Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Ο Θέμης Ανδρεάδης τραγουδάει Λογοθέτη (1976)

Το 1976 ο Θέμης Ανδρεάδης αλλάζει δισκογραφικό περιβάλλον, καθώς μετά από τέσσερα χρόνια πολύ επιτυχημένης συνεργασίας με την EMI μετακινείται στο αντίπαλο στρατόπεδο εκείνης της εποχής, δηλαδή στη Minos. Και ήταν εντυπωσιακή η πρώτη του κιόλας χρονιά στη νέα εταιρία, μιας και μέσα στο 1976 ηχογράφησε δυο νέους προσωπικούς δίσκους ("Ο πρωταθλητής", "Ο Θέμης Ανδρεάδης τραγουδάει Λογοθέτη"), ενώ είχε και μια ευρεία συμμετοχή στη νέα εκτέλεση του κύκλου "Το πανόραμα" του Μίμη Πλέσσα.
Θα σταθούμε λοιπόν σήμερα στο δίσκο "Ο Θέμης Ανδρεάδης τραγουδάει Λογοθέτη", αφού είναι και ο μόνος από τους δύο προσωπικούς του εκείνη τη χρονιά που δεν επανεκδόθηκε ψηφιακά. Το ιδιαίτερο μ' αυτόν το δίσκο έχει να κάνει με τη δυναμική παρουσία του Γιάννη Λογοθέτη, ο οποίος αποφασίζει να επεκτείνει το ενδιαφέρον του και στο χώρο της σύνθεσης. Πρόκειται βέβαια για τραγούδια πάνω στην πετυχημένη μανιέρα των προηγούμενων δίσκων του τραγουδιστή, με απλή κι εύπεπτη μουσικούλα και έξυπνους στίχους με χαλαρή κριτική διάθεση. Είναι όμως ένας δίσκος που έβγαλε τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του Θέμη Ανδρεάδη, την περίφημη "Λούλα", αλλά και κάμποσα άλλα σουξέ, όπως τα: "Είμαι πολύ ωραίος", "Η βούρτσα", "Ο Ιακώβ", "Η πεθερά""Αφού δεν κάνεις κέφι", "Όταν τύχει" κ.ά. Δύο τραγούδια υπογράφει ο συνθέτης Λυκούργος Μαρκέας, ενώ την ενορχήστρωση ο Τάσος Καρακατσάνης
Σημειώνω ότι στο οπισθόφυλλο του δίσκου αναγράφεται κατά λάθος ο τίτλος "Κυρά Μαρία" (που ανήκει σε προηγούμενο δίσκο), αντί του τραγουδιού "Όταν τύχει". Προχειρότητες!

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

Θέμης Ανδρεάδης: Κάτι άλλο μου θυμίζει (1974)

Το 1974, ένα χρόνο μετά τις πολύ πετυχημένες "Γελοιογραφίες", κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του Θέμη Ανδρεάδη με τίτλο "Κάτι άλλο μού θυμίζει". Οι στίχοι ήταν και πάλι του Γιάννη Λογοθέτη, ενώ η μουσική του Γιάννη Κιουρκτσόγλου, του τρίτου σταθερού μέλους αυτής της ισχυρής τριάδας που συμπορεύτηκε με μεγάλη επιτυχία για κάμποσα χρόνια. Το τραγούδι "Πεταλούδα" έχει μουσική του Θέμη Ανδρεάδη. 
Πρόκειται φυσικά για χιουμοριστικά τραγούδια με ανάλαφρη κριτική διάθεση στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της πρώιμης μεταπολιτευτικής περιόδου, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε και συμπαθητικές παρωδίες γνωστών σουξέ της εποχής (Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργου Χατζηνάσιου, Δήμου Μούτση). 
Μεγάλες επιτυχίες του δίσκου αναδείχθηκαν τα: "Καλέ κυρά Μαρία", "Πού ν' το, πού ν' το" και "Ο Καραγκιόζης", αν και εμένα προσωπικά μού αρέσει περισσότερο το ομότιτλο, όπου συμμετέχουν ερμηνευτικά και οι τρεις συντελεστές του δίσκου. Αξιοπρόσεκτο και το εξώφυλλο του δίσκου που ...κάτι άλλο μού θυμίζει από την εποχή του ...Γκέτε!

