Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

Μιχάλης Βιολάρης: Όταν ο έρωτας μιλάει (1990)

Από τον Γιώργο Κριμιζάκη εύκολα ο συνειρμός σε οδηγεί στον Μιχάλη Βιολάρη, μιας και οι δυο τους είχαν μακροχρόνια δισκογραφική συνεργασία με τελευταία το δίσκο "Τρέχουμε τρέχουμε" του 1986. Μετά το δίσκο αυτό ο τραγουδιστής συνέχισε το μοναχικό του δρόμο προσπαθώντας με δυσκολία πλέον να κρατηθεί στο προσκήνιο, πράγμα που ευοδώθηκε το 1990 με το δίσκο "Όταν ο έρωτας μιλάει" που εκδόθηκε από τη Minos.
Η αλήθεια είναι ότι από τα μέσα της δεκαετίας του '60 που πρωτοεμφανίστηκε στο πεντάγραμμο ο Μιχάλης Βιολάρης με τα κυπριακά του τραγούδια στην αρχή και κάποιες άλλες δικές του συνθέσεις, ενώ στη συνέχεια με την οργανική ένταξή του στο νεοκυματικό ρεύμα, μέχρι να φτάσουμε στη δεκαετία του '90, χρειάστηκε να μπει πολύ νερό στο κρασί κι ο τραγουδιστής να κάνει πάμπολλες παραχωρήσεις στην αισθητική του γραμμή, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει την ενεργό παρουσία του και μετά το θάνατο του Νέου Κύματος. Πρώτα ο Λίνος Κόκοτος στο υπέροχο "Θαλασσινό τριφύλλι" του και στη συνέχεια ο Γιώργος Κριμιζάκης στάθηκαν οι κύριοι αιμοδότες του νέου του ρεπερτορίου.
Ο δίσκος λοιπόν "Όταν ο έρωτας μιλάει" απέχει πολύ από το αναγνωρίσιμο μουσικό ύφος του τραγουδιστή. Περιλαμβάνει δώδεκα καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια που υπογράφουν οι αρχιμάστορες του είδους Χρήστος Νικολόπουλος και Τάκης Σούκας. Ο Κώστας Αντωνιάδης έγραψε επίσης δυο τραγούδια κι άλλα δύο ο Μιχάλης Τερζής προαναγγέλλοντας τη συνεργασία τους δυο χρόνια αργότερα με τον κύκλο τραγουδιών "Ένα καράβι όνειρα" (1992), όπου επιχειρήθηκε μια ενδιαφέρουσα αν και πολύ ετεροχρονισμένη αναβίωση του νεοκυματικού κλίματος.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

Γιώργος Κριμιζάκης: Έτσι είναι η αγάπη (1977)

Ο συνθέτης Γιώργος Κριμιζάκης εμφανίστηκε στα όψιμα χρόνια του Νέου Κύματος με τραγούδια για την Καίτη Χωματά, τη Ρένα Κουμιώτη και τον Μιχάλη Βιολάρη. Η δεκαετία του '70 υπήρξε παραγωγικόκατη για τον ίδιο, ενώ η εμπορική επιτυχία ήρθε λίγο αργότερα μέσα από τις συνεργασίες του στους σατιρικούς δίσκους του Χάρρυ Κλυνν.
Το 1977 υπήρξε το παραγωγικότερο στην καριέρα του Γιώργου Κριμιζάκη. Τέσσερις προωπικοί δίσκοι κι άλλοι τόσοι με συμμετοχές του καταγράφηκαν εκείνη τη χρονιά! Ήδη έχουμε στο Δισκοβόλο το δίσκο "Με αγάπη" από την πλούσια σοδειά εκείνης της χρονιάς. Και σήμερα έχει σειρά ο δίσκος "Έτσι είναι η αγάπη" που εκδόθηκε από τη Zodiac, την εφεδρική εταιρία της Lyra.
Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα καλογραμμένα ελαφρολαϊκά τραγούδια σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Ξενοφώντα Φιλέρη. Δεν γνώρισαν ιδιαίτερη δημοτικότητα τα τραγούδια του δίσκου, αλλά αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, γιατί ακούγονται ευχάριστα και απηχούν το χαρακτηριστικό ήχο εκείνης της εποχής, πριν το είδος εκφυλιστεί. Άλλωστε ο Κριμιζάκης ξέρει καλά τους κώδικες αυτού του είδους κι έχει γράψει κατά καιρούς πολύ όμορφα τραγούδια, ενώ οι ενορχηστρώσεις του είναι πάντα προσεγμένες, χωρίς ογκώδη οργανικά σχήματα που εξυπηρετούν τον φτηνό εντυπωσιασμό.
Τα τραγούδια ερμηνεύουν δύο νέοι τότε λαϊκοί ερμηνευτές: Η Έλενα Κωστή που λίγο νωρίτερα τη γνωρίσαμε από τις "Παραλογές" (1975) του Αργύρη Κουνάδη, και ο Κώστας Μαντζόπουλος που ξεκίνησε με τα "Αντάρτικα" του Πάνου Τζαβέλλα.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Λήδα: Θα σε πάρω ταξίδι (1980)

