Καίτη Αμπάβη: Ομώνυμο (1974)

Η Καίτη Αμπάβη (γενν. 1945) υπήρξε μια πολύ δημοφιλής (και πολύ όμορφη) λαϊκή τραγουδίστρια με αξιόλογη δισκογραφική παρουσία επί μια δεκαετία περίπου, εκεί στα τέλη του '60 και στις αρχές του '70. Μέχρι να βγάλει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, είχε ήδη ένα σημαντικό ρεπερτόριο ηχογραφήσεων στις 45 στροφές με κάμποσες μεγάλες επιτυχίες ερμηνεύοντας τους σπουδαιότερους λαϊκούς συνθέτες της εποχής, όπως ο Γιώργος Μητσάκης ("Αν ζούσαν οι αρχαίοι"), ο Απόστολος Καλδάρας ("Πότε θα νυχτώσει"), ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μπάμπης Μπακάλης, ο Κώστας Καπλάνης και πολλοί άλλοι. Η κορυφαία της όμως στιγμή ήταν η συνεργασία της με τον Μίμη Πλέσσα, τόσο στη μουσική της ταινίας "Αστραπόγιαννος", όπου ερμήνευσε σπαρακτικά το "Μοιρολόι", όσο και στον κύκλο τραγουδιών "Θάλασσα πικροθάλασσα" (1973).

Κατά το διάστημα 1974-1978 η Καίτη Αμπάβη κατάφερε να ηχογραφήσει τους τρεις όλους κι όλους προσωπικούς της δίσκους. Ο πρώτος απ' αυτούς είχε για τίτλο το όνομά της και κυκλοφόρησε από τη Zodiac το 1974 κόντρα στον κατακλυσμιαίο συρμό του πολιτικού τραγουδιού. Περιλαμβάνει δώδεκα καλογραμμένα λαϊκά ή ελαφρολαϊκά τραγούδια που υπογράφουν σημαντικοί συνθέτες, όπως ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Θόδωρος Δερβενιώτης και ο Γιώργος Κατσαρός, αλλά και νεότεροι όπως ο Βασίλης Κουμπής, ο Γιάννης Γκούμας και ο Γιώργος Κριμιζάκης που έγραψε το καλύτερο τραγούδι του δίσκου σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου ("Τη δεύτερη φορά").

ΥΓ. Οι επόμενοι δύο προσωπικοί δίσκοι της Καίτης Αμπάβη είχαν τους τίτλους: "Ε, και λοιπόν" (1977), "Εαυτέ μου" (1978). Εκδόθηκαν από την PanVox. 

Ανδρέας Θωμόπουλος: Born Out of the Tears of the Sun (1971)

Πριν από λίγες μέρες σας παρουσίασα τον πρώτο προσωπικό δίσκο του τραγουδοποιού και σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλου που εκδόθηκε το 1970 στο Λονδίνο με τίτλο "Songs of the Street".

Ένα χρόνο αργότερα, το 1971, ο Θωμόπουλος ολοκλήρωσε αυτόν τον σύντομο τραγουδοποιητικό του κύκλο με μια δεύτερη δουλειά που είχε τον τίτλο "Born Out of the Tears of the Sun" και εκδόθηκε επίσης από την εταιρία Mushroom. Περιλαμβάνει οκτώ όμορφες και τρυφερές rock μπαλάντες με αγγλόφωνο στίχο, εκτός από το τραγούδι "The Stranger" που είναι στα ελληνικά. Στο δίσκο συνυπάρχουν σε αγαστή ισορροπία στοιχεία ερωτικά, ψυχεδελικά, αλλά και πολιτικά, με πλάγιες αναφορές στο δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας εκείνη την εποχή που ήταν άλλωστε και η αιτία της εκούσιας φυγής του δημιουργού στο εξωτερικό. 

Μοναδικός ερμηνευτής των τραγουδιών είναι ο ίδιος συνοδευόμενος από απλή κιθάρα και λιτή, σχεδόν ανύπαρκτη, ενορχήστρωση.  

Φυσικά με τον καιρό ο δίσκος ξεχάστηκε και, παρόλο που κάποια στιγμή επανεκδόθηκε, σήμερα πια είναι δυσεύρετος.

