Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018

Θάνος Μικρούτσικος: Εκκλησιάζουσες (2012)

Άλλη μια ανέκδοτη μουσική εργασία του Θάνου Μικρούτσικου και μάλιστα αρκετά πρόσφατη. Το 2012 λοιπόν έγραψε τη μουσική για την κωμωδία του Αριστοφάνη "Εκκλησιάζουσες" που ανέβασε το Θέατρο Νέου Κόσμου αρχικά στο Θέατρο Βράχων και στη συνέχεια στην Επίδαυρο και σε διάφορους άλλους χώρους ανά την Ελλάδα.
Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, νυν διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου, σε νεοελληνική απόδοση του κειμένου από τον Βασίλη Μαυρογεωργίου.  Επικεφαλής του θιάσου ήταν τέσσερις ηθοποιοί, γνωστοί περισσότερο από τις τηλεοπτικές τους δουλειές, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, ο Κώστα Κόκλας, ο Γιώργος Πυρπασόπουλος και ο Παντελής Δεντάκης.
Ενημερωτικά αναφέρω ότι ο Θάνος Μικρούτσικος είχε ήδη μια προγενέστερη συνεργασία με τον ίδιο σκηνοθέτη πάλι σε αριστοφάνεια παράσταση και συγκεκριμένα στους "Αχαρνής", η μουσική της οποίας επίσης παραμένει ανέκδοτη.

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποιεί "Άξιον Εστί" (ανέκδοτο)

Το 1977 ο Θάνος Μικρούτσικος βρισκόταν στην απόλυτη δημιουργική ακμή του έχοντας ήδη καταθέσει πολυσήμαντα έργα, όπως τα "Πολιτικά τραγούδια", η "Καντάτα για τη Μακρόνησο" και η "Σπουδή σε ποιήματα του Μαγιακόφσκι", ενώ μέσα στην ίδια χρονιά παρουσίασε δύο κορυφαία έργα του, τον κύκλο τραγουδιών "Τροπάρια για φονιάδες" και τη μουσική για το θεατρικό έργο "Φουέντε Οβεχούνα".
Την ίδια λοιπόν χρονιά ο συνθέτης συναντήθηκε για πρώτη και δυστυχώς μοναδική φορά με τον μεγάλο μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη για τις ανάγκες της επετειακής παράστασης του Εθνικού Θεάτρου "Η μεγάλη ώρα / 28 Οκτωβρίου 1940", η οποία βασίστηκε σε μεγάλες συνθέσεις του ποιητή ("Άξιον Εστί", "Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας", "Ήλιος ο Πρώτος", "Το φωτόδεντρο", "Αλβανιάδα"). Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μεσσάλας, ενώ τους ρόλους ενσάρκωσαν πολλοί και σημαντικοί ηθοποιοί μας, όπως: Νικήτας Τσακίρογλου, Γιώργος Παρτσαλάκης, Λυδία Κονιόρδου, Φάνης Χηνάς, Ελένη Χατζηαργύρη, Μαρία Σκούντζου, Άννυ Πασπάτη, Κάκια Παναγιώτου, Τζέση Παπουτσή και άλλοι.
Ο Θάνος Μικρούτσικος έγραψε τη μουσική της ειδικής αυτής παράστασης που είχε τη μορφή ορατορίου. Δυστυχώς το έργο αυτό δεν πέρασε ποτέ στη δισκογραφία, ενώ φαίνεται πως και ο ίδιος ο συνθέτης το έχει ξεχάσει ολότελα. Ευτυχώς διασώθηκαν δύο ολιγόλεπτα αποσπάσματα από την παράσταση, δυο μελοποιημένα μέρη από το "Άξιον Εστί", ερμηνευμένα από μέλη του θιάσου ή ολόκληρο το θίασο. Πρόκειται για δυο χορωδιακά θέματα που βρίσκονται πολύ κοντά στο ύφος του "Φουέντε Οβεχούνα".
Το ντοκουμέντο πρωτοπαρουσιάστηκε στο διαδικτυακό περιοδικό MusicPaper με την επιμέλεια του φίλου Μάνου Ορφανουδάκη, τον οποίο και θερμά ευχαριστώ.

