Ο Λάκης Παπαδόπουλος, γνωστότερος ίσως ως Λάκης Με Τα Ψηλά Ρεβέρ, είναι ένας πολυσύνθετος τραγουδοποιός με πολύχρονη παρουσία στα μουσικά μας πράγματα, αφού η πρώτη του εμφάνιση σημειώνεται στα μέσα της δεκαετίας του '60 με το νεανικό συγκρότημα Dragons. Μετά από ένα περιπετειώδη βίο και την εμπειρία ως μουσικό στα σαλόνια πολυτελών κρουαζερόπλοιων στα χρόνια του '70, τον ξανασυναντάμε στους πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας ως συνθέτη του τρυφερού τραγουδιού "Και θα χαθώ" που ερμήνευσε πολύ αισθαντικά η Ισιδώρα Σιδέρη.
Αρκετά μεγάλος πια, σχεδόν στα 35 του, αποφασίζει να ξεκινήσει μια πιο σοβαρή καριέρα ως συνθέτης και τραγουδιστής. Η δισκογραφική του παραγωγή έκτοτε θα είναι πολύ πλούσια καταφέρνοντας συχνά να σημειώσει και μεγάλες επιτυχίες συνεργαζόμενος με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ("Κουρσάρος"), ο Δημήτρης Μητροπάνος ("Για να σ' εκδικηθώ"), η Αρλέτα ("Σερενάτα", "Τσάι γιασεμιού", "Τα ήσυχα βράδια" κλπ.), η Βίκυ Μοσχολιού, η Ελένη Δήμου, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά και πολλοί άλλοι.
Η πρώτη προσωπική δουλειά του εκδόθηκε το 1982 από τη Wea με τίτλο "Άκυρο". Πρόκειται για έναν ροκ δίσκο με εννιά αξιόλογα τραγούδια, μερικά από τα οποία ακούστηκαν πολύ εκείνη την εποχή και καθιέρωσαν αμέσως τον νέο τραγουδοποιό. Τα περισσότερα είναι μελοποιημένα ποιήματα του Γιώργου Χρονά, του Παύλου Μάτεσι, του Τσαρλς Μπουκόφσκι (σε ελληνική απόδοση του Αλέξη Τραϊανού) και του Άλλεν Γκίνσμπεργκ (σε απόδοση Άρη Μπερλή). Το "Φάλτσα μενεξεδιά" ακούστηκε περισσότερο απ' όλα, αλλά νομίζω πως το κορυφαίο είναι το εναρκτήριο "Ιωάννα και Μαριέττα", μια συγκλονιστική ελεγεία για δυο παιδιά που έχασαν τη ζωή τους με τη μοτοσυκλέτα τους. Το ίδιο θέμα άλλωστε ενέπνευσε λίγο αργότερα τον περίφημο "Κουρσάρο" με τον Παπακωνσταντίνου.
Τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύει ο ίδιος ο Λάκης με την ιδιόρρυθμη φωνή του. Συμμετέχει επίσης η Χαρά Αργυροπούλου. Ο δίσκος ακούγεται μέχρι σήμερα με πολύ ενδιαφέρον, αν και δεν αξιώθηκε ποτέ μιας ψηφιακής επανέκδοσης.