Λήδα: Πιο ψηλά (1967)

Η Λήδα, κατά κόσμον Λήδα-Ειρήνη Χαλκιαδάκη, κόρη της θρυλικής μεσοπολεμικής τραγουδίστριας Δανάης, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946, ενώ έκανε τις βασικές μουσικές της σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο. Η παρουσία της στο ελληνικό τραγούδι έχει αφήσει ένα ισχυρότατο στίγμα στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70, όταν με τον τότε σύζυγό της Σπύρο Βλασσόπουλο ηχογράφησε δυο πολύ σημαντικούς ροκ δίσκους με εμφανή στοιχεία του διεθνούς φολκ ρεύματος της εποχής. Πρόκειται για τους δίσκους "Ηλεκτρικός αποσπερίτης" (1972) και "Χαμένο τίποτα δεν πάει" (1974). Δε σταμάτησε εκεί φυσικά, αφού συνέχισε, λιγότερο ως δημιουργός και περισσότερο ως ερμηνεύτρια, με σημαντικές συνεργασίες (Αργύρης Κουνάδης, Μίμης Πλέσσας).

Ωστόσο το δισκογραφικό της ντεμπούτο είχε ήδη πραγματοποιηθεί κάμποσα χρόνια νωρίτερα, όταν το 1967 ηχογράφησε για τη Philips τον προσωπικό της δίσκο "Πιο ψηλά".  Πρόκειται για έναν τρυφερό κύκλο δώδεκα μελωδικών τραγουδιών με συνοδεία κιθάρας και λιτή ενορχήστρωση. Τα περισσότερα είναι δικές της συνθέσεις σε μουσική και στίχους, αλλά περιλαμβάνονται και κάποιες διασκευές διάσημων ξένων μελωδιών, κλασικών ή λαϊκών (Pergolesi, The Beatles, Greenleeves κλπ), καθώς κι ένα υπέροχο τραγούδι του Γιάννη Σπανού ("Κι αν μια βραδιά") που είχε ερμηνεύσει πρώτη η Σούλα Μπιρμπίλη. Όμορφος δίσκος στο σύνολό του με πολύ υποβλητική ατμόσφαιρα, αν και δεν ακούστηκε ιδιαίτερα στην εποχή του και γρήγορα ξεχάστηκε. Αξίζει να τον ξαναθυμηθούμε...

Μίκης Θεοδωράκης: Τα ωραιότερα τραγούδια του (Sonora/1974)

Τι να πούμε τώρα για τον Μίκη Θεοδωράκη που να μην έχει ειπωθεί και γραφτεί ήδη άπειρες φορές; Τι να πούμε επίσης για την αχανή δισκογραφία του, εντός κι εκτός των ελληνικών συνόρων; Τι να πούμε για τους τραγουδιστές που συνέδεσαν το όνομά τους με τα λαοφιλέστατα τραγούδια του; Μήπως έμειναν οι Beatles έξω απ' αυτόν τον άγραφο κατάλογο; Ή μήπως κοτζάμ Edith Piaf; Ή μήπως διάσημοι σολίστες, όπως ο κορυφαίος κιθαριστής John Williams;

Και για να περιοριστούμε στα εγχώρια δεδομένα, μήπως θα μπορούσαν να μείνουν έξω από το μαγικό κόσμο του Μίκη ακόμη και οι ερμηνευτές της "αλλης όχθης", αυτοί που ξεσηκώνουν τη νεολαία με εύπεπτα τραγουδάκια της δεκάρας, όπως ο Σάκης Ρουβάς, ή αυτοί που αλωνίζουν τις μεγάλες πίστες της νύχτας, όπως ο Αντώνης Ρέμος;

