Ο Γιάννης Πουλόπουλος στη Minos: Αγάπα με (1977)

Σαν σήμερα, πριν από 85 χρόνια ακριβώς, ήρθε στον κόσμο ο Γιάννης Πουλόπουλος (1941-2020), ένας από τους πιο διαχρονικούς κι αγαπημένους Έλληνες ερμηνευτές που έλαμψε κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του '60 μέσα από τα κοσμαγάπητα κινηματογραφικά τραγούδια του Μίμη Πλέσσα. 

Με την αφορμή λοιπόν αυτή θα σταθούμε για λίγο στη μετά τη Lyra εποχή του καλλιτέχνη, η οποία ξεκίνησε το 1976 με τη μεταπήδησή του στη Minos, όπου και παρουσίασε αμέσως τον κύκλο «Τα τραγούδια της ξενιτιάς» σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού και στίχους του Δημήτρη Ιατρόπουλου. Την αμέσως επόμενη χρονιά ηχογράφησε το πολύ πετυχημένο εμπορικά άλμπουμ «Αγάπα με» σηματοδοτώντας μια μεγάλη στροφή στο τραγουδιστικό του ύφος εναρμονιζόμενος με ένα ύφος ευρωπαϊκού ήχου που τότε γνώριζε μεγάλη αποδοχή από το κοινό, ακολουθώντας δλαδή έναν ανάλογο δρόμο μ' αυτόν που την ίδια εποχή και στην ίδια δισκογραφική εταιρεία είχε υιοθετήσει και ο Γιάννης Πάριος.

Το άλμπουμ «Αγάπα με» περιλαμβάνει δώδεκα ερωτικά τραγούδια, στα οποία κεντρική θέση δυο διεθνείς επιτυχίες («Αγάπα με», «Φταίω εγώ») που είχε ερμηνεύσει λίγο νωρίτερα ο Julio Iglesias μεταφερμένες στα ελληνικά από τον αρχιμάστορα του είδους Πυθαγόρα. Στο δίσκο έχουμε επίσης τέσσερα μελωδικά τραγούδια του Γιάννη Σπανού σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, από τα οποία ξεχώρισε το «Με τη ντάμα, με το ρήγα», άλλα τέσσερα τραγούδια του Γιώργου Κριμιζάκη σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, ενώ από ένα τραγούδι υπογράφουν ο Νίκος Καρβέλας σε στίχους της Βαρβάρας Τσιμπούλη και ο Νίκος Αντωνιάδης σε στίχους του Μάνου Κουφιανάκη.

Συμπαθητικά τραγουδάκια ελαφρολαϊκού κυρίως προσανατολισμού και ερωτικής θεματολογίας που φάνηκαν να δένουν σωστά με τη φωνή του σπουδαίου ερμηνευτή και στάθηκαν ικανά να δώσουν μια νέα πνοή στην καριέρα του που είχε αρχίσει να λιμνάζει. Εκτός από τον Γιάννη Σπανό και τον Γιώργο Κριμιζάκη που ενορχήστρωσαν και διηύθυναν οι ίδιοι τα τραγούδια τους, τα υπόλοιπα τραγούδια ενορχηστρώθηκαν από τον μαέστρο Κώστα Κλάββα.

Νέστορας Μάτσας: Συλλογή τραγουδιών (1959-1974)

Σαν σήμερα, στις 28 Ιουνίου 2012, έφυγε από τη ζωή ένας ξεχωριστός άνθρωπος των τεχνών και των γραμμάτων που άφησε σημαντικό έργο, κυρίως ως συγγραφέας. Ο λόγος για τον Νέστορα Μάτσα (1935-2012), αδελφό του γνωστού ηθοποιού Αρτέμη Μάτσα, έναν δημιουργό που δραστηριοποιήθηκε έντονα και στο πεδίο της σκηνικής τέχνης ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης. 

