Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Γιώργος Κοτσώνης: Αγία Τηλλυρία (1973)

Για τον σημαντικό Κύπριο συνθέτη Γιώργο Κοτσώνη (1937-2014) έχουμε αναφερθεί και σε προηγούμενα αφιερώματα του Δισκοβόλου. Θυμίζω μόνο ότι ο συνθέτης αποτελεί εθνικό κεφάλαιο για τη μουσική ζωή της Μεγαλονήσου έχοντας υπηρετήσει επί σειρά ετών στο μουσικό τμήμα του ΡΙΚ, έχοντας επίσης διευθύνει πολλές ορχήστρες σε αμέτρητες συναυλίες, αλλά και έχοντας ένα σύντομο και γόνιμο πέρασμα από την ελληνική δισκογραφία στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70 με την κατάθεση τεσσάρων ολοκληρωμένων κύκλων τραγουδιών: "Του Μαυριανού και της αδελφής του" (1971), "Αγία Τηλλυρία" (1973), "Η κυρά των αμπελιών" (1975), "Ύμνος και θρήνος για την Κύπρο" (1976). Οι δυο τελευταίοι βασίζονται σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου.
Ο δίσκος λοιπόν "Αγία Τηλλυρία" εκδόθηκε από τη Lyra (Zodiac) το 1973. Πρόκειται για έναν κύκλο εννέα τραγουδιών ελεγειακού περιεχομένου που βασίζονται σε στίχους του Κύπριου ποιητή Σπύρου Παπαγεωργίου από το ομώνυμο έργο του. Αναφέρονται στο μικρό έπος που διαδραματίστηκε στην περιοχή της Τηλλυρίας (οι κάτοικοί της έλκουν την καταγωγή τους από την Τήλο των Δεδεκανήσων), στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, όταν τον Αύγουστο του 1964 η περιοχή δέχθηκε ισχυρή επιδρομή από τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις ακόμη και με χρήση ναπάλμ και αντιστάθηκε σθεναρά με κόστος τη θυσία της ζωής αρκετών δεκάδων κατοίκων, ενώ ολόκληρη η περιοχή μετατράπηκε σε παρανάλωμα του πυρός.
Ο Σπύρος Παπαγεωργίου ήταν παρών καταγράφοντας τα θλιβερά αυτά γεγονότα ως δημοσιογράφος και αφιέρωσε το ποιητικό του έργο στον ελλαδίτη ήρωα υπολοχαγό Νίκο Παπαγεωργίου. 
Ο Γιώργος Κοτσώνης μελοποίησε μέρος του έργου, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε σε συναυλίες τον Αύγουστο του 1973 σε διάφορες περιοχές της ελεύθερης Κύπρου, ενώ αμέσως μετά ηχογραφήθηκε σε δίσκο με ερμηνευτές τον Κώστα Καμένο και τη Σάνια Κρυστάλη με τη συμμετοχή χορωδίας. Ο συνθέτης χαρακτηρίζει το έργο ως "συναξάρι δοξαστικό για να ψάλλεται κάθε Αύγουστο στους ναούς των καρδιών και ν' αντηχούν οι θόλοι και τα ημιθόλια των συνειδήσεων". Το εξώφυλλο του δίσκου επιμελήθηκε ο Σταύρος Πασπαράκης.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Γιάννης Μαρκόπουλος: Ο παρθένος (1966) ανέκδοτο OST

