Γιώργος Χατζηνάσιος: Η Μαρινέλλα του σήμερα... (1978)

Μετά το "Λεύκωμα" ο Γιώργος Χατζηνάσιος μετακινήθηκε στη Philips, όπου για μια διετία γνώρισε τις πιο λαμπρές εμπορικές στιγμές σε ολόκληρη την καριέρα του. Το 1977 συμμετείχε στη Eurovision παρουσιάζοντας το κατά κοινή ομολογία καλύτερο τραγούδι εκείνης της χρονιάς στο συγκεκριμένο διαγωνισμό, το περίφημο "Μάθημα σολφέζ", το οποίο αμέσως μετά ενσωματώθηκε στον ομότιτλο μεγάλο δίσκο που περιλάμβανε όμορφα ποπ τραγουδάκια ερμηνευμένα από τους γνωστότερους Έλληνες εκπροσώπους του είδους (Πασχάλης, Robert Williams, Μαριάννα Τόλη, Μπέσσυ Αργυράκη).

Την ίδια χρονιά ο Χατζηνάσιος είχε μια νέα συνεργασία με τη μεγάλη ντίβα του πενταγράμμου, τη Μαρινέλλα, η οποία βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της μετά την τρομαχτική επιτυχία της συνεργασίας της με τον Κώστα Χατζή και του "Ρεσιτάλ". Ο συνθέτης είχε συναντηθεί με τη μεγάλη ερμηνεύτρια στο ξεκίνημα της καριέρας του, αφού η Μαρινέλλα πρωτοτραγούδησε δικά του τραγούδια το 1971 στους δίσκους "Ένας μύθος" και "Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα". Το 1977 λοιπόν της έγραψε δυο θαυμάσια τραγούδια ("Θα 'θελα να ήσουν", "Πάρε με κοντά σου") για το δίσκο της "Μαρινέλλα-Αθηναίοι" ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την πρώτη ολοκληρωμένη τους συνεργασία, ένα χρόνο αργότερα.

Το 1978 λοιπόν οι δυο καλλιτέχνες ηχογράφησαν το δίσκο "Η Μαρινέλλα του σήμερα... σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου", ο οποίος επίσης γνώρισε μεγάλη εμπορική απήχηση. Πρόκειται για ένα μάλλον ετερόκλητο άλμπουμ με ένδεκα τραγούδια που καλύπτουν ένα ευρύ μουσικό πεδίο, από τη λυρική ερωτική μπαλάντα μέχρι το ορθόδοξο λαϊκό τραγούδι. Κάποια τραγούδια κυριολεκτικά "χάλασαν" κόσμο εκείνο τον καιρό. Ιδού μερικά: "Να παίζει το τρανζίστορ", "Έχεις λίγα χρόνια", "Παιδί απ' την Ανάβυσσο", "Σήμερα". Συνήθως όμως τα πιο εμπορικά τραγούδια επισκιάζουν κάποια άλλα που συχνά είναι και τα καλύτερα ενός δίσκου, όπως ακριβώς συμβαίνει κι εδώ. Γιατί νομίζω πως τραγούδια, όπως: "Στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου", "Έγινε' ο κόσμος καφενές" και "Δεν είναι που φεύγεις", ανήκουν στις κορυφαίες στιγμές του συνθέτη. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να κρατήσω ένα μονάχα από αυτόν το δίσκο, θα διάλεγα το "Δεν είναι που φεύγεις" για τη μοναδική λυρική και εκφραστική του δύναμη.

Γιώργος Χατζηνάσιος: Λεύκωμα (1976)

Το 1976 ο Γιώργος Χατζηνάσιος επιστρέφει στην Columbia και ηχογραφεί έναν πολύ ξεχωριστό κύκλο τραγουδιών με τίτλο "Λεύκωμα", όπου για πρώτη φορά παραμερίζει το μπουζούκι ολοκληρωτικά από την ενορχήστρωση και βάζει το πιάνο σε πρώτο ρόλο διαμορφώνοντας ένα ηχοχρωματικό πεδίο πολύ αισθαντικό που παραπέμπει εμφανώς στο διεθνές πρότυπο του easy listening ήχου.