Το δίδυμο Λήδα και Σπύρος (Λήδα Χαλκιαδάκη, Σπύρος Βλασσόπουλος) έδωσε έντονο το καλλιτεχνικό του στίγμα με δυο υπέροχους κύκλους τραγουδιών στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70 ("Ηλεκτρικός αποσπερίτης", "Χαμένο τίποτα δεν πάει"), αλλά στη συνέχεια οι δρόμοι τους χώρισαν κι ο καθένας τους ακολούθησε για κάμποσα χρόνια την προσωπική του διαδρομή: Ο Σπύρος ως συνθέτης συνεργαζόμενος με τραγουδιστές, όπως ο Βλάσης Μπονάτσος, η Άννα Βίσση ή η Αλέκα Κανελλίδου, και η Λήδα ως ερμηνεύτρια σε δίσκους του Αργύρη Κουνάδη και του Μίμη Πλέσσα.
Το 1980 ωστόσο οι δρόμοι των δύο καλλιτεχνών ξανασυναντήθηκαν με μια καινούργια προσωπική δουλειά της Λήδας που έμελλε να είναι και η τελευταία της. Τίτλος του δίσκου: "Θα σε πάρω ταξίδι". Ηλεκτρικές ή ακουστικές μπαλάντες με απλή κι ευχάριστη μουσική που αποκτούν ένα υπολογίσιμο ειδικό βάρος κυρίως από τη θαυμάσια ερμηνεία της Λήδας. 
Ο Σπύρος Βλασσόπουλος υπογράφει τα οκτώ από τα ένδεκα τραγούδια του δίσκου, ο Λ. Βισβίκης ένα και δύο η ίδια η Λήδα που έγραψε και τους στίχους σε τέσσερα τραγούδια, ενώ τα υπόλοιπα γράφτηκαν από τους Δημήτρη Ιατρόπουλο, Τάκη Καρνάτσο, Σάσα Μανέτα, Γιάννη Καλαμίτση και τον ποιητή και παλιό συνεργάτη του δίδυμου Ανδρέα Αγγελάκη. Την ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας έκανε ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου.

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

Πόπη Αστεριάδη: Με σημαία το όνειρο (2020)


