Τζένη Βάνου: Άκουσέ με (1979)

Η δεκαετία του '70 ολοκληρώνεται για τη Τζένη Βάνου με έναν ακόμη προσωπικό δίσκο στη Minos, τον όγδοο κατά σειρά, με τίτλο "Άκουσέ με" που κυκλοφόρησε παραμονές Χριστουγέννων του 1979.

Σπάζοντας τον κανόνα των δώδεκα τραγουδιών ο συγκεκριμένος δίσκος περιέχει δεκατέσσερα τραγούδια, τα περισσότερα ελαφρολαϊκού ύφους, αλλά και μερικά κοντά σε πιο καθαρόαιμο λαϊκό χρώμα και κάποια ελαφρού ύφους. 

Και πάλι τη μερίδα του λέοντος καταλαμβάνουν τα τραγούδια του Αλέκου Χρυσοβέργη, δυο από τα οποία αποτέλεσαν και τα σουξέ του δίσκου ("Ε, όχι και σε μένα", "Ακούς, ακούω να λες"). Εδώ εγκαινιάζεται και η συνεργασία της ερμηνεύτριας με τον μεγάλο μάστορα λαϊκών σουξέ της εποχής Τάκη Μουσαφίρη που της έγραψε το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου ("Άκουσέ με"), αλλά και με τον Λάκη Παπαδόπουλο στα πρώτα του ακόμη βήματα στην ελληνική δισκογραφία. 
Τα υπόλοιπα τραγούδια γράφτηκαν από τους Νάκη Πετρίδη, Νινή Ζαχά, Τάκη Καρνάτσο και Λ. Θωμά. Τις ενορχηστρώσεις επιμελήθηκαν ο Γιώργος Νιάρχος και ο Τάκης Μουσαφίρης.

Τζένη Βάνου: Έχασα εσένα (1978)

Ο 7ος προσωπικός δίσκος της Τζένης Βάνου στη Minos έχει τίτλο "Έχασα εσένα" και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1978.

Ο δίσκος περιλαμβάνει, ως συνήθως, δώδεκα τραγούδια, πάντα στα γνώριμα ηχοχρώματα που χαρακτηρίζουν αυτή την περίοδο της καριέρας της μεγάλης ερμηνεύτριας. Κι όπως πάντα, ένα δυο απ' αυτά ξεχώρισαν και γνώρισαν επιτυχία. Τα δυο σουξέ αυτού του δίσκου ήταν τα "Κι έκλαιγε μαζί μου κι ο Θεός" και κυρίως το "Αμ' δε". Και τα δυο φέρουν την υπογραφή του λαϊκού τραγουδοποιού Αλέκου Χρυσοβέργη, ο οποίος θα γίνει ο βασικός τροφοδότης της τραγουδίστριας τα επόμενα χρόνια. Ο Μίμης Πλέσσας συνεχίζει να συμπορεύεται μαζί της συμμετέχοντας εδώ με τρία τραγούδια. Άλλα τρία έγραψε ο παλιός λαϊκός δημιουργός Νάκης Πετρίδης και δύο η Νινή Ζαχά. 

Μέτριο υλικό με άψογες ερμηνείες. Ίσως τα δυο τραγουδάκια της Νινής Ζαχά που κλείνουν την κάθε πλευρά του δίσκου είναι και τα καλύτερα, παρόλο που δε γνώρισαν επιτυχία.

Τζένη Βάνου: Να μ' αγαπάς (1977)

Το 1977 η Τζένη Βάνου ηχογραφεί τον 6ο προσωπικό της δίσκο στη Minos με δεκατρία καινούργια τραγούδια, πάντα στο ίδιο ύφος, κυρίως ελαφρολαϊκά ή και ελαφρά, απολύτως ταιριαστά με τις φωνητικές της αρετές, έστω κι αν με το πέρασμα του χρόνου το υλικό που έχει στη διάθεσή της γίνεται όλο και λιγότερο ενδιαφέρον. 