Το οξύμωρο όμως με το δίσκο αυτό είναι ότι οι στίχοι που έχουν επιλεγεί, δεν συμβαδίζουν απόλυτα με το ορχηστρικό ύφος, μιας και ο Γιώργος Κανελλόπουλος που τους υπογράφει εδώ δείχνει μια διάθεση πολιτικού χρωματισμού του λόγου του με διάσπαρτες αιχμές διαμαρτυρίας ή καταγγελίας εναντίον των κακώς κειμένων στην ελληνική και διεθνή πραγματικότητα! Αυτό άλλοτε γίνεται ευθέως ("Κλείσ' το ραδιόφωνο", "Πι πι το παπί", "Σύρε γιε μου στην Αθήνα") κι άλλοτε πλαγίως ή παρεμπιπτόντως ("Άλλη μια μέρα", "Τι να σου χαρίσω", "Καληνύχτα σας"). 

Ο δίσκος είναι δομημένος σε δυο ευδιάκριτες ενότητες, μία σε κάθε πλευρά αποτελούμενη από πέντε τραγούδια κι ένα οργανικό θέμα που βασίζεται στη μελωδία του εναρκτήριου τραγουδιού. Έχουν επιλεγεί και δύο κορυφαίες ερμηνεύτριες, μία για την κάθε ενότητα. Πρόκειται για τη Βίκυ Μοσχολιού και τη Δήμητρα Γαλάνη στην πρώτη δισκογραφική τους συνύπαρξη. Με τη Γαλάνη βέβαια ο συνθέτης είχε ήδη γόνιμη συνεργασία από το ξεκίνημα της καριέρας του ("4.5.3", "Έχει ο Θεός", "Διαδρομή"), αλλά με τη Βίκυ Μοσχολιού αυτή είναι η πρώτη (και τελευταία) του συνάντηση.

Γιώργος Χατζηνάσιος: Αντιθέσεις (1975)

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του '70, την εποχή που ο συνθέτης Γιώργος Χατζηνάσιος γνώριζε μεγάλη εμπορική αποδοχή με δεκάδες τραγούδια του ερμηνευμένα από τους πιο καταξιωμένους τραγουδιστές του ελληνικού πενταγράμμου, όπως η Γιάννης Πάριος, η Μαρινέλλα, ο Σταμάτης Κόκοτας, ο Μανώλης Μητσιάς, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Τόλης Βοσκόπουλος και άλλοι. 

Το 1975 λοιπόν ο συνθέτης παρουσίασε τις "Αντιθέσεις", ένα δίσκο με τον οποίο θέλησε να χαλαρώσει κάπως την ένταση της υπερπαραγωγής σουξέ γράφοντας τραγούδια χαμηλών τόνων ερμηνευμένα από άσημα ονόματα. Τέτοια τραγούδια περιέχουν οι "Αντιθέσεις", τραγούδια μελωδικά και αισθαντικά, μακριά από το αβανταδόρικο ύφος των τραγουδιών που έγραφε ως τότε. Ομολογουμένως είναι ένας δίσκος αδικημένος αυτός, γιατί αποτυπώνει μια πιο σοβαρή πλευρά του συνθέτη με μερικά πανέμορφα τραγούδια που αξίζει να τα "ανακαλύψουμε". Ένα από αυτά βέβαια ξεχώρισε κι έγινε επιτυχία, όχι όμως στην εκτέλεση αυτού του δίσκου, αλλά σε μιαν άλλη με τη φωνή του Αντώνη Καλογιάννη. Αναφέρομαι στο εξαιρετικό "Άνοιξε το παράθυρο", γραμμένο αρχικά για την ταινία "Ένας νομοταγής πολίτης".