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1951 δημοσιεύοντας διηγήματα στο περιοδικό Νέα Εστία, ενώ το 1954 εκδόθηκε η πρώτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Άνθρωποι των χαμένων παραδείσων», για να ακολουθήσουν πάμπολλα ακόμη συγγραφικά πονήματα που περιλαμβάνουν διηγήματα, μυθιστορήματα, βιογραφίες και παιδικά βιβλία, πολλά από τα οποία τιμήθηκαν με σημαντικά βραβεία. 

Στον κινηματογράφο η κύρια συμβολή του έχει να κάνει με μια μεγάλη σειρά ντοκιμαντέρ λαογραφικού και εθνογραφικού περιεχομένου, ενώ ανάλογες εκπομπές παρουσίασε και στην τηλεόραση. Σκηνοθέτησε επίσης και κάμποσες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, όπως: «Τα σκαλοπάτια της ζωής» (1962), «Το μεροκάματο του πόνου» (1963), «Τα παλιόπαιδα» (1963), «Δρόμος χωρίς σύνορα» (1964), «Το κορίτσι της Κυριακής» (1964), «Ο επαναστάτης» (1965), «Ο μετανάστης» (1965), «Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου» (1967) και άλλες.

Μία άλλη λιγότερο έως ελάχιστα γνωστή δραστηριότητα του Νέστορα Μάτσα ήταν η στιχουργική, καθώς στην ελληνική δισκογραφία καταγράφονται αρκετά σκόρπια τραγούδια με δικούς του στίχους, κυρίως για τις 45 στροφές, κατά το διάστημα 1959-1974. Πρόκειται για τραγούδια που κινούνται μεταξύ ελαφρού, ποπ και λαϊκού ήχου και τη μουσική τους υπογράφουν γνωστοί συνθέτες, όπως ο Τάκης Μωράκης, ο Κώστας Καπνίσης, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Γιάννης Καραμπεσίνης και ο Γιώργος Γεωργιάδης. Τα ερμηνεύουν οι: Νάντια Κωνσταντοπούλου, Τρίο Μπελκάντο, Βίκυ Μοσχολιού, Ζωή Φυτούση, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Φρύνη, Χριστίνα, Χάρις Αλεξίου και Κώστας Σμοκοβίτης. 

Αξίζει να επισημάνουμε ότι το 1974 εκδόθηκε από τη Minos το άλμπουμ «Το μεγάλο τραγούδι» βασισμένο σε ψαλμούς του Δαβίδ που μελοποίησε ο συνθέτης Γιώργος Γεωργιάδης. Τη νεολελληνική απόδοση των ψαλμών συνυπογράφουν ο Νέστορας Μάτσας και ο Γιάννης Συλλάνταβος.

Χρίστος Θεοδώρου, Θοδωρής Γκόνης: Δεν ήμουνα ποτέ εδώ (2022)

Μετά το «(α)» (2009), τον πρώτο του κύκλο τραγουδιών, ο συνθέτης και πιανίστας Χρίστος Θεοδώρου θα μας δώσει τρεις ακόμη κύκλους, το 2010 το «Φωτο.βόλτα» με τη Βικτωρία Ταγκούλη, το 2017 το «Μισή καρδιά» πάλι με τη Βικτωρία Ταγκούλη (μαζί με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και τη Χριστίνα Μαξούρη), και το 2022 το «Δεν ήμουνα ποτέ εδώ».

