Βίκυ Λέανδρος: Το μυστικό σου (1989)

Η περίοδος 1968-1973 αποτέλεσε το διάστημα της απόλυτης ακμής της διάσημης Ελληνίδας ποπ ερμηνεύτριας Βίκυς με αποκορύφωμα την κατάκτηση του πρώτου βραβείου στο φεστιβάλ της Eurovision το 1972 με το υπέροχο τραγούδι «Apres toi» που συνέθεσε ο πατέρας της Λεό Λέανδρος (Παπαθανασίου), ο οποίος υπέγραφε συνήθως με το ψευδώνυμο Mario Panas.

Στο διάστημα αυτής της γόνιμης πενταετίας η Βίκυ παρουσίασε πάνω από δέκα προσωπικούς δίσκους γνωρίζοντας τεράστια εμπορική απήχηση! Μάλιστα κατά καιρούς φρόντιζε να δίνει και το ελληνικό παρών της με ελληνόφωνα άλμπουμ που περιείχαν τις διάσημες ξένες επιτυχίες της μεταφερμένες στα ελληνικά, συνήθως με στίχους του Νίκου Ελληναίου (1940-2025), ενός πολυγραφότατου στιχουργού στενά συνδεδεμένου με το ελληνικό ποπ τραγούδι του '60 και '70 μέσα από πάμπολλες συνεργασίες του με τα γνωστότερα ονόματα της εγχώριας σκηνής (Olympians, Αλέκα Κανελλίδου, Ελπίδα, Σταύρος Ζώρας, Μαρίνα κ.ά.).

Το 1989 η Philips εξέδωσε το άλμπουμ «Το μυστικό σου» αφιερωμένο στο ελληνόφωνο ρεπερτόριο της Βίκυς, διανθισμένο πάντως και με κάποια ξενόγλωσσα τραγούδια. Το υλικό του δίσκου - συνολικά 18 κομμάτια - είναι αντλημένο ουσιαστικά από ηχογραφήσεις της διετίας 1968-1969, όπου περιλαμβάνονται αδιακρίτως τραγούδια του πατέρα της, αλλά και άλλων διάσημων δημιουργών, από τον George Gershwin ως τους θρυλικούς Bee Gees. Μερικά από τα τραγούδια αυτά ανήκουν στα αγαπημένα των παιδικών μου χρόνων, όπως: «Το μυστικό σου», «Μια φορά κι ένα καιρό», «Δε μ' αγαπούσες», «Πες μου την αλήθεια», «Χαμένη αγάπη», «Τώρα γυρίζω», «Μη με φιλάς» και «Όταν φτάσεις στην Αθήνα». Τα δύο τελευταία μάλιστα έχουν στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Βίκυ Λέανδρος: A Taste of Vicky (1967)

Σαν σήμερα, στις 23 Αυγούστου 1952, γεννήθηκε στην Κέρκυρα μια διάσημη Ελληνίδα ερμηνεύτρια, η οποία έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στη Γερμανία, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα ήδη από μικρό παιδί κι έγινε το ορμητήριό της για μια μεγάλη διεθνή καριέρα που η ακμή της κράτησε κάπου μια δεκαετία, από τα μέσα της δεκαετίας του '60 ως τα πρώτα χρόνια της επόμενης. 

Ο λόγος για τη Βίκυ, τη Vicky Leandros, κατά κόσμον Βασιλική Παπαθανασίου, κόρη του διάσημου συνθέτη Λέανδρου Παπαθανασίου (1923-2025), γνωστού και με το ψευδώνυμο Mario Panas, ο οποίος στάθηκε ο μεγάλος της μέντορας και ο βασικός τροφοδότης του ρεπερτορίου της. Κορυφαία στιγμή της πολύ γόνιμης αυτής συνεργασίας στάθηκε το γαλλόφωνο τραγούδι «Apres toi», με το οποίο η Βίκυ το 1972 εκπροσώπησε στην Eurovision το Λουξεμβούργο και απέσπασε το πρώτο βραβείο!

Η πρώτη ηχογράφησης της Βίκυς πραγματοποιήθηκε το 1965, όταν ήταν μόλις 13 χρόνων, ενώ το 1966 παρουσίασε τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο «Songs und Folklore». Το 1967 ήρθε αμέσως ο δεύτερος ολοκληρωμένος της δίσκος με τίτλο «A Taste of Vicky». Πρόκειται για ένα όμορφο άλμπουμ με δώδεκα ποπ τραγουδάκια, ανάμεσα στα οποία και κάποια σε μουσική του πατέρα της με την υπογραφή Mario Panas, καθώς κι ένα ελληνικό, το αγαπημένο «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνευμένο μάλιστα στα ελληνικά, ενώ τα υπόλοιπα τραγούδια αποδίδονται σε τρεις διαφορετικές γλώσσες, γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά. Τον ορχήστρα διευθύνει ο Arno Flor.

Νότης Μαυρουδής, Γιώργος Τοσικιάν: Café Latino (2018)

Το 2018, δέκα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της εξαιρετικής κιθαριστικής σειράς «Café de l' art» (1999-2008), ο Νότης Μαυρουδής επανέρχεται με μια καινούργια δισκογραφική πρόταση, η οποία θα κυκλοφορήσει σε μορφή βιβλίου από τις εκδόσεις Άπαρσις με τίτλο «Café Latino» και συνοδευτικό υπότιτλο «El puerto» με τη διευκρινιστική επισήμανση: «Canciones y danzas populares de America Latina y Espana para dos guitarras». Πρόκειται δηλαδή για υλικό γραμμένο ή διασκευασμένο και πάλι για δύο κλασικές κιθάρες προερχόμενο αποκλειστικά από τον κόσμο της Λατινικής Αμερικής και της Ισπανίας. 

Έχουμε λοιπόν 13 κιθαριστικά θέματα ανώνυμων κατά το πλείστον Λατίνων δημιουργών που διατρέχουν το χρόνο και φτάνουν ολόφρεσκα στο σύγχρονο κοινό γεμάτα αρώματα εξωτικών τόπων που μορφοποίησαν με γνώση κι ευαισθησία δύο σπουδαίοι Έλληνες κιθαριστές, ο Νότης Μαυρουδής - που δε χρειάεται περαιτέρω συστάσεις - και ο νεότερος κιθαριστής Γιώργος Τοσικιάν (γενν. 1981), μαθητής του Ιάκωβου Κολανιάν και σταθερός συνεργάτης του Νότη Μαυρουδή από το 2011 και μετά, παίρνοντας έτσι τη θέση του Παναγιώτη Μάργαρη, ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει το προσωπικό του ταξίδι στο χώρο της μουσικής και της δισκογραφίας.

Οι ηχογραφήσεις του συγκεκριμένου υλικού πραγματοποιήθηκαν κατά το διάστημα 2015-2017. Μάλιστα, κατά τη λογική και της σειράς «Café de l' art», έχουμε κι εδώ δύο φωνητικές νησίδες με τη Μόρφω Τσαϊρέλη να ερμηνεύει δύο μεξικάνικα τραγούδια. Ο Νότης Μαυρουδής μας δίνει κάποιες ενδιαφέρουσες εξηγήσεις για το νέο του εγχείρημα: «Μια κλεφτή ματιά στην καρδιά και την ψυχή αυτής της πάντα μυστηριώδους ηπείρου, της γεμάτης μελαγχολία και αισθησιασμό, τρυφερότητα και πάθος (...) Είναι η κληρονομιά των ανθρώπων της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Βολιβίας, του Μεξικού, της Βενεζουέλας, της Κούβας, μέσα από τη φτώχεια και την ελπίδα, τη θλίψη και το ξεφάντωμα (...) Το "Cafe Latino" δεν είναι μια ανθολογία, είναι ένα ταξίδι».