Μετά από τα βαρύγδουπα αυτά ρητορικά ερωτήματα, μοιάζει σχεδόν φυσιολογική η σύνθεση των ερμηνευτών που περιλαμβάνονται σε τούτη την άγνωστη έκδοση με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που σας παρουσιάζω. Πρόκειται για μια αναλογική έκδοση της εταιρίας Sonora που κυκλοφόρησε εκείνη τη σημαδιακή χρονιά του 1974, όταν άνοιξε ξαφνικά ο ασκός του Αιόλου και ξεχύθηκαν οι ανεμοθύελλες των τραγουδιών του μεγάλου μας συνθέτη, ελεύθερες πια να μαίνονται στους ουρανούς του ελληνικού τραγουδιού ύστερα από την πολύχρονη καταπίεση της απαγόρευσής τους. Ένδεκα πολυαγαπημένα τραγούδια των αρχών της δεκαετίας του '60 από τους πρώτους μεγάλους κύκλους τραγουδιών του Μίκη, όπως το "Αρχιπέλαγος", η "Πολιτεία" ή το "Τραγούδι του νεκρού αδελφού".

Τα τραγούδια ερμηνεύονται από τη Χορωδία της Καλαμάτας, ενώ στα σολιστικά μέρη ακούγονται οι πρωτοκλασάτοι τότε τραγουδιστές της συγκεκριμένης εταιρίας Περικλής Περάκης και Γεωργία Λόγγου με μαέστρο τον Γ. Θεοφιλόπουλο. Εκεί ήθελα να καταλήξω άλλωστε με τον πρόλογό μου. Τόσοι και τόσοι τραγούδησαν Μίκη Θεοδωράκη. Γιατί όχι κι αυτοί οι δυο; Δεν είναι και οι χειρότεροι, για να είμαστε ειλικρινείς, που πιάστηκαν με τα ιερά αυτά άσματα. Ειδικά η Γεωργία Λόγγου ήταν μια πολύ αξιόλογη ερμηνεύτρια με ωραία και καλοζυγισμένη φωνή. Φυσικά ο δίσκος έχει μια ολοφάνερη προχειρότητα, ακόμη και κραυγαλέα ορθογραφικά λάθη! Αλλά αυτό είναι το λιγότερο...

Schumann & Grieg: Piano Concertos (Kovacevich, Davis)

Στο ανεξάντλητο θησαυροφυλάκιο της λόγιας μουσικής ξεχωριστή θέση καταλαμβάνουν οι συνθέσεις για πιάνο σε σόλο μορφή ή με συνοδεία ορχήστρας. Σχεδόν κάθε μεγάλος συνθέτης ένιωθε την υποχρέωση να υπηρετήσει τη συγκεκριμένη φόρμα καταθέτοντας σε πολλές περιπτώσεις μερικά πανέμορφα Κοντσέρτα Για Πιάνο και Ορχήστρα.

Υπάρχει πάντα μια μεγάλη δυσκολία να επιλέξει κανείς το καλύτερο κοντσέρτο για πιάνο, παρόλο που μπορεί να βρει σε διαδικτυακές διευθύνσεις διάφορες τέτοιες ταξινομήσεις. Θα περιοριστώ λοιπόν στην υποκειμενική μου αξιολόγηση, για να μνημονεύσω για μια φορά ακόμη την ξεχωριστή αδυναμία μου στο Κοντσέρτο υπ' αριθμό 20 (ΚV 466) του Μότσαρτ, αυτό που ενέπνευσε τον Οδυσσέα Ελύτη σε ένα θαυμάσιο ποίημά του. Αλλά μπορώ ν' αφήσω έξω από τις πρώτες μου προτιμήσεις τα τρία τελευταία κοντσέρτα ενός Μπετόβεν, τα δύο μελωδικότατα κοντσέρτα του Σοπέν, τα δυο στιβαρά κοντσέρτα του Μπραμς, το μαγικό πρώτο κοντσέρτο του Τσαϊκόφσκι, το σαγηνευτικό δεύτερο κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ ή το συναρπαστικό πρώτο κοντσέρτο του Σοστακόβιτς;

Σκόπιμα παρέλειψα από την παραπάνω αναφορά δύο ακόμη κοντσέρτα πρώτης γραμμής και εξαιρετικά δημοφιλή τόσο στη δισκογραφία, όσο και στις αίθουσες συναυλιών. Μιλώ φυσικά για τα πολυαγαπημένα Κοντσέρτα για Πιάνο και Ορχήστρα του μεγάλου Γερμανού ρομαντικού συνθέτη Robert Schumann (1810-1856) και του κορυφαίου Νορβηγού συνθέτη Edvard Grieg (1843-1907).