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Θέμης Ανδρεάδης: Γελοιογραφίες (1973)

Η πρώτη δισκογραφική εμφάνιση του Θέμη Ανδρεάδη σημειώθηκε το 1972 με το δίσκο "Διάλειμμα" του Γιάννη Μαρκόπουλου, ο οποίος του έγραψε δυο τρυφερές μπαλάντες ("Όχι δεν πρέπει", "Πού πάτε λοιπόν"), μέσα από τις οποίες αποκαλύφθηκε ένας εξαίρετος ερμηνευτής με ιδιαίτερα εκφραστική φωνή, πράγμα που δεν προοιωνίζονταν την εικόνα του χιουμορίστα-σατιρικού τραγουδιστή που μας παρουσίασε στη συνέχεια. Πάντως ήταν ο Μαρκόπουλος που πρώτος έδωσε το έναυσμα προς αυτή την κατεύθυνση, όταν παράλληλα τού εμπιστεύθηκε τα δυο τεράστια χιουμοριστικά σουξέ "Του άντρα του πολλά βαρύ" και "Ο Ταρζάν". Ήρθε και μια ανάλογου ύφους συμμετοχή στο δίσκο "Διαδρομή" (1973) του Γιώργου Χατζηνάσιου, οπότε η συγκεκριμένη πορεία έμοιαζε πια αναπότρεπτη.
Μ' αυτή λοιπόν την ετερόκλητη προίκα στις αποσκευές του ο Θέμης Ανδρεάδης αποφάσισε το 1973 να εκθέσει και τα συνθετικά του χαρίσματα γράφοντας τα πρώτα του τραγούδια για την πρώτη ολοκληρωμένη προσωπική του δουλειά με τίτλο "Γελοιογραφίες" πάνω σε στίχους του συνοδοιπόρου του εφεξής πολυτάλαντου Γιάννη Λογοθέτη. Ο δίσκος καθιέρωσε αμέσως το νέο στυλ του Ανδρεάδη, το χιουμοριστικό, με το οποίο για πολλά χρόνια θα πορευτεί πολύ πετυχημένα εμπορικά, ώσπου στη δεκαετία του '80 το αποκήρυξε και στράφηκε σε άλλες κατευθύνσεις ("Σαν ξαφνικό ταξίδι", 1983).
Τα τραγούδια του δίσκου ακούστηκαν πολύ και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ξεχώρισαν λίγο παραπάνω τα εξής: "Γελοιογραφία", "Καθένας με την τρέλα του", "Το μπόι μου", "Δεν τη μπορώ τη δυναστεία", "Το ρετιρέ", "Ρομαντικό γεύμα". Απλές και εύπεπτες μουσικές που κινούνται από μοντέρνους μέχρι ορθόδοξα λαϊκούς ρυθμούς. Οι στίχοι σε αρκετές περιπτώσεις είναι πολύ ευρηματικοί και αποτυπώνουν με ανάλαφρα κριτική διάθεση την καθημερινότητα της εποχής. Την ενορχήστρωση έκανε ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Παπά-Άγγελος Ψυλλάκης: Τραγούδι του Δασκαλογιάννη (1978)