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης: Café de l' art, αρ.6 (2008)

Με το 6ο άλμπουμ της σειράς «Café de l' art» που κυκλοφόρησε το το 2008 από την Eros Music ολοκληρώνεται ο εξαιρετικός αυτός κιθαριστικός κύκλος του Νότη Μαυρουδή και του Παναγιώτη Μάργαρη, ο οποίος είχε ξεκινήσει δέκα χρόνια νωρίτερα και πλούτισε το κιθαριστικό ρεπερτόριο με υψηλής αισθητικής ερμηνείες σε μια συνειδητή προσπάθεια να γεφυρωθούν ετερόκλητα μουσικά είδη αποδεικνύοντας τελικά ότι η μουσική είναι μία, καθώς δεν γνωρίζει στεγανά χρονικά και τοπικά, αλλά αποτελεί μια ενιαία, παγκόσμια και διαχρονική γλώσσα.

Το άλμπουμ φέρει τον υπότιτλο «Passion» και είναι επικεντρωμένο στη διεθνή μουσική με επιλεγμένα θέματα που έχουν ως κοινό θεματικό κέντρο το ερωτικό πάθος. Η ανθολογία διατρέχει με εντυπωσιακή ελευθερία ποικίλες μουσικές περιοχές, από την παραδοσιακή μουσική των Άνδεων και της Αφρικής ως τη τζαζ, την αμερικανική ποπ, την ευρωπαϊκή μπαλάντα και το κλασικό τραγούδι. Ο Νότης Μαυρουδής νιώθει την ανάγκη να δώσει μιαν εξήγηση για τις επιλογές του: «Μελωδίες, μοτίβα, μουσικοί τρόποι που κατάφεραν να κυριαρχήσουν στο κοινό αίσθημα σε παγκόσμια κλίμακα. Θαρρείς και έσπασαν την εμμονή της εθνικότητας που υπάρχει βαθιά ριζωμένη σε χώρες όπως η Ελλάδα...». Έτσι λοιπόν συνυπάρχουν αρμονικά ο Astor Piazzolla με τον John Lennon και τον Paul Mac Cartney, o Jacques Brel με τον Paul Desmond, αλλά και τον Kurt Weill. Οι διασκευαστές μάλιστα του υλικού θέλησαν αυτή τη φορά να μας δώσουν μια πιο πολυφωνική εκδοχή προσθέτοντας δίπλα στις κλασικές κιθάρες και άλλα όργανα, όπως το μπαγιάν, το ακορντεόν, το φλάουτο, το βιολοντσέλο, το σαξόφωνο, το κοντραμπάσο, τα τύμπανα  και τα κρουστά με τη συμμετοχή εξαιρετικών μουσικών, όπως ο Ηρακλής Βαβάτσικας, ο Νίκος Σιδηροκαστρίτης, ο Μάνος Αβαράκης και άλλοι.

Τα δεκατέσσερα συνολικά θέματα του άλμπουμ διανθίζονται και με τρεις φωνητικές στιγμές. Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου ερμηνεύει το κλασικό «Yukali» του Kurt Weill, ο Χρήστος Θηβαίος συνοδευόμενος από εξαμελή χορωδία αποδίδει το «Corsica» του Petro Guefucci και ο Ελληνογάλλος παρουσιαστής και ερμηνευτής Νίκος Αλιάγας το τρυφερό «Je ne quitte pas» του Jacques Brel. 

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης: Café de l' art, αρ.5 (2005)

Με το 5ο άλμπουμ της σειράς «Café de l' art» που κυκλοφόρησε το 2005 από την Eros Music το σπουδαίο κιθαριστικό δίδυμο Νότη Μαυρουδή και Παναγιώτη Μάργαρη επανέρχεται στο ελληνικό ρεπερτόριο. Κατά τη λογική του 3ου άλμπουμ που ήταν αφιερωμένο στους δυο κορυφαίους Έλληνες συνθέτες του λεγόμενου «έντεχνου» λαϊκού τραγουδιού, τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη, αυτή τη φορά επέλεξαν ένα άλλο εμβληματικό δίδυμο, το οποίο άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στο πεδίο του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τους κορυφαίους λαϊκούς βάρδους Μάρκο Βαμβακάρη (1905-1972) και Βασίλη Τσιτσάνη (1915-1984), οι οποίοι πλούτισαν τη μουσική μας παράδοση με δεκάδες λαϊκά αριστουργήματα που δεν έπαψαν ποτέ να τραγουδιούνται και να επανεκτελούνται ασταμάτητα.

Οι δυο εκλεκτοί κιθαριστές έσκυψαν με αγάπη και σεβασμό στις υπέροχες αυτές μελωδίες δίνοντάς τους μια ολοκαινούργια φορεσιά, απολύτως λιτή κι απέριττη, έτσι που να αναδεικνύεται αβίαστα ο εξαίσιος μελωδικός τους πλούτος, καθώς - όπως σημειώνει κι ο Νότης Μαυρουδής - «το πέρασμα των δεκαετιών και η ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής στην Ελλάδα δε συρρίκνωσαν τη γοητεία του "παλιού υλικού" που έχει εισχωρήσει στο εθνικό υποσυνείδητο από γενιά σε γενιά». Οι κιθάρες βέβαια δεν προσπαθούν να υποκαταστήσουν τα μπουζούκια, αλλά να μεταφέρουν ουσιαστικά την πρώτη ύλη στο δικό τους ηχοχρωματικό κόσμο. Έτσι γεννιούνται καινούργιες μελωδίες που κουβαλάνε τη λεπτή αύρα των αρχικών ήχων, αλλά ταυτόχρονα αποκτούν και τη δική τους αυτονομία. Γιαυτό και δεν ξενίζει που ένα από τα τραγούδια αυτά, την «Αχάριστη» του Βασίλη Τσιτσάνη - τραγούδι της πρώτης μεταπολεμικής εποχής - το ερμηνεύει με το δικό της "έντεχνο" τρόπο η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, χωρίς αυτό να μοιάζει ως κάτι αιρετικό ή παράτολμο! Αλλά συμβαίνει και το αντίστροφο, καθώς την κιθαριστική μεταμόρφωση του προπολεμικού «Μινόρε της αυγής» (που πρώτος είχε ερμηνεύσει ο Μάρκος Βαμαβακάρης το 1936) εμπλουτίζουν τα αυτοσχεδιαστικά ταξίμια που παρεμβάλλει το μπουζούκι του Θανάση Πολυκανδριώτη σε μια συναρπαστική πολυφωνία!

Αξίζει να επισημάνουμε ότι η πολύ επιμελημένη έκδοση της Eros Music περιλαμβάνει πλούσιο ένθετο βιβλιαράκι με κείμενα και πληροφοριακό υλικό, καθώς κι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείωμα του γνωστού μύστη και μελετητή του αυθεντικού λαϊκού μας τραγουδιού Παναγιώτη Κουνάδη.

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης: Café de l' art, αρ.4 (2003)

Ο τέταρτος δίσκος της εξαίρετης κιθαριστικής σειράς «Café de l' art» κυκλοφόρησε το 2003 παράλληλα με τα δύο ανεξάρτητα άλμπουμ που ήταν αφιερωμένα στους συνθέτες Μάνο Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη. Ο συνοδευτικός υπότιτλος «Cinema» προσδιορίζει ευθέως και την κοινή θεματική γραμμή που συνδέει το επιλεγμένο υλικό του δίσκου, αφού τα δεκαπέντε συνολικά θέματα του περιεχομένου του έχουν αντληθεί από το χώρο του κινηματογράφου, θέματα που διατρέχουν αναδρομικά τον κινηματογραφικό χρόνο για διάστημα μισού περίπου αιώνα, από το 1952 ως το 2001.