Στο δίσκο αυτό ο συνθέτης εμπιστεύτηκε τα τραγούδια του σε δυο άσημα τότε ονόματα. Κύριος ερμηνευτής είναι ο Περικλής Περάκης που είχε ξεκινήσει την καριέρα του σε ένα είδος περιθωριακού λαϊκού ρεπερτορίου, έκανε με τις "Αντιθέσεις" τη σημαντικότερη δισκογραφική του κατάθεση, αλλά κατέληξε στις αρχές της επόμενης δεκαετίας σε ένα παρακμιακό και εύπεπτο είδος τραγουδιού, μέχρι που χάθηκε οριστικά και άδοξα έχοντας κατάφωρα αδικήσει ο ίδιος τον εαυτό του, γιατί διέθετε πολύ εκφραστική φωνή. Μαζί του η άγνωστη Αιμιλία Νομικού, μια αξιόλογη τραγουδίστρια χωρίς όμως σοβαρή συνέχεια.
Εκτός από το υπέροχο "Άνοιξε το παράθυρο", άλλο ένα τραγούδι του δίσκου, το χορευτικό "Γιαρέμ γιαρέμ" με την Αιμιλία Νομικού, γνώρισε στη συνέχεια μεγάλη επιτυχία μέσα από τις πολλαπλές του επανεκτελέσεις (Γαλάνη, Χριστιάνα, Μούσχουρη). Ωστόσο πραγματικά ωραία τραγούδια, πέρα φυσικά από το κορυφαίο "Άνοιξε το παράθυρο" που προαναφέραμε, είναι και τα: "Εκεί στην άκρη", "Πήρα την άγονη γραμμή", "Της μοίρας τ' αδράχτι", "Αυτά που λεν οι ποιητές", "Στο καλό λοιπόν".
Από τα σημαντικά στοιχεία αυτού του δίσκου είναι η συνάντηση για πρώτη φορά του συνθέτη με τους μεγάλους στιχουργούς Νίκο Γκάτσο και Μάνο Ελευθερίου. Με τον Γκάτσο άλλωστε θα ολοκληρώσει μια δεκαετία αργότερα τη συνεχή ροή τραγουδιστικών δίσκων ("Η ενδεκάτη εντολή"), πριν στραφεί σε άλλα μουσικά ενδιαφέροντα. Στο δίσκο επίσης φιλοξενούνται και στίχοι του Ερρίκου Θαλασσινού, Γιάννη Λογοθέτη, Σέβης Τηλιακού και Γιώργου Κανελλόπουλου.

Εν κατακλείδι θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν από τους καλύτερους δίσκους της πρώτης περιόδου του του Γιώργου Χατζηνάσιου και ταυτόχρονα ένας από τους πιο παραγνωρισμένους.

Γιώργος Χατζηνάσιος: Άσπρο μαύρο (1974)

Μετά τους τρεις πρώτους του δίσκους ("4.5.3", "Έχει ο Θεός", "Διαδρομή") που εκδόθηκαν από την Columbia, το 1974 ο Γιώργος Χατζηνάσιος μετακομίζει προσωρινά στη Minos, όπου ηχογραφεί τον 4ο κύκλο τραγουδιών του με τίτλο "Άσπρο μαύρο". Είναι η χρονιά της μεταπολίτευσης και της κυριαρχίας του πολιτικού τραγουδιού, πράγμα που φαίνεται πως ουδόλως επηρέασε το ύφος του συνθέτη, ο οποίος μας έδωσε και πάλι έναν απλό κύκλο λαϊκών τραγουδιών ερωτικού και κοινωνικού περιεχομένου. 

Οι στίχοι όλων των τραγουδιών γράφτηκαν από τη Σώτια Τσώτου, τη σπουδαία αυτή εκπρόσωπο της γυναικείας στιχουργικής, η οποία εκείνη την εποχή είχε έντονη παρουσία στα μουσικά μας πράγματα μέσα από τις πολύ πετυχημένες συνεργασίες της με τον Κώστα Χατζή, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Δώρο Γεωργιάδη, τον Γιώργο Κριμιζάκη και άλλους συνθέτες. Η θεματολογία της εδώ κινείται ελεύθερα σε μια πληθώρα ετερόκλητων πεδίων, από την απλή καθημερινότητα, ως τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, τους πολεμικούς θούριους ή τα αχαρτογράφητα τοπία της Άγριας Δύσης!

Η μουσική του Χατζηνάσιου δεν ξεφεύγει από την προσωπική του μανιέρα, όπως είχε ήδη διαμορφωθεί στις προηγούμενες δουλειές του δείχνοντας πάντα μια ευκολία στο πλάσιμο εύπεπτων μελωδιών, ενίοτε σπάνιας ομορφιάς, αλλά και σε ρυθμικά, σχεδόν εμβατηριακά σχήματα. Και πάντα με πολύ επιδέξια ενορχήστρωση που σ' αυτόν τουλάχιστον το δίσκο συχνά ξεφεύγει από τα στερεότυπα πλαίσια του ελαφρολαϊκού ήχου, για να αποδώσει πιο μεγαλόστομες στιγμές (π.χ. "Ο βασιλιάς").

Στην ερμηνεία των τραγουδιών, μαζί με τους ήδη καταξιωμένους Γιάννη Πάριο και Χαρούλα Αλεξίου,  επιστρατεύτηκαν πολλοί από τους νεοφώτιστους αστέρες της εταιρίας, δηλαδή ο Κώστας Σμοκοβίτης, ο Δημήτρης Κοντολάζος και η έφηβη ακόμη Άννα Βίσση. Το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου είναι το ομότιτλο και το ερμηνεύει ο Γιάννης Πάριος που έχει άλλωστε και τη μερίδα του λέοντος. Πανέμορφο επίσης είναι το τραγούδι που ερμηνεύει η Χαρούλα ("Τι ταλαιπωρία"), αλλά και το ακροτελεύτιο ("Κι όμως κι όμως") που ερμηνεύεται απ' όλη την παρέα. 