Ένα κρυμμένο «αχ», ένα βαθύ και μακρόσυρτο «ααχ»! Και ιδού το υπέροχο αρκτικόλεξο που διαγράφεται μέσα μου, όποτε ακούω μια «νεοκυματική» μελωδία που με κάνει αυθόρμητα να συναρμολογώ τα αρχικά των τριών κορυφαίων ερμηνευτριών εκείνου του αλησμόνητου μουσικού ρεύματος που άνθισε στα πλακιώτικα στενά και στα κυκλικά αυλάκια των αναλογικών δίσκων της Lyra και του Αλέκου Πατσιφά: Αρλέτα, Αστεριάδη, Χωματά! Ααχ!!!
Ώρες ώρες συλλογιέμαι πόσο τυχερός στάθηκα που πρόλαβα, παιδί πράμα βέβαια τότε, στην ακμή της εκείνη την υπέροχη ανάταση του ελληνικού τραγουδιού στα χρόνια του ’60 κι ας πορευόταν κόντρα στην ανώμαλη πολιτική ζωή του τόπου μας. Κι αίφνης ήρθε ένας κοσμοπολίτης συνθέτης μας με τις ακριβές αποσκευές του από τις όχθες του Σηκουάνα να μεταλαμπαδεύσει στα καθ’ ημάς με τρόπο αριστοτεχνικό τη γαλλική μπαλάντα μπολιάζοντάς την με το ακμάζον εγχώριο «έντεχνο» τραγούδι, αυτό που γέννησε η αστείρευτη έμπνευση των δυο Διόσκουρων της μουσικής μας, του Μάνου και του Μίκη. Ήταν ο Γιάννης Σπανός αυτός που λίγο πριν από τα μέσα του ’60 δημιούργησε μια ζωτική παραφυάδα στον κύριο κορμό του τραγουδιού μας, η οποία δειλά δειλά και διακριτικά αυτονομήθηκε ως δυναμικό μουσικό ρεύμα με την άτυπη ονομασία «Νέο Κύμα». Επρόκειτο για ένα λεπταίσθητο είδος τραγουδιού που το χαρακτήριζε η εσωστρέφεια, η ευγένεια, η αφαιρετική έκφραση, η μελωδική φόρτιση, ο επίμονα ποιητικός προσανατολισμός και… Και οι υπέροχες φωνές, ανδρικές και γυναικείες.Από τις γυναικείες λοιπόν φωνές κυριάρχησαν κι άφησαν ανεξίτηλο το χνάρι τους στο ελληνικό τραγούδι οι τρεις εκλεκτές ερμηνεύτριες που προανέφερα: Αρλέτα, Πόπη Αστεριάδη, Καίτη Χωματά. Ξεκίνησαν ανεξάρτητα με πορείες άλλοτε παράλληλες κι άλλοτε τεμνόμενες, όπως συνέβη το 1968 που συναντήθηκαν για πρώτη φορά και οι τρεις στη δεύτερη «Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού, για να συνεχίσουν και πάλι καθεμιά το δικό της δρόμο.Γυρνάμε λοιπόν στο 1965, τη χρονιά που έκανε τα πρώτα δισκογραφικά του βήματα ένα δεκαεπτάχρονο πανέμορφο κορίτσι με αγορίστικο σχεδόν μαλλί και βελούδινη φωνή. Ήταν η Πόπη Αστεριάδη που ξεκίναγε τη δική της γοητευτική ιστορία στο ελληνικό τραγούδι ηχογραφώντας αρχικά για τις 45 στροφές, πριν επιβληθεί ο δίσκος μακράς διαρκείας. Η πρώτη τραγουδιστική της εμφάνιση είχε πραγματοποιηθεί το 1964 στα περίφημα «Νέα ταλέντα» του Γιώργου Οικονομίδη, ενώ τα δύο πρώτα δισκογραφημένα τραγούδια της στη Lyra γεννήθηκαν από τον τραγουδοποιό Πάνο Σαββόπουλο. Το 1966 ερμήνευσε αφοπλιστικά δυο χαμηλόφωνες μελωδίες του Νίκου Μαμαγκάκη που συμπεριλήφθηκαν στο οργανικό soundtrack της ταινίας «Η εκδρομή». Το 1967 πάλι ο Νίκος Μαμαγκάκης την επέλεξε ως ερμηνεύτρια στη φωνητική σουίτα «Αρκάδι». Πήρε μέρος και στις δυο πρώτες ποιητικές «Ανθολογίες» του Γιάννη Σπανού (1967/1968), ενώ από το 1968 ξεκίνησε να ηχογραφεί και ολοκληρωμένους προσωπικούς δίσκους. Την επόμενη χρονιά είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον κλασικό δίσκο «Ο δρόμος» του Μίμη Πλέσσα και συγχρόνως μια σημαντική συνεργασία με τον Λάκη Παππά που απέφερε το δίσκο «Πάει κι αυτή η Κυριακή» (που κυκλοφόρησε τελικά το 1971), ενώ παράλληλα ηχογραφούσε και ανεξάρτητα τραγούδια με εκλεκτούς συνθέτες. Ιδού μερικά ονόματα: Γιάννης Σπανός, Μίμης Πλέσσας, Νίκος Μαμαγκάκης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νότης Μαυρουδής, Γιώργος Κουρουπός, Σπήλιος Μεντής, Κώστας Ξενάκης, Γιώργος Κοντογιώργος, Νίκος Χουλιαράς, Ηλίας Καραγιάννης, Γιάννης Γκούμας, Λάκης Παππάς, Γιώργος Κοτσώνης και άλλοι, χωρίς να διστάσει να αναμετρηθεί και με τα μεγάλα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά και με παραδοσιακό υλικό, σε μερικές υποδειγματικές επανεκτελέσεις.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