Παρόλα αυτά και πάλι εδώ δίνουν το παρών οι βασικοί συνθέτες του ρεπερτορίου της, δηλαδή ο Μίμης Πλέσσας και ο Γιώργος Κατσαρός. Επίσης συμμετέχουν κι άλλοι συνθέτες του καιρού, όπως η Νινή Ζαχά, ο Γιώργος Μανίκας και ο Σ. Μαρίνος που υπογράφει το μεγάλο σουξέ του δίσκου, το πασίγνωστο "Εφτά μαχαίρια". Τις ενορχηστρώσεις επιμελήθηκαν οι Χάρης Ανδρεάδης, Γιώργος Κατσαρός, Μίμης Πλέσσας και Νίκος Ιγνατιάδης.

Τζένη Βάνου: Έλα (1976)

Η δεύτερη μεγάλη φάση της μακροχρόνιας καριέρας της Τζένης Βάνου συνδέθηκε με την εταιρία Minos για μια ολόκληρη δεκαετία με αρχή το δίσκο "Αγόρι μου" (1973) και στη συνέχεια με μια μακρά σειρά προσωπικών δίσκων: "Αν η αγάπη" (1974), "Έρωτά μου ανεπανάληπτε" (1975), "Αγάπησα, αμάρτησα" (1975). Κι έτσι φτάνουμε στο 1976, τη χρονιά που εκδίδεται ο δίσκος "Έλα".

Κι αυτός ο δίσκος έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τους προηγούμενους. Τραγούδια ελαφρολαϊκού ύφους και ερωτικής θεματολογίας, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά πάντα με εξαιρετικές ερμηνείες από τη σπουδαία ερμηνεύτρια. 

Μόνο το ομώνυμο τραγούδι ξεχώρισε απ' αυτόν το δίσκο, ενώ τα υπόλοιπα ακούστηκαν λιγότερο και σήμερα πια είναι εντελώς ξεχασμένα. Ο Ζακ Ιακωβίδης έγραψε τα περισσότερα, ενώ τα υπόλοιπα υπογράφουν οι Γιώργος Κατσαρός, Χρήστος Νικολόπουλος, Βασίλης Βασιλειάδης, Αντώνης Ζάννας και Ι. Βασιλόπουλος.

Μίμης Πλέσσας, Τζένη Βάνου: Αγάπησα, αμάρτησα (1975)

Το 1973 η Τζένη Βάνου εντάσσεται στο οπλοστάσιο της Minos και ξεκινάει μια δεύτερη δυναμική φάση της καριέρας της, η οποία χαρακτηρίζεται από τη στροφή της στο κυρίαρχο τότε ελαφρολαϊκό τραγούδι, καταφέρνοντας να σημειώσει μεγάλες επιτυχίες που ακόμη και σήμερα δεν έχουν ξεχαστεί.

Στη φάση αυτή η σπουδαία ερμηνεύτρια ηχογραφεί μια σειρά προσωπικούς δίσκους με ρυθμό ένα το χρόνο συνεργαζόμενη σταθερά με τον παλιό της μέντορα Μίμη Πλέσσα, αλλά και με άλλους αξιόλογους συνθέτες, όπως ο Γιώργος Κατσαρός, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Ζακ Ιακωβίδης, ο Χάρης Λυμπερόπουλος, ο Τόλης Βοσκόπουλος και άλλοι.

Από τις αναλογικές κυκλοφορίες εκείνης της περιόδου ανέσυρα σήμερα το δίσκο "Αγάπησα, αμάρτησα" που κυκλοφόρησε το 1975. Η μουσική ανήκει αποκλειστικά στον Μίμη Πλέσσα και οι στίχοι στον Ηλία Λυμπερόπουλο. Τραγούδια καλογραμμένα πάνω στην ελαφρολαϊκή μανιέρα της εποχής με ερωτική θεματολογία και ιδιαίτερα με μια διάθεση μελοδραματισμού για χαμένους ή ανεκπλήρωτους έρωτες, για ενοχές και άλλα συναισθηματικά σύνδρομα. Ο δίσκος ανέδειξε πολλά μεγάλα σουξέ, όπως το ομότιτλο ή το παθιασμένο ζεϊμπέκικο "Σε βλέπω στο ποτήρι μου", καθώς και δυο τρία ακόμη τραγούδια που ακούστηκαν πολύ τότε.