Άλλο ένα ανέκδοτο soundtrack του Γιάννη Μαρκόπουλου από τη χρυσή εποχή του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, τότε που ο μεγάλος συνθέτης - στα πρώτα του βήματα ακόμη - έγραφε ασταμάτητα κινηματογραφική μουσική πλημμυρισμένη συνήθως με πανέμορφα τραγούδια. 
Η ηθογραφική κωμωδιούλα "Ο παρθένος" γυρίστηκε στη Νάξο το 1966 από τον παραγωγικότατο σκηνοθέτη Ντίμη Δαδήρα σε σενάριο του Νίκου Σφυρόερα. Η ξεβγαλμένη Γκιζέλα Ντάλι προσπαθεί να ξελογιάσει τον "άβγαλτο" Άλκη Γιαννακά, ενώ η στοργική μάνα (Σαπφώ Νοταρά) πασχίζει να σώσει την αγνότητα του γιου της! Βαράτε με κι ας κλαίω δηλαδή! 
Παρά την αφέλεια των ταινιών αυτών είναι αξιοσημείωτο ότι οι συνθέτες που καλούνταν να τις επενδύσουν μουσικά συνήθως έκαναν πολύ σοβαρά τη δουλειά τους! Όπως συμβαίνει κι εδώ με τη μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στην ταινία λοιπόν αυτή ακούμε δυο από τα πρώτα του τραγούδια με τη φωνή του Κώστα Χατζή. Το ένα είναι ο γνωστός "Πραματευτής" σε στίχους του ίδιου του Μαρκόπουλου, ενώ το άλλο, το πιο ωραίο και μάλλον άγνωστο, έχει τίτλο "Η κόρη" και οι στίχοι του ανήκουν στον Κώστα Γεωργουσόπουλο. Έχουμε επίσης ένα όμορφο χορωδιακό κομμάτι, όπου ακούγεται και η φωνή της Σούλης Σαμπάχ, καθώς και οργανικές παραλλαγές πάνω στη μελωδία της "Κόρης"
Ένα πολύ ενδιαφέρον λοιπόν soundtrack που παραμένει δυστυχώς ανέκδοτο, εκτός από τα δυο τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει στις 45 στροφές.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Μίμης Πλέσσας: Νά πεθερός, νά μάλαμα! (1959) ανέκδοτο OST

Η ταινία "Νά πεθερός, νά μάλαμα" είναι η μοναδική που σκηνοθέτησε ο Μάριος Νούσιας (1927-1995), ο οποίος ήταν ειδικευμένος στη μετάφραση και τον υποτιτλισμό ξένων ταινιών. 
Στη χαριτωμένη αυτή κωμωδιούλα, που στηρίζεται σε σενάριο του Δημήτρη Ψαθά, πρωταγωνιστεί μια πλειάδα υπέροχων ηθοποιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου: Ντίνος Ηλιόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Κάκια Αναλυτή, Άννα Κυριακού, Τζόλυ Γαρμπή, Δημήτρης Νικολαΐδης. Και πολλοί άλλοι εξαιρετικοί ρολίστες. 
Τη μουσική υπογράφει ο ανεξάντλητος Μίμης Πλέσσας. Το ανέκδοτο αυτό soundtrack περιλαμβάνει μικρά οργανικά θέματα που υπογραμμίζουν τη δράση της ταινίας, καθώς και κάποια τραγουδάκια που ερμηνεύουν οι ηθοποιοί.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Θάνος Μικρούτσικος: Έργα ηλεκτρονικής μουσικής (1986)

Η ηλεκτρονική μουσική αποτελεί μια από τις μεταμοντέρνες εκδοχές της λόγιας μουσικής που διαμορφώθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα μετά την επαναστατική ανατροπή της τονικότητας, πρώτα από την ατονική μουσική και στη συνέχεια με τον δωδεκαφθογγισμό, τον σειραϊσμό και την αλεατορική μουσική (μουσική του τυχαίου). Κάπου στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '50 είχαμε και τα πρώτα έργα ηλεκτρονικής μουσικής με πρωτοπόρους συνθέτες, όπως ο John Cage (1912-1992), o Bruno Maderna (1920-1973), o Luciano Berio (1925-2003), o Karlheinz Stockhausen (1928-2007) και βεβαίως ο δικός μας Γιάννης Ξενάκις (1922-2001).
Ο δίσκος που σας παρουσιάζω είναι πλέον δυσεύρετος. Κυκλοφόρησε το 1986 από την ελληνική Εταιρεία Νέας Μουσικής κι επανεκδόθηκε το 2012 στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Creel Pone Records για τη διεθνή αγορά.
Στο δίσκο λοιπόν "Έργα Ηλεκτρονικής Μουσικής" περιλαμβάνεται ένα μικρό απάνθισμα από τη δημιουργία δεύτερης γενιάς στον τομέα της λόγιας ηλεκτρονικής μουσικής. Ανθολογούνται τέσσερις σημαντικοί συνθέτες, δύο Έλληνες και δύο ξένοι. Ο Θάνος Μικρούτσικος (γενν. 1947) συμμετέχει με τη σύνθεση "Ο αδελφός" βασισμένη στο ομότιτλο έργο του συγγραφέα Γιώργου Χειμωνά. Συμμετέχουν επίσης ο Χάρης Ξανθουδάκης (γενν. 1950) με το έργο "Η κυρία με τις καμέλιες", ο Ούγγρος Ivan Patachich (1922-1993) με τη σύνθεση "Moog Fantasy" και ο Σερβοβόσνιος Mladen Milicevic (γενν. 1950) με τη σύνθεση "Patterns". Δύσκολο άκουσμα για εξοικειωμένα ώτα και ανήσυχους φιλόμουσους!