Νίκος Χουλιαράς, Αλίκη Καγιαλόγλου: Τα νησιά τ' ουρανού (1996)

Η δισκογραφική περιπέτεια του Νίκου Χουλιαρά (1940-2015) ολοκληρώνεται το 1996, τρία χρόνια μετά το δίσκο "Η νύχτα που μας ξέρει", με τον κύκλο τραγουδιών "Τα νησιά τ' ουρανού" που αποτελεί και το μουσικό του κύκνειο άσμα, αν και ως στιχουργός κάνει μια σύντομη επανεμφάνιση δέκα χρόνια αργότερα σε δίσκο του συγκροτήματος "Μικρές Περιπλανήσεις"
Τα τραγούδια του τελευταίου αυτού δίσκου του τα έγραψε αποκλειστικά για την υπέροχη φωνή της τότε συντρόφου του Αλίκης Καγιαλόγλου, μιας από τις ωραιότερες φωνές που ξεπήδησε στο τελείωμα της δεκαετίας του '70 κι έκανε σπουδαία πορεία στο ελληνικό τραγούδι ερμηνεύοντας κυρίως Θεοδωράκη και Χατζιδάκι. 
Τα τραγούδια του δίσκου αποπνέουν έντονη ερωτική διάθεση και τρυφερότητα. Η μουσική κυλάει αυθόρμητα και ευχάριστα, με καθαρές μελωδίες και λιτή ενορχήστρωση επιμελημένη από τον Αριστείδη Χατζησταύρου υπό τη διεύθυνση του έμπειρου Τάσου Καρακατσάνη που παίζει και πιάνο, ενώ ο Κώστας Γρηγορέας παίζει κλασική κιθάρα, ο Ηρακλής Βαβάτσικας ακορντεόν, η Βιβή Γκέκα μαντολίνο και ο Vangjel Nina βιολοντσέλο. Όμορφα τραγούδια, πάντα στο ύφος της χαμηλόφωνης έντεχνης μπαλάντας. 
Ο ίδιος ο συνθέτης ερμηνεύει με τη ζεστή κι εκφραστική φωνή του ένα από τα τραγούδια του δίσκου ("Της τρέλας η ζητιανιά"). Δικός του πίνακας επίσης κοσμεί το εξώφυλλο της αρχικής έκδοσης του 1996, ο οποίος ατυχώς αντικαταστάθηκε στη μεταγενέστερη έκδοση του 2008 με μια τυπική φωτογραφία του ίδιου με την Καγιαλόγλου, ενώ το παλιό εξώφυλλο υποβιβάστηκε σε ένθετο!