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

Ο Θάνος Μικρούτσικος συναντά τον Νίκο Καββαδία (2007) live

Από τη διαχρονική πλέον (κάπου 40 χρόνια) συμπόρευση του Θάνου Μικρούτσικου με τον ποιητή Νίκο Καββαδία (1910-1975), η οποία έχει καταγραφεί κυρίως σε τρεις ολοκληρωμένες δισκογραφικές εργασίες ("Σταυρός του Νότου", "Γραμμές των Οριζόντων", "Σταυρός του Νότου+Γραμμές των Οριζόντων Live"), αλλά και σε αμέτρητα ζωντανά προγράμματα, ο μεγάλος συνθέτης παρουσίασε ένα σύντομο πρόγραμμα τεσσάρων τραγουδιών του σε ειδική εκδήλωση προς τιμή του ποιητή που οργανώθηκε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Καστοριάς το Μάρτη του 2007 με πρωτοβουλία εκπαιδευτικών της πόλης. 
Ο φιλόλογος Νίκος Παπαγεωργίου παρουσίασε αναλυτικά την ιστορική αυτή συνάντηση των δύο δημιουργών και την πορεία της μέσα στο χρόνο, ενώ ο ίδιος ο συνθέτης έπαιξε στο πιάνο και τραγούδησε τα μελοποιημένα ποιήματα: "Kuro Siwo", "Θεσσαλονίκη", "Μαχαίρι", "Οι 7 Νάνοι στο s/s Cyrenia". Τα τρία πρώτα ακούστηκαν για πρώτη φορά στο "Σταυρό του Νότου" (1979) με τις φωνές του Γιάννη Κούτρα και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ενώ το τελευταίο πρωτοεκτελέστηκε  από τη Χαρούλα Αλεξίου στο δίσκο "Η αγάπη είναι ζάλη" (1986), αλλά αναδείχθηκε περισσότερο με τη φωνή του ίδιου του συνθέτη σε πολλαπλές κατά καιρούς εκτελέσεις ("Για πιάνο και φωνή", "Γραμμές των Οριζόντων"). 
Στη συγκεκριμένη εκδήλωση ο σπουδαίος συνθέτης ανέδειξε για πολλοστή φορά τη μεγάλη δεξιοτεχνία του στο πιάνο συνδυασμένη με μια απίστευτη νεανική εκρηκτικότητα και μιαν απόλυτα πειστική φωνητική ερμηνεία ενθουσιάζοντας το κοινό που γέμισε ασφυκτικά τη μικρή αίθουσα. Ο Θάνος, απλός και προσιτός σ' όλο το κόσμο, μίλησε για τον ποιητή και τη μελοποίηση του έργου του, συνομίλησε με το ακροατήριο, αστειεύτηκε, χειροκρότησε γενναιόδωρα τους παρουσιαστές του αφιερώματος κι έδωσε ένα αποστομωτικό μάθημα σε κάθε κομφορμιστική παρόρμηση φορώντας ο ίδιος ένα φτηνό και - στο φινάλε - καταϊδρωμένο μακό μπλουζάκι και παπούτσια σπορτέξ!

Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018

Θάνος Μικρούτσικος: Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης (1991) [ανέκδοτο OST]

Tο 1991 ο Θάνος Μικρούτσικος έγραψε τέσσερα λαϊκά τραγούδια για την ταινία "Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης" που σκηνοθέτησε η Φρίντα Λιάππα (1948-1994). 
Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο της σκηνοθέτιδας που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα από τις εκδόσεις Λιβάνη. Πρωταγωνίστησαν οι: Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου, Περικλής Μουστάκης, Μαριτίνα Πάσσαρη, Σοφία Σεϊρλή, Μάνια Παπαδημητρίου. 
Οι στίχοι των τραγουδιών γράφτηκαν από τη Λίνα Νικολακοπούλου. Τα τραγούδια ερμήνευσαν η  Αφεντούλα Ραζέλη και ο Γιώργος Σαρρής. Η ηχογράφηση έγινε κανονικά σε στούντιο, αλλά, παρόλο που πρόκειται για τραγούδια με ρυθμούς αβανταδόρικους και θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη και σουξέ, ποτέ μέχρι τώρα δεν κυκλοφόρησαν σε δίσκο, οπότε παραμένουν ανέκδοτα.