Οι δυο σπουδαίοι κιθαριστές, ο Νότης Μαυρουδής και ο Παναγιώτης Μάργαρης, εργάστηκαν με γνώση και ευαισθησία πάνω σε μια σειρά πολύ δημοφιλών κινηματογραφικών θεμάτων προσαρμόζοντάς τα στον ήχο και το ύφος της κλασικής κιθάρας, φροντίζοντας μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις να εμπλουτίσουν τα ηχοχρώματα με την προσθήκη και άλλων οργάνων, είτε του σαξόφωνου που παίζει ο David Lynch, είτε του πιάνου με τον Σταύρο Λάντσια, είτε του ακορντεόν με τον Χρήστο Ζερμπίνο, αλλά και άλλων οργάνων (βιολί, βιολοντσέλο, βιόλα, όμποε) που συνοδεύουν διακριτικά τους δύο κιθαριστές. 

Οι επιλεγμένες ταινίες είναι οι εξής: «Απαγορευμένα παιχνίδια» (1952), όπου ακούστηκε η περίφημη κιθαριστική μελωδία «Ρομάντσα» ανώνυμου δημιουργού (στην ταινία έπαιζε ο μυθικός Ισπανός κιθαριστής Narciso Yepes), «Το παιδί και το δελφίνι» (1957), όπου ακουγόταν το υπέροχο τραγούδι του Τάκη Μωράκη «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη», «Ο πρωτάρης» (1967), όπου πρωτοακούστηκε το κλασικό «The Sound of Silence» του Paul Simon, «Ο Νονός» (1971) με την εξαίσια μουσική του Nino Rota, «Ο βιολιστής στη στέγη» (1971), το περίφημο μιούζικαλ με τα αγαπημένα τραγούδια των Jerry Bock και Sheldon Harnick, «Ο ελαφοκυνηγός» (1978) με την υπέροχη «Cavatina» του Stanley Myers, «Το εξπρές του μεσονυκτίου» (1978) με μουσική του Giorgio Moroder, «Ο μελισσοκόμος» (1986) με μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, «Η κοιλιά του αρχιτέκτονα» (1987) με μουσική του Wim Mertens, «Ο καιρός των τσιγγάνων» (1989) με μουσική του Goran Bregovic, «Ο δράκουλας» (1992) με μουσική του Wojcieck Kilar, «Λεόν» (1994) με μουσική του Eric Serra, «Ο Τιτανικός» (1997) με μουσική του James Horner, «Η ζωή είναι ωραία» (1997) με την οσκαρική μουσική του Nicola Piovani και «Αμελί» (2001) με τη δροσερή μουσική του Yann Tiersen.

Ο δίσκος περιλαμβάνει και δύο φωνητικά μέρη από τις ταινίες «Ο πρωτάρης» («The Sound of Silence») και «Ο δράκουλας», τα οποία ερμηνεύει η διάσημη Ισραηλινή σοπράνο Doa Nori στη δεύτερη συνεργασία της με τους δυο κιθαριστές στο πλαίσιο της συγκεκριμένης δισκογραφικής σειράς.

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης: Café de l' art, αρ.3 (2002)

Ο τρίτος δίσκος της θαυμάσιας κιθαριστικής σειράς «Café de l' art» των σπουδαίων κιθαριστών Νότη Μαυρουδή και Παναγιώτη Μάργαρη εκδόθηκε το 2002 από την Eros Music διαφοροποιημένος ουσιαστικά στη θεματολογία του, αφού αυτή τη φορά δεν τηρήθηκε η λογική της συνύπαρξης ελληνικών και ξένων μελωδιών, αλλά επιλέχθηκε εξολοκλήρου υλικό από την εγχώρια δημιουργία. 

Ο δίσκος λοιπόν είναι αφιερωμένος στους δυο Διόσκουρους της ελληνικής μουσικής, τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη, αμφότερους από τους αγαπημένους δημιουργούς του Νότη Μαυρουδή. Είναι αξιοσημείωτο άλλωστε ότι ήδη στους δύο πρώτους δίσκους της σειράς είχαν συμπεριληφθεί μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι. Από τα 15 επιλεγμένα θέματα τα οκτώ ανήκουν στον Μάνο Χατζιδάκι και τα επτά στον Μίκη Θεοδωράκη, όλα ανθολογημένα από το διαχρονικό έργο τους με βασικό κριτήριο τη λυρική και μελωδική τους υπόσταση, ώστε να διαμορφώνεται ένα αρμονικό και ομοιογενές σύνολο.

Κατά τη λογική των δύο προηγούμενων δίσκων τη ροή των οργανικών θεμάτων κι εδώ διανθίζουν μικρές φωνητικές νησίδες με δύο τραγούδια (ένα από κάθε συνθέτη) που ερμηνεύουν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας («Ο εφιάλτης της Περσεφόνης») και η Ηρώ («Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα»).

Αξίζει να επισημάνουμε ότι εκτός των έξι αριθμημένων δίσκων της σειράς και λίγο πριν από την έκδοση του 4ου δίσκου (2003) κυκλοφόρησαν δύο επιπλέον δίσκοι αφιερωμένοι στους δύο μεγάλους συνθέτες - ένας για τον Μάνο Χατζιδάκι κι ένας για τον Μίκη Θεοδωράκη - οι οποίοι αποτελούν μια διευρυμένη μορφή του παρόντος ενιαίου άλμπουμ.

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης: Café de l' art, αρ.2 (2000)

Ενθαρρυμένοι από την απροσδόκητα καλή υποδοχή του άλμπουμ «Café de l' art» (1999) οι εξαίρετοι κιθαριστές Νότης Μαυρουδής και Παναγιώτης Μάργαρης αποφάσισαν να δώσουν συνέχεια στην όμορφη ιδέα της κιθαριστικής προσαρμογής δημοφιλών μουσικών θεμάτων από το διεθνές ρεπερτόριο παρουσιάζοντας ένα χρόνο αργότερα το δεύτερο άλμπουμ με την ένδειξη «Volume 2» καθιερώνοντας έτσι την αρίθμηση πλέον του κάθε άλμπουμ της σειράς που έφτασε ως τον αριθμό «6» με τη συμπλήρωση μιας δεκαετίας από την έκδοση του πρώτου - μη αριθμημένου - δίσκου.

Το δεύτερο λοιπόν άλμπουμ συνεχίζει ακριβώς πάνω στην ίδια λογική που είχε διαμορφωθεί ήδη από το προηγούμενο, με ελληνικά και ξένα μουσικά θέματα κατάλληλα διασκευασμένα για κιθαριστικό ντούο. Από ελληνικής πλευράς έχουν επιλεγεί το αγαπημένο «Βαλς του γάμου» της Ελένης Καραΐνδρου (από την ταινία «Ο μελισσοκόμος», 1986), ένα θέμα από το άλμπουμ «Reflections» (1970) του Μάνου Χατζιδάκι, ο υπέροχος «Αύγουστος» του Νίκου Παπάζογλου και το εμβληματικό «Πρωινό τσιγάρο» του Νότη Μαυρουδή. 

Από το διεθνές ρεπερτόριο έχουμε θέματα των Paco de Lucia, Nino Rota, John Lennon, Carlos Puebla κ.ά. μαζί με μια διασκευή του γλυκύτατου «Scarborough Fair» που είχαν κάνει διάσημο στα χρόνια του '60 οι Paul Simon και Art Garfunkel, μια ευφάνταστη φωνητική εκδοχή της γοητευτικής μπαρόκ μελωδίας «Adagio», η οποία συνήθως αποδίδεται στον Βενετσιάνο συνθέτη Tomaso Albinoni, αν και στην πραγματικότητα η σύνθεση ανήκει στον Remo Giazotto, καθώς επίσης μια έξοχη εκτέλεση του κλασικού κιθαριστικού θέματος «Recuerdos de l' Alambra» του Francisco Tarrega, μια οργανική εκδοχή του «Summertime» του George Gershwin κι ένα θέμα του Ariel Ramirez. 

Όπως και στο πρώτο άλμπουμ, έχουμε κι εδώ δύο φωνητικά θέματα («Scarborough Fair», «Adagio») που ερμηνεύει η πολυπράγμων Ισραηλινή ερμηνεύτρια Noa Dori.