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2020

Νίκος Χουλιαράς: Η νύχτα που μας ξέρει (1993)

Ξεκίνησε στα χρόνια του Νέου Κύματος με ευαίσθητες μπαλάντες τραγουδισμένες από τον ίδιο, καθώς και από την Αρλέτα, τη Μαρίζα Κωχ και την Πόπη Αστεριάδη ("Άφαντη πόλη", "Άραχθος"). Έγινε γνωστότερος με τις όμορφες εναρμονίσεις ηπειρώτικων τραγουδιών σε μορφή μπαλάντας. 
Το 1973 μας έδωσε τον υπέροχο "Άραχθο" κι αμέσως μετά εγκατέλειψε για μια 20ετία το τραγούδι ασχολούμενος με το συγγραφικό και ζωγραφικό του έργο, για να επανέλθει το 1993 μ' έναν απόλυτα προσωπικό δίσκο με τον υποβλητικό τίτλο "Η νύχτα που μας ξέρει" διαλαλώντας με το εναρκτήριο κιόλας τραγούδι του "Είμ' ακόμη εδώ"!
Ο λόγος φυσικά για τον Νίκο Χουλιαρά, ο οποίος υπήρξε ένας ευαίσθητος τραγουδοποιός με βαθιά και ζεστή φωνή. Οι χαμηλόφωνες μπαλάντες του μοιάζουν σχεδόν όλες μεταξύ τους. Είναι σαν μικρές παραλλαγές πάνω σε μια αρχετυπική μελωδία, η οποία φέρει το ιδιαίτερο στίγμα της ηπειρώτικης καταγωγής του. Θα έλεγα μάλιστα ότι η μελωδία αυτή είναι αντλημένη μέσα από το μακραίωνο ηπειρώτικο μοιρολόι. Ο λόγος του είναι λιτός και απέριττος, χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια καλλωπισμού ή λεκτικού εντυπωσιασμού. Στίχοι περίπου αυτονόητοι σαν μικροί ψίθυροι εξομολόγησης σε πρόσωπα αγαπημένα και οικεία. 
Στην επιστροφή του πάντως με την καινούργια του δουλειά δείχνει μια προσπάθεια μεγαλύτερης εξωστρέφειας και επικοινωνιακής διάθεσης επιλέγοντας ενίοτε και πιο "πιασάρικους" σκοπούς, ενώ ο λόγος του γίνεται πιο απαιτητικός, πιο "ποιητικός", θα έλεγα. Δώδεκα καλογραμμένα τραγούδια, όμορφα ενορχηστρωμένα από τον συμπατριώτη του Νίκο Τάτση, αξιόλογο επίσης συνθέτη ("Έρανα", 1978) που διευθύνει μια καλοζυγισμένη ορχήστρα με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Σωκράτης Άνθης (τρομπέτα), ο Κώστας Τηλιακός (όμποε, αγγλικό κόρνο), ο Γιώργος Μαγκλάρας (βιολί), ο Νίκος Τάτσης (λαούτο, ακουστική κιθάρα) και ο Νίκος Τσεσμελής (κοντραμπάσο).

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Νίκος Χουλιαράς: Μεγάλες επιτυχίες (1993)