Σήμερα έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω ένα σπάνιο δίσκο από την Κρητική παράδοση και ειδικότερα από το μυθικό κόσμο του ριζίτικου τραγουδιού στην αυθεντική του μορφή, η οποία διαφέρει σημαντικά από αυτήν που μάθαμε στις αρχές του '70 μέσα από τις αθάνατες ερμηνείες του Νίκου Ξυλούρη.
Κατά τον ερευνητή Θεόδωρο Ρηγινιώτη, ο όρος «ριζίτικα» δεν χρησιμοποιούνταν από τους αυθεντικούς ερμηνευτές του είδους, αλλά επινοήθηκε από ερευνητές, επειδή επρόκειτο για τραγούδια της "ρίζας", δηλ. των πλαγιών των βουνών και κυρίως των Λευκών Ορέων (Μαδάρες). Ως προς τη χρονική τους προέλευση έχουν καταγραφεί τραγούδια που η δημιουργία τους, από εσωτερικές ενδείξεις, τοποθετείται στα βυζαντινά χρόνια, στη Βενετοκρατία, στην Τουρκοκρατία, ακόμη και στον 20ο αιώνα. Η τελευταία γόνιμη περίοδος δημιουργίας ριζίτικων τραγουδιών φαίνεται πως ήταν η περίοδος της Γερμανικής Κατοχής (1941-1944).

Μια από τις «μορφές» της Κρήτης, ήταν ο Παπά Άγγελος Ψυλλάκης, ο λεγόμενος και «Σφακιανομαδαρίτης»! Σφακιανός στην καταγωγή, ήταν εφημέριος του ιερού ναού του αγίου Χαραλάμπους στα Λενταριανά των Χανίων. Ανέπτυξε μεγάλο κοινωνικό έργο στην περιοχή, ασχολήθηκε όμως συστηματικά και με το ριζίτικο τραγούδι, τραγουδώντας, από τη δεκαετία του ’70, σε πολλές μουσικές εκδηλώσεις, καθώς και σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Η παρουσία του προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, όπως συμβαίνει σε κάθε ρηξικέλευθη πρωτοβουλία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την επίσημη ενασχόληση του κλήρου με την παραδοσιακή μας μουσική, ενασχόληση που υπήρχε και πριν, κατά περιπτώσεις, στα ελληνικά χωριά, αλλά δεν είχε λάβει ορατή μορφή στη σύγχρονη κοινωνία μέχρι τότε. 
Το 1976 εξέδωσε το δίσκο “Οι ρίζες της γενιάς μου, τ’ αληθινά ριζίτικα” (Pan-Vox A/A4551), ο οποίος το 1997, λίγο μετά το θάνατό του, επανακυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή από την ΜΒΙ (SPV 9). 
Το 1978 εξέδωσε το δεύτερο δίσκο της σειράς με υπότιτλο «Το τραγούδι του Δασκαλογιάννη» (Calypso A/A6953), όπου περιλαμβάνονται αρκετά ακόμη ριζίτικα και μεγάλο μέρος του ομώνυμου έπους του 1876 που διεκτραγωδεί με μεγαλοπρεπή τρόπο τον ξεσηκωμό του 1770 και το μαρτυρικό τέλος του Σφακιανού αρχηγού Ιωάννη Βλάχου, του περίφημου Δασκαλογιάννη. Στο δίσκο αυτό ο Παπά-Άγγελος συνοδεύεται από τη λύρα του Χαράλαμπου Γαργανουράκη (μελωδία στο τραγούδι, ισοκράτημα στα ριζίτικα). 
Το ύφος του ήταν ιδιότυπο και προσέγγιζε περισσότερο το ύφος της εκκλησιαστικής μουσικής παρά το λαϊκό ύφος του ριζίτικου τραγουδιού, πράγμα που προκάλεσε πολλές επικρίσεις και επηρέασε την αποδοχή του έργου του από το κοινό των περιοχών, στις οποίες παραδοσιακά αναπτύχθηκε το ριζίτικο. 
Δυστυχώς, αν και σχεδίαζε κι ένα τρίτο δίσκο, τον πρόλαβε ο θάνατος. Μετά από μακροχρόνια ασθένεια παρέδωσε το πνεύμα την άνοιξη του 1996, σε ηλικία μόλις 62 ετών. Κηδεύτηκε στα Λενταριανά παρουσία πλήθους κόσμου και εκπροσώπων των τοπικών αρχών. 

