H Φωτεινή Δάρρα τραγουδά Δημήτρη Παπαδημητρίου: Monitor (2008)

Η μακροχρόνια σχέση, προσωπική και καλλιτεχνική, του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου και της ερμηνεύτριας Φωτεινής Δάρρα έχει αποφέρει σημαντικούς καρπούς στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι κατά την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Παρά τον ενοχλητικό ναρκισσισμό που ενίοτε διακρίνει την εικόνα της συγκεκριμένης τραγουδίστριας (και ηθοποιού), η αλήθεια είναι ότι διαθέτει σπουδαία ερμηνευτικά προσόντα, με τα οποία σφράγισε μερικές από τις καλύτερες στιγμές του νεότερου τραγουδιού μας με αφορμές που συνήθως ξεκινούσαν από τη μικρή οθόνη και τις τηλεοπτικές σειρές που επένδυσε μουσικά ο συνθέτης. 

Το 2008 λοιπόν κυκλοφόρησε από τη Lyra το άλμπουμ «Monitor» που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το επισφράγισμα αυτής της όμορφης συμπόρευσης και καταγράφει επιλεγμένες στιγμές από τη συνεργασία τους για την ελληνική τηλεόραση και ειδικότερα για το Mega Channel μέσα από τις εκλεκτές σειρές που ήταν ντυμένες με μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και τραγούδια ερμηνευμένα από τη Φωτεινή Δάρρα. 

Αν η πρώτη χρυσή πενταετία του συνθέτη στο πεδίο της τηλεοπτικής μουσικής (1993-1998) απέφερε εξαιρετικές δουλειές («Αναστασία», «Μη φοβάσαι τη φωτιά», «Λόγω τιμής», «Η ζωή που δεν έζησα»), η δεύτερη πενταετία (2002-2007) σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από τη σχεδόν αποκλειστική συνεργασία του με τη Φωτεινή Δάρρα. Το άλμπουμ «Monitor» λοιπόν αποτυπώνει αυτή τη συνεργασία ως μια απολύτως αντιπροσωπευτική ανθολογία, η οποία άτυπα μοιράζεται σε δυο μικρές ενότητες: Η μία περιλαμβάνει τραγούδια ανέκδοτα από τη διετία 2006-2007 και η δεύτερη τραγούδια της περιόδου 2002-2005 που είχαν ήδη εκδοθεί σε αυτόνομες δισκογραφικές εκδόσεις. Συγκεκριμένα, η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει πέντε τραγούδια από τις σειρές «Ιωάννα της καρδιάς» (2006) και «Γιούγκερμαν» (2007) σε στίχους των Κώστα Φασουλά, Γιώργου Κορδέλλα, Διονύση Καψάλη και του συγγραφέα Μ. Καραγάτση, τα οποία δεν είχαν ως τότε εκδοθεί ποτέ σε μορφή αυτοτελούς soundtrack. Το υπόλοιπο μέρος του άλμπουμ καλύπτεται με τραγούδια από τα δισκογραφημένα soundtrack των σειρών «Φεύγα» (2002), «Λένη» (2003) και «Μάγισσες της Σμύρνης» (2005). Τους στίχους εδώ υπογράφουν οι: Νίκος Γκάτσος, Ηλίας Κατσούλης, Διονύσης Καψάλης, Γιάννης Γιαβάρας και Κώστας Φασουλάς.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Οι μάγισσες της Σμύρνης (2005)

Το δεύτερο τηλεοπτικό soundtrack που μας έδωσε μέσα στο 2005 ο Δημήτρης Παπαδημητρίου ήταν γραμμένο για την πολύ πετυχημένη εμπορικά σειρά «Οι μάγισσες της Σμύρνης» που παίχτηκε από το Mega Channel κατά τη σεζόν 2005-2006 σε 30 επεισόδια, ενώ η επιτυχία της είχε ως συνέπεια να επαναληφθεί έκτοτε αρκετές φορές τα επόμενα χρόνια από τη μικρή οθόνη. 