Περισσότερο συνεπής προς ό,τι επαγγέλλεται το όνομά της, είναι η έκδοση του 1993 "Νίκος Χουλιαράς – Μεγάλες επιτυχίες" [Lyra CD 0115]. Με δεκαοκτώ τραγούδια δομήθηκε το πρόγραμμα ακρόασης της, με αρκετές διαφορές από την προηγούμενη συλλογή, και μόνο στη μορφή του δίσκου ακτίνας, που είχε αρχίσει να κυριαρχεί τότε. Εκδόθηκε άραγε ως προάγγελος του απρόσμενου που έμελλε να ακολουθήσει; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Γεγονός είναι πάντως ότι αργότερα, την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε το ηχογράφημα "Η νύχτα που μας ξέρει" [Lyra 4227 & CD 4227] με δώδεκα ολόφρεσκα τραγούδια. Ο τραγουδοποιός Νίκος Χουλιαράς επανεμφανίζεται σπάζοντας δημιουργική σιωπή είκοσι ολόκληρων χρόνων...
Τις παραπάνω σκέψεις διατυπώνει ο έγκριτος ιστορικός της μουσικής Γιώργος Β. Μονεμβασίτης σε ένα αναλυτικό του πόνημα για τον τραγουδοποιό Νίκο Χουλιαρά που δημοσιεύτηκε πριν από ένα περίπου χρόνο στο ηλεκτρονικό περιοδικό Χάρτης (Απρίλιος, 2019). Η σύγκριση που υπαινίσσεται ο Μονεμβασίτης αναφέρεται στην αναλογική ανθολογία του 1978 ("Τα ωραιότερα τραγούδια") και σε μια πολύ μεταγενέστερη ψηφιακή ανθολογία που εκδόθηκε από τη Lyra το 1993 γεφυρώνοντας ένα χρονικό χάσμα μιας 15ετούς απουσίας του ονόματός του από την ενεργό δισκογραφία.
Το 1993 λοιπόν η Lyra εξέδωσε μια νέα, πολύ ευρύτερη και αντιπροσωπευτικότερη, ανθολογία του συνθέτη με τίτλο "Μεγάλες επιτυχίες" δίνοντας έτσι το έναυσμα για την επιστροφή του στο προσκήνιο με καινούργιο υλικό, πράγμα που θα υλοποιηθεί άμεσα, την ίδια κιόλας χρονιά με το δίσκο "Η νύχτα που μας ξέρει"
Αλλά ας περιοριστούμε σήμερα σ' αυτή την αναδρομική μουσική προσωπογραφία του Νίκου Χουλιαρά με τον κάπως στομφώδη τίτλο, γιατί "μεγάλες επιτυχίες" με την έννοια της εμπορικότητας δε σημείωσε ποτέ ο αγαπημένος και διακριτικός αυτός καλλιτέχνης. Ωστόσο η συλλογή όντως ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα από το δίσκο του 1978 στην πληρέστερη παρουσίαση του δημιουργού καλύπτοντας με πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο τη δημιουργική πολυμορφία του από το 1966 με τα πρώτα 45άρια του που ερμήνευσε η Αρλέτα ("Το πέτρινο χαμόγελο") μέχρι τον "Άραχθο" (1973) και όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς της πρώτης του εποχής στη Lyra στα χρόνια του Νέου Κύματος. Δε λείπουν φυσικά και τα πανέμορφα ηπειρώτικα τραγούδια του που τόσο εκφραστικά έχει αποδώσει ο ίδιος σε όλους τους πρώτους του δίσκους. Ούτε φυσικά και οι "επιτυχίες" του, όπως: "Οι σαρανταπέντε", "Τα 18 καράβια", "Ο νοτιάς στην ξενιτιά", "Θα σου το πω με 'α' ", "Το σπαθί", "Η μικρή Νανώ", "Η μπαλάντα του χαμού". Με μια ηχηρή ωστόσο παράλειψη: Το εξαιρετικό "Τραγούδι του νερού" που έκανε επιτυχία η Πόπη Αστεριάδη! Πολύ περίεργο, ομολογώ! Όπως περίεργο είναι ότι το 18ο κομμάτι της συλλογής ("Δεν μπορώ μανούλα μ'") δεν αναγράφεται καν στους τίτλους του οπισθόφυλλου! Ένα "κρυμμένο" τραγούδι-δώρο, όπως ήταν κάποτε η μόδα στην ελληνική δισκογραφία;

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020

Νίκος Χουλιαράς: Τα ωραιότερα τραγούδια (1978)