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2018

Γιώργος Χρονάς, Τάσος Καρακατσάνης: Ο αναιδής θρίαμβος (1993)

Ο συγγραφέας και εκδότης Γιώργος Χρονάς γεννήθηκε στον Πειραιά το 1948. Ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘70», καθώς το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1973 («Βιβλίο Ι»). Ακολούθησαν τα βιβλία «Οι λάμπες» και «Τα μαύρα τακούνια», ενώ το 1983 συγκέντρωσε το έργο του στο βιβλίο «Αρχαία βρέφη». Το έργο του μοιράζεται μεταξύ πεζογραφίας και ποιητικού λόγου. Βαθιά επηρεασμένος από τον κόσμο του καλλιτεχνικού στερεώματος (κινηματογράφος, θέατρο, μουσική), αλλά κι από τις αθέατες λεπτομέρειες της καθημερινότητας, γράφει κείμενα με ανάστροφες διαδρομές προς το παρελθόν, απ' όπου αναδύεται μια διακριτική και λεπτεπίλεπτη διάθεση νοσταλγίας. Ο χρόνος συχνά συμπυκνώνεται και μορφές που ανήκουν σε χρόνους ιστορικούς λειτουργούν κάποτε ως ζωντανές και παρούσες μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον. Χαρακτηρίστηκε ποιητής των μικρών στιγμών των ανθρώπων και των εξαιρετικών αισθημάτων. Ο ίδιος υποστηρίζει πως τα καλά ποιήματα δεν έχουν καμία σχέση ούτε με την εξουσία ούτε με τα χρήματα, κάνει λόγο για την εικονική πραγματικότητα που ζουν οι Έλληνες, ενώ αρνείται την αξία της διαδικτυακής επικοινωνίας κι επιμένει στο γραπτό λόγο υποστηρίζοντας με σθένος ότι «πάντοτε είναι καιρός για ποιητές!».
Η δραστηριότητα του Γιώργου Χρονά είναι πολυδιάστατη. Ήδη από τη δεκαετία του ’80 εκδίδει το λογοτεχνικό (και όχι μόνο) περιοδικό «Οδός Πανός», όπου φιλοξενούνται άνθρωποι του πνεύματος και του καλλιτεχνικού χώρου, άνθρωποι συνήθως που βρίσκονται έξω από το προσκήνιο και την τρέχουσα επικαιρότητα. Σταδιακά η «Οδός Πανός» έχει εξελιχθεί σε έναν μικρό εκδοτικό οίκο με δραστηριότητα όχι μόνο στο χώρο του βιβλίου, αλλά και της δισκογραφίας. Εκεί, για παράδειγμα,  εκδόθηκαν τα "Ημερολόγια" της Λένας Πλάτωνος. Ο ίδιος επίσης από πολύ νωρίς ενδιαφέρθηκε και για το χώρο του ελληνικού τραγουδιού και δεν είναι λίγα τα τραγούδια που στηρίζονται σε δικούς του στίχους και ποιήματα. Στη δεκαετία του '70 συμμετέχει σε πολλούς δίσκους του Γιάννη Μαρκόπουλου, με τον οποίο έγραψε το εξαιρετικό τραγούδι «Όχι δεν πρέπει». Συνεργάστηκε επίσης με τον Δήμο Μούτση ("Μαρτυρίες"), τον Μιχάλη Τρανουδάκη («Μυθολογία του Σαββάτου»), τον Τάσο Καρακατσάνη («Καπέλα», «Ο αναιδής θρίαμβος»), τον Γιώργο Ανδρέου, τον Γιώργο Καζαντζή (δικό του το υπέροχο "Ήτανε αέρας"), τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, τον Ηλία Λιούγκο και τον Μάνο Χατζιδάκι (στα "Τραγούδια της αμαρτίας"). 