Το κοντσέρτο του Σούμαν ολοκληρώθηκε το 1945 και προέκυψε από μια αρχική σύνθεση σε μορφή φαντασίας για πιάνο που είχε γραφτεί το 1841. Στα δύο μέρη αυτής της φαντασίας ο συνθέτης πρόσθεσε ένα αργό μέρος με την ονομασία Intermezzo κι έτσι πήρε το έργο την τελική του μορφή ως κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 54.

Εικοσιτρία χρόνια αργότερα, το 1868, ο Γκριγκ πατώντας στο πρότυπο του κοντσέρτου του Σούμαν και μένοντας στην ίδια τονικότητα έγραψε το δικό του αριστούργημα, ένα από τα πιο γνωστά κοντσέρτα για πιάνο που γράφτηκαν ποτέ. Ειδικά το εναρκτήριο μέρος είναι πασίγνωστο και δημοφιλέστατο, ενώ είχε και μια εντυπωσιακή παρουσία στον παγκόσμιο κινηματογράφο, όπου χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα, όπως στην κλασική χολιγουντιανή παραγωγή Intermezzo (1939) με πρωταγωνιστές τον Leslie Howard και την Ingrid Bergman.

Νίκος Γεωργούσης: Εικόνες (1985)

Έχουμε ξαναμιλήσει για τον πρόωρα χαμένο συνθέτη Νίκο Γεωργούση (1955-1992) με αφορμή την παρουσίαση του δίσκου "Ελεύθερος κόσμος" (1979).

Πρόκειται για μια αξιοπρόσεκτη περίπτωση δημιουργού με γερή μουσική κατάρτιση που διαμορφώθηκε μέσα από σοβαρές σπουδές στην Αθήνα και το Παρίσι. Όταν άρχισε να συνθέτει τα πρώτα του έργα, θέλησε να λειτουργήσει αδέσμευτος από τις συμβάσεις των δισκογραφικών εταιριών και φρόντισε να ιδρύσει τη δική του με την επωνυμία Οκτώηχος. Εκεί πρόλαβε να ηχογραφήσει τους δυο πρώτους κύκλους τραγουδιών του και συγκεκριμένα τον "Ελεύθερο κόσμο", όπως προαναφέραμε, με μελοποιημένη ποίηση του Κώστα Βάρναλη, και τη "Θλίψη" ένα χρόνο αργότερα.

Πέρασαν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να ξαναμπεί στο στούντιο και να ηχογραφήσει το κύκνειο άσμα του, έναν οργανικό αυτοσχεδιαστικό δίσκο με τίτλο "Εικόνες" που περιλαμβάνει επτά μουσικά κομμάτια για σόλο πιάνο με ηχοχρώματα φορτισμένα από βιωματικές αφορμές. Στο οπισθόφυλλο του δίσκου διαβάζουμε τη λιτή αφιέρωση: "Τη δουλειά μου αυτή την αφιερώνω στους γονείς μου, στους δασκάλους μου Διονύση Ορπή και Max Deutsch και στους ανθρώπους που αγαπώ και που άδικα χάνονται...". Δυστυχώς ήταν ο ίδιος που χάθηκε άδικα και πρόωρα στα 37 του μόλις χρόνια, έτσι που αυτό το σημείωμα να μοιάζει μάλλον σαν στερνός αποχαιρετισμός...

Ανδρέας Θωμόπουλος: Τραγούδια του δρόμου (1970)