Λέγαμε λοιπόν χθες στην παρουσίαση του δίσκου "Ο Άραχθος" (1973) ότι ο Νίκος Χουλιαράς αμέσως μετά αποφάσισε να αποσυρθεί από το δισκογραφικό προσκήνιο και να αφοσιωθεί στα εικαστικά και λογοτεχνικά του ενδιαφέροντα. Η αποχή αυτή κράτησε είκοσι ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1993 που επανήλθε δυναμικά με καινούργιο υλικό και αρκετά διαφορετικό ύφος.
Πάντως η Lyra φρόντισε να συντηρήσει το ενδιαφέρον του κοινού για τον σεμνό τραγουδοποιό κι έτσι πέντε χρόνια αργότερα, το 1978, έριξε στην αγορά μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή τραγουδιών του με τον μάλλον ψευδεπίγραφο τίτλο "Τα ωραιότερα τραγούδια"
Και χαρακτηρίζω τον τίτλο "ψευδεπίγραφο", γιατί η συλλογή περιλαμβάνει κυρίως τα λιγότερο γνωστά τραγούδια του δημιουργού κι ελάχιστα από τα πιο γνωστά του κι ασφαλώς ακόμη λιγότερα από τα ωραιότερά του. 
Όλο το υλικό, συνολικά δεκατέσσερα τραγούδια, αντλήθηκε από τους τέσσερις ολοκληρωμένους δίσκους του που είχαν εκδοθεί κατά το διάστημα 1967-1973. Προφανώς η επιλογή δεν έγινε από τον ίδιο, αλλά από τη δισκογραφική εταιρία, και περιλαμβάνει εκτός από πρωτότυπες συνθέσεις και αρκετά από τα υπέροχα ηπειρώτικα τραγούδια που είχαν μεταγραφεί τόσο όμορφα και ταιριαστά για τη φωνή του είτε από τον Νότη Μαυρουδή, είτε από τον Γιώργο Κοντογιώργο.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Νίκος Χουλιαράς, Πόπη Αστεριάδη: Ο Άραχθος (1973)

Τρία χρόνια μετά την "Άφαντη πόλη" ο Νίκος Χουλιαράς επανέρχεται στη δισκογραφία με έναν ιστορικό δίσκο. Πρόκειται για τον υπέροχο "Άραχθο", από τους πιο αγαπημένους των παιδικών μου χρόνων! Πάντα μου άρεσαν πολύ αυτές οι ιδιαίτερες προσεγγίσεις του Χουλιαρά στα παραδοσιακά τραγούδια της πατρίδας του, προφανώς γιατί και οι δικές μου ρίζες και μνήμες ανάγονται στην ηπειρώτικη γη. 
Αλλά έχει ένα παραπάνω ενδιαφέρον αυτή η ξεχωριστή ματιά του Χουλιαρά στο δημοτικό τραγούδι, γιατί ήρθε σε μιαν αλλόκοτη συγκυρία, σαν μια αποστομωτική απάντηση σε κείνους που τόσο επιπόλαια προσπάθησαν να το ταυτίσουν με τις ανόητες φιέστες του καθεστώτος των συνταγματαρχών, έτσι που να μοιάζει σαν τη μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση και σαν συμπόρευση με το χουντικό καρναβάλι οποιαδήποτε εμπλοκή με το παραδοσιακό μας τραγούδι, αυτό το διαχρονικό πολιτισμικό μας μνημείο που έσερνε πίσω του τη μακραίωνη και σφύζουσα ζωή του! Ο Χουλιαράς δεν είχε κανένα ενδοιασμό να συνταιριάξει τις δικές του τρυφερές μπαλάντες με τους ήχους από την παράδοση του τόπου του αποδίδοντάς τους με λιτό τρόπο, γιατί έτσι τους κρατούσε στη δική του ψυχή, χωρίς να χρειάζεται να τους καλλωπίσει ή να τους παραποιήσει, ώστε να αρέσουν στο ανυποψίαστο κοινό.
Φυσικά και στον "Άραχθο" συνυπάρχουν πρωτότυπες συνθέσεις και ηπειρώτικα τραγούδια, όπως και σε όλες τις προηγούμενες δουλειές του εκλεκτού τραγουδοποιού. Και για δεύτερη συνεχόμενη φορά έχει δίπλα του την υπέροχη Πόπη Αστεριάδη, με την οποία μοιράζεται τις ερμηνείες. Ο Γιώργος Κοντογιώργος επίσης είναι αυτός που επιμελήθηκε και πάλι την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας.