Τρίτη, 20 Απριλίου 2021

Βίκυ Μοσχολιού: Σ' έναν κόσμο σαν κι αυτό (1982)

Συνεχίζοντας την παράλληλη προσωπική της δισκογραφία στη Lyra και την PolyGram, το 1981 η Βίκυ Μοσχολιού μας έδωσε από τη Lyra τον τελευταίο σημαντικό δίσκο της μεγάλης της καριέρας, δηλαδή τα "Σκουριασμένα χείλια" του Σταμάτη Κραουνάκη.
Το 1982 είχε διπλή δισκογραφική παρουσία, με τη Lyra ένα αφιέρωμα στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και με την PolyGram ένα δίσκο με καινούργια τραγούδια.
Πρόκειται για το δίσκο "Σ' ένα κόσμο σαν κι αυτό" που περιλαμβάνει 14 ελαφρολαϊκά τραγούδια σε μουσική του Σπύρου Παπαβασιλείου και του Αντώνη Στεφανίδη μαζί με δυο τραγούδια του Γιώργου Λαβράνου κι άλλο ένα του Λάκη Παπαδόπουλου. Οι στίχοι υπογράφονται από τους Δημήτρη Ιατρόπουλο, Μάνο Κουφιανάκη, Πάνο Φαλάρα, Λάκη Τεάζη κ.ά.
Μέτριο υλικό που ποντάρει κυρίως στη βαριά παρουσία της μεγάλης ερμηνεύτριας, η οποία και συμβάλλει αποφασιστικά στο αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Μερικά τραγούδια ακούστηκαν αρκετά στην εποχή τους, όπως το εναρκτήριο "Πες πως είμαι ένα σπίτι", το "Έχω εσένα ν' αγαπώ" και το ομότιτλο, αλλά νομίζω πως πάνω απ' όλα ξεχωρίζει η τρυφερή μπαλάντα "Οδός Κηφισίας"  του Λάκη Παπαδόπουλου, ο οποίος στη συνέχεια θα ηχογραφήσει κι άλλα καλά τραγούδια με τη Μοσχολιού.

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

Βίκυ Μοσχολιού: Ομώνυμο (1980)

Υπάρχει μια δυσκολία με τη δισκογραφία της Βίκυς Μοσχολιού, γιατί κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει ουκ ολίγες προσωπικές της δουλειές που φέρουν για τίτλο απλώς το όνομά της. Έχουν εκδοθεί τέτοιοι δίσκοι επανειλημμένα από την Columbia, αλλά και από άλλες εταιρίες, σχεδόν αποκλειστικά με υλικό συγκεντρωμένο από τις 45 στροφές.
Με το λιτό τίτλο λοιπόν "Βίκυ Μοσχολιού" εκδόθηκε άλλη μια προσωπική δουλειά της μεγάλης ερμηνεύτριας το 1980 από την PolyGram. Βρισκόμαστε στην περίοδο που ηχογραφούσε παράλληλα σε δυο εταιρίες, τη Lyra και την PolyGram. Την ίδια χρονιά είχε κυκλοφορήσει ήδη από τη Lyra ο πολύ πετυχημένος δίσκος "Το τραμ το τελευταίο"
Ο δίσκος της PolyGram περιλαμβάνει δώδεκα καινούργια λαϊκά τραγούδια, όλα σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στη δεύτερη ολοκληρωμένη συνεργασία της Μοσχολιού μαζί του μετά το δίσκο "Λαϊκά τραγούδια απ' όλο τον κόσμο" (1978). Τα επτά από τα δώδεκα τραγούδια έχουν μουσική του Στέλιου Βαμβακάρη και κινούνται σε ορθόδοξους λαϊκούς δρόμους. Τέσσερα τραγούδια έγραψε ο Νίκος Λαβράνος κι άλλο ένα ο πανταχού παρών Χρήστος Νικολόπουλος. Ξεχώρισαν δυο τρία τραγούδια στην εποχή τους, όπως το "Πενηνταράκι", το "Κρίμα που δεν ξέρεις ν' αγαπιέσαι" και κυρίως η ωραία λαϊκή μπαλάντα "Σπίτι παλιό". Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Νίκος Λαβράνος.
Δεν έχει μεγάλα τραγούδια ο δίσκος, αλλά πάντως πρόκειται για μια τίμια δουλειά με καλοδουλεμένη ορχηστρική γραφή σε μια εποχή που το ελληνικό τραγούδι έμοιαζε αποπροσανατολισμένο μετά την παραζάλη των προηγούμενων χρόνων από την κυριαρχική παρουσία του πολιτικού τραγουδιού. Είναι η εποχή που αναζητούνται νέοι προσανατολισμοί, ενώ παράλληλα εμφανίζεται μια τάση επιστροφής στα ασφαλή κεκτημένα του ένδοξου παρελθόντος μέσω της αναβίωσης παλιότερων μορφών του τραγουδιού μας, όπως αυτή εκδηλώνεται με τις αλλεπάλληλες ρεμπέτικες κομπανίες που επαναφέρουν δυναμικά το ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά και με μια πολύ ενδιαφέρουσα επαναφορά στο προσκήνιο του ελαφρού τραγουδιού με όμορφες επανεκτελέσεις (Μοσχολιού, Μαρινέλλα, Ζορμπαλά, Αρλέτα, Πάριος), όπως θα δούμε σε προσεχές αφιέρωμά μας.