Γιώργος Χατζηνάσιος: Διαδρομή (1973)

Το 1973 υπήρξε πολύ παραγωγικό για τον Γιώργο Χατζηνάσιο, μιας και εκτός από αρκετά σκόρπια τραγούδια του που κυκλοφόρησαν στις 45 στροφές ή σε προσωπικούς δίσκους διαφόρων τραγουδιστών πρώτης γραμμής, μέσα στην ίδια χρονιά μας έδωσε και δύο ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών. Χθες είδαμε τον ένα, με τίτλο "Έχει ο Θεός". Ο δεύτερος έχει τίτλο "Διαδρομή".

Και οι δυο αυτοί δίσκοι έχουν τραγούδια παρόμοιας αισθητικής γραμμής και ανέδειξαν τεράστιες λαϊκές επιτυχίες. Μάλιστα ο καθένας τους έχει κι από έναν διαφορετικό στιχουργό για το σύνολο των τραγουδιών. Στο "Έχει ο Θεός" όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από τον Γιάννη Λογοθέτη. Στη "Διαδρομή" οι στίχοι ανήκουν στον Γιώργο Κανελλόπουλο, έναν καλό στιχουργό της εποχής που έγραψε πολλά ωραία τραγούδια με τον Χατζηνάσιο. Δύο μόνο τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν από άλλους στιχουργούς: Το "Πού θα πάει πού" με στίχους του Τάσου Οικονόμου και το "Ήλιε μην κοιτάς" σε στίχους του σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου γραμμένο για την ταινία του "Ο βάλτος" που παίχτηκε την ίδια χρονιά.

Ανάμεσα στα τραγούδια που αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο είναι το εναρκτήριο "Με λένε Γιώργο", το τρυφερό "Συγνώμη που σ' αγάπησα" και το "Πού θα πάει πού". Μάλιστα τα δυο τελευταία γνώρισαν λίγο αργότερα και μια δεύτερη, εξαιρετικά δημοφιλή, εκτέλεση με τη φωνή του Γιάννη Πάριου.

Γιώργος Χατζηνάσιος: Έχει ο Θεός (1973)

Με τίτλο "Έχει ο Θεός" κυκλοφόρησε το 1973 ο δεύτερος μεγάλος δίσκος του Γιώργου Χατζηνάσιου με 12 καινούργια τραγούδια γραμμένα στην ίδια αισθητική γραμμή με τα τραγούδια του δίσκου "4.5.3" που είχε προηγηθεί. Αυτή τη φορά οι στίχοι ανήκουν αποκλειστικά σε έναν στιχουργό, τον Γιάννη Λογοθέτη, που εκείνη την εποχή είχε τακτική παρουσία στα δισκογραφικά πράγματα έχοντας ξεκινήσει πλάι στον Δήμο Μούτση λίγα χρόνια νωρίτερα, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Χριστόδουλο Χάλαρη στα "Παιδικά" (1974), αλλά κυρίως με τον Θέμη Ανδρεάδη σε μια μακριά σειρά χιουμοριστικών δίσκων, στους οποίους μάλιστα κάποια στιγμή ανέλαβε και ρόλο συνθέτη.

Τα τραγούδια αυτού του δίσκου γνώρισαν μεγαλύτερη ακόμη επιτυχία καθιερώνοντας τον συνθέτη σε σημαντικό δημιουργό. Σχεδόν όλα τα τραγούδια ακούστηκαν πολύ και τραγουδήθηκαν ευρέως. Ξεχώρισαν ίσως λίγο παραπάνω τα: "Τι να πούμε τι", "Ορκίστηκα στο λόγο μου", "Αν μ' αγαπάς φίλα σταυρό", "Πάρε τον ηλεκτρικό", "Τα μεσημέρια της Κυριακής", "Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί", "Πέρνα να τα πούμε", "Έλα να σε κάνω ταίρι". Χμ, έμεινε και κανένα απέξω; Πάντως το ομώνυμο του δίσκου είναι από από αυτά που ακούστηκαν λιγότερο, αλλά είναι και το αγαπημένο μου.