Μνήμη Μάνου Ελευθερίου

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο Μάνος Ελευθερίου (1938-2018), πολυγραφότατος συγγραφέας πεζών και ποιητικών έργων, μελετητής, ερευνητής και αγαπημένος στιχουργός με τεράστια παρακαταθήκη στο ελληνικό τραγούδι από τη δεκαετία του '60 μέχρι σήμερα. Ασφαλώς ο Μάνος Ελευθερίου - ένας από τους τρεις αγαπημένους Μάνους του ελληνικού τραγουδιού μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μάνο Λοΐζο - ανήκει στην κορυφαία τριάδα των στιχουργών μας, δίπλα στον Νίκο Γκάτσο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Η μοίρα μάλιστα έπαιξε ένα παράξενο παιχνίδι ανάμεσα σ' αυτόν και στον φίλο του συνθέτη Σταύρο Κουγιουμτζή: Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου, τη μέρα που πέθανε ο Κουγιουμτζής, ενώ πέθανε στις 22 Ιουλίου, τη μέρα που γεννήθηκε ο συνθέτης!

Το πρώτο του τραγούδι γράφτηκε το 1963 και είχε μουσική του Χρήστου Λεοντή. Αρχικός του τίτλος ήταν "Το σπίτι γέμισε με λύπη", αλλά αργότερα καθιερώθηκε με τον τίτλο "Ρημαγμένοι κήποι". Κυκλοφόρησε σε δισκάκι 45 στροφών με πρώτη ερμηνεύτρια την Έφη Παναγιώτου, ενώ αργότερα το ερμήνευσαν υπέροχα ο Κώστας Χατζής και η Δήμητρα Γαλάνη.

Η πρώτη μεγάλη συνεργασία του Μάνου Ελευθερίου ήταν αυτή με τον Μίκη Θεοδωράκη. Οι δυο τους συνυπέγραψαν αρκετούς κύκλους τραγουδιών, μέσα από τους οποίους ξεπήδησαν σπουδαία τραγούδια. Πρώτα έγραψαν τις "Αρκαδίες" αρ. 2 και 3 (1968) και σχεδόν ταυτόχρονα τους κύκλους "Τα λαϊκά" και "Νύχτα θανάτου" που βγήκαν σε δίσκο αργότερα (1974) με ερμηνευτές τον Αντώνη Καλογιάννη και τη Μαρία Δημητριάδη. Επίσης στο δίσκο "Τραγούδια του Αγώνα" (1971/1974) περιλαμβάνεται κι ο μικρός κύκλος "Οδός Μπουμπουλίνας" με τέσσερα τραγούδια που ερμήνευσαν η Μαρία Φαραντούρη και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Η δεύτερη μεγάλη συνεργασία του Μάνου Ελευθερίου ήταν με τον Δήμο Μούτση που απέφερε τον σπουδαίο δίσκο "Άγιος Φεβρουάριος" (1971) και αρκετά σκόρπια τραγούδια. Αμέσως μετά συναντήθηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, πρώτα στον εμβληματικό δίσκο "Θητεία" (1974) και λίγο αργότερα στο "Σεργιάνι στον κόσμο" (1979). 

Το 1974 είχε και μια σύντομη συνάντηση με τον Μάνο Χατζιδάκι στον κύκλο του "Οδοιπόρου" από το έργο "Ο Οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης" (1974). Λίγο μετά ακολούθησε άλλος ένας μεγάλος σταθμός στην πορεία του, όταν συναντήθηκε με τον Θάνο Μικρούτσικο και το αποτέλεσμα ήταν δύο κορυφαία έργα, τα "Τροπάρια για φονιάδες" (1977) και πιο πρόσφατα ο "Άμλετ της σελήνης" (2002). Η τελευταία μεγάλη συνεργασία του μέσα στη δεκαετία του '70 ήταν με τον Ηλία Ανδριόπουλο σε δυο θαυμάσιους κύκλους τραγουδιών, τα "Γράμματα στον Μακρυγιάννη" (1979) και τις "Ξένες πόρτες" (1985). 
Πολύ όμορφα τραγούδια επίσης απέφερε η περιστασιακή συνεργασία του με τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Βασίλη Δημητρίου, τον Θανάση Γκαϊφύλια και τον Σταύρο Ξαρχάκο σε ένα και μοναδικό, αλλά διαχρονικό τραγούδι ("Είν' αρρώστια τα τραγούδια"). 

Στη δεκαετία του '80 συνεργάστηκε πολύ και με πιο εμπορικούς συνθέτες, όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Αντώνης Βαρδής, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, αλλά και ο Θέμης Ανδρεάδης, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις δε δίστασε να περάσει και στο πεδίο της "άλλης όχθης" με συνεργασίες, όπως αυτή με τον Βασίλη Τερλέγκα ή την Πέγκυ Ζήνα! Στα πιο πρόσφατα χρόνια στίχους του μελοποίησαν και αρκετοί τραγουδοποιοί, όπως ο Διονύσης Τσακνής, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Κώστας Λειβαδάς και άλλοι.

Τζένη Βάνου: Σ' αγαπώ (1972)

Χωρίς αμφιβολία η Τζένη Βάνου υπήρξε από τις ωραιότερες φωνές της δεκαετίας του '60. Η πρώτη πενταετία εκείνης της χρυσής για το ελληνικό τραγούδι δεκαετίας στάθηκε και η πλέον ακμαία για τη σπουδαία ερμηνεύτρια, η οποία ηχογράφησε δεκάδες λαοφιλέστατα τραγούδια που αγαπήθηκαν πολύ και εξακολουθούν να ακούγονται ευχάριστα είτε στις δικές της πρώτες εκτελέσεις, είτε σε πάμπολλες επανεκτελέσεις που τα επαναφέρουν ασταμάτητα στο προσκήνιο. Υπηρέτησε το λεγόμενο "ελαφρό" τραγούδι στην όψιμη φάση του και υπήρξε η πρώτη Μούσα του δαιμόνιου συνθέτη Μίμη Πλέσσα.

Στις αρχές της δεκαετίας του '70 η Τζένη Βάνου βρέθηκε στη Minos, όπου και ξεκίνησε μια νέα φάση της καριέρας της μετακινούμενη στο είδος του ελαφρολαϊκού ερωτικού τραγουδιού, όπου σημείωσε μάλιστα αρκετές επιτυχίες, πριν επέλθει η παρακμή στο τέλος εκείνης της δεκαετίας και η ίδια περιπέσει σε ένα τραγούδι χαμηλής αισθητικής και ευρείας κατανάλωσης.

Στο μεσοδιάστημα των δύο μεγάλων φάσεων της καριέρας της, εκεί στα τέλη του '60 και στις αρχές του '70, ένιωσε την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του μουσικού της προσανατολισμού. Αφήνοντας λοιπόν πίσω τις σημαντικές συνεργασίες της με τη Philips και τη Lyra και πριν καταλήξει στη Minos, βρήκε για λίγο καταφύγιο στη μικρή εταιρία Panivar, όπου ηχογράφησε κάμποσα τραγούδια χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, με λαμπερή εξαίρεση το τεράστιο ποπ σουξέ "Σ' αγαπώ" που της έγραψε ο Νίκος Μαμαγκάκης για τις ανάγκες της κινηματογραφικής ταινίας "Η λεωφόρος του μίσους" του Νίκου Φώσκολου.

Το 1972 λοιπόν η Panivar έδωσε στην κυκλοφορία το προσωπικό άλμπουμ της Τζένης Βάνου "Σ' αγαπώ", όπου συγκεντρώθηκαν οι καλύτερες στιγμές της συνεργασίας τους. Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα άνισα και ετερόκλητου ύφους τραγούδια, ελαφρά, ποπ κι ελαφρολαϊκά, που έγραψαν οι Νίκος Μαμαγκάκης (το ομώνυμο), Κώστας Κλάββας, Γιώργος Θεοδοσιάδης, Γεράσιμος Λαβράνος και Κώστας Γιαννίδης (σε επανεκτέλεση). Το ίδιο άλμπουμ εκδόθηκε δυο φορές με διαφορετικά εξώφυλλα από την Panivar, παράλληλα κυκλοφόρησε και με την ετικέτα Olympia με διαφορετικά εξώφυλλα, ενώ η νεότερη επανέκδοσή του το 2004 ήταν ψηφιακή με διαφορετικά και πάλι εξώφυλλα!

Ο Γιώργος Ζωγράφος τραγουδά... (1984)

Κλείνω σήμερα το μικρό αυτό αφιέρωμα στην αναλογική δισκογραφία του Γιώργου Ζωγράφου με μία ακόμη συλλογή τραγουδιών του που εξέδωσε η Lyra το 1984. Χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης συλλογής είναι ότι περιλαμβάνει κυρίως επανεκτελέσεις σπουδαίων τραγουδιών που έγραψαν οι δυο μεγάλοι μας συνθέτες, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις. 

Στην πρώτη πλευρά λοιπόν βρίσκουμε ολόκληρο τον κύκλο "Μαουτχάουζεν" του Μίκη Θεοδωράκη πάνω σε ποίηση του Ιάκωβου Καμπανέλλη που είχε ερμηνεύσει νωρίτερα η Μαρία Φαραντούρη. Η δεύτερη όψη ξεκινάει με δυο επανεκτελέσεις τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι ("Τέσσερις στρατηγοί", "Ο Ροβινσών στη Μύκονο") που πρώτοι είχαν ερμηνεύσει αντίστοιχα ο Γιώργος Μούτσιος και ο Γιώργος Ρωμανός.

Στο δίσκο περιλαμβάνονται επίσης τρία αριστουργηματικά τραγούδια για φωνή και κιθάρα του Νίκου Μαμαγκάκη σε στίχους του συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού ("Ανθή", "Πέτρινα λουλούδια", "Εφτά ψαράδες"), τα οποία παράλληλα είχε τραγουδήσει και ο Γιάννης Πουλόπουλος. Μαζί μ' αυτά και η μοναδικής τρυφερότητας και ομορφιάς μπαλάντα του ίδιου συνθέτη "Αγάπη" σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου, ένα τραγούδι του Λίνου Κόκοτου ("Τούτο το πρωί") που είχε ερμηνεύσει και ο Μιχάλης Βιολάρης, καθώς κι άλλα δυο τραγούδια των Βασίλη Τενίδη και Αλέκου Κασσιανού.

Γιώργος Ζωγράφος: 14 Τραγούδια (1974)

Το 1974 έπεσε η Χούντα και ξεχύθηκε σαν κατακλυσμός το πολιτικό τραγούδι. Το Νέο Κύμα αποτελούσε ήδη μακρινή ανάμνηση. Οι χαμηλόφωνοι καλλιτέχνες του ρεύματος αυτού βρέθηκαν ξαφνικά άστεγοι και απροστάτευτοι σ' ένα εχθρικό πια περιβάλλον. Κάποιοι δεν άντεξαν την πίεση και αποσύρθηκαν διακριτικά. Κάποιοι ωστόσο επέμειναν και κατάφεραν για κάμποσα χρόνια να κρατηθούν στο προσκήνιο βάζοντας συχνά νερό στο κρασί τους, ώστε να συμβαδίσουν με τα νέα δεδομένα. Ανάμεσά τους κι ο Γιώργος Ζωγράφος που μετακομίζει στη Minos, όπου σύντομα θα ηχογραφήσει έναν προσωπικό δίσκο με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ("Γράμματα από τη Γερμανία"), καθώς και κάμποσες άλλες δουλειές στη συνέχεια.

Εκείνη λοιπόν τη χρονιά τον θυμήθηκε η παλιά του εταιρία, η Lyra, η οποία έδωσε στην κυκλοφορία ένα μικρό πορτρέτο του τραγουδιστή, μια ανθολογία με δεκατέσσερα αγαπημένα τραγούδια του που παλιότερα είχαν ακουστεί πολύ και είχαν αγαπηθεί από τον κόσμο. Τα πέντε από αυτά ανήκουν στον Νότη Μαυρουδή, δύο είναι του Γιάννη Μαρκόπουλου, άλλα δύο του Λίνου Κόκοτου κι από ένα των Βασίλη Τενίδη, Γιάννη Σπανού, Μάνου Χατζιδάκι, Νίκου Μαμαγκάκη και Μάνου Λοΐζου. Τρία από τα δεκατέσσερα τραγούδια είναι σε δεύτερη εκτέλεση. Η συγκεκριμένη συλλογή δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε ψηφιακή μορφή, αν και όλα τα τραγούδια βρίσκονται εύκολα σε διάφορες ψηφιακές ανθολογίες.