Ο δίσκος «Ο αναιδής θρίαμβος» περιλαμβάνει μια σειρά ποιημάτων του Γιώργου Χρονά, τα οποία διαβάζει ο ίδιος στο μεγαλύτερο μέρος τους. Το ομώνυμο ποιητικό έργο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1984 από την «Οδό Πανός», ενώ ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1993 με τη μουσική επιμέλεια του Τάσου Καρακατσάνη. 

Ο συνθέτης έγραψε μια διακριτική μουσική συνοδεία που υπογραμμίζει με λεπτότητα την ανάγνωση των κειμένων. Στην αφήγηση παρεμβάλλεται ένα τραγούδι («Προσωπογραφία») που ερμηνεύει ο Κώστας Ζαχαράκης, ενώ τη σειρά ποιημάτων με τίτλο «Ποιος σας είπε πως δεν μπορώ ν’ αγαπήσω το Σικάγο» διαβάζει η Έφη Βενιανάκη και τραγουδούν η Άννα Μιχαήλου, ο Θοδωρής Σκούρτης και ο συνθέτης. Η μουσική που συνοδεύει αυτό το τελευταίο μέρος πρωτοπαρουσιάστηκε στο μονόπρακτο «Εσείς οι απέξω» του Σαρογιάν σε σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη, αλλά στην ολοκληρωμένη της μορφή συνδυασμένη με το ποίημα του Χρονά παρουσιάζεται σ’ αυτόν εδώ το δίσκο.
Η μουσική υπόκρουση του έργου βασίζεται κυρίως στο πιάνο, ενώ γρήγορα περάσματα έχουμε από άλλα όργανα, όπως η τρομπέτα, το κόρνο, το φαγκότο, το φλάουτο, το τρομπόνι και το βιολοντσέλο. 

Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Ο 2ος προσωπικός της δίσκος (1967)

Ας κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με τους προσωπικούς δίσκους-ανθολογίες της Βίκυς Μοσχολιού επιστρέφοντας στα χρυσά χρόνια της Columbia στη δεκαετία του '60. Πρόκειται για τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο με τίτλο, όπως πάντα, το όνομά της. 
Άφησα τελευταίο το δίσκο αυτό, γιατί δεν τον έχω δυστυχώς στη συλλογή μου, αλλά μιας και με πολύ κόπο κατάφερα να αποκαταστήσω αξιοπρεπώς τα εξώφυλλα (πανομοιότυπα σχεδόν με το δίσκο του 1966), δεν ήταν πλέον δύσκολο να συμμαζέψω τα τραγούδια που συνιστούν το περιεχόμενό του.
Η συλλογή περιλαμβάνει δώδεκα υπέροχα τραγούδια με τις υπογραφές μεγάλων συνθετών που εκείνη την εποχή τροφοδοτούσαν το ακαταμάχητο ρεπερτόριο της μεγάλης ερμηνεύτριας. Έχουμε λοιπόν τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα, του Γιώργου Ζαμπέτα, του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Δήμου Μούτση και του Ευάγγελου Πιτσιλαδή.
Αξιοσημείωτο είναι ότι πέντε από τα τραγούδια αυτού του δίσκου ("Ένα αστέρι πέφτει πέφτει", "Σ' έβλεπα στα μάτια", "Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ", "Πού να 'βρω ταχυδρόμο", "Άδειο το λιμάνι") τα βρίσκουμε και στον τρίτο προσωπικό δίσκο της Μοσχολιού κι αυτό ίσως εξηγεί γιατί ο δεύτερος αυτός δίσκος εξαφανίστηκε από την αγορά κι έγινε πανσπάνιος...

Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Τα ωραιότερα τραγούδια μου (1974)