Σήμερα λοιπόν θα σταθούμε στον πιο πρόσφατο κύκλο τραγουδιών του αξιόλογου αυτού δημιουργού που κυκλοφόρησε το 2022 από τη Μικρή Άρκτο σε παραγωγή του Παρασκευά Καρασούλου με τίτλο «Δεν ήμουνα ποτέ εδώ». Ο κύκλος περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, όλα βασισμένα στους εμπνευσμένους στίχους του Θοδωρή Γκόνη, ο οποίος - παρά τη συστηματική ενασχόλησή του με το χώρο του θεάτρου - δεν έπαψε ποτέ να μας δίνει κατά καιρούς καινούργια δείγματα της στιχουργικής του ικανότητας, η οποία στο παρελθόν μας είχε προσφέρει εξαιρετικούς καρπούς, ιδιαίτερα μέσα από την εμβληματική συνεργασία του με τον Νίκο Ξυδάκη. Αυτή τη φορά ο λόγος του μοιάζει με ποιητική σπουδή πάνω στην έννοια της φθαρτότητας των ανθρώπινων αξιών συνοδευόμενη ωστόσο κι από μια θετική ματιά μέσα από την προσδοκία της ασφάλειας που μπορεί να προσφέρει η τέχνη και ειδικότερα η μουσική και το τραγούδι. Ο συνθέτης έντυσε τους στίχους με όμορφες μελωδίες που μεταλλάσσονται από στιγμές λυρικής ευαισθησίας μέχρι καθαρόαιμους λαϊκούς σκοπούς. 

Βασικός ερμηνευτής του δίσκου είναι ο πρωτοεμφανιζόμενος Πάρις Κιμιωνής, ενώ σε τρία τραγούδια ακούμε την επίσης καινούργια ερμηνεύτρια Χριστίνα Μαξούρη, την οποία πρωτογνωρίσαμε μόλις το 2018 με το άλμπουμ «Το άσπρο μαμά νοσταλγώ». Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης παίζοντας ο ίδιος πιάνο και πλήκτρα. Την εικαστική επιμέλεια της καλαίσθητης έκδοσης υπογράφει ο ζωγράφος Ανδρέας Γρηγοριάδης.

Χρίστος Θεοδώρου, Βικτωρία Ταγκούλη: (α) Έντεκα τραγούδια (2009)

Μετά από μια μικρή καλοκαιρινή ανάπαυλα περνάμε σε έναν όχι ιδιαίτερα γνωστό στο ευρύ κοινό, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέροντα δημιουργό που εμφανίστηκε στα μουσικά μας πράγματα κατά τη δεκαετία του '90 και ήδη πορεύεται με πολύ γόνιμη παρουσία μέσα στις τρεις αυτές δεκαετίες, όχι τόσο στο δισκογραφικό επίπεδο, όσο κυρίως στο καθαρώς δημιουργικό πεδίο με έμφαση στη σκηνική μουσική. 

Ο λόγος για τον πιανίστα, συνθέτη και ενορχηστρωτή Χρίστο Θεοδώρου, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973 και σπούδασε στο Ωδείο Kodaly, ενώ εξειδικεύτηκε στη διεύθυνση χορωδίας και στη μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και ήδη έχει συνθέσει αρκετή μουσική για παραστάσεις έργων του Τένεσι Ουίλιαμς, του Όσκαρ Ουάιλντ, του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, του Λόρκα, αλλά και για παραστάσεις αρχαίου δράματος που παίχτηκαν στην Επίδαυρο και σε άλλες σημαντικές περιστάσεις. Μάλιστα η πρώτη δισκογραφική του εμφάνιση σημειώθηκε το 2000 με τη μουσική για τη μουσική παράσταση «Τα μάγια της πεταλούδας» βασισμένης σε κείμενο του Λόρκα.

Το 2009 ο Χρίστος Θεοδώρου μας έδωσε τον πρώτο κύκλο τραγουδιών του με τον συμβολικό τίτλο «(α)» συνοδευόμενο από τη λιτή επισήμανση: «Έντεκα τραγούδια του Χρίστου Θεοδώρου». Οι στίχοι ανήκουν στους Χρήστο Κανελλόπουλο, Μαρία Θεοδώρου, Γιώργο Σαχίνη, Διαμαντή Γκιζιώτη και Γρηγόρη Χατζάκη. Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι περιλαμβάνεται κι ένα τραγούδι («Ο μπάρμπας μου ο Παναγής») που έχει στίχους της μεγάλης Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, καθώς και δύο μελοποιημένα ποιήματα, ένα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη («Κι έπινα μέσ' απ' τα χείλια σου») κι ένα του Κωστή Παλαμά («Τα γιασεμιά»). Μάλιστα το τελευταίο είχε ήδη συμπεριληφθεί και στο πολυσυλλογικό άλμπουμ «Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ» (2004) που ήταν αφιερωμένο εξολοκλήρου στον Κωστή Παλαμά. Σημειώνω επίσης ότι το ακροτελεύτιο τραγούδι «Στον ουρανό είσαι ευχή» γράφτηκε αρχικά για το μιούζικαλ «Προς κατεδάφιση» (2008) από το ομώνυμο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. 