Ο συνθέτης δείχνει τη μεγάλη ευχέρειά του στο στήσιμο απλών και εύηχων μελωδιών που ακολουθούν τον ελαφρολαϊκό συρμό της εποχής. Στιγμές στιγμές έχει κανείς την εντύπωση ότι κάποια τραγούδια θα μπορούσε να τα είχε γράψει κι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης! Κι επίσης πρέπει να πω ότι δυο τουλάχιστον τραγούδια ("Έχει ο Θεός", "Στο σίδερο και στη φωτιά") δεν έχουν τη φυσιολογική ανάπτυξη των άλλων τραγουδιών, γιατί δεν έχουν κάποια οργανική εισαγωγή και μοιάζουν σαν να ξεκινούν από τη μέση!

Γιώργος Χατζηνάσιος: 4.5.3 (1972)

Περνάω σήμερα στην παρουσίαση της δισκογραφίας ενός από τους πλέον εμπορικούς συνθέτες της δεκαετίας του '70, ο οποίος όμως μας χάρισε και πολλά όμορφα τραγούδια με τους μεγαλύτερους Έλληνες ερμηνευτές της εποχής του.
Ο λόγος λοιπόν για τον Γιώργο Χατζηνάσιο, ο οποίος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1945 και μεγάλωσε μέσα σ' ένα περιβάλλον μουσικό. Σπούδασε μουσική, κυρίως πιάνο, στο Παρίσι. Η επαγγελματική του σχέση με τη μουσική ξεκίνησε το 1964 παίζοντας ως πιανίστας σε διάφορους χώρους. Ως συνθέτης τραγουδιών πρωτοεμφανίστηκε στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '70, όταν παρουσίασε τα πρώτα του τραγούδια με τη Μαρινέλλα, τον Τόλη Βοσκόπουλο, τον Γιάννη Πάριο και άλλους δημοφιλείς τραγουδιστές της εποχής. Μέσα στην ίδια δεκαετία ηχογράφησε πολυάριθμες ολοκληρωμένες δουλειές που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ το 1977 έλαβε μέρος στο φεστιβάλ τραγουδιού της Eurovision ("Μάθημα σολφέζ"). Ένα πιο "σοβαρό" μουσικό πρόσωπο παρουσίασε μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80 γράφοντας αξιόλογες μουσικές για κινηματογραφικές ταινίες κι αργότερα για την τηλεόραση.

Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κατάθεση του Γιώργου Χατζηνάσιου ήταν ο δίσκος "4.5.3". Ο τίτλος αναφέρεται στον αριθμό τραγουδιών που αναλογεί σε καθέναν από τους τρεις τραγουδιστές που αποδίδουν τα τραγούδια, τον Σταμάτη Κόκοτα, τον Στράτο Διονυσίου και τη Δήμητρα Γαλάνη. Πρόκειται για 12 καλογραμμένα τραγούδια στο συρμό του ελαφρολαϊκού ήχου που κυριαρχούσε εκείνο τον καιρό στην ελληνική δισκογραφία. Οι απλές και εύληπτες μελωδίες του συνθέτη, η καλοστημένη ενορχήστρωση και φυσικά οι ωραίες ερμηνείες συνέβαλαν στην επιτυχία αυτού του δίσκου που ανέδειξε αρκετά σουξέ, με κυριότερα τα "Αφιλότιμη", "Μια παρένθεση και μόνο", "Σ' αγάπησα για μια φορά" και "Ήταν μια φορά κι έναν καιρό". 

Λίνος Κόκοτος: Αποχαιρετισμός (1975)

Ο Λίνος Κόκοτος ανήκει στην κατηγορία των ελάχιστων συνθετών του Νέου Κύματος που κατάφεραν να συνεχίσουν και μετά την παρακμή του μουσικού αυτού ρεύματος. Τα πρώτα του χρόνια βρήκε φιλόξενη στέγη στη δισκογραφική εταιρία Lyra, όπου είχε παρουσιάσει το 1966 το πρώτο του μεγάλο τραγούδι ("Μικρό παιδί"), για να μας δώσει στη συνέχεια τρεις πολύ όμορφους μεγάλους δίσκους στην ίδια εταιρία ("Οι ώρες", "Ο κήπος", "Το θαλασσινό τριφύλλι"), πριν μετακομίσει σε άλλο περιβάλλον, πράγμα που τελικά συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, όταν ηχογράφησε για λογαριασμό της Columbia τον 4ο δίσκο του με τίτλο "Αποχαιρετισμός".