O Ανδρέας Θωμόπουλος (γενν. 1945) αποτελεί μια εντελώς ιδιαίτερη προσωπικότητα, καθώς συνδυάζει δυο εντελώς διαφορετικές καλλιτεχνικές ιδιότητες, αυτή του σκηνοθέτη κι αυτή του μουσικού. Πρωτοεμφανίστηκε το 1968 με την ταινία "Οι πειρατές". Βρέθηκε τα επόμενα χρόνια στην Αγγλία εξαιτίας του πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα. Εκεί ηχογράφησε δυο πολύ ενδιαφέροντα ροκ άλμπουμ, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα και καταπιάστηκε πιο συστηματικά με τον κινηματογράφο. Στο τελείωμα της δεκαετίας του '70 μας έδωσε τις δυο γνωστότερες ταινίες του. Η μία ήταν το εμπορικό φιλμ "Ένα γελαστό απόγευμα" με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. Η άλλη ήταν η σημαδιακή ταινία "Ο ασυμβίβαστος" με πρωταγωνιστή τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Στην ταινία αυτή ακούστηκε και το πιο γνωστό κι αγαπημένο τραγούδι του Θωμόπουλου, η τρυφερή μπαλάντα "Να μ' αγαπάς" που σφράγισε με την ερμηνεία του ο τόσο πρόωρα χαμένος τραγουδιστής. Άλλη μια σημαντική κινηματογραφική στιγμή του Θωμόπουλου ήταν το "Να μ' αγαπάς" (2003) αφιερωμένο στη ζωή του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Το 1970 λοιπόν στο Λονδίνο ο Ανδρέας Θωμόπουλος ηχογράφησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Songs of the Street", δηλαδή "Τραγούδια του δρόμου", που φυσικά δεν πρέπει να συγχέεται με τον μεταγενέστερο ομότιτλο κύκλο τραγουδιών του Μάνου Λοΐζου (1974).

Ο δίσκος περιλαμβάνει δέκα ακουστικές ροκ μπαλάντες που ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης με κιθάρα και λιτή οργανική συνοδεία (φυσαρμόνικα και άρπα). Πρόκειται για τραγούδια που αποπνέουν έντονη συναισθηματική φόρτιση μαζί με κάποιες φευγαλέες πολιτικές αιχμές για το καθεστώς της χούντας στην Ελλάδα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε αρχικά από την αγγλική Mushroom (ήταν ο πρώτος δίσκος της εταιρίας) κι αμέσως μετά επανεκδόθηκε στη Γαλλία. Σήμερα βέβαια είναι εξαιρετικά δυσεύρετος, γιατί δεν ευτύχησε κάποιας νεότερης, ψηφιακής ή μη, επανέκδοσης.

Να προσθέσω μόνο ότι τον επόμενο χρόνο ο Ανδρέας Θωμόπουλος ηχογράφησε στο Λονδίνο κι ένα δεύτερο άλμπουμ ανάλογου περιεχομένου με τίτλο "Born out of the Tears of the Sun".

Κώστας Μυλωνάς: Τότε τραγουδούσαμε (1990)

Ο Κώστας Μυλωνάς έχει συνδεθεί με το χώρο της ελληνικής μουσικής περισσότερο ως μελετητής μέσα από την (πολύ ανισοβαρή πάντως και  άκρως υποκειμενική) τετράτομη ιστορική καταγραφή "Ιστορία του Ελληνικού Τραγουδιού" (εκδ. Κέδρος). 
Ωστόσο υπήρξε κι ένας πολύ ενδιαφέρων συνθέτης τραγουδιών με πολύ διακριτική παρουσία από τα χρόνια του Νέου Κύματος μέχρι και σήμερα, χωρίς βέβαια ποτέ να κάνει μεγάλα σουξέ, πράγμα όμως που δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι για την ποιότητα των τραγουδιών του.

Το 1990 λοιπόν, μετά από αναμονή πολλών χρόνων, κατάφερε να συμμαζέψει ανέκδοτο υλικό που κρατούσε στα συρτάρια του από παλιά και να ηχογραφήσει ένα δίσκο αναδρομής στο δικό του ξεκίνημα. Τίτλος του: "Τότε τραγουδούσαμε". 