Η λυρική έμπνευση του συνθέτη και η εκλεπτυσμένη ενορχηστρωτική φροντίδα του υλικού βρίσκουν την ιδανική τους έκφραση στην εξαίρετη ερμηνεία μιας επίσης άσημης ως εκείνη τη στιγμή λυρικής ερμηνεύτριας που μ' αυτή τη δουλειά πρωτοεμφανίζεται στο δισκογραφικό πεδίο. Ο λόγος για τη Βικτωρία Ταγκούλη, επί σειρά ετών (1999-2007) μέλος του σχήματος Σπείρα Σπείρα υπό την καθοδήγηση του Σταμάτη Κραουνάκη έχοντας μάλιστα δίπλα της ήδη τον Χρίστο Θεοδώρου. Το αποτέλεσμα είναι θαυμάσιο και το υλικό ακούγεται με το ίδιο ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος. Η ενορχήστρωση έχει καθαρά «έντεχνο» χαρακτήρα και βασίζεται σε συμβατικά ακουστικά όργανα, όπως το πιάνο, το φλάουτο, το ακορντεόν, το κλαρινέτο, το σαξόφωνο και το μπάσο. Την επιμελήθηκαν ο συνθέτης με τη σύμπραξη των μουσικών του. Η ηχογράφηση είναι υψηλής ακρίβειας και πραγματοποιήθηκε στο ηχογραφικό κέντρο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Χριστόφορος Κροκίδης: Ο φύλακας των σκουπιδιών (2002)

Μιλώντας για τη δισκογραφία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο τελείωμα του προηγούμενου αιώνα (δεκαετία του '90) σταθήκαμε αναγκαστικά σε δύο σταθερούς συνεργάτες του που βρίσκονταν πίσω από τις μεγάλες επιτυχίες που σημείωνε εκείνη την εποχή. Αναφέρομαι στον κιθαρίστα και συνθέτη Χριστόφορο Κροκίδη και στον τραγουδοποιό Απόστολο Μπουλασίκη. Ευκαιρία λοιπόν σήμερα να σταθούμε σε μια ολοκληρωμένη δουλειά που συνυπογράφουν οι δυο τους, ο Κροκίδης ως συνθέτης κι ο Μπουλασίκης ως στιχουργός.

Πρόκειται για το άλμπουμ «Ο φύλακας των σκουπιδιών» που κυκλοφόρησε το 2002 από τη Minos, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να γνωρίσει ανάλογη εμπορική απήχηση όπως οι δουλειές τους για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Πρέπει πάντως να πούμε ότι ο Χριστόφορος Κροκίδης, παρά την πολύχρονη εμπλοκή του με τα διάφορα ροκ σχήματα της δεκαετίας του '70, χρειάστηκε πολλά χρόνια να περιμένει την ευκαιρία του στο παρασκήνιο της δισκογραφίας συνεργαζόμενος με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Δήμος Μούτσης, οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και άλλοι, για να καταφέρει τελικά να περάσει στο προσκήνιο μόνο μέσα από τη γόνιμη συνεργασία του - είτε ως συνθέτης, είτε ως ενορχηστρωτής, είτε ως κιθαρίστας - με τον Παπακωνσταντίνου που ξεκίνησε με το άλμπουμ «Χορεύω» (1989) και ολοκληρώθηκε με το άλμπουμ «Προσέχω δυστυχώς» (2002). 