Ο "Αποχαιρετισμός" λοιπόν, ένας κύκλος δώδεκα πανέμορφων λαϊκών τραγουδιών σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, κυκλοφόρησε το 1975 κι έκανε μεγάλη αίσθηση στον καιρό του με μερικά μεγάλα σουξέ που ανέδειξε, όπως το "Κορίτσι με τα παντελόνια", αλλά και το "Πίκρα σταλάζει η Κυριακή". Όλα τα τραγούδια πάντως αυτού του δίσκου είναι ωραιότατα, πλημμυρισμένα από μελωδίες, δροσιά και λυρισμό, ώστε δύσκολα να μπορεί κανείς να αγνοήσει κάποιο. Θυμίζω μερικούς τίτλους: "Να 'ταν και να σ' έκρυβα", "Αχ, η αγάπη", "Πράσινο δεντρί", "Φάλτσο τραγούδι", "Κάθε γράμμα" και κυρίως το "Ποια είσαι" με τους υπέροχους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Τα τραγούδια ερμηνεύει εξαιρετικά το αχώριστο (δισκογραφικά) δίδυμο της εποχής, ο Μανώλης Μητσιάς και η Δήμητρα Γαλάνη. Αυτή είναι μία από τις πάμπολλες κοινές δισκογραφικές τους εμφανίσεις εκείνη τη δεκαετία. Οι υπόλοιποι δίσκοι με αποκλειστικούς ερμηνευτές τους δύο είναι οι εξής: "Της γης το χρυσάφι" (1971), "Η κόκκινη κλωστή" (1972), "Έχει ο Θεός" (1973) και "Αθανασία" (1976). 

Ο Νίκος Σκαλκώτας στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου

Έτος Νίκου Σκαλκώτα το 2019, μιας και συμπληρώνονται ήδη 70 χρόνια από τον πρόωρο και άδικο θάνατό του. Ας μην μένουμε λοιπόν κολλημένοι αποκλειστικά στη λαϊκή μουσική, γιατί αυτός ο τόπος γέννησε και σημαντικούς λόγιους δημιουργούς της μουσικής τέχνης, κορυφαίος των οποίων υπήρξε ο Νίκος Σκαλκώτας (1904-1949).

Για όσους "τυχερούς" κατοικούν στο"κλεινόν άστυ" ή για όσους έχουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στην πρωτεύουσα, αυτές τις ημέρες εκτυλίσσεται εκεί το πολυσήμαντο ετήσιο φεστιβάλ με γενικό τίτλο "Το μικρό Παρίσι των Αθηνών", το οποίο φέτος ξεκίνησε στις 21 αυτού του μήνα και θα ολοκληρωθεί την 1η Δεκεμβρίου. Το φετινό θέμα του φεστιβάλ είναι "Τα Καμπαρέ του Κόσμου" και στο θεματικό αυτό πλαίσιο ο έγκυρος και πολυπράγμων μουσικοκριτικός και ιστορικός της μουσικής τέχνης Γιώργος Β. Μονεμβασίτης θα παρουσιάσει μια εξόχως ενδιαφέρουσα ομιλία με θέμα "Το Βερολινέζικο Καμπαρέ στην εποχή του μεσοπολέμου, με το βλέμμα και τη μουσική του Νίκου Σκαλκώτα". Ιδού τι αναφέρει η σχετική αναγγελία της ομιλίας στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ:

Ο επιφανέστερος των Ελλήνων μουσουργών Νικος Σκαλκώτας - συμπληρώθηκαν φέτος 70 χρόνια από το θάνατό του - έζησε στο Βερολίνο από το 1921 έως το 1933, οπότε επέστρεψε στην Ελλάδα. Υπήρξε επομένως αυτόπτης μάρτυρας της μεγάλης ακμής του βερολινέζικου καμπαρέ. Δεν υπάρχουν προφορικές μαρτυρίες του ίδιου για τη σχετική εμπειρία του, μια και ήταν ιδιαιτέρως εσωστρεφής. Στη μουσική του ωστόσο, αυτή που συνέθεσε τόσο στην εκεί παραμονή του, όσο και μετέπειτα, αντικαθρεφτίζονται ξεκάθαρα τα χαρακτηριστικά ηχοχρώματα του βερολινέζικου καμπαρέ...

Η ομιλία του Γιώργου Μονεμβασίτη θα πραγματοποιηθεί στις 26 Νοεμβρίου, στις 6:30 το απόγευμα στο ιστορικό ξενοδοχείο της Πλατείας Ομονοίας "Μπάρκειον" και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.