούς χειμώνες, ποτέ δεν τους ανάγκασα να σκοτώνονται στο διάβασμα χωρίς να κοιμούνται, για να βγάλουν την παράλογη ύλη των εξετάσεων, ποτέ δεν με πίεσε κανένα υπουργείο να "τρέχω" το μάθημα για να βγει αυτή η ρημάδα η ύλη, έστω κι αν οι μαθητές μου δεν προλάβαιναν να την εμπεδώσουν και καταφεύγανε πανικόβλητοι στα φροντιστήρια, ποτέ δεν γκρίνιαξα για το μισθουλάκο μου που ήταν πάντα πλουσιοπάροχος και μού περίσσευε να κάνω ακόμη και διακοπές στην Κωλοπετεινίτσα και να επενδύω τον παρά μου σε ακίνητα στην πόλη! Τι έχω να φοβηθώ δηλαδή, αφού φροντίσατε να εργάζομαι στις πιο ιδανικές συνθήκες που θα τις ζήλευαν ακόμη και οι Σκανδιναβικές χώρες, αυτές που τις λένε τάχατες προηγμένες; Κι αν κάποιοι ανόητοι και καχύποπτοι συζητούν για περίεργες μεθοδεύσεις, ώστε να βρεθούν τα νέα θύματα της διαθεσιμότητας και των απολύσεων, εγώ τους γυρνώ την πλάτη αδιάφορα. Γιατί εγώ στηρίζω την αξιολόγηση κι έχω εμπιστοσύνη σ' αυτούς που την εμπνεύστηκαν, αλλά και σ' αυτούς που τρέχουν γεμάτοι ενθουσιασμό να την εφαρμόσουν. Είμαι σίγουρος πως θα πάρω άριστα κι έτσι επιτέλους θα αναγνωριστεί η προσφορά μου και θα κοιτάζω τους υπόλοιπους με περιφρόνηση...

Αχ, πώς περνάει η ώρα! Καιρός να ξυπνήσω, για να κινήσω και πάλι για το γολγοθά μου...