Στο κλείσιμο λοιπόν αυτή της διαδρομής ήρθε και ο «Φύλακας των σκουπιδιών» που ουσιαστικά αποτελεί την πρώτη καθαρά προσωπική του δουλειά, όπου πλέον ο Παπακωνσταντίνου περιορίζεται σε μια μικρή συμμετοχή ερμηνεύοντας το τραγούδι «Γούβα». Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο δίσκος αποπνέει έντονα την «οσμή» Παπακωνσταντίνου στο ύφος των τραγουδιών με εναλλασσόμενες μπαλάντες και ροκ κομμάτια διανθισμένα μάλιστα και με λαϊκές και φολκ πινελιές που εμπλουτίζουν την ενορχήστρωση ακόμη και με όργανα, όπως το μπουζούκι και το κλαρίνο! Μερικά πάντως τραγούδια είναι καλογραμμένα και θα τους άξιζε μια καλύτερη εμπορική τύχη, όπως: «Σώματα ασώματα», «Ο φύλακας των σκουπιδιών» και «Περνάς και ονειρεύομαι».

Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Χριστόφορος Κροκίδης, ενώ στα φωνητικά έλαβαν μέρος οι: Τρύφωνας Κουτσουρέλης, Ανδρέας Ροδοσθένους, Απόστολος Μπουλασίκης, Ελεάνα Ζεγκίνογλου, Ευτύχης Ζαρμπ και Παντελής Πνευματικός. Μέτρια παραγωγή με έντονα «κομπιουτερίστικη» αισθητική.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Χαμένες αγάπες (2000)

Μετά την παραγωγική χρονιά του 1999 που απέφερε δύο προσωπικές δουλειές («Να με φωνάξεις», «Θάλασσα στη σκάλα») που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και πατώντας πλέον στο νέο αιώνα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μας έδωσε μια πανηγυρική ζωντανή ηχογράφηση με τίτλο «Σφεντόνα Live» και μπήκε στο στούντιο για τη 18η κατά σειρά προσωπική του δουλειά που κυκλοφόρησε το 2000 με τίτλο «Χαμένες αγάπες» συνεργαζόμενος αυτή τη φορά αποκλειστικά με τον συνθέτη Χριστόφορο Κροκίδη και τον στιχουργό Βασίλη Γιαννόπουλο, αμφότερους σταθερούς συνεργάτες του επί σειρά ετών και δημιουργούς μερικών από τις μεγαλύτερες εμπορικές του επιτυχίες καθ' όλη την προηγούμενη δεκαετία.

Πρόκειται για ένα τυπικό ροκ άλμπουμ στα γνώριμα ηχητικά μονοπάτια του ερμηνευτή με δεκατρία τραγούδια που κινούνται μεταξύ μπαλάντας και ροκ ξεσπασμάτων, ένα απολύτως οικείο ηχητικό περιβάλλον για τον ίδιο και το σταθερό κοινό του. Το ομότιτλο τραγούδι ενσωματώνει με τον πιο πειστικό τρόπο αυτά τα χαρακτηριστικά. Μουσική και στίχος δείχνουν προσαρμοσμένα απόλυτα πάνω στην ερμηνευτική μανιέρα του Παπακωνσταντίνου, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά να τα αξιοποιεί και να τα περνάει στον κοινό του. Από τις καλές στιγμές του άλμπουμ τα τραγούδια «Ο.Κ.», «Δεν έχω άλλη υπομονή», «Νιώθω μεγάλη μοναξιά», «Έχω ανάγκη» και «Στο καλό να πας», αλλά και το πιο εύθυμο «Πες του να πάει».