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Γιούλη Τσίρου: Κάθε βράδυ τραγουδάω (1988)

Μιλήσαμε πρόσφατα για την ενδιαφέρουσα περίπτωση της τραγουδίστριας Γιούλης Τσίρου με αφορμή το δίσκο της "Το φεγγάρι κάνει κύκλο...", τον δεύτερο προσωπικό της.
Ευκαιρία λοιπόν να δούμε και τον πρώτο της δίσκο που κυκλοφόρησε ένα χρόνο νωρίτερα, το 1988, από την EMI. Τίτλος του: "Κάθε βράδυ τραγουδάω". Δέκα τραγούδια ερωτικού περιεχομένου με σκοπούς λαϊκούς και ανατολίτικους, γραμμένα από δυο συνθέτες που είχαν δώσει ήδη το στίγμα τους σ' αυτό το είδος τραγουδιού, τον Γιώργο Ζήκα και τη Βάσω Αλαγιάννη, γνωστούς από συνεργασίες τους πολύ επιτυχημένες με τραγουδιστές, όπως ο Νίκος Παπάζογλου, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Μανώλης Λιδάκης και άλλοι.
Ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα, αλλά δε νομίζω πως έδωσε κάποιο τραγούδι που να έχει αντέξει στο χρόνο, έτσι που σήμερα πια να είναι ξεχασμένος, παρόλο που είχε και την υποστήριξη του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος συμμετέχει ερμηνευτικά σε δυο τραγούδια. Σημειώνω απλώς ότι η ενορχήστρωση έχει την επιμέλεια των Χρήστου Ζέρβα και Νίκου Αντύπα.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Εκδόσεις Σκαρίφημα

Με μεγάλη χαρά έλαβα από τον φίλο του Δισκοβόλου Σωτήρη ένα θαυμάσιο δώρο, ένα πακέτο με επτά βιβλία από τις εκδόσεις Σκαρίφημα, των οποίων έχει την ευθύνη. Με μια πρώτη ματιά μπορώ να σταθώ στην ωραία αισθητική των βιβλίων αυτών, με πολύ φροντισμένα εξώφυλλα και κατατοπιστικά κείμενα στα οπισθόφυλλα και φυσικά με πλήρες πληροφοριακό υλικό στις πρώτες σελίδες κάθε τίτλου. Σημειώνω ότι όλα τα βιβλία εκδόθηκαν κατά το χρονικό διάστημα 2014-2017, αλλά δεν γνωρίζω αν ο εκδοτικός οίκος έχει προγενέστερη δραστηριότητα.
Ειδικότερα, θα μπορούσα να χωρίσω τους συγκεκριμένους επτά τόμους σε τρεις άτυπες ενότητες που προφανώς αποτυπώνουν και τα πεδία ενδιαφέροντος του εκδοτικού οίκου. 
Η μία ενότητα αφορά στη νεοελληνική πεζογραφία, παλιότερη και σύγχρονη. Εδώ έχουμε δύο έργα: Το διπλό μυθιστόρημα "Νύχτα"-"Το χαμένο λιβάδι" του Πάνου Σαμαρά (1915-1971), λησμονημένου πεζογράφου της γενιάς του '30, σε μια "διλογία" που αναφέρεται στην περίοδο της Κατοχής και στη μετακατοχική εποχή. Εκδόθηκε το 2017. Από τη νεότερη γενιά έχουμε τη νουβέλα "Οι τετράγωνοι κύκλοι της μύγας" του Κώστα Τσετσώνη (έκδ. 2014).
Η δεύτερη ενότητα αναφέρεται στην ξένη λογοτεχνία κι εκπροσωπείται από δυο βιβλία επίσης. Πρώτα την αυτοβιογραφική νουβέλα "Μόνος" του μεγάλου Σουηδού δραματουργού Αύγουστου Στρίνμπεργκ (1849-1912), ένα συγκλονιστικό αφήγημα γραμμένο στην ωριμότητα του συγγραφέα και σε μια περίοδο έντονων ψυχικών διαταραχών. Τη μετάφραση έκανε ο Ε.Ι. Χρυσάφης. Εκδόθηκε το 2016. Το άλλο βιβλίο έχει τίτλο "Ο αυτόπτης μάρτυρας" και γράφτηκε από τον Αυστριακό συγγραφέα Ερνστ Βάις (1882-1940) με αναφορές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Χίτλερ. Τη μετάφραση υπογράφει ο Αλέξανδρος Κυπριώτης. Εκδόθηκε το 2017.
Κλείνω με την τρίτη ενότητα βιβλίων, αφιερωμένη στην ποίηση, η οποία εκπροσωπείται από τρεις ποιητικές συλλογές του ηθοποιού-ποιητή Σαράντου Ρηγάκου. Οι τίτλοι τους: "Ασφαλής διέλευση" (έκδ. 2014), "Όρυγμα" (έκδ. 2016), "Γαλάζιο λίκνο" (έκδ. 2017). Πρόκειται για ιδιόμορφη ποιητική γραφή συνεχούς, σχεδόν ασθματικού λόγου, αιχμηρού και διεισδυτικού, με υπαρξιακές ανησυχίες σαν ένα αγχώδες και αδιέξοδο παραλήρημα.
Οφείλω να εκφράσω τη μεγάλη μου ικανοποίηση που μέσα στη δύσκολη συγκυρία της κοινωνικοικονομικής ασφυξίας υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιμένουν στο γραπτό λόγο κόντρα στην παντοδυναμία της ηλεκτρονικής προχειρότητας, αλλά και εκδοτικοί οίκοι σαν το Σκαρίφημα που πρόθυμα φιλοξενούν αυτά τα κείμενα. Ελπίζω η προσπάθεια να συνεχιστεί και να επιμείνει να υπερασπίζεται την ακόρεστη δίψα των βιβλιόφιλων. 

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Γιούλη Τσίρου: Το φεγγάρι κάνει κύκλο... (1989)

Η Γιούλη Τσίρου είναι μια ενδιαφέρουσα ερμηνεύτρια που διανύει μια μάλλον μοναχική και διακριτική πορεία στο ελληνικό τραγούδι συμπληρώνοντας ήδη 40 χρόνια παρουσίας, αφού την πρωτοακούσαμε σε ένα σύντομο πέρασμα από το δίσκο "Σεργιάνι στον κόσμο" (1979) του Γιάννη Μαρκόπουλου, μαζί με τον οποίο συμπορεύτηκε για λίγα χρόνια στη συνέχεια, ενώ από το 1988 ξεκίνησε την ηχογράφηση προσωπικών δίσκων έντεχνου ή παραδοσιακού προσανατολισμού. Είναι σύζυγος του δημοσιογράφου Ξενοφώντα Μπρουντζάκη, για την εκκεντρική (έως προκλητική) πένα του οποίου έχω αναφερθεί σε άλλη ευκαιρία.
Το 1989 λοιπόν η Γιούλη Τσίρου παρουσίασε τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Το φεγγάρι κάνει κύκλο..." παρμένο φυσικά από το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι, μιας και το περιεχόμενο του δίσκου έχει εξολοκλήρου προέλευση από την ελληνική παράδοση. Δέκα τραγούδια (τα δύο επώνυμων δημιουργών) από διάφορες περιοχές του ελληνισμού ενορχηστρωμένα με ηλεκτρονική συνοδεία υπό την επίβλεψη και εκτέλεση του Παναγιώτη Ρουμελιώτη και σόλο κιθάρα από τον Στέλιο Φρειδερίκο. 
Δεν το κρύβω ότι έχω μια εμμονή στις πρώτες και αυθεντικές εκτελέσεις των τραγουδιών. Ειδικά στο παραδοσιακό υλικό έχω μια αυθόρμητη αποστροφή σε αυθαίρετους πειραματισμούς που διαστρεβλώνουν το ηχητικό σύμπαν, μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν αυτά τα αθάνατα διαμάντια. Κι εδώ δυστυχώς έχουμε κάτι ανάλογο. Βεβαίως έντιμα οι δημιουργοί του δίσκου ξεκαθαρίζουν ότι πρόκειται για "δοκιμές πάνω σε παραδοσιακά τραγούδια", οπότε η όποια κριτική θα πρέπει να το λάβει αυτό σοβαρά υπόψη της. Ως πειραματικό λοιπόν υλικό μπορούμε να το δεχθούμε, έστω κι αν η ηλεκτρονική μεταμόρφωση των τραγουδιών μπορεί να ενοχλεί. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν ενοχλεί η αξιοπρεπής και ώριμη ερμηνεία της Γιούλης Τσίρου που από μόνη της δίνει έναν σοβαρό λόγο ύπαρξης σ' αυτόν τον ξεχασμένο δίσκο.

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Κρίστη Στασινοπούλου: Ο πρώτος προσωπικός της δίσκος (1986)

Η Χρυσαυγή Στασινοπούλου, η γνωστή μας Κρίστη Στασινοπούλου, είναι μια πολυσύνθετη καλλιτέχνιδα που δραστηριοποιείται σε ποικίλα πεδία της τέχνης από τις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν πρωτοεμφανίστηκε στους περίφημους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις ερμηνεύοντας το υπέροχο τραγούδι "Νυχτωδία" του Μιχάλη Τερζή. Έκτοτε διανύει μια διακριτική πορεία στο ελληνικό τραγούδι με ποικίλες συνεργασίες (Σταύρος Παπασταύρου, Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Ευανθία Ρεμπούτσικα), αλλά και προσωπικές δουλειές, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων, αλλά και μεταγλωττίσεις ξένων κινηματογραφικών παραγωγών για παιδιά δανείζοντας τη φωνή της σε διάφορους ρόλους.
Η πρώτη προσωπική της κατάθεση σημειώθηκε το 1986 με το δίσκο που σας παρουσιάζω σήμερα, ο οποίος φέρει για τίτλο το όνομά της. Δικαιολογημένα άλλωστε, αφού όλα τα τα τραγούδια έχουν δική της μουσική, ενώ οι στίχοι υπογράφονται από τους Σταύρο Παπασταύρου, Κλέωνα Αντωνίου και Τάκη Μπαρμπέρη. 
Απλά ρυθμικά τραγουδάκια με ροκ ή λάτιν ενορχήστρωση και εύθυμη διάθεση, με κάποιες νησίδες τρυφερών ηχοχρωματισμών, χωρίς εξάρσεις που θα μπορούσαν να συγκινήσουν εύκολα έναν σημερινό ακροατή. Η ερμηνεία της Κρίστης πάντως είναι το στοιχείο που κρατάμε από αυτή την πρωτόλεια δουλειά της, καθαρή και στέρεη με μια τρυφερή παιδικότητα. 
Εξ όσων γνωρίζω, ο δίσκος δεν πέρασε ποτέ στην ψηφιακή τεχνολογία.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Κώστας Καράλης, Ισιδώρα Σιδέρη, Αιμιλία Σαρρή: Τραγούδια αγάπης (1989)