Κυριακή, 18 Απριλίου 2021

Βίκυ Μοσχολιού: Το τραμ το τελευταίο (1980)

Περνάμε σήμερα σε ένα μικρό αφιέρωμα στη δισκογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας Βίκυς Μοσχολιού κατά το διάστημα 1980-1986, μια περίοδο που βρέθηκε να μοιράζεται τη δουλειά της μεταξύ της Lyra και της Polygram παρουσιάζοντας προσωπικές ηχογραφήσεις εναλλάξ και στις δυο εταιρίες, ακόμη και μέσα στην ίδια χρονιά. Για παράδειγμα, ενώ στο διάστημα 1977-1979 μας παρουσίασε τρεις διαδοχικές δουλειές της στη Lyra ("Ο Μοσχολιού τραγουδά Σπανό", "Λαϊκά τραγούδια απ' όλο τον κόσμο", "Όταν σε περιμένω"), μέσα στο 1980 μας έδωσε ένα δίσκο στη Lyra ("Το τραμ το τελευταίο") κι ένα δίσκο στην PolyGram ("Βίκυ Μοσχολιού").
Ξεκινάμε λοιπόν με τον εμβληματικό δίσκο "Το τραμ του τελευταίο και άλλα αρχοντορεμπέτικα", ένα δίσκο που αποδείχθηκε από τους πιο εμπορικούς στη μεγάλη καριέρα της Βίκυς Μοσχολιού κι έγινε "χρυσός" στην εποχή του, τότε που τα όρια πωλήσεων ήταν πολύ υψηλότερα από τα σημερινά. Είναι μια δουλειά που επιμελήθηκε και ενορχήστρωσε με πολύ μεράκι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης επαναφέροντας τον αυθεντικό ήχο του λεγόμενου "αρχοντορεμπέτικου" τραγουδιού.
Αλλά τι ήταν στ' αλήθεια το "αρχοντορεμπέτικο" που και μόνο ως λέξη προκαλεί μια αίσθηση ειρωνικού χαρακτηρισμού; Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα "νόθο" είδος που είχε για αφετηρία το λεγόμενο "ελαφρό" τραγούδι σε μια προσπάθειά του να γεφυρώσει το χάσμα που το χώριζε επί δεκαετίες με την αντίπερα όχθη, δηλαδή το απαξιωμένο και απαγορευμένο ρεμπέτικο. Η αρχή έγινε από τον χειμαρρώδη συνθέτη του ελαφρού τραγουδιού Μιχάλη Σουγιούλ (1906-1958), ο οποίος έγραψε το περίφημο τραγούδι "Το τραμ το τελευταίο" στο λαϊκό ρυθμό του χασάπικου χωρίς όμως μπουζούκι για τις ανάγκες της επιθεώρησης "Άνθρωποι, άνθρωποι..." που ανέβασαν το 1948 οι σπουδαίοι επιθεωρησιογράφοι της εποχής Αλέκος Σακελλάριος και Χρήστος Γιαννακόπουλος. Η επιτυχία αυτού του τραγουδιού γέννησε το "αρχοντορεμπέτικο" (την ονομασία αυτή χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Σουγιούλ) σε μια προσπάθεια να αξιοποιηθεί ο ρυθμικός πλούτος (χασάπικο, ζεϊμπέκικο) του ρεμπέτικου τραγουδιού, χωρίς να ενοχλείται η ευυπόληπτη κοινωνία με το αμαρτωλό μπουζούκι ή την τολμηρή στιχουργία των περιθωριακών λαϊκών δημιουργών. 