Την ενορχήστρωση του υλικού έκανε εξολοκλήρου ο Χριστόφορος Κροκίδης παίζοντας ο ίδιος κιθάρες, πλήκτρα, ακόμη και ούτι και μπουζούκι συμμετέχοντας μάλιστα και στα φωνητικά μαζί με τον Βασίλη Γιαννόπουλο, τον Ευτύχη Ζαρμπ και τον μικρό Γιώργο Πασχάλη.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Να με φωνάξεις (1999)

Πριν από 76 χρόνια, στις 21 Ιουνίου - σαν σήμερα - του μακρινού πια 1950, ήρθε στον κόσμο στο ορεινό χωριό Βάστας της Αρκαδίας ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ερμηνευτές που ανέδειξε η μεταπολιτευτική περίοδος κι ασφαλώς η δημοφιλέστερη φιγούρα της εγχώριας ροκ σκηνής, αν και το ρεπερτόριό του επεκτείνεται σε ολόκληρο το φάσμα του ελληνικού τραγουδιού με εκλεκτές συνεργασίες ακόμη και στο πεδίο του «έντεχνου» χώρου (Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Λοΐζος, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Τσαγκάρης κ.ά.).

Με την ευκαιρία λοιπόν της χθεσινής παρουσίασης του προσωπικού δίσκου του Απόστολου Μπουλασίκη «Της πόλης ξωτικό» (2003) μπορούμε σήμερα φυσιολογικά να σταθούμε σε μια προσωπική δισκογραφική δουλειά του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, όπου συναντάται με την τραγουδοποιία του Μπουλασίκη, με τον οποίο είχε ήδη συνεργαστεί και νωρίτερα στο άλμπουμ «Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ» (1997). 

Το 1999 λοιπόν κυκλοφόρησε από τη Minos το 16ο κατά σειρά προσωπικό άλμπουμ του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με τίτλο «Να με φωνάξεις», σχεδόν ταυτόχρονα με το άλμπουμ «Θάλασσα στη σκάλα» με συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου. Φυσικά, όπως όλα τα προηγούμενα, κι αυτό το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη εμπορική αποδοχή και έγινε «χρυσό». Περιλαμβάνει δεκατρία ροκ τραγούδια, από τα οποία τα έξι αποτελούν συνθέσεις του Χριστόφορου Κροκίδη, τα τέσσερα του Απόστολου Μπουλασίκη, ενώ από ένα έγραψαν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Θοδωρής Παυλάκος και ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου. Μάλιστα το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου, η τρυφερή μπαλάντα «Σ' αγαπώ να προσέχεις», αποτελεί σύνθεση του Παπακωνσταντίνου σε στίχους του Βασίλη Γιαννόπουλου, ενώ μια πολύ ξεχωριστή στιγμή του δίσκου αποτελεί το δυνατό ροκ κομμάτι «Καμπαρντίνα» σε μουσική του Χριστόφορου Κροκίδη και στίχους του αειθαλούς Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Στα φωνητικά του δίσκου συμμετέχουν η Σάντυ Πολίτη και ο Ποίμης Πέτρου, καθώς και αυτοσχέδια επταμελής χορωδία. Ο Χριστόφορος Κροκίδης παίζει κιθάρες, μπάσο και πλήκτρα, ενώ έχει και την πλήρη ευθύνη της ενορχήστρωσης του υλικού.

Απόστολος Μπουλασίκης: Της πόλης ξωτικό (2003)

Ο Απόστολος Μπουλασίκης είναι ένας πολύ ενδιαφέρων τραγουδοποιός της ελληνικής ροκ σκηνής που εμφανίστηκε στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του '90 συμμετέχοντας στους προσωπικούς δίσκους του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ» (1997) και «Να με φωνάξεις» (1999), αλλά και ως στιχουργός στο δίσκο του Χριστόφορου Κροκίδη «Ο φύλακας των σκουπιδιών» (2002).

Το 2003 ο Απόστολος Μπουλασίκης μας παρουσίασε την πρώτη ολοκληρωμένη προσωπική του δουλειά από τη Minos με τίτλο «Της πόλης ξωτικό» με δεκατέσσερα τραγούδια, όλα σε δική του μουσική και στίχους, ενώ στην ερμηνεία έχουν μια μικρή συμμετοχή ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Διονύσης Τσακνής και ο Μίλτος Πασχαλίδης. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκαν ο Δημήτρης Βαρελόπουλος και ο Γιάννης Τσουλάκης.