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Στις 16 Μάη μήνα...

Στις 16 Μάη μήνα...
Σαν σήμερα. Κάποτε. Κάπου 50 χρόνια πριν...


Κάποτε λοιπόν γράφονταν με την ίδια ευκολία καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια και ποπ ανάλαφρα και δροσερά. Πολλές φορές από τον ίδιο συνθέτη. Και τ' ακούγαμε όλοι με την ίδια διάθεση. Χρόνια του '60. Δύσκολα χρόνια της ανέχειας και του φόβου. Τριγύρω χαφιέδες ακροβολισμένοι σε κάθε γωνιά να καταγράφουν κάθε ύποπτη κίνηση. Χρόνια του '60. Υπέροχα χρόνια! Χρόνια της πρώιμης εφηβείας με το ραδιοφωνάκι στα χέρια ν' ακούμε αχόρταγα ό,τι καινούργιο κυκλοφορούσε. Ελληνικό ή ξένο. Λαϊκό, ελαφρό, ποπ, Απ' όλα, δίχως διακρίσεις. Δεν ξέραμε τον Μίκη τότε, γιατί ήταν απαγορευμένος. Δεν ξέραμε ούτε το Μάνο, γιατί ήταν εγκατεστημένος στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ο Μπιθικώτσης έμοιαζε ο απόλυτος άρχοντας του πενταγράμμου, όχι με το υπέρβαρο φορτίο της πρώτης του επαφής με το "έντεχνο" τραγούδι, αλλά με τα σουξέ που έγραφε ήδη ο ίδιος σωρηδόν. Κι ο Καζαντζίδης αντάμα με τους δικούς καημούς και τα μεράκια. Βγαίνουν τα πρώτα υπέροχα τραγούδια του Δήμου Μούτση και του Μάνου Λοΐζου. Σύντομα θα πλημμυρίσουν τις καρδιές μας τα ευφρόσυνα τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή. Το "Νέο Κύμα" εξακολουθεί να δίνει όμορφες μπαλάντες.
Εντωμεταξύ μας είχε μπάσει λίγο λίγο στο πνεύμα των πάρτι πάνω στα ξένα πρότυπα με τα πρώτα του μιούζικαλ ο Δαλιανίδης. Και μέσα από τη μεγάλη οθόνη γνωρίσαμε και τα πρώτα ελληνικά γκρουπάκια που τροφοδοτούσαν φιλότιμα τα παιδικά μας λικνίσματα. Τότε γεννήθηκε και το ελληνικό ποπ που επί χρόνια αντιμετώπιζε την επιδεικτική απαξίωση από τους σοβαροφανείς και κομφορμιστές του βίου μας. Και τότε ξεπήδησαν αμέτρητες νεανικές επιτυχίες που ψιθύριζαν επίμονα τα νεανικά χείλη των πρώτων ντροπαλών φλερτ. 
Κάπου εκεί προς το τέλος του '60 ο πολύπλευρος συνθέτης Βαγγέλης Πιτσιλαδής, έχοντας ήδη ευδόκιμη θητεία στο πεδίο του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού με υπέροχα τραγούδια που ερμήνευσαν πρωτοκλασάτα ονόματα, όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Βίκυ Μοσχολιού και η Μαρινέλλα, αρχίζει να ηχογραφεί και κάποια "αλλιώτικα" τραγουδάκια που απευθύνονται σε μικρότερες ηλικίες. Αίφνης όλη η νεολαία τραγουδάει τον "Αλέξη" και την "Ανάμνηση" ενώνοντας τις φωνές της με τις φωνές των Olympians και του Τόνι Πινέλι. Και κάπου εκεί στο κλείσιμο της δεκαετίας ο συνθέτης ηχογραφεί τον πρώτο κανονικό του τραγουδιστικό δίσκο με τίτλο "Πυροτεχνήματα". Ανάμεσα στα λαϊκότροπα τραγούδια του δίσκου νά 'σου και ξεπετάγεται κι ένα τραγούδι που βρίσκεται τελείως έξω από το κλίμα του υπόλοιπου άλμπουμ. Εντυπωσιακή ποπ εισαγωγή και δυνατός χορευτικός ρυθμός! Το τραγουδά ο Σταμάτης Κόκοτας! Τίτλος του: "Στις 16 Μάη μήνα". Τα λόγια ανήκουν στον Γιάννη Κιούρκα. Όλος ο υπόλοιπος δίσκος παραμερίστηκε από τη μαγεία αυτού του τραγουδιού. Η επιτυχία ήταν πρωτοφανής. Τα λόγια, χωρίς να λένε και τίποτα σπουδαίο, πέρασαν στα χείλη ολωνών και ψιθυρίζονταν ασταμάτητα. Μερικοί κάνανε και προσφυείς προσαρμογές των στίχων επιστρατεύοντας ακόμη και το διάσημο ιταλικό ζευγάρι Αλ Μπάνο και Ρομίνα!