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021

Γιάννης Πουλόπουλος: Ομώνυμο (1991)

Είναι πολύ στενάχωρο να βρίσκεσαι καμιά φορά στην ανάγκη να ακούσεις ένα δίσκο που καταγράφει τη φωνή ενός μύθου στην φάση της παρακμής του και μοιραία να κάνεις τις συγκρίσεις με την εποχή που η ίδια φωνή σε έκανε να ονειρεύεσαι, να ερωτεύεσαι και να ταξιδεύεις! Και είναι ακόμη πιο στενάχωρο να διαπιστώνεις ότι ο ίδιος αυτός ξεπεσμένος πρίγκιπας των ονείρων σου δεν έχει την παραμικρή επίγνωση της φθοράς του χρόνου και συνεχίζει ακάθεκτος να κατακτήσει ένα κοινό που ήδη του έχει γυρίσει επιδεικτκά και οριστικά την πλάτη!
Αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε ο δίσκος του μεγάλου ερμηνευτή Γιάννη Πουλόπουλου με τίτλο το όνομά του που κυκλοφόρησε το 1991 από την PolyGram, αλλά δεν είναι η μόνη αφορμή για τέτοιες σκέψεις. 
Θυμάμαι ότι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης δήλωσε κάποτε πόσο απογοητεύτηκε με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση, όταν ερμήνευσε κάποια τραγούδια του γύρω στο 1973 διαπιστώνοντας ότι είχε ήδη χαθεί εκείνο το ασυναγώνιστο φωνητικό μέταλλο που είχε λαμπρύνει με τις ερμηνείες του τα τραγούδια ενός Μίκη Θεοδωράκη ή ενός Σταύρου Ξαρχάκου! Κι από την άλλη μεριά βέβαια έχω στο μυαλό μου τη σχετικά πρόσφατη απόφαση της Χαρούλας Αλεξίου να αποσυρθεί οριστικά από το τραγούδι δηλώνοντας με παρρησία ότι η φωνή της δεν την υπακούει πια.
Το κακό είναι ότι τη γενναία στάση της Χαρούλας δε φαίνεται να τη συμμερίζονται και πολλοί συνάδελφοί της που αρνούνται να αποδεχθούν τις αναπότρεπτες συνέπειες του χρόνου. Και είναι πολλοί αυτοί που επέμειναν και επιμένουν να τραγουδούν θολώνοντας την καθαρή εικόνα της ακμής τους με ερμηνείες σχεδόν αξιολύπητες. Δε θέλω να αναφερθώ σε ζώντες που παραμένουν αδικαιολόγητα στο προσκήνιο, αλλά δεν μπορώ να μη θυμηθώ την κορυφαία λαϊκή ερμηνεύτρια Βίκυ Μοσχολιού που δεν έπαψε να τραγουδά ακόμα κι όταν από τα μέσα της δεκαετίας του '80 η φωνή της είχε αρχίσει να αλλοιώνεται απελπιστικά.

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2021

Goran Bregovic, Γιώργος Νταλάρας: Με δυο παπούτσια πάνινα (1997)

Όπως λέγαμε παλιότερα, με αφορμή την παρουσίαση του δίσκου "Παραδέχτηκα" (1991) της Άλκηστης Πρωτοψάλτη με τραγούδια του διάσημου Σερβοβόσνιου συνθέτη Goran Bregovic, κατά τη δεκαετία του '90 η ελληνική δισκογραφία κατακλύζεται ξαφνικά από μια φρενίτιδα για τη μουσική με χάλκινα άμεσα επηρεασμένη από την τεράστια απήχηση στον τόπο μας που είχε ο Βαλκάνιος δημιουργός, έτσι που να προσαρμόζονται οι ενορχηστρώσεις πολλών τραγουδιών στα χρώματα της μουσικής του Bregovic, ενώ οι καταιγιστικοί ρυθμοί της μπάντας του να έχουν μετατραπεί στο σήμα κατατεθέν πλέον στα ελληνικά πανηγύρια και στα βορειοελλαδίτικα καρναβάλια!
Στην ελληνική δισκογραφία μάλιστα καταγράφονται τρεις ολοκληρωμένες ηχογραφήσεις με μουσική του Bregovic η άλλων Σέρβων δημιουργών με τις σχετικές ελληνικές προσαρμογές και με ελληνικούς στίχους. Η αρχή έγινε με το "Παραδέχτηκα" της Πρωτοψάλτη, ενώ το 1996 ο Μανώλης Μητσιάς παρουσίασε το δίσκο "Στο δρόμο με τα χάλκινα" με τραγούδια του Kiki Lesendric. Και στους δυο αυτούς δίσκους η Λίνα Νικολακοπούλου είχε τον κύριο λόγο υπογράφοντας τους ελληνικούς στίχους.
Το 1997 κυκλοφόρησε μια τρίτη δουλειά σε ανάλογο ύφος, πάλι με τραγούδια του Bregovic. Πρόκειται για το δίσκο "Με δυο παπούτσια πάνινα" με αποκλειστικό ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. Μια συλλογή τραγουδιών με εντελώς ετερόκλητα χαρακτηριστικά, άλλοτε στην τυποποιημένη ρυθμική και χορευτική πατέντα του συνθέτη, άλλοτε σε χαμηλόφωνες λυρικές μελωδίες κι άλλοτε σε ελληνοπρεπή χρώματα. Τα περισσότερα τραγούδια έχουν στίχους του ποιητή Μιχάλη Γκανά, ενώ συμμετέχουν στους στίχους και οι Αδελφοί Κατσιμίχα με τον Αντώνη Ανδρικάκη.

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

Χρήστος Νικολόπουλος, Γιώργος Νταλάρας: Μεθυσμένα τραγούδια (1996)

Μετά το "Καλώς τους" (1994) η επόμενη προσωπική δουλειά του Γιώργου Νταλάρα ήρθε το 1996 με το δίσκο "Μεθυσμένα τραγούδια" με δώδεκα λαϊκές συνθέσεις του Χρήστου Νικολόπουλου πάνω σε στίχους εξ ημισείας του Μάνου Ελευθερίου και του Αντώνη Ανδρικάκη.
Η συνεργασία του μεγάλου λαϊκού ερμηνευτή με τον σημαντικό λαϊκό συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο είχε ήδη μακρά ιστορία από τις αρχές της δεκαετίας του '80. Το 1983 είχαν ηχογραφήσει το δίσκο "Ο τραγουδιστής", ενώ το 1989 το "Μη μιλάς κινδυνεύει η Ελλάς", αμφότερα με τεράστια εμπορική επιτυχία, έστω κι αν τα τραγούδια αυτά δεν κατέχουν υψηλή θέση στο ακαταμάχητο ρεπερτόριο του εκλεκτικού ερμηνευτή που πάντα είχε τον τρόπο να κορφολογεί τις καλύτερες στιγμές των δημιουργών με αλάνθαστο μάλιστα κριτήριο στην ανακάλυψη νέων ταλέντων, τα οποία δε δίσταζε να στηρίζει αποφασιστικά μέχρι την καθιέρωσή τους. 
Ο Νικολόπουλος φυσικά δεν ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία, αλλά φαίνεται ότι η αυθεντική λαϊκή του στόφα συγκινούσε με κάποιον τρόπο τον τραγουδιστή που επέμενε να συνεργάζεται μαζί του κάθε 5-6 χρόνια σημειώνοντας βέβαια πάντα επιτυχία. 
Στα "Μεθυσμένα τραγούδια" δεν έχουμε εκπλήξεις και θα έλεγα ότι ο εμπορικός οίστρος του συνθέτη εδώ κινείται σε πιο χαμηλούς τόνους. Κάποια τραγούδια ξεχώρισαν λίγο παραπάνω, όπως τα: "Με βάρκα την ελπίδα", "Μες στους βίους των αγίων". Τα υπόλοιπα δεν άφησαν κάποιο αποτύπωμα. Θα έδινα ίσως μια μεγαλύτερη σημασία στο χαριτωμένο "Σαν τον Οδυσσέα" με το ιδιαίτερο χρώμα που διαμορφώνει η παρουσία της παιδικής χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου.

Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Γιώργος Νταλάρας: Καλώς τους! (1994)


Δυο χρόνια μετά το "Συγγνώμη για την άμυνα" (1992) ο Γιώργος Νταλάρας ηχογραφεί την επόμενη προσωπική του δουλειά με τίτλο "Καλώς τους", την ίδια χρονιά (1994) που συμμετείχε και στο δίσκο "Των αθανάτων", ενώ την προηγούμενη χρονιά είχε συνεργαστεί με τον Βασίλη Δημητρίου στα τραγούδια της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής σειράς "Βαμμένα κόκκινα μαλλιά".
Η νέα του δουλειά θα είναι πολυσυσυνεργατική, καθώς τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου υπογράφουν τέσσερις συνθέτες, αν και ο μισός δίσκος καλύπτεται με τα έξι τραγούδια του λαϊκού τραγουδοποιού Γιώργου Ζήκα (1949-2019), τα μισά από τα οποία αποτέλεσαν και τις μεγάλες επιτυχίες του, όπως το "Πάμε γι' αλλού", το "Κληρώθηκα" και κυρίως το όμορφο "Agrigento" (που αναφέρεται στην ομώνυμη ιστορική πόλη της Σικελίας, τον αρχαίο Ακράγαντα). 
Ο Γιώργος Ζήκας υπήρξε ερασιτέχνης τραγουδοποιός, αφού το τραγούδι ήταν ένα πάρεργο για τον ίδιο που πάντως έγραφε μόνος του τη μουσική πάνω σε δικούς του στίχους, ενώ έπαιζε και μπουζούκι. Μια νεότερη εκδοχή του Άκη Πάνου! Πρωτοεμφανίστηκε το 1985 με το δίσκο "Με τα φεγγάρια χάνομαι" (ερμηνευτής ο Σταύρος Λογαρίδης) και κατάφερε στη συνέχεια να διατρέξει μια πετυχημένη διαδρομή δίπλα σε μεγάλα ονόματα του λαϊκού πενταγράμμου (Γιώργος Νταλάρας, Μαριώ, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κώστας Μακεδόνας, Γλυκερία, Κατερίνα Κούκα, Σοφία Παπάζογλου κ.ά.). Τα τραγούδια του κινούνται σε λαϊκούς και ανατολίτικους σκοπούς με εύηχες και ταξιδιάρικες μελωδίες.
Τέσσερα τραγούδια του δίσκου υπογράφει ο νεόκοπος τότε συνθέτης Μίνως Μάτσας, ο γιος του ιδιοκτήτη της Minos Μάκη Μάτσα, ο οποίος από το 1997 και εξής έχει συνεχή παρουσία με προσωπικές δουλειές που κινούνται στο χώρο της τραγουδοποιίας ("Ο Μάγος της πόλης"), αλλά και της μουσικής για τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση ("Το νησί", "Αριστοφάνη Όρνιθες" & "Ειρήνη", "Diary of a Lost Girl", "God Loves Caviar", "Καζαντζάκης"). Οι στίχοι είναι του Άκου Δασκαλόπουλου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Ο δίσκος συμπληρώνεται με ένα τραγούδι του Χρήστου Νικολόπουλου και Φίλιππου Γράψα ("Ψέμα") κι ένα ωραίο ζεϊμπέκικο του Πάνου Κατσιμίχα ("'Ετσι κι αλλιώς σε περιμένω") υπενθυμίζοντας την πετυχημένη συνεργασία των αδελφών Κατσιμίχα με τον Γιώργο Νταλάρα το 1992 με το δίσκο "Υπάρχει λόγος".

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021

Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Νταλάρας: Συγγνώμη για την άμυνα (1992)

Ο κορυφαίος συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος (1947-2019), ένας ολοκληρωμένος δημιουργός με πολύπλευρο και πολυσήμαντο έργο που καλύπτει όλο το φάσμα της μουσικής τέχνης, αφού χάραξε βαθύ το αποτύπωμά του στο πολιτικό τραγούδι κατά τη δεκαετία του '70, την επόμενη δεκαετία έκανε ανοίγματα σε πιο εμπορικά πεδία συνεργαζόμενος με κορυφαίους ερμηνευτές ευρείας δημοτικότητας, όπως η Χαρούλα Αλεξίου ή ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. 
Με το ξεκίνημα της δεκαετίας του '90 ο συνθέτης συναντάται και με τον Γιώργο Νταλάρα, πρώτα με το διπλό λεύκωμα "Οι γραμμές των οριζόντων" (σε ποίηση Καββαδία) κι αμέσως μετά, το 1992, με το δίσκο "Συγγνώμη για την άμυνα".
Θέλω λοιπόν σήμερα να σταθούμε σ' αυτόν τον εμβληματικό κύκλο τραγουδιών, έναν από τους δεκάδες προσωπικούς δίσκους του μεγάλου ερμηνευτή, αλλά ασφαλώς μια ξεχωριστή δισκογραφική κατάθεση για τον ίδιο και για τον συνθέτη. Ο κύκλος περιλαμβάνει δέκα δυνατές μουσικές στιγμές σε στίχους του Κώστα Τριπολίτη που νομίζω πως εδώ εξαντλεί στα όρια της τη στιχουργική του έμπνευση, η οποία στο παρελθόν είχε καρποφορήσει με σημαδιακούς κύκλους τραγουδιών, όπως το "Ραντάρ" ή ο "Επιβάτης" του Μίκη Θεοδωράκη και το "Φράγμα" του Δήμου Μούτση. 
Τούτη τη φορά ο κυνικός και ευθύβολος στίχος του γίνεται καίρια πολιτική αιχμή που διεισδύει βαθιά στο σώμα της κοινωνικής μας παθογένειας αναδεικνύοντας ωμές αλήθειες που αγνοούμε ή δεν έχουμε το σθένος να αμολογήσουμε. Κορυφαία στιγμή του δίσκου και ολόκληρης της στιχουργικής προσφοράς του Τριπολίτη το εναρκτήριο αριστούργημα "Ανεμολόγιο" με στίχους που κυριολεκτικά αναστατώνουν συνειδήσεις μέσα από ένα εκρηκτικό μουσικό κρεσέντο που αιφνίδια στο τέλος, μετά τον εκτόνωση, καταλαγιάζει σε μιαν υπέροχη κατευναστική coda σε ρυθμό βαλς με τον ήχο του ακορντεόν.

Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

Γιάννης Λογοθέτης: Ελλαδέξ (1975)

Το «Ελλαδέξ» είναι ο δεύτερος δίσκος του πολυτάλαντου σατιρικού στιχουργού και τραγουδοποιού Γιάννη Λογοθέτη μέσα στο 1975. Κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τα «Τραγούδια με νόημα». Ενώ σ' εκείνο το δίσκο οι μελωδίες ήταν διασκευές διάσημων ξένων επιτυχιών, στο «Ελλαδέξ» οι μουσικές είναι πρωτότυπες, γραμμένες από τον ίδιο, καθώς και τον Γιάννη Κιουρκτσόγλου, που επιστρατεύει λάτιν και τζαζ ρυθμούς και ο οποίος έκανε επίσης κι εδώ την ενορχήστρωση όλων των τραγουδιών, ενώ σε ένα τραγούδι ("Στο σπίτι για νοικοκυρά") η μουσική ανήκει στον Γιώργο Χατζηνάσιο.
Τα τραγούδια ερμηνεύουν με κέφι και ιδιαίτερη θεατρική εκφραστικότητα ο Δημήτρης Πουλικάκος, ο Χρήστος Λεττονός, η Ιωάννα Κιουρκτσόγλου, ο Σάμης Παυλής και ο Γιάννης Λογοθέτης. Μεγάλο σουξέ του δίσκου αναδείχθηκε το «Πολύ ωραίο στυλ» με τον Πουλικάκο.
Δωσίλογοι, «ματάκηδες», ξελιγωμένοι εραστές, χουντικοί υπόδικοι, πειρατικές κασέτες και όλα τα μικροαστικά σύνδρομα της πρώτης μεταδικτατορικής εποχής παρελαύνουν σ’ αυτό το στιχουργικό μωσαϊκό, που ασφαλώς με το πέρασμα του χρόνου λειτουργεί και ως φωτογραφική σχεδόν καταγραφή μιας κακόγουστης και συγκεχυμένης πραγματικότητας από εκείνο τον καιρό. Η ματιά του στιχουργού είναι πανέξυπνη και διεισδυτική με μια πρόθεση ανώδυνης ενόχλησης στα κακώς κείμενα, χωρίς καμία διάθεση ανατροπής ή διδακτισμού. Ο Ελληνέξ είναι ο τυπικός μικροαστός της εποχής, ο οποίος «φοράει κάλτσες και κάνει σεξ» και εξαντλεί όλη τη μόρφωσή του στην τρέχουσα επικαιρότητα: «Ξέρει τον Μίκη Θεοδωράκη | ξέρει τον Ρίτσο και τον Χατζιδάκι | ξέρει το yes, το oui και το no | ξέρει τον Φρέντυ το Γερμανό…».