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης: Café de l' art, αρ.1 (1999)

Από τις χθεσινές «αγγελικές» κιθάρες του Χρήστου Νικολόπουλου νομίζω πως η μετάβαση στον συνθέτη Νότη Μαυρουδή - που γεννήθηκε σαν χθες, στις 15 Ιουλίου 1945 - μοιάζει ως φυσική συνέχεια, μιας και ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης τίμησε την κιθάρα όσο κανένας άλλος ομότεχνός του, είτε ως κορυφαίος δεξιοτέχνης του οργάνου, είτε ως δάσκαλος, είτε και ως συνθέτης που είχε πάντα την κιθάρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η δισκογραφία φιλοξενεί αμέτρητες εκδόσεις με επίκεντρο την κλασική κιθάρα, ενίοτε μάλιστα σε ...ενισχυμένη εκδοχή! Χθες, για παράδειγμα, είδαμε μια έκδοση με μουσική για πέντε κιθάρες. Δεν έχουν λείψει επίσης και πιο ογκώδη κιθαριστικά σχήματα που έχουν φτάσει τις 100 ή ακόμη και τις 200 κιθάρες! Υπερβολές βέβαια για ένα χαμηλόφωνο όργανο που είναι συνυφασμένο περισσότερο με λυρικά και μελωδικά ηχοχρώματα. Γιαυτό και ο Νότης Μαυρουδής, αφού επί δεκαετίες αξιοποίησε την κιθάρα του ως σόλο όργανο, αποφάσισε κάποια στιγμή, όντας πια στην πλήρη ωριμότητά του, να τη συντροφεύσει και με μια δεύτερη δημιουργώντας ένα σπουδαίο κιθαριστικό ντουέτο με τον μαθητή κι εξαιρετικό επίσης κιθαριστή Παναγιώτη Μάργαρη, ακολουθώντας ίσως την παλιά ρήση (που αποδίδεται στον Σοπέν) πως τίποτε δεν είναι πιο όμορφο από μια κιθάρα, εκτός ίσως από δύο!

Το 1999 λοιπόν το συγκεκριμένο κιθαριστικό δίδυμο εγκαινίασε μια ιδαίτερα ενδιαφέρουσα δισκογραφική σειρά με γενικό τίτλο «Café de l' art», η οποία απέφερε συνολικά έξι διαδοχικές εκδόσεις κατά το διάστημα 1999-2008 με υλικό αντλημένο από το ελληνικό και διεθνές μουσικό θησαυροφυλάκιο διασκευασμένο κατάλληλα για δύο κλασικές κιθάρες. Η σειρά αποτελεί ουσιαστικά ένα συναρπαστικό πάντρεμα ήχων που διατρέχει ποικίλα μουσικά είδη (από τη λόγια ως την ποπ μουσική) χωρίς καμία προκατάληψη αναδεικνύοντας κρυμμένες ομορφιές μέσα από τα μουσικά αυτά θέματα.

Ο πρώτος δίσκος της σειράς που εκδόθηκε το 1999 από την Eros Music φέρει το διευκρινιστικό υπότιτλο «14 Guitar duets themes» γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, μιας και η έκδοση είχε εξαρχής διεθνή προσανατολισμό. Το εισαγωγικό θέμα είναι το θεσπέσιο «Tango to Evora» της διάσημης Καναδέζας συνθέτριας Loreena McKennitt, ενώ μεταξύ των 14 συνολικά θεμάτων του άλμπουμ περιλαμβάνονται τρία με την  υπογραφή του Μάνου Χατζιδάκι και άλλα τρία του Νότη Μαυρουδή, από τα οποία το ένα («Ύστατο ταγκό») αποδίδεται στη φωνητική του εκδοχή από τη σοπράνο Νίνα Λοτσάρη μαζί με το πανέμορφο ισπανικό τραγούδι «Hijo de la luna» («Ο γιος του φεγγαριού») και το «Spente le stelle» («Έσβησαν τα αστέρια»). Τα υπόλοιπα θέματα προέρχονται κυρίως από χώρες της Λατινικής Αμερικής με μια προτίμηση στο χορευτικό ρυθμό του tango.

Χρήστος Νικολόπουλος, Κουιντέτο Έψιλον: Των αγγέλων οι κιθάρες (2006)

Ολοκληρώνουμε το μικρό αυτό αφιέρωμα στην οργανική δισκογραφία του Χρήστου Νικολόπουλου με ένα ακόμη ορχηστρικό άλμπουμ που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού φανερώνει μιαν εντελώς διαφορετική διάσταση της μουσικής του. Ο λόγος για το δίσκο «Των αγγέλων οι κιθάρες» που εκδόθηκε το 2006 από την ΜΒΙ.

Την ιδιαιτερότητα αυτού του άλμπουμ μας τη δίνει υπαινικτικά ο ίδιος ο τίτλος του που είναι παρμένος από το πασίγνωστο σουξέ του συνθέτη «Των αγγέλων τα μπουζούκια» (από το άλμπουμ «Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ.», 1993), όπου τη θέση των μπουζουκιών έχουν πάρει οι κιθάρες! Γιατί το υλικό του δίσκου δεν είναι παρά μια προσφυής διασκευή γνωστών τραγουδιών του συνθέτη για πέντε κιθάρες που έκανε το Κουιντέτο Έψιλον, ένα κιθαριστικό σύνολο που δημιούργησε το 2006 ο Καρδιτσιώτης κλασικός κιθαριστής Βασίλης Καναράς πλαισιωμένος από τους επίσης αξιόλογους κιθαριστές Δημήτρη Κοτρωνάκη, Παναγιώτη Λαμπρόπουλο, Πέτρο Πολίτη και Άκη Φιλιό. Οι δημοφιλείς λαϊκές μελωδίες του συνθέτη έχουν ξαφνικά μεταμορφωθεί σε θαυμάσια λόγια θέματα που γεφυρώνουν με αρμονικό και εύηχο τρόπο δυο φαινομενικά διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Την προσαρμογή έκαναν κυρίως τα μέλη του σχήματος Άκης Φιλιός και Πέτρος Πολίτης, καθώς και ο  Γιώργος Σιωράς, παλιός δάσκαλος του Βασίλη Καναρά, μαζί με τον μαέστρο και κιθαριστή Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη.

Το αποτέλεσμα είναι πράγματι γοητευτικό και ο ίδιος ο συνθέτης δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «Για μένα το να ακούω αγαπημένα μου μουσικά κομμάτια, "τα παιδιά της ψυχής μου", να περνάνε τα σύνορα της λαϊκής μουσικής και να μπαίνουν σε διαφορετικά ακουστικά κανάλια μόνο περηφάνια θα μπορούσαν να μου δώσουν. Περηφάνια, τόσο γιατί τα ερεθίσματα που ώθησαν εμένα στη σύνθεσή τους έγιναν αφορμή γι' αυτήν την παρέα αξιόλογων μουσικών να τα αφουγκραστούν μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα και να τα αναδείξουν με έναν τρόπο φρέσκο, μοντέρνο, σύγχρονο, όσο και για τα ίδια αυτά τα παιδιά που εντρυφήσανε σε ακούσματα, δυστυχώς αρκετά απομακρυσμένα και παρεξηγημένα από τη νέα γενιά, και τα μεταχειρίστηκαν με ευλάβεια αναδεικνύοντάς τα με τον τρόπο που άγγιξαν τη δική τους ψυχή...».

Αξίζει μάλιστα να προσθέσω και την ενθουσιώδη συναίνεση του γνωστού κλασικού κιθαριστή Κώστα Γρηγορέα στο όλο διάβημα: «Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να ακούσετε αυτό το δίσκο, ανεξάρτητα σε ποια κατηγορία ανήκετε ως ακροατής: Εάν είστε απλά μουσικόφιλος για να απολαύσετε ένα θαυμάσιο άκουσμα από πέντε κιθάρες που "ζωγραφίζουν" έχοντας για καμβά τις πιο αγαπημένες μελωδίες του Χρήστου Νικολόπουλου. Εάν είστε κιθαριστής, για να ακούσετε πέντε ομοτέχνους σας, με σχεδόν παιδικό κέφι, να σπρώχνουν την κιθάρα τους στα τεχνικά και εκφραστικά της όρια. Τέλος, εάν παίζετε μπουζούκι, για να αρχίσετε σοβαρά να ανησυχείτε: Η Αυτοκρατορία (της κιθάρας) αντεπιτίθεται!».

Χρήστος Νικολόπουλος, Μπάντα της Φλώρινας: Κυκλάμινα του Ολύμπου (1997)

Μια πολύ ξεχωριστή ορχηστρική δουλειά του Χρήστου Νικολόπουλου κυκλοφόρησε το 1997 από τη Sony με τον ποιητικό τίτλο «Κυκλάμινα του Ολύμπου». Η αναφορά στο όρος των Θεών δεν έγινε τυχαία, αφού παραπέμπει στη γενέθλια γη του συνθέτη, το χωριό Καψοχώρι Ημαθίας που κείται στις βόρειες παρυφές του Ολύμπου προσδιορίζοντας ταυτόχρονα και τη μακεδονική γη που απλώνεται βορειοδυτικά και βορειοανατολικά του μεγάλου ορεινού όγκου. 

Όλες αυτές οι γεωγραφικές επισημάνσεις έχουν άμεση σχέση με το περιεχόμενο του δίσκου που είναι χτισμένος πάνω σε ένα μουσικό υλικό με έντονες παραδοσιακές μυρωδιές της Μακεδονίας περασμένες μέσα από την έμπειρη μουσική αντίληψη του μεγάλου δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, ο οποίος εδώ θέτει το μαγικό του όργανο στην υπηρεσία ενός υλικού κι ενός ήχου που υπερβαίνει τα όρια του «λαϊκού» και φτάνει ως τα ανεξερεύνητα όρια της ελληνικής παράδοσης. Γιαυτό και φρόντισε να έχει συμπαραστάτες του σ' αυτό το τολμηρό διάβημα μια ομάδα μουσικών που θα τη λέγαμε καθ' ύλην αρμόδια. Πρόκειται για την περίφημη Μπάντα της Φλώρινας, ένα εξαίρετο οργανικό σύνολο χάλκινων πνευστών που με ορμητήριο την ακριτική Φλώρινα δραστηριοποιείται έντονα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '60, όταν την ίδρυσε ο Τάσος Βαλκάνης, διευθυντής τότε της τοπικής φιλαρμονικής, και συνεχίζει μέχρι σήμερα συνεργαζόμενη στενά με τον σαξοφωνίστα και κλαρινετίστα Φλώρο Φλωρίδη κι έχοντας καταφέρει ήδη να ξεπεράσει και τα όρια της ελληνικής επικράτειας με συχνές εμφανίσεις σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα οργανικά χορευτικά θέματα που κινούνται στους παραδοσιακούς μουσικούς δρόμους («τρόπους») με το μπουζούκι να κρατάει πάντα τον πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι όμως κυριαρχικό, αφού δίνεται πολύς χώρος στα χάλκινα πνευστά που εκτελούν τα μέλη της μπάντας, δηλαδή ο Φλώρος Φλωρίδης και ο Λάζαρος Βαλκάνης (κλαρίνο, σαξόφωνο), ο Χρήστος Χασάπης και ο Παντελής Στόικος (κορνέτα) και ο Παναγιώτης Ιωάννου (τρομπόνι), ενώ ο Γιώργος Βαλκάνης παίζει ακορντεόν και ο Αθανάσιος Σαμαράς τύμπανα.

Χρήστος Νικολόπουλος: Δρόμοι της Ανατολής (1989)

Η παραγωγικότατη δεκαετία του '80 κλείνει για τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο με ένα δεύτερο ορχηστρικό δίσκο, ένδεκα χρόνια μετά τον πρώτο («Λαϊκά περάσματα», 1978), όπου βρίσκει την ευκαιρία για άλλη μια φορά να αναδείξει την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του στο μπουζούκι, αλλά και τη γνώση των αυθεντικών μουσικών δρόμων της Ανατολής, πάνω στους οποίους χτίστηκε όλο το νεότερο οικοδόμημα του λαϊκού μας τραγουδιού. 

Το άλμπουμ επιγράφεται «Δρόμοι της Ανατολής» και περιλαμβάνει δέκα οργανικά θέματα που αναπτύσσονται σε μορφή concertante με κεντρικό όργανο το μπουζούκι συνδιαλεγόμενο με λιτή λαϊκή ορχήστρα. Ο ίδιος ο Νικολόπουλος έχει συνθέσει τα περισσότερα θέματα προσπαθώντας να αναδείξει τη διαχρονική πορεία του λαϊκού τραγουδιού που ανάγεται ως την απώτερη αρχαιότητα, καθώς γίνεται αναφορά στο αρχαιοελληνικό όργανο «πανδουρίς» που θεωρείται ο πρόδρομος του μπουζουκιού, αλλά και στον αρχαίο χορό «κόρδαξ», από τον οποίο κατάγεται το τσιφτετέλι. Το ηχητικό αυτό λαϊκό πανόραμα περιλαμβάνει ζεϊμπέκικα, μινόρε, ρομάντζες, απόηχους του ρεμπέτικου, αλλά και μια διασκευή παραδοσιακού χορού της Μικράς Ασίας.

Ο Χρήστος Νικολόπουλος παίζει μπουζούκι, τζουρά και μπαγλαμά, ο Γιώργος Ζηκογιάννης ηλεκτρικό μπάσο, ο Στέλιος Καρύδας κιθάρες και ο Νίκος Χατζόπουλος βιολί, ενώ ο Κώστας Γανωσέλης ενορχήστρωσε το υλικό και παίζει ο ίδιος πλήκτρα.

Χρήστος Νικολόπουλος: Λαϊκά περάσματα (1978)

Στις 11 Ιουλίου 1947 γεννήθηκε ένας ξεχωριστός λαϊκός καλλιτέχνης, παραγωγικότατος συνθέτης και εξαιρετικός δεξιοτέχνης του μπουζουκιού που συνεχίζει ακούραστος μέχρι σήμερα να βρίσκεται στο προσκήνιο έχοντας ήδη συμπληρώσει έξι δεκαετίες αδιάλειπτης παρουσίας. 

Ο λόγος για τον Χρήστο Νικολόπουλο που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 79 χρόνια και παιδί ακόμη ξεκίνησε να παίζει μπουζούκι στα τοπικά πανηγύρια της Ημαθίας, ώσπου το 1963 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και μόλις στα δεκαεπτά του μπήκε στη δισκογραφία με το τραγούδι «Μια Μακεδόνα αγαπώ», ενώ λίγο αργότερα βρέθηκε δίπλα στον Στέλιο Καζαντζίδη γράφοντας πολλά όμορφα τραγούδια για τον μεγάλο βάρδο με αποκορύφωμα βέβαια το εμβληματικό άλμπουμ «Υπάρχω» (1975). Παράλληλα είχε αμέτρητες συνεργασίες με τους περισσότερους ερμηνευτές πρώτης γραμμής της εποχής, όπως ο Γιάννης Πάριος, η Τζένη Βάνου, η Λίτσα Διαμάντη, Τόλης Βοσκόπουλος και άλλοι.

Έχοντας ήδη εμπεδώσει την παρουσία του στα στούνιο ως σολίστ του μπουζουκιού με τη συμμετοχή του σε αμέτρητες ηχογραφήσεις δικές του, αλλά και άλλων συνθετών, το 1978 ο Χρήστος Νικολόπουλος θα μας δώσει το πρώτο ολοκληρωμένο δείγμα της δεξιοτεχνικής του δεινότητας με το ορχηστρικό άλμπουμ «Λαϊκά περάσματα» που εκδόθηκε από την PanVox. Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα λαϊκά οργανικά θέματα, τα περισσότερα σε μουσική του ίδιου, μαζί με γνωστές μελωδίες από κλασικά τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, του Γιάννη Παπαϊωάννου, του Απόστολου Χατζηχρήστου, του Μπαγιαντέρα και του Γιώργου Ζαμπέτα, αλλά κι ένα παραδοσιακό χορό από τη Μακεδονία. Ο Νάκης Πετρίδης έχει επιμεληθεί την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας που περιλαμβάνει δύο μπουζούκια - πρώτο φυσικά ο Νικολόπουλος και δεύτερο ο Μάκης Μαυρόπουλος - κιθάρες, πιάνο, μπαγλαμά και ντραμς. Την εικόνα του εξωφύλλου ζωγράφισε ο Μιχάλης Βελούδιος.

Ο Γιάννης Πουλόπουλος στη Minos: Μια φορά θυμάμαι... (1982)

Η συνεργασία του Γιάννη Πουλόπουλου με τη Minos θα συνεχιστεί ως το τέλος της δεκαετίας του '80, αλλά μετά τη χλιαρή υποδοχή του άλμπουμ «Εγώ για σένα τραγουδάω» (1981) η προσωπική του δισκογραφία αρχίζει να γίνεται αραιότερη, αν και στο διάστημα αυτό θα μας δώσει δυο ενδιαφέρουσες αποκλειστικές συνεργασίες με τους παλιούς του συνοδοιπόρους συνθέτες Γιάννη Σπανό («Χάρτινες καρδιές») και Μίμη Πλέσσα («Στα μεγάλα ταξίδια»), καθώς και δύο επίσης ενδιαφέροντες κύκλους παλιών τραγουδιών σε επανεκτέλεση. Κι ακριβώς σ' αυτούς τους δύο δίσκους θα σταθούμε τώρα ολοκληρώνοντας το αφιέρωμά μας στον μεγάλο ερμηνευτή.

Το 1982 λοιπόν κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Μια θυμάμαι θυμάμαι...» που αποτελεί μια νοσταλγική αναδρομή του ερμηνευτή στα χρόνια που ξεκινούσε τη μεγάλη καριέρα του, εκεί στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60, την εποχή που άνθιζε ένα είδος ευαίσθητης μπαλάντας στις μικρές μπουάτ της Πλάκας, αυτό που συμβατικά στη συνέχεια ονομάστηκε Νέο Κύμα και βρήκε φιλόξενη στέγη στην καινούργια τότε δισκογραφική εταιρεία Lyra του εκδότη Αλέκου Πατσιφά. Στις παρυφές του τραγουδιστικού αυτού ρεύματος κινήθηκε άλλωστε και η πρώιμη καριέρα του Γιάννη Πουλόπουλου μετά το δειλό ξεκίνημά του στην Columbia δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη. Δυο δεκαετίες μετά ο τραγουδιστής αποφάσισε να ξανασκύψει με σεβασμό σ' εκείνη τη ρομαντική εποχή του τραγουδιού ανθολογώντας δεκαέξι μελωδικά τραγούδια, τα περισσότερα σε μουσική του Γιάννη Σπανού, μαζί με επιλεγμένες στιγμές και άλλων σημαντικών δημιουργών, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Λάκης Παππάς. Βασικός συνεργάτης του σ' αυτή την προσπάθεια στάθηκε ο Γιάννης Σπανός ενορχηστρώνοντας επιδέξια το υλικό και παίζοντας ο ίδιος πιάνο, ενώ στις κιθάρες συνόδευσαν ο  Κώστας Νικολόπουλος και ο Στέλιος Καρύδας.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο ερμηνευτής επέλεξε τραγούδια που δεν είχε ερμηνεύσει ο ίδιος σε πρώτη εκτέλεση, αλλά άλλες φωνές της εποχής, θέλοντας έτσι να δώσει ένα πιο προσωπικό ερμηνευτικό στίγμα στα σπουδαία αυτά τραγούδια και μπορούμε να πούμε ότι σε μεγάλο βαθμό τα κατάφερε, έστω κι αν η φωνή του δεδιέθετε πια την παλιά της γλυκύτητα. Στα φωνητιικά έλαβε μέρος η καλή ερμηνεύτρια Πένυ Ξενάκη.

Ο Γιάννης Πουλόπουλος στη Minos: Εγώ για σένα τραγουδάω (1981)

Το 1981 ολοκληρώνεται ο πρώτος και πιο πετυχημένος δισκογραφικός κύκλος του Γιάννη Πουλόπουλου στη Minos που απέφερε έξι συνολικά προσωπικούς δίσκους από 1976 που βρέθηκε υπό τη στέγη της συγκεκριμένης εταιρείας, έχοντας μάλιστα καταφέρει να αναθερμάνει δυναμικά την καριέρα του, η οποία κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '70 είχε αρχίσει να βαλτώνει. Μάλιστα οι τέσσερις συνεχόμενοι δίσκοι του από το «Αγάπα με» (1977) κι εξής γνώρισαν σημαντική εμπορική επιτυχία κι έγιναν «χρυσοί» ξεπερνώντας τις 50.000 πωλήσεις ο καθένας. 

Το 1981 λοιπόν κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Εγώ για σένα τραγουδάω», πάλι με τραγούδια - δώδεκα συνολικά - ελαφρολαϊκού ύφους, τα οποία ωστόσο, παρόλο που είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με το υλικό των προηγούμενων δίσκων του μεγάλου ερμηνευτή, δε γνώρισαν την ίδια αποδοχή από το κοινό σηματοδοτώντας έτσι μια δεύτερη περίοδο στη Minos, όπου σταδιακά αρχίζει να αραιώνει τη δισκογραφική του παρουσία και να στρέφεται μάλιστα σε ηχογραφήσεις παλιότερου υλικού σε επανεκτέλεση.

Το υλικό του δίσκου αυτή τη φορά έχει πιο ενισχυμένη την παρουσία ξένου στοιχείου από το διεθνές ρεπερτόριο διασκευασμένου πάντα στα ελληνικά. Έχουμε λοιπόν πέντε τέτοια τραγούδια, ανάμεσα στα οποία και δύο με τις βαριές υπογραφές ενός Maurice Jarre κι ενός Sergio Endrigo, με ελληνικούς στίχους του Θάνου Σοφού και της κόρης του Ρόνης Σοφού, καθώς και του ίδιου του Γιάννη Πουλόπουλου. Έχουμε επίσης συνθέσεις του Θανάση Πολυκανδριώτη, του Μανώλη Σουβατζή, του Χάρη Λυμπερόπουλου και του Γιάννη Μπιθικώτση, ενώ στο στιχουργικό μέρος αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή της παλιάς παρουσιάστριας της ΕΡΤ Σάσας Μανέττα. Ξεχωρίζουν δυο τραγούδια  («Υπάρχουν κάτι γράμματα», «Φίλε μου»), το πρώτο στο ξεκίνημα του δίσκου και το δεύτερο στο κλείσιμο, τα οποία ακούστηκαν αρκετά στην εποχή τους. Ο μαέστρος Χάρης Ανδρεάδης ενορχήστρωσε το υλικό και διηύθυνε την ορχήστρα.

Μάνος Χατζιδάκις, Θανάσης Μωραΐτης: Μέσα απ' των άστρων τα κλαδιά (2001)

Πέρσι γιορτάστηκαν πανηγυρικά τα εκατόχρονα του Μάνου Χατζιδάκι (1925-1994), ο οποίος ήρθε στη ζωή το 1925 και πέθανε στις 15 Ιουνίου 1994. Τιμώντας λοιπόν σήμερα την επέτειο των 32 χρόνων από την αποδημία του μεγάλου συνθέτη θα ήθελα να σταθώ σε δυο θαυμάσιες εκδόσεις με προσεγμένες διασκευές και επανεκτελέσεις επιλεγμένων στιγμών από το εμβληματικό του έργο.

Μέσα από την πληθώρα των επανεκτελέσεων του Μάνου Χατζιδάκι, οι οποίες πολλαπλασιάστηκαν πολύ στα χρόνια της απουσίας του, ξεχωρίζουν δύο δίσκοι με ερμηνευτή τον Θανάση Μωραΐτη. Οι τίτλοι τους:  «Μέσα απ' των άστρων τα κλαδιά» (2001) και  «Φεγγάρια μου παλιά, καινούργια μου πουλιά» (2002), αμφότεροι από τη δισκογραφική εταιρεία FM Records.

Ο πρώτος δίσκος της πολύ ενδιαφέρουσας αυτής σειράς με τίτλο «Μέσα απ' των άστρων τα κλαδιά», παρμένο από στίχο του τραγουδιού «Κάνε τον πόνο σου χαρά», μοιράζεται σε δύο μικρές ενότητες. Η πρώτη καλύπτεται με τον ολοκληρωμένο θεατρικό κύκλο «Παραμύθι χωρίς όνομα», έργο 15 (1959), από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που πρωτοτραγούδησε ο Λάκης Παππάς. Η δεύτερη ενότητα με τίτλο «Εκτός σειράς» περιλαμβάνει δείγματα της ιστορικής συνεργασίας του συνθέτη με τον Νίκο Γκάτσο. Ειδικότερα, έχουμε δύο ανεξάρτητα τραγούδια («Πάει ο καιρός», «Κουρασμένο παλικάρι») που μας πρωτογνώρισαν οι κορυφαίοι λαϊκοί ερμηνευτές Γρηγόρης Μπιθικώτσης και Στέλιος Καζαντζίδης, καθώς και επιλεγμένα μέρη από τη μουσική επένδυση της γερμανικής ταινίας «Traumland der Sehnsucht» («Ελλάς η χώρα των ονείρων», 1960), όπου είχαν περιληφθεί και μελοποιημένα αποσπάσματα από την περίφημη «Αμοργό» του Νίκου Γκάτσου, ερμηνευμένα σε πρώτη εκτέλεση από τη Νάνα Μούσχουρη.

Ο Θανάσης Μωραΐτης προσεγγίζει με σεβασμό και γνώση το ακριβό αυτό υλικό και μας προσφέρει μια αξιοπρεπή ερμηνεία συνεπικουρούμενος από την εκλεπτυσμένη μουσική επεξεργασία και διεύθυνση του συνθέτη Δημήτρη Λέκκα. Συνοδεύει το οργανικό κουιντέτο Μπουκουράνα που αποτελείται από φλάουτο, βιολοντσέλο, κοντραμπάσο, όμποε και κλασική κιθάρα. Την καλαίσθητη έκδοση επισφραγίζει ο θαυμάσιος ζωγραφικός πίνακας του Σπύρου Βασιλείου που κοσμεί το εξώφυλλο.

Δημήτρης Πουλικάκος: Live (2006)

Ήδη από την έκδοση του άλμπουμ «Ο θείος Νώντας ξέρει...» (1998) και σε όλη την πρώτη δεκαετία του 2000 η δισκογραφική παρουσία του Δημήτρη Πουλικάκου δεν μας πρόσφερε καινούργιες συνθέσεις, αλλά ήταν περιορισμένη σε κυκλοφορίες συλλογών παλιότερου υλικού ή ζωντανές ηχογραφήσεις του παρελθόντος. Σ' αυτό το διάστημα λοιπόν εκδόθηκαν διαδοχικά οι εξής δίσκοι με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: «Οι διακοπές του θείου Νώντα» (2001), «Αδέσποτα Σκυλιά» (2004), «14 μεγάλα τραγούδια» (2006), «Δημήτρης Πουλικάκος Live» (2006), «Τα παιδία παίζει» (2009) και «Νοσταλγοί του Rock 'n' Roll» (2010).

Το άλμπουμ «Δημήτρης Πουλικάκος Live» εκδόθηκε το 2006 από την MBI και αποτελεί μια συλλογή ζωντανών ηχογραφήσεων του καλλιτέχνη που πραγματοποιήθηκαν με πρόχειρα μέσα σε διάφορους χώρους και διαφορετικούς χρόνους, καθώς ανατρέχουν ως τις την εποχή των πρώτων βημάτων του στη δισκογραφία με το συγκρότημα MGC στα τέλη της δεκαετίας του '60. Το παλιότερο κομμάτι της συλλογής είναι το «Γύρω γύρω στη σκοπιά» από ηχογράφηση του 1969 στις Σπέτσες, ένα τραγούδι που αποτελεί ελληνική προσαρμογή του κλασικού «All Along He Watch-Tower» του Bob Dylan, το οποίο δυο χρόνια αργότερα το έκανε πασίγνωστο στο ελληνικό κοινό ο Διονύσης Σαββόπουλος με τη δική του ελληνική προσαρμογή («Ο παλιάτσος κι ο ληστής»). Αξιοπρόσεκτη στιγμή επίσης αποτελεί το εναρκτήριο «Το '69 με κάποιο φίλο», σύνθεση του Παύλου Σιδηρόπουλου από το άλμπουμ «Φλου» (1979), εδώ ζωντανά εκτελεσμένο στο Ρόδον το χειμώνα του 1991 με τη συμμετοχή των Απροσάρμοστων. Άλλη μια ενδιαφέρουσα στιγμή είναι το τραγούδι «Cold Turkey», σύνθεση του John Lennon, καθώς και το ακροτελεύτιο τραγούδι με το σουρρεαλιστικό τίτλο «Το ξεχασμένο πηγάδι καραδοκούσε το θύμα του» από ζωντανή ηχογράφηση στη μπουάτ Κύτταρο το 1986. Τα περισσότερα πάντως τραγούδια του άλμπουμ προέρχονται από τη μεγάλη συναυλία του Πουλικάκου στο Λυκαβηττό το καλοκαίρι του 1991.

Δημήτρης Πουλικάκος: Crazy Love στου Ζωγράφου (1979)

Η δεύτερη προσωπική δουλειά του Δημήτρη Πουλικάκου ήρθε το 1979, τρία χρόνια μετά το εμβληματικό «Μεταφοραί Εκδρομαί Ο Μήτσος» που του είχε ανοίξει για τα καλά το δρόμο για τη δισκογραφία. Πρόκειται μάλιστα για ένα άλμπουμ αποκλειστικά ηχογραφημένο ζωντανά από μεγάλη συναυλία του έδωσε μαζί με τους φίλους του στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ της περιοχής Ζωγράφου στις 10 Ιουνίου 1979, η οποία εκδόθηκε αμέσως σε δίσκο με τίτλο «Crazy Love στου Ζωγράφου» και υπότιτλο «Μήτσος και Σία Live». 

Δύο αξιοσημείωτες λεπτομέρειες για τη συναυλία αυτή: Πρώτον, η αφορμή δόθηκε από μια παρέα παιδιών ενός τοπικού σχολείου που ζήτησε από τον Πουλικάκο μ' αυτόν τον τρόπο να ενισχύσει το φτωχό τους ταμείο για τη σχολική τους εκδρομή! Δεύτερον, η συναυλία ήταν προγραμματισμένη για ένα μήνα νωρίτερα, αλλά αναβλήθηκε δυο φορές λόγω της καταρρακτώδους βροχής που εμπόδιζε την πραγματοποίησή της. Γιαυτό άλλωστε και στο εξώφυλλο του δίσκου ο Πουλικάκος κρατάει μια ομπρέλα ως υπόμνηση της μικρής αυτής περιπέτειας με τον καιρό!