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Θάνος Μικρούτσικος, Λάκης Λαζόπουλος: Ελλάς κατόπιν ...αορτής (1989)

Από τη χρυσή εποχή του Λάκη Λαζόπουλου, τότε που ό,τι έκανε - θέατρο ή τηλεόραση - γινόταν μεγάλη επιτυχία, προέρχεται το υλικό του δίσκου "Ελλάς κατόπιν ...αορτής" που εκδόθηκε του 1989 από την τότε CBS.
Πρόκειται για ένα θεατρικό soundtrack με τη μουσική που έγραψε ο Θάνος Μικρούτσικος για την ομώνυμη θεατρική παράσταση σε κείμενα και σκηνοθεσία του Λάκη Λαζόπουλου σε ύφος πολιτικής επιθεώρησης, που ανέβηκε στο θέατρο Λαμπέτη τη σεζόν 1988-89. Όλη η επικαιρότητα της εποχής σατιρίζεται επί σκηνής. Κοσκωτάς, Κουτσόγιωργας, Παπανδρέου, Μιμή, Μητσοτάκης! Και πολλά άλλα ευτράπελα από την αλήστου μνήμης δεκαετία του '80!
Παίζουν και τραγουδούν οι ηθοποιοί της παράστασης: Λάκης Λαζόπουλος, Παύλος Χαϊκάλης, Χρυσούλα Διαβάτη, Έλντα Πανοπούλου, Γιώργος Νιονιός κ.ά.
Η Χάρις Αλεξίου ερμηνεύει τα δύο καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Το ένα απ' αυτά ("Θυμάσαι") έγινε γνωστότερο αργότερα με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου με τίτλο "Ψάξε στ' όνειρό μας" (1997).
Σημειώνω ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε σε διπλή έκδοση. Η μία ήταν σε διπλό βινύλιο με άφθονο υλικό από τις πρόζες της παράστασης. Εδώ έχουμε τη δεύτερη έκδοση, την πιο σύντομη σε μονό δίσκο που καταγράφει τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του έργου και τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Σταύρος Ξαρχάκος: Συναυλία στο Λυκαβηττό (1978, ανέκδοτο)

Αυτό το ντοκουμέντο διασώζει μέρος από τις συναυλίες που έδωσε το καλοκαίρι του 1978 στον Λυκαβηττό ο Σταύρος Ξαρχάκος. Δώδεκα σπάνια ή ελάχιστα γνωστά λαϊκά τραγούδια του μεγάλου συνθέτη σε στίχους του Κώστα Κινδύνη τραγουδισμένα από τη στιβαρή φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου και την εκφραστική ερμηνεία του Αντώνη Καλογιάννη
Το υλικό παραμένει ανέκδοτο, παρά το ξεχωριστό ενδιαφέρον που παρουσιάζει. Τρία από αυτά τα τραγούδια έγιναν γνωστά από τη μεταγενέστερη εκτέλεση του Γιάννη Πάριου στο δίσκο "Ξαρχάκος / Πάριος" (1986), άλλο ένα ερμήνευσε ο Στέλιος Διονυσίου το 2004 ("Ο Ξαρχάκος παρουσιάζει τον Στέλιο Διονυσίου") και άλλα δύο το 2005 η Καίτη Ντάλη στο δίσκο "Η κυρία Καίτη κι εγώ" (2005). Τα υπόλοιπα δεν τα εντόπισα σε κάποια άλλη εκτέλεση ως τώρα. Χαρείτε τα!

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Βάνα Παπαδάκη: Τραγουδά η Βάνα (1973)

Η Βάνα (Παπαδάκη) δεν ήταν τραγουδίστρια. Ήταν μια πανέμορφη κοπέλα που κατάφερε το 1973 να κατακτήσει τον τίτλο της Σταρ Ελλάς, καθώς και μια σειρά διεθνείς διακρίσεις. Την κάλεσε λοιπόν ο Φρέντυ Γερμανός στην ιστορική εκπομπή του "Αλάτι και πιπέρι", όπου την έβαλε να τραγουδήσει. Την άκουσε ο Αλέκος Πατσιφάς, το αφεντικό της Lyra, μυρίστηκε ότι θα μπορούσε να το αξιοποιήσει αυτό εμπορικά και της πρότεινε αμέσως να κάνουν ένα δίσκο, όπερ και εγένετο.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από την ετικέτα Zodiac της Lyra, εκεί που φιλοξενήθηκε και ο μεγάλος όγκος των νεοκυματικών τραγουδιστών. Γιαυτό και ο δίσκος "Τραγουδά η Βάνα" είχε ανάλογο ύφος. Επιστρατεύτηκαν μερικοί γνωστοί συνθέτες από το οπλοστάσιο της εταιρίας και συνεισέφερε ο καθένας από δυο τραγούδια. Πρόκειται για τους συνθέτες Λίνο Κόκοτο, Ηλέκτρα Παπακώστα, Γιώργο Κριμιζάκη, Γιώργο Κοτσώνη, Γιάννη Μέτσικα και Γιώργο Γεωργιάδη. Οι πέντε πρώτοι έδωσαν πρωτότυπο υλικό, ενώ ο Γεωργιάδης διασκεύασε δυο παραδοσιακά τραγούδια.
Για να είμαστε δίκαιοι, η Βάνα στάθηκε αξιοπρεπώς με το υλικό που της δόθηκε. Η ερμηνεία της είναι σωστή, χωρίς εξάρσεις ή επιδεικτικές κορώνες. Ίσως θα της ταίριαζε καλύτερα ένα υλικό με πιο ποπ χαρακτηριστικά, αλλά και πάλι η προσπάθειά της είναι αξιοπρεπής, έστω κι αν δεν αποτέλεσε την αφετηρία μιας πιο συστηματικής ενασχόλησης με το τραγούδι.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Γιώργος Κατσαρός: Δίχως σταθμό (1982)