Το έργο βασίστηκε στο ομώνυμο best seller μυθιστόρημα της Μάρας Μεϊμαρίδη που διασκευάστηκε κατάλληλα για την τηλεόραση από τον Βασίλη Μαυρόπουλο σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη, τον άνθρωπο που συνέδεσε άρρηκτα την καλλιτεχνική του ταυτότητα με την πετυχημένη τηλεοπτική μεταφορά πολλών δημοφιλών μυθιστορημάτων. Τους βασικούς ρόλους της σειράς ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Τζομπανάκη, Φιλαρέτη Κομνηνού, Άρης Λεμπεσόπουλος, Υβόνη Μαλτέζου, Νίκος Ψαράς, Υρώ Μανέ και Γιώργος Τζώρτζης. Το θέμα του έργου ανατρέχει στην παλιά Σμύρνη κάπου προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν δυο γυναίκες (μάνα και κόρη) αποφάσισαν να φύγουν από το χωριό τους αναζητώντας καλύτερη τύχη στη μεγάλη πολιτεία, όπου βρέθηκαν στο περιβάλλον μιας Τουρκάλας μάγισσας, η οποία τις μύησε στα μυστικά της τέχνης της αλλάζοντας ολοκληρωτικά τη ζωή τους.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου αυτή τη φορά βρέθηκε στην ανάγκη να προσαρμόσει τη μουσική του μανιέρα σε ένα πολύ διαφορετικό μουσικό ήχο προσπαθώντας να αποδώσει τα ηχοχρώματα της Ανατολής. Έγραψε τελικά ένα πλούσιο soundtrack με 21 συνολικά θέματα, κυρίως οργανικά, ανάμεσα στα οποία και έξι τραγούδια σε στίχους (τα περισσότερα) του Ηλία Κατσούλη, ένα σε στίχους του Κώστα Φασουλά κι άλλο ένα σε στίχους του ποιητή Διονύση Καψάλη. Τα τραγούδια έχουν εμφανή τα ανατολίτικα χρώματα, ακόμη και τσιφτετέλια ντυμένα με μια νοσταλγική διάθεση. Η ορχήστρα είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη με την προσθήκη οργάνων, όπως το ούτι και ο τζουράς που παίζει ο Μανόλης Πάππος. Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι το οργανικό θέμα «Στρόβιλος» έχει ως αφετηρία του τη μελωδία του εμβληματικού βιεννέζικου βαλς «Γαλάζιος Δούναβης» του Γιόχαν Στράους.

Τα τραγούδια ερμηνεύει ο Φωτεινή Δάρρα κι αυτό έμελλε να είναι το τελευταίο δισκογραφημένο soundtrack με τη φωνή της που θα παρουσίαζε ο συνθέτης, αν και δε σταμάτησε να γράφει για την τηλεόραση αραιώνοντας πάντως πολύ στη συνέχεια την δραστηριότητά του στο συγκεκριμένο χώρο.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Έτσι ξαφνικά (2005)

Μετά τη «Λένη» (2003) ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μας δίνει απανωτά δύο τηλεοπτικά soundtrack μέσα στο 2005 για δύο ακόμη σειρές που παίχτηκαν διαδοχικά στο Mega Channel, πρώτα το «Έτσι ξαφνικά» (σεζόν 2004-2005) κι αμέσως μετά το «Μάγισσες της Σμύρνης» (σεζόν 2005-2006).

Η αισθηματική σειρά «Έτσι ξαφνικά» αποτελεί άλλη μια σύμπραξη του συνθέτη με την παραγωγική σεναριογράφο Μιρέλλα Παπαοικονόμου, ενώ τη σκηνοθεσία αυτή τη φορά έκανε ο Γιώργος Σιούγας. Στους κύριους ρόλους της σειράς εμφανίστηκαν οι: Αιμίλιος Χειλάκης, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Φάνης Μουρατίδης, Μελίνα Βαμβακά και Χρήστος Τσάγκας. Με φόντο το πανέμορφο τοπίο των Κυθήρων εκτυλίσσεται η ιστορία της ήρεμης ζωής ενός αγαπημένου ζευγαριού, ώσπου ξαφνικά όλα ανατρέπονται, όταν έρχονται στο προσκήνιο σκοτεινές στιγμές του παρελθόντος.

Ο έμπειρος πλέον στο συγκεκριμένο πεδίο συνθέτης δεν είχε παρά να ξετυλίξει το ταλέντο του στη δημιουργία ατμοσφαιρικών οργανικών θεμάτων που παρακολουθούν διακριτικά την πλοκή του έργου και φυσικά διανθίζονται με όμορφα τραγούδια, όπως πάντα. Το πλούσιο soundtrack περιλαμβάνει 17 συνολικά θέματα, ανάμεσα στα οποία και πέντε τραγούδια σε ύφος μπαλάντας, αλλά και λαϊκού χρώματος που ερμηνεύει ο Παντελής Θαλασσινός - ξεχώρισε κυρίως το «Βαθύ ποτάμι ο έρωτας» - σε στίχους του Γιώργου Κορδέλλα, του Κώστα Φασουλά και του συνθέτη, ο οποίος παίζει τα περισσότερα όργανα της ορχήστρας που ο ίδιος ενορχήστρωσε, ενώ συμπράττουν οι σολίστ του μπουζουκιού Μανώλης Καραντίνης και Μανόλης Πάππος.

Δημήτρης Παπαδημητρίου, Νίκος Γκάτσος: Λένη (2003)

Ένα χρόνο μετά το «Φεύγα» (2002) το αχώριστο τρίο που είχε ήδη χτίσει τη δική του παράδοση στην ελληνική τηλεόραση, δηλαδή ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου, η σεναριογράφος Μιρέλλα Παπαοικονόμου και ο σκηνοθέτης Λάμπης Ζαρουτιάδης, ξανασυναντιέται σε μια καινούργια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Λένη» που παίχτηκε και πάλι από το Mega Channel σε 20 επεισόδια κατά τη σεζόν 2003-2004. Θέμα της σειράς ήταν η ιστορία μιας άτεκνης γυναίκας που βρήκε απροσδόκητα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου της ένα μικρό κορίτσι, με το οποίο θα ανέπτυσσε μια πολύ δυνατή σχέση αγάπης, ώσπου εμφανίστηκε η πραγματική μητέρα του κοριτσιού... Τους κεντρικούς ρόλους ερμήνευσαν η Κάτια Δανδουλάκη και ο Γιώργος Βογιατζής και μαζί τους η μικρή Δήμητρα Δουμένη.

Ο συνθέτης έγραψε και πάλι ένα εμπνευσμένο soundtrack πλημμυρισμένο με μελωδίες και τραγούδια, τα οποία, όπως πάντα, ακούγονται και σε οργανικές παραλλαγές. Το πιο ενδιαφέρον - θα το έλεγα εντυπωσιακό - είναι ότι οι στίχοι των τραγουδιών φέρουν μια βαριά υπογραφή: Του Νίκου Γκάτσου! Πρόκειται για τέσσερα αμελοποίητα στιχουργήματα του μεγάλου ποιητή που παραχώρησε η κληρονόμος του Αγαθή Δημητρούκα στον συνθέτη, για να τα μελοποιήσει για τη συγκεκριμένη σειρά. Τα ερμηνεύει θαυμάσια η Φωτεινή Δάρρα. Και πρέπει να επισημάνω ότι με βάση αυτό το πρώτο υλικό των τεσσάρων τραγουδιών ο συνθέτης θα χτίσει δέκα χρόνια αργότερα έναν όλοκληρωμένο κύκλο τραγουδιών αποκλειστικά με αμελοποίητους στίχους του Νίκου Γκάτσου που εκδόθηκε το 2012 με τίτλο «Λουλούδι στη φωτιά» πάντα με τη φωνή της Φωτεινής Δάρρα.

Το βασικό τραγούδι του soundtrack «Στου καιρού τη ζυγαριά» ερμηνεύει η Φωτεινή Δάρρα μαζί με τη μικρή Δήμητρα Δουμένη. Ο ίδιος ο συνθέτης παίζει όλα τα όργανα της ορχήστρας με εξαίρεση το υπέροχο «Κόκκινα γαρίφαλα», όπου ο Μανώλης Καραντίνης παίζει μπουζούκι και κιθάρες.

Δημήτρης Παπαδημητρίου, Φωτεινή Δάρρα: Φεύγα (2002)

Μετά από μια μικρή ανάπαυλα τεσσάρων περίπου ετών από τα τηλεοπτικά πράγματα (1998-2002) ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου επανέρχεται το 2002 με ένα καινούργιο και άκρως ενδιαφέρον soundtrack για τη σειρά του Mega Cannel «Φεύγα» που παίχτηκε σε είκοσι επεισόδια κατά τη σεζόν 2002-2003 με μέτρια αποδοχή από το κοινό. Αυτή τη φορά η Μιρέλλα Παπαοικονόμου περιορίστηκε σε βοηθητικό ρόλο στη δημιουργία του σεναρίου που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μανίνας Ζουμπουλάκη, η οποία επιμελήθηκε προσωπικά και τη γραφή του σεναρίου, ενώ τη σκηνοθεσία έκανε και πάλι ο Λάμπης Ζαρουτιάδης. Θέμα του έργου ήταν μια παρέα φίλων από ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας που κάποια στιγμή χωρίζουν οι δρόμοι τους, χωρίς ποτέ να σβήσει η παιδική τους φιλία. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν νέοι και άσημοι ηθοποιοί, όπως η Ιωάννα Παππά, ο Αργύρης Ξάφης, ο Γιώργος Καραμίχος και η Φαίη Ξυλά, πλαισιωμένοι και με αρκετούς έμπειρους ηθοποιούς, όπως η Θέμις Μπαζάκα, η Ειρήνη Ιγγλέση και ο Κώστας Κόκλας.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου έγραψε ένα πλουσιότατο soundtrack με 27 μέρη, το οποίο ουσιαστικά εμπεριέχει έναν πλήρη κύκλο τραγουδιών - ακούγονται συνολικά 13 τραγούδια - με οργανικές εκδοχές των περισσότερων από αυτά. Ξεχωρίζει το ομότιτλο τραγούδι που έδωσε την ευκαιρία στην καινούργια ακόμη τότε ηθοποιό και ερμηνεύτρια Φωτεινή Δάρρα - σύντροφο και στη ζωή του συνθέτη - να μας δώσει μία από τις κορυφαίες ερμηνείες της καριέρας της, η οποία στο ξεκίνημά της ήταν αποκλειστικά συνδεδεμένη με τον συνθέτη, αφού δίπλα του πρωτοεμφανίστηκε το 2000 με το κινηματογραφικό soundtrack «Το φως που σβήνει» και τη θεατρική μουσική για τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Τους στίχους των τραγουδιών έγραψαν ο Γιάννης Γιαβάρας, ο Γιώργος Κορδέλλας, ο Κώστας Φασουλάς και ο Οδυσσέας Ιωάννου.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Η ζωή που δεν έζησα (1998)

Η τέταρτη (μέσα σε μια πενταετία) συνεχόμενη συνεργασία του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου με τη σεναριογράφο Μιρέλλα Παπαοικονόμου για λογαριασμό πάντα του Mega Channel ήρθε το 1998 με τη μουσική για τη δραματική κοινωνική σειρά «Η ζωή που δεν έζησα» που σκηνοθέτησε και πάλι ο Λάμπης Ζαρουτιάδης και παρουσιάστηκε την περίοδο 1998-1999 σε 20 συνολικά επεισόδια. Το θέμα της σειράς ήταν η αντισυμβατική ερωτική σχέση μιας ώριμης γυναίκας με τον πολύ νεότερό της φίλο του γιου της. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Ταμίλα Κουλίεβα, Αιμίλιος Χειλάκης και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ενώ σε μικρότερους ρόλους είχαμε μια σειρά εκλεκτών ηθοποιών της παλιότερης γενιάς, όπως: Ντίνος Ηλιόπουλος, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Αλέκα Παΐζη, Γιάννης Μόρτζος και Νένα Μεντή.

Ο συνθέτης δεν επιδίωξε κάποια πρωτοτυπία στη σύνθεση της μουσικής επαναλαμβάνοντας την ίδια και πάλι συνταγή με ατμοσφαιρικά οργανικά θέματα λειτουργικού χαρακτήρα, όπως τα υπαγόρευε η πλοκή της δράσης, πάντα όμως διανθισμένα με όμορφα τραγούδια. Εδώ λοιπόν έχουμε τρία τραγούδια που ερμηνεύουν η Ελευθερία Αρβανιτάκη («Το τρένο των 9:10»), ο Γιάννης Κότσιρας («Αν ήτανε να ξανάρθεις») και ο Γιώργος Μάκρας («Πάρε με ουρανέ»). Τους στίχους έγραψαν αντίστοιχα ο Μιχάλης Γκανάς, η Πέγκυ Στεφανίδου και ο Στάθης Κατσαρός. Τα τραγούδια, κατά την πάγια λογική τέτοιων συνθέσεων, ακούγονται και σε οργανικές παραλλαγές. Πάντως η λυρική φλέβα του συνθέτη μας δίνει μερικές υπέροχες μελωδικές στιγμές, ιδιαίτερα κάποια θέματα για σόλο πιάνο, από τα οποία το κομμάτι «Στιγμές καθημερινές» είναι σίγουρα ένα μικρό μελωδικό αριστούργημα.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Λόγω τιμής (1997)

Το τρίτο τηλεοπτικό soundtrack του Δημήτρη Παπαδημητρίου ήρθε το 1997 και είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον απ' όλα και πάντως αυτό που έχει τα περισσότερα τραγούδια. Πρόκειται για τη μουσική επένδυση της σειράς «Λόγω τιμής» που παίχτηκε σε 32 επεισόδια από το Mega Channel, ενώ πολλά χρόνια αργότερα (το 2019) επανήλθε στη μικρή οθόνη σε μορφή sequel με 12 νέα επεισόδια. Το σενάριο και πάλι ανήκει στη Μιρέλλα Παπαοικονόμου, ενώ τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Λάμπης Ζαρουτιάδης και πρωταγωνίστησαν οι ηθοποιοί: Άλκης Κούρκουλος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Βίκυ Βολιώτη, Χριστίνα Αλεξανιάν, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Σμαράγδα Καρύδη, καθώς και αρκετοί ηθοποιοί της παλιότερης γενιάς σε μικρότερους ρόλους, όπως η Άννα Βαγενά, ο Ντίνος Καρύδης, η Κλεώ Σκουλούδη και η Κάκια Ιγερινού. Το σενάριο αναφέρεται σε μια παρέα νεαρών από την Πάτρα που μοιράζονται την υπόσχεση στο λόγο της τιμής τους ότι δε θα χωριστούν ποτέ, φεύγουν όμως κάποια στιγμή στην Αθήνα, όπου οι δρόμοι τους χωρίζουν, για να ξανασμίξει η παρέα με την επιστροφή τους στην Πάτρα.

Ο συνθέτης έγραψε ένα πολύ ξεχωριστό soundtrack με έξι συνολικά τραγούδια, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν το υπέροχο και πολυτραγουδισμένο «Χρώμα  δεν αλλάζουνε τα μάτια» σε στίχους του Μιχάλη Γκανά και το γλυκύτατο «Το σκάκι» σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη. Στα υπόλοιπα τραγούδια οι στίχοι ανήκουν στους Δημήτρη Βλάχο, Χρήστο Θεσσαλονικέα και Γιώργο Ευσταθίου. Τραγουδά ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, ενώ ένα τραγούδι («Πέρασε η ώρα») ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Βίκυ Βολιώτη και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.

Ας αφήσουμε τον ίδιο το συνθέτη να μας εξηγήσει καλύτερα πώς προσέγγισε μουσικά τη συγκεκριμένη σειρά: «Το "Λόγω Τιμής" δεν είναι μια τηλεοπτική σειρά για νέους, αλλά μια σειρά με νέους. Προσκάλεσε να την παρακολουθήσουν αδιακρίτως όλες οι ηλικίες και συγκέντρωσε τα βλέμματα τηλεθεατών όλων των ειδών. Έπρεπε συνεπώς κι εγώ κατ' αρχήν να προσπαθήσω το μουσικό γεφύρωμα δύο και τριών γενεών όχι με την ανάμιξη, αλλά με την κατευθείαν αντιπαράθεση μουσικών διαφορετικών εποχών καλώντας αφενός τους γονείς να δουν τον εαυτό τους μέσα από τα μάτια των νέων, αλλά και τους νέους αντίστοιχα μέσα από τα μάτια των γονιών τους (...) Ακολουθώντας αυτόν τον τρόπο σκέψης επιχείρησα να συσχετίσω με διαφορετικές στιγμές της ζωής τους θέματα ανάλογα διαφορετικού είδους παρακινδυνεύοντας σε σχέση με τους νεανικούς χαρακτήρες των ηρώων και μια "ακατέργαστη" μουσική αισθητική που παρέχει όμως κατά το δυνατόν ορμή και αμεσότητα...».

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Μη φοβάσαι τη φωτιά (1994)

Η πρώτη άκρως πετυχημένη τηλεοπτική μουσική εργασία του Δημήτρη Παπαδημητρίου για τη σειρά «Αναστασία» (1993) δε θα μπορούσε παρά να έχει άμεση συνέχεια, η οποία ήρθε μερικούς μήνες αργότερα με τη νέα σειρά του Mega «Μη φοβάσαι τη φωτιά» που προβλήθηκε κατά τη σεζόν 1994-1995 σε 18 επεισόδια βασισμένη πάλι σε σενάριο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, αλλά σκηνοθετημένη αυτή τη φορά από τον σκηνοθέτη (και συνθέτη) Ανδρέα Θωμόπουλο. Το σενάριο είναι χτισμένο και πάλι πάνω στα ίδια δυνατά και βασανιστικά διλήμματα που πηγάζουν μέσα από τις περίπλοκες ανθρώπινες σχέσεις και τις συγκρούσεις με τη συντηρητική ηθική του κοινωνικού πλαισίου. Στους βασικούς ρόλους ήταν οι ηθοποιοί: Γιώργος Νινιός, Ελευθερία Ρήγου, Άννα Μιχαήλου, Μπάμπης Χατζηδάκης, Θόδωρος Κατσαφάδος και Νίκος Δημητράτος.

Ο συνθέτης συνέθεσε ένα άριστο soundtrack πλημμυρισμένο με μελωδίες και ατμοσφαιρικά οργανικά θέματα που υπηρετούν λειτουργικά την εξέλιξη της πλοκής. Το υπέροχο τραγούδι με τίτλο «Κοίτα κοίτα» ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο οποίος μόλις την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει το δισκογραφικό του ντεμπούτο με τον κύκλο τραγουδιών «Στην Αγορά του κόσμου» του Νίκου Ζούδιαρη. Η Χαρούλα Αλεξίου επίσης συμμετέχει ερμηνεύοντας άλλα δύο θαυμάσια τραγούδια («Οι δρόμοι», «Ό,τι κι αν γίνει»). Οι στίχοι των τραγουδιών ανήκουν και πάλι στη Λίνα Νικολακοπούλου. Ο ηθοποιός και τραγουδιστής Νίκος Δημητράτος αποδίδει (σε δικούς του στίχους) το ανατολίτικο «Καημός του Μπαρμπαρόσα». Επίσης ακούγεται κι ένα χορωδιακό μέρος (χορικό) από την Έξοδο της τραγωδίας «Ικέτιδες» του Αισχύλου (σε μετάφραση του Ίωνα Βιστάκη). 

Τα οργανικά θέματα αποτελούν ουσιαστικά όμορφες παραλλαγές των τραγουδιών, ενώ αναμφισβήτητα την κορυφαία στιγμή ολόκληρου του soundtrack αποτελεί το εξαίσιο «Πρωινό κουαρτέτο», μια προσφυής μεταγραφή για κουαρτέτο εγχόρδων της μελωδίας του τραγουδιού «Κοίτα κοίτα».

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Αναστασία (1993)

Μετά τον Νίκο Κυπουργό και τη σπουδαία θεατρική του μουσική περνάμε σε έναν άλλο συνθέτη της νεότερης γενιάς που επίσης καταπιάστηκε και μάλιστα πολύ πετυχημένα με το χώρο της σκηνικής μουσικής, λιγότερο με το θέατρο και πολύ περισσότερο με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. 

Ο λόγος για τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο οποίος γεννήθηκε στη Σαουδική Αραβία το 1959, αλλά έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του '70 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα αρχικά για σπουδές νομικής, αν και σύντομα τον κέρδισε η μουσική ύστερα μάλιστα από ισχυρή παρότρυνση του Μάνου Χατζιδάκι. Στη δισκογραφία μπήκε με τη μουσική που έγραψε για την ταινία «Ηλεκτρικός άγγελος» (1982), για να γίνει σύντομα ο κατεξοχήν συνθέτης του λεγόμενου Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. 

Δέκα χρόνια αργότερα το κύριο ενδιαφέρον του συνθέτη στράφηκε στη μουσική για την τηλεόραση ξεκινώντας με τη μουσική επένδυση της σειράς «Αναστασία» (1993), για να αναπτύξει ως τα μέσα της επόμενης δεκαετίας μια πολύ γόνιμη σχέση με τη μικρή οθόνη καταφέρνοντας μάλιστα μέσα από τα τηλεοπτικά του soundtrack να αναδείξει και πολλές εμπορικές επιτυχίες με όμορφα τραγούδια που πέρασαν στο ευρύ κοινό. Κι επειδή με την κινηματογραφική μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου έχουμε ήδη ασχοληθεί κατά κόρον, το τωρινό μας αφιέρωμα θα επικεντρωθεί στην τηλεοπτική μουσική του που καλύπτει την περίοδο 1993-2005 και περιλαμβάνει συνολικά οκτώ ολοκληρωμένες δουλειές που πέρασαν μάλιστα και στη δισκογραφία.

Η αρχή, όπως προαναφέραμε, έγινε το 1993 με το soundtrack για την πετυχημένη τηλεοπτική σειρά «Αναστασία» που προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι Mega κατά την περίοδο 1993-1994 σε 18 επεισόδια. Τη σειρά σκηνοθέτησε ο Γιώργος Κορδέλλας, ενώ το σενάριο έγραψε η Μιρέλλα Παπαοικονόμου. Θέμα της σειράς ήταν η τολμηρή ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου με πατέρα και γιο να συνδέονται ερωτικά με την ίδια νεαρή κοπέλα. Πρωταγωνιστούσαν ο Μηνάς Χατζησάββας, ο Άλκης Κούρκουλος και η Μυρτώ Αλικάκη.

Ο συνθέτης έγραψε ένα πολύ εμπνευσμένο soundtrack με δεκατέσσερα ατμοσφαιρικά οργανικά θέματα διανθισμένα και με τρία όμορφα τραγούδια («Αναστασία», «Να 'χε η νύχτα άκρη», «Θέλω να σε δω») σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και ερμηνεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, τα οποία μάλιστα δίνονται και σε οργανικές παραλλαγές. Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία κι έγινε «πλατινένιος» ενθαρρύνοντας τον συνθέτη να συνεχίσει στο δρόμο αυτό για τα επόμενα χρόνια.