Η στιχουργική του Μπουλασίκη διακρίνεται για μια ποιητική διάθεση που βρίσκει την ολοκλήρωσή της με την ανάλογη μουσική επένδυση. Ο ίδιος άλλωστε σημειώνει:  «...να δούμε ξανά μαζί τη χαραμάδα που φωτίζει το χρόνο. Τις ζωντανεμένες μουσικές. Τα τραγούδια μας». Στο ίδιο κλίμα κινείται και η ερμηνευτική του προσέγγιση μέσω της πολύ μελωδικής φωνής που διαθέτει αποκαλύπτοντας έναν ξεχωριστό δημιουργό που δεν μπόρεσε ποτέ να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας, αλλά παραμένει ενεργός και πάντα ενδιαφέρων.

Βασίλης Νικολαΐδης: Ατασθαλίες (1993)

Με την ευκαιρία των σημερινών γενεθλίων του τραγουδοποιού Βασίλη Νικολαΐδη (γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου 1954) θα σταθούμε στην τελευταία προσωπική του δισκογραφική κατάθεση με τίτλο «Ατασθαλίες» που κυκλοφόρησε το 1993 από τη Lyra κι αποτέλεσε το προσωπικό του κύκνειο άσμα στη δισκογραφία, αφού έκτοτε περιορίστηκε μόνο σε κάποιες στιχουργικές συμμετοχές σε δουλειές των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω. 

Ο Βασίλης Νικολαΐδης είχε πρωτοεμφανιστεί στους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας το 1981, ενώ το 1982 μας είχε δώσει την πρώτη ολοκληρωμένη του δουλειά («Οδός Σανταρόζα»), για να ακολουθήσουν άλλες δύο τα επόμενα χρόνια («Ελλάς», 1984 και «Η νύχτα ήταν πάλι κάπου αλλού», 1989), καθώς και μια ολοκληρωμένη στιχουργική κατάθεση με το δίσκο «Το νησί των Λωτοφάγων» (1990) του Στάμου Σέμση.

Το άλμπουμ «Ατασθαλίες» περιλαμβάνει δώδεκα απλές μπαλάντες κι ένα υστερόγραφο, αν και στην ψηφιακή επανέκδοση προστέθηκε ένα ακόμη κομμάτι που ολοκληρώνει κατά κάποιο τρόπο την «Ιστορία της Μαρίας» σε δύο πλέον μέρη με πρωθύστερη σειρά, αφού το καινούργιο κομμάτι αριθμείται ως πρώτο και το παλιό ως δεύτερο! Η γνώριμη πικρή σάτιρα του αιχμηρού λόγου διατρέχει και αυτά τα τραγούδια που κινούνται πάντα στους δρόμους των παλιών τροβαδούρων και αποπνέουν μια αυθεντικότητα πηγαίας ειλικρίνειας και ευαισθησίας που φτάνει ως τα όρια του αυτοσαρκασμού και της αυτοϋπονόμευσης. Η θεματολογία τους αντλείται συχνά από την επικαιρότητα (πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και στον Περσικό Κόλπο), αλλά ανά πάσα στιγμή καιροφυλακτεί η σουρρεαλιστική εμπλοκή μιας πανσπερμίας εικόνων που μοιάζουν ετερόκλητες ριγμένες μέσα στο ίδιο κάδρο! 

Τραγουδά φυσικά ο ίδιος παίζοντας την κιθάρα του, ενώ συμμετέχουν η Σαβίνα Γιαννάτου και η Ελένη Λεγάκη. Ο Ανδρέας Τσεκούρας παίζει ακορντεόν και πιάνο, ο Ντίνος Αποστόλου και ο Θόδωρος Ρέλλος σαξόφωνο, ο Ανδρέας Τσεκούρας μαρίμπα, ο Χρήστος Τσιαμούλης ούτι, ο Γιάννης Ζευγώλης βιολί και ο Πάνος Γκέκας μπάσο.