Μετά από μια θυελλώδη δισκογραφική παρουσία στη δεκαετία του '70 ο Γιώργος Κατσαρός περνάει εκτονωμένος πια στη δεκαετία του '80 αραιώνοντας κατά πολύ τη σύνθεση νέων τραγουδιών, καθώς φαίνεται να βολεύεται πλέον με παιδικούς ή instrumental δίσκους με πρωταγωνιστή το σαξόφωνό του.
Παρόλα αυτά, στις αρχές αυτής της δεκαετίας μας δίνει έναν απροσδόκητο λαϊκό δίσκο με τίτλο "Δίχως σταθμό" πάνω σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Λέω απροσδόκητο, γιατί δεν είχε ακόμη καλά καλά ξεπεραστεί η δυσάρεστη εντύπωση από την προηγούμενη δουλειά του με το Trio Belcanto, η οποία πραγματικά έδειχνε ότι ο συνθέτης είχε εξαντλήσει οριστικά και την τελευταία ικμάδα της έμπνευσής του! Όχι όμως. Ο δίσκος "Δίχως σταθμό" διαθέτει μια φρεσκάδα που αιφνιδιάζει ευχάριστα. Στρωτά λαϊκά τραγούδια με ρεμπέτικους απόηχους και πολύ φροντισμένη λιτή ενορχήστρωση. Δεν έχει σημασία που δεν έκανε επιτυχία αυτός ο δίσκος. Φτάνει που υπάρχει και μπορούμε, έστω και ετεροχρονισμένα, να τον ακούσουμε και να τον εκτιμήσουμε.
Μοναδική ερμηνεύτρια του δίσκου είναι η άγνωστη Μαίρη Κριζά, η οποία διαθέτει ωραία και στρωτή φωνή στα πρότυπα της Ρένας Κουμιώτη. Αυτή δυστυχώς είναι και η μοναδική δισκογραφική της προσφορά, πέρα από κάποια σκόρπια 45άρια που είχε κάνει νωρίτερα.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Γιώργος Κατσαρός, Trio Belcanto: Οδός επιστροφής (1979)

Η παραγωγικότατη δεκαετία του '70 για τον συνθέτη, μαέστρο και σαξοφωνίστα Γιώργο Κατσαρό κλείνει εντυπωσιακά στα 1979 με τη σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία 8 μεγάλων δίσκων!!! Ανάμεσα σ' αυτούς και η "Οδός επιστροφής" με τη μεγαλόπρεπη ετικέτα στα πλάι του εξωφύλλου, που φέρει το όνομα του θρυλικού φωνητικού συγκροτήματος Τρίο Μπελκάντο.
Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 τραγούδια στο γνωστό ύφος του Κατσαρού εκείνης της εποχής. Γοργοί μέχρις εξαντλήσεως ρυθμοί που θυμίζουν ...αγώνες ταχύτητας. Μια ενορχήστρωση αβανταδόρικη με συμβατικά και ηλεκτρικά όργανα που ενισχύουν τον ασθματικό χαρακτήρα των τραγουδιών. Με την ολοκλήρωση της ακρόασης του δίσκου νιώθεις να έχεις λαχανιάσει στην προσπάθεια να ακολουθήσεις τον καταιγιστικό ρυθμό. Κι ένα αίσθημα απόλυτου κορεσμού που δε σου αφήνει κανένα περιθώριο για δεύτερη ακρόαση. Όλα σχεδόν τα τραγούδια είναι ολόιδια απ' την αρχή ίσαμε το τέλος!
Στιχουργικά επίσης δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον. Ο πολυγραφότατος Πυθαγόρας διεκπεραιώνει επαγγελματικά την υποχρέωσή του αξιοποιώντας τη δοκιμασμένη του μανιέρα. Ερωτικά θεματάκια πάνω στα τετριμμένα κλισέ του είδους.
Τα τραγούδια ερμηνεύονται από το περίφημο Τρίο Μπελκάντο, το δημοφιλέστατο αυτό γκρουπ που κυριάρχησε στις δεκαετίες του '50 και '60 ερμηνεύοντας σε δεύτερη εκτέλεση τα πιο γνωστά σουξέ του παλιού καιρού αδιακρίτως είδους: Δημοτικά, ρεμπέτικα, λαϊκά, ελαφρά και έντεχνα, ελληνικά και ξένα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έδρασε στην Αμερική με αξιοπρόσεκτη επιτυχία και σημαντικές διεθνείς συνεργασίες. Η επιστροφή του στα πάτρια εκεί στα τέλη του '70 προετοιμάστηκε μ' αυτόν το δίσκο, ο οποίος φέρει άλλωστε και τον ανάλογο τίτλο, για να διαφημίσει τον πολυπόθητο επαναπατρισμό.