Ο δίσκος διαμορφώθηκε από το υλικό της συναυλίας, αν και δεν περιέλαβε τελικά ολόκληρο το πρόγραμμα, όπου παίχτηκαν κατάλληλα διασκευασμένα πολλά τραγούδια με επίκεντρο το κλασικό αμερικάνικο ροκ εντ ρολ, αλλά ακόμη και ελληνικά σουξέ, όπως το «Υπάρχω» του Καζαντζίδη! Ήταν υλικό που ο Πουλικάκος και η παρέα του δοκίμαζαν συχνά στα προγράμματά τους. Μεταξύ αυτών και τα κλασικά: «Crazy Love», «Little Queenie», «Purple Haze» και «Gimme Shelter». Τραγούδια διαχρονικά γραμμένα από ιστορικές μορφές της διεθνούς ποπ και ροκ μουσικής (Jim Hendrix, Chuck Berry, Joe Cocker, Paul Anka, Mick Jagger κ.ά.). Δεν έλειπαν ωστόσο και οι πρωτότυπες στιγμές που ακούστηκαν για πρώτη φορά στη συναυλία. Στη σκηνή η παρουσία του Πουλικάκου με το αστείρευτο χιούμορ του ήταν κυριαρχική, ενώ μαζί του ήταν παρόντες και συμμετείχαν στην εκτέλεση των τραγουδιών πληθώρα εκλεκτών ρόκερ της εποχής, όπως οι: Παύλος Σιδηρόπουλος, Σταύρος Λογαρίδης, Λουκάς Σιδεράς, Νίκος Πολίτης, Λεωνίδας Αλαχαδάμης, Θόδωρος Παπαντίνας και πολλοί άλλοι. Ο δίσκος γνώρισε επιτυχία κι ακούστηκε πολύ στον καιρό του, ενώ σήμερα θεωρείται πλέον κλασικός και σημείο αναφοράς για τον αυθεντικό ήχο του ελληνικού ροκ.

Γιούλη Τσίρου: Στα παζάρια του κόσμου (2003)

Γενέθλια ημέρα η σημερινή για την καλή ερμηνεύτρια Γιούλη Τσίρου, η οποία γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1963 στην Αθήνα, ενώ έφηβη ακόμη - στα 16 μόλις χρόνια της - είχε την ευκαιρία να μπει στη δισκογραφία και μάλιστα δίπλα σε έναν ογκόλιθο της μουσικής μας, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ο οποίος την αξιοποίησε αρχικά στον κύκλο «Σεργιάνι στον κόσμο» (1979) κι ένα χρόνο αργότερα στο δίσκο «Ρίζες» (1980) με υλικό από την ελληνική παράδοση. Αυτό της άνοιξε έναν καλό δρόμο που την έφερε να συνεργάζεται με αξιόλογα ονόματα της εποχής, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Κώστας Γανωτής, ακόμη και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Το 1988 παρουσίασε την πρώτη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Κάθε βράδυ τραγουδάω» (1988), για να ακολουθήσουν οι δίσκοι: «Το φεγγάρι κάνει κύκλο» (1989), «Έλα με την αγάπη» (1992) και «Ένας Αύγουστος αλήτης» (1996). Τα τελευταία χρόνια απουσιάζει από το μουσικό προσκήνιο και ασχολείται κυρίως με μεταφράσεις ξένων βιβλίων.

Επιστρέφουμε όμως πίσω, στο 2003, όταν η Γιούλη Τσίρου μας έδωσε την 5η και τελευταία ολοκληρωμένη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Στα παζάρια του κόσμου», μια παραγωγή που φέρει την υπογραφή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο οποίος μάλιστα επιμελήθηκε και την ενορχήστρωση σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μπέλο. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ που περιλαμβάνει εξολοκλήρου διασκευές ξένων, παραδοσιακών κυρίως, τραγουδιών απ' όλο τον κόσμο. Έχουμε λοιπόν επιλεγμένα τραγούδια από την ισπανική, τη μεξικάνικη, τη ρωσική, την εβραϊκή και την κουρδική παράδοση, όλα ανώνυμων δημιουργών, μαζί με τσιγγάνικα βαλκανικά θέματα, άλλο ένα παραδοσιακό θέμα από τη Νέα Γουινέα και μια σύγχρονη μελωδία από την Πορτογαλία. 

Όλα τα τραγούδια έχουν μεταφερθεί στα ελληνικά από τον δημοσιογράφο και σύζυγο της ερμηνεύτριας Ξενοφώντα Μπρουντζάκη σε μια απόδοση μάλλον τυπολατρική, χωρίς κάποια ιδιαίτερη ποιητική έμπνευση. Ευτυχώς το μελωδικό φορτίο των τραγουδιών και η ομολογουμένως φιλότιμη ερμηνευτική προσέγγιση της Τσίρου διασώζουν την όλη προσπάθεια και μας δίνουν ένα όμορφο ηχητικό αποτέλεσμα βασισμένο σε ακουστικά όργανα, όπως τα βιολιά, οι κιθάρες, το μαντολίνο, το ακορντεόν, τα κρουστά και τα πλήκτρα. Να προσθέσω απλώς ότι στα φωνητικά συμμετέχουν οι: Φίλιππος Σπυρόπουλος, Κώστας Απέργης, Γιάννης Κώστογλου και Τάκης Βασαλάκης.

Ελλη Πασπαλά, Σταύρος Λάντσιας, David Lynch: Trio (2001)

Η τρίτη προσωπική δουλειά της Έλλης Πασπαλά που ολοκληρώνει το μικρό αυτό αφιέρωμα έχει τίτλο «Trio» κι εκδόθηκε το 2001 από τη Wea. O τίτλος υποδηλώνει το συγκεκριμένο τζαζ μουσικό σχήμα που είχε δημιουργήσει εκείνη την εποχή η σπουδαία ερμηνεύτρια, η οποία συνέπραξε με τον David Lynch (στο σαξόφωνο) και τον Σταύρο Λάντσια (στο πιάνο) για μια μεγάλη σειρά ζωντανών εμφανίσεων σε επιλεγμένους χώρους στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, γνωρίζοντας παντού τη θερμή υποδοχή του κοινού. Κι ακριβώς αυτή η θετική ανταπόκριση οδήγησε και στην έκδοση του συγκεκριμένου δίσκου που βασίστηκε σε ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος που παρουσίασαν τον Γενάρη του 2001 στη μουσικό χώρο Σφεντόνα.

Ακούγοντας κανείς το χορταστικό υλικό του δίσκου (διάρκειας περίπου 71 λεπτών) εισπράττει απλόχερα το πηγαίο ταλέντο των τριών εκλεκτών καλλιτεχνών, οι οποίοι επιχείρησαν μια τολμηρή ανάπλαση ενός δοκιμασμένου μουσικού υλικού (προερχόμενου κυρίως από την προσωπική τους δισκογραφία) φωτίζοντας αθέατες πλευρές του ή προτείνοντας νέους τρόπους ακρόασής του και μάλιστα συνταιριάζοντας σε ένα αρμονικό σύνολο ένα φαινομενικά ετερόκλητο υλικό που περιλαμβάνει συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι, του Στάμου Σέμση, του Σωκράτη Μάλαμα, του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και της Ευανθίας Ρεμπούτσικα μαζί με τον απαραίτητο Nino Rota, αλλά και οργανικά θέματα του Σταύρου Λάντσια και του David Lynch. 

Η «χημεία» των τριών καλλιτεχνών μοιάζει τόσο λειτουργική, ώστε ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος να τους έχει χαρακτηρίσει ως «Τρεις επί σκηνής και όργανα για δεκατρείς»! Κι αυτό δεν είναι υπερβολή, αφού τα κομμάτια (φωνητικά ή οργανικά) αποδίδονται με ποικίλους οργανικούς συνδυασμούς που διεκπεραιώνουν εξολοκλήρου οι τρεις συνεργάτες. Η Πασπαλά κάνει τα φωνητικά, αλλά παίζει και πιάνο. Ο David Lynch παίζει διαφόρων τύπων σαξόφωνο, αλλά και πίκολο φλάουτο, ενώ ο Σταύρος Λάντσιας παίζει πιάνο, αλλά και κρουστά! Αξιοσημείωτο είναι ότι στο δίσκο ακούγεται κι ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι με τίτλο «Η μεγάλη διαφορά» σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους του Άρη Δαβαράκη από τη θεατρική παράσταση «Αυτό να το κάψεις».