Λίγο μετά την αποχώρησή της Βίκυς Μοσχολιού από τη Philips η εταιρία της ετοίμασε ένα αποχαιρετιστήριο άλμπουμ με τα "Ωραιότερα τραγούδια" της, όπως το ονόμασε, για να θυμίσει μερικές πραγματικά υπέροχες στιγμές που απέφερε αυτή η σύντομη συνεργασία. 
Το άλμπουμ περιλαμβάνει 14 τραγούδια με τη μερίδα του λέοντος να ανήκει στον Δήμο Μούτση που συμμετέχει με επτά τραγούδια παρμένα από τους δίσκους "Συνοικισμός Α" (1972) και "Στροφές" (1973). Ο Γιώργος Ζαμπέτας επίσης έχει δυναμική παρουσία με τέσσερα τραγούδια, τα οποία - με εξαίρεση τον εμβληματικό "Αλήτη" - προέρχονται από το δίσκο "Περιπέτειες" (1972). Επίσης έχουμε άλλα τρία εξαιρετικά τραγούδια, δύο του Άκη Πάνου ("Πρέπει", "Θα κλείσω τα μάτια") και τη "Μεσόγειο" του Ζορζ Μουστακί διασκευασμένη στα ελληνικά με ενορχήστρωση του Δήμου Μούτση και στίχους του Δημήτρη Χριστοδούλου.
Όπως είναι φανερό, όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι πασίγνωστα και βρίσκονται εύκολα σε αμέτρητες συλλογές της τραγουδίστριας, αν και ο δίσκος στη συγκεκριμένη αναλογική μορφή που σας παρουσιάζω δεν έχει ψηφιοποιηθεί ποτέ και είναι πια σπάνιος και ξεχασμένος.

Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Ομώνυμο (Olympic/1971)

To 1971 η Βίκυ Μοσχολιού εντάχθηκε στο δυναμικό της Philips, όπου θα παραμείνει για τρία χρόνια συνεχίζοντας τη λαμπρή πορεία της στο ελληνικό πεντάγραμμο με αλλεπάλληλες επιτυχίες. Αυτή την περίοδο τροφοδοτούν το ρεπερτόριό της τρεις κυρίως συνθέτες, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Δήμος Μούτσης και ο Άκης Πάνου. Με τον Μούτση άλλωστε θα ηχογραφήσει και τον πρώτο προσωπικό της δίσκο ("Στροφές") με τραγούδια γραμμένα αποκλειστικά για τη συγκεκριμένη έκδοση.
Το 1971 λοιπόν, την ώρα που η Columbia αποχαιρετούσε τη μεγάλη ερμηνεύτρια με το δίσκο-πορτρέτο που ήδη σας παρουσίασα, η νέα της εταιρία υπό την ετικέτα της Olympic την καλωσόριζε με το πρώτο άλμπουμ της συνεργασίας τους που και πάλι είχε για τίτλο απλώς το όνομά της. 
Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα μάλλον άνισα τραγούδια, ίσως όχι και από τα καλύτερα αυτής της νέας περιόδου της. Παρόλα αυτά, μερικά είναι πανέμορφα και έχουν γίνει κλασικά. Εδώ θα βρούμε τον εμβληματικό "Αλήτη" του Γιώργου Ζαμπέτα που έγινε το σήμα κατατεθέν της τραγουδίστριας εφεξής επισκιάζοντας άδικα μερικά ακόμη ωραιότερα τραγούδια του συνθέτη που είχε πει παλιότερα ("Ξημερώματα", "Δειλινά", "Χωρισμός"). Εδώ επίσης το υπέροχο "Θα κλείσω τα μάτια" (σε δεύτερη εκτέλεση) του Άκη Πάνου.
Εδώ έχουμε και την πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση της Μοσχολιού με τον Χρήστο Λεοντή που της έγραψε δυο θαυμάσια τραγούδια. Το ένα από αυτά ("Στου γιαλού την άκρη") είναι από τα πολύ αγαπημένα μου. Κι ακόμα εδώ έχουμε άλλα δυο από τα ελάχιστα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα που ερμήνευσε στην καριέρα της η τραγουδίστρια. Τέλος, έχουμε άλλα τέσσερα συμπαθητικά τραγούδια που έγραψαν ο Γιώργος Κατσαρός και ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Το "Μεροδούλι μεροφάι" του Χατζηνάσιου σημείωσε επιτυχία εκείνα τα χρόνια απ' όσο θυμάμαι.
Ο δίσκος επανεκδόθηκε με διαφορετικό εξώφυλλο το 1973, όταν η τραγουδίστρια ετοίμαζε τις αποσκευές της για την επιστροφή στην Columbia, ενώ σε ανύποπτο χρόνο μέσα στη δεκαετία του '90 εκδόθηκε και ψηφιακά, αλλά αυτή την κυκλοφορία δεν την πήραν και πολλοί χαμπάρι και φυσικά είναι εξαφανισμένη προ πολλού! 

Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Ομώνυμο (ΕΜΙ/1971)

Το 1970 ήταν η τελευταία χρονιά της Βίκυς Μοσχολιού στην ΕΜΙ/Columbia συμπληρώνοντας οκτώ χρόνια από το 1962 που έκανε τις πρώτες ηχογραφήσεις της. Το 1974 θα επιστρέψει βέβαια στη φυσική της εστία, αλλά αυτή η πρώτη περίοδος ήταν η πιο λαμπρή της καριέρας της με τεράστιες επιτυχίες που την καθιέρωσαν στην κορυφή της δημοτικότητας έχοντας χτίσει ένα ασυναγώνιστο ρεπερτόριο γεμάτο υπέροχα τραγούδια με βαριές υπογραφές. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε σε αρκετούς κύκλους τραγουδιών, ενώ ηχογράφησε δεκάδες δισκάκια 45 στροφών, καθώς και πέντε προσωπικούς δίσκους, όλους με τίτλο το όνομά της, χωρίς αρίθμηση (όπως γινόταν με άλλους καλλιτέχνες), σε μορφή ετήσιων συλλογών με υλικό από σκόρπιες ηχογραφήσεις που είχαν προηγηθεί. 
Το 1971 η Βίκυ Μοσχολιού υπέγραψε το νέο της συμβόλαιο με την εταιρία Philips, όπου θα παραμείνει τα επόμενα τρία χρόνια συνεχίζοντας να παράγει επιτυχίες. Την ίδια χρονιά λοιπόν η Columbia, αποχαιρετώντας τη μεγάλη ερμηνεύτρια, κυκλοφόρησε το έκτο προσωπικό της άλμπουμ με τίτλο και πάλι το όνομά της. Πρόκειται για μια αναδρομική συλλογή με χαρακτηριστικές στιγμές της οκτάχρονης διαδρομής της στην εταιρία μέσα από δώδεκα υπέροχα τραγούδια ηχογραφημένα στο διάστημα 1964-1970. 
Η συλλογή ξεκινά με το κλασικό "Τι έχει και κλαίει το παιδί" του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ένα τραγούδι που είχε γνωρίσει ταυτόχρονα τρεις σημαντικές ερμηνείες το 1964 που πρωτοακούστηκε. Οι άλλες δύο ανήκουν στη Μελίνα Μερκούρη και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Ξαρχάκος συμμετέχει με άλλα δύο σημαντικά τραγούδια ("Τα τρένα που φύγαν", "Ο Λευτέρης"). Στο δίσκο περιλαμβάνονται επίσης τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου ("Πέρα από τη θάλασσα"), του Απόστολου Καλδάρα ("Μην τα φιλάς τα μάτια μου", "Πήρα απ' τη νιότη χρώματα"), του Άκη Πάνου ("Δεν κλαίω για τώρα"), του Γιάννη Σπανού ("Τα χέρια", "Πειραιωτάκι"), του Νίκου Δαλέζιου και (μόλις ένα) του Γιώργου Ζαμπέτα. Η δεύτερη πλευρά του δίσκου ξεκινά με το σχετικά άγνωστο διαμάντι του Μίμη Πλέσσα "Οι άδειες τσέπες", ένα από τα ελάχιστα τραγούδια του συνθέτη που ερμήνευσε η Μοσχολιού. Δε νομίζω πως ξεπερνούν τα 4-5 όλα κι όλα.
Ο δίσκος εκδόθηκε από την ετικέτα Regal της ΕΜΙ και επανεκδόθηκε το 1975, ενώ είναι ο μοναδικός προσωπικός δίσκος της τραγουδίστριας στη συγκεκριμένη εταιρία που έχει γνωρίσει και ψηφιακή έκδοση. Εδώ πάντως θα τον βρείτε στην αυθεντική αναλογική του μορφή με πλήρη τα εξώφυλλα και των δύο αρχικών του εκδόσεων.