Είναι φανερό από τον τίτλο και μόνο ότι τα τραγούδια του δίσκου παραπέμπουν στο παρελθόν. Πράγματι, τα οκτώ από τα δώδεκα συνολικά τραγούδια γράφτηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '60. Σ' αυτά προστέθηκαν άλλα τέσσερα νεότερα κι έτσι ολοκληρώθηκε το υλικό του δίσκου. Στο σημείωμα του συνθέτη που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βινυλίου βγαίνει ένα παράπονο για την άδικη μοίρα αυτών των τραγουδιών που έμειναν τόσα χρόνια στα αζήτητα. Προκύπτει επίσης και μια επίμονη διάθεση νοσταλγίας για μια εποχή που ξέρουμε όλοι πόσο σημάδεψε τον τόπο μας τόσο σε επίπεδο καλλιτεχνικό, όσο και πολιτικό. Ο Μυλωνάς έχει βαθιά την πεποίθηση ότι εκείνα τα χρόνια γράφονταν σημαντικά τραγούδια, τα οποία μάλιστα περνούσαν αμέσως στα χείλη του κόσμου. Αυτό εξάλλου είναι και το δεύτερο κρυφό μήνυμα του τίτλου που διάλεξε για το δίσκο του. Προσθέστε σ' όλα αυτά και τη σημειολογία της εικόνας του εξωφύλλου που είναι παρμένη από την περίφημη μπουάτ "Εσπερίδες" του Γιάννη Αργύρη στην Πλάκα.

Πάντως μια σημερινή αποτίμηση για τα συγκεκριμένα τραγούδια θα ήταν μάλλον αυστηρή, γιατί σαφώς πια ο ήχος τους ακούγεται παρωχημένος, αν και δεν στερούνται μελωδικής ουσίας. Οι στίχοι τους άλλωστε υπογράφονται από καταξιωμένους στιχουργούς, όπως η Κωστούλα Μητροπούλου, ο Γιάννης Νεγρεπόντης, ο Άκος Δασκαλόπουλος και ο ποιητής Μενέλαος Λουντέμης. Τρυφερές κι εκφραστικές ερμηνείες από δυο υπέροχες τραγουδίστριες που ποτέ δεν κατάφεραν να περάσουν στο πρώτο πλάνο, αν και το αξίζουν και με το παραπάνω. Πρόκειται για τη Σοφία Μιχαηλίδη και τη Βάσια Ζήλου. Συμμετέχει επίσης ο άγνωστος Τάκης Φάβιος.

Χρήστος Λεοντής: Με τη λάμψη στα μάτια (ανέκδοτο OST/1966)

Ο σημαντικός συνθέτης Χρήστος Λεοντής, αν και έχει μάλλον ισχνή δισκογραφική παρουσία με μερικούς κλασικούς κύκλους τραγουδιών, είναι εξαιρετικά παραγωγικός σε μουσικές για το θέατρο, ιδίως για το αρχαίο δράμα, ενώ έχει και μια αξιόλογη θητεία στο χώρο της κινηματογραφικής μουσικής.

Η πρώτη ταινία που φέρει τη δική του μουσική υπογραφή ήταν η κωμωδία "Κάλλιο πέντε και στο χέρι", παραγωγής 1965. Μέχρι το τέλος της ίδιας δεκαετίας έγραψε μουσική για καμιά 10αριά ταινίες, ενώ σε αραιότερους ρυθμούς συνέχισε και συνεχίζει μέχρι σήμερα την επαφή του με τη μεγάλη οθόνη.

Θυμίζω ότι ήδη στο ΔΙΣΚΟΒΟΛΟ φιλοξενούνται αρκετά ανέκδοτα soundtrack του συνθέτη: "Ραντεβού με μιαν άγνωστη" (1968), "Η ώρα της οργής" (1968), "Δεξιότερα της Δεξιάς" (1989), "Τα δελφινάκια του Αμβρακικού" (1993), "Ούλοι εμείς εφέντη" (1998).

Το 1966 λοιπόν ο Χρήστος Λεοντής έγραψε τη μουσική της ασπρόμαυρης ταινίας "Με τη λάμψη στα μάτια" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πάνου Γλυκοφρύδη. Πρωταγωνιστές ήταν ο Γιώργος Φούντας, ο Γιάννης Φέρτης, η Ξένια Καλογεροπούλου, η Καίτη Παπανίκα και ο Λαυρέντης Διανέλλος. Ο συνθέτης κατέθεσε μερικές χαρακτηριστικές μουσικές στιγμές που υπηρετούν με διακριτικότητα τις δραματικές μεταπτώσεις του δυνατού αυτού δράματος. Φυσικά κι αυτό το soundtrack παραμένει ανέκδοτο.