Ιδού μια όμορφη συλλογή ερωτικών τραγουδιών σε δεύτερη εκτέλεση που κυκλοφόρησε το 1989 από τη Wea. Τίτλος της: "Τραγούδια αγάπης". Περιλαμβάνει δεκατέσσερα τραγούδια ερωτικής θεματολογίας παρμένα από το πάνθεον του λεγόμενου "έντεχνου" λαϊκού τραγουδιού με τις υπογραφές των Μάνου Χατζιδάκι, Μάνου Λοΐζου, Γιάννη Σπανού, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Χατζηνάσιου, Λάκη Παππά, Θωμά Μακαλάκου, Δώρου Γεωργιάδη και Στέλιου Φωτιάδη.
Ερμηνευτές των τραγουδιών είναι τρεις αξιόλογοι τραγουδιστές που ξεκίνησαν μαζί σχεδόν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '70, αν και η κατοπινή πορεία τους ήταν πολύ διαφορετική μέχρι να συναντηθούν σ' αυτό το δίσκο.
Ο Κώστας Καράλης ξεκίνησε το 1975 με τη συμμετοχή του στον κλασικό δίσκο "Τρίτη Ανθολογία" του Γιάννη Σπανού και συνέχισε με καλές δουλειές σε όλη τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η Ισιδώρα Σιδέρη ερμηνεύοντας αρχικά τραγούδια του Γιώργου Κοντογιώργου και του Σπύρου Σαμοΐλη, πριν βρει σταθερό καταφύγιο στο πλευρό του συζύγου της Γιάννη Ζουγανέλη. Τέλος, η αδικημένη Αιμιλία Σαρρή έκανε το ξεκίνημά της με τραγούδια του Γιάννη Σπανού πλάι στον Κώστα Καράλη το 1977, είχε μια μικρή συμμετοχή στο "Σταυρό του Νότου" του Θάνου Μικρούτσικου, αλλά στη συνέχεια χάθηκε ουσιαστικά από το προσκήνιο.
Οι ερμηνείες των τραγουδιών είναι πολύ αισθαντικές και αξιοπρεπείς, έστω κι αν στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορούν να φτάσουν στον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια των πρώτων εκτελέσεων.
Ο Γιώργος Στεφανάκης υπογράφει την ενορχήστρωση και παίζει πιάνο, ενώ ο Χρήστος Κωνσταντίνου παίζει μπουζούκι. Την παραγωγή υπογράφει ο Στέλιος Φωτιάδης.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Αρλέτα Νο 2 (1967)

Η σημαντικότερη ίσως ερμηνεύτρια που ξεπήδησε μέσα από το μουσικό ρεύμα του Νέου Κύματος (περ. 1964-1970) και κατάφερε να προχωρήσει πολύ πιο πέρα απ' αυτό, ήταν η αγαπημένη Αρλέτα, κατά κόσμον Νικολέτα Τσάπρα (1945-2017), απόφοιτη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, το ζωγραφικό ταλέντο της οποίας μπορούμε να χαρούμε σε πολλά εξώφυλλα της προσωπικής της δισκογραφίας.
Ο Γιάννης Σπανός ήταν ο συνθέτης που της έδωσε το δισκογραφικό βάπτισμα του πυρός το 1966 με τη διαχρονικής ομορφιάς μπαλάντα "Μια φορά θυμάμαι", γύρω από την οποία χτίστηκε το υλικό του πρώτου προσωπικού της δίσκου την ίδια χρονιά με τίτλο "Η Αρλέτα με την κιθάρα της".
Ένα χρόνο μετά επανεμφανίστηκε με το δίσκο "Αρλέτα 2", όπου περιέχεται υλικό ανάλογου ύφους, τρυφερές κι αισθαντικές μπαλάντες με συνοδεία μιας κιθάρας. Εδώ μάλιστα για πρώτη φορά τη βρίσκουμε και ως ολοκληρωμένη τραγουδοποιό (συνθέτρια, στιχουργό και ερμηνεύτρια) με τα πρώτα δικά της τραγούδια, όπως το υπέροχο "Τα μικρά παιδιά"
Ο δίσκος φιλοξενεί επίσης τραγούδια των Νότη Μαυρουδή, Νίκου Χουλιαρά, Γιώργου Κοντογιώργου, Κώστα Σωκρατείδη, καθώς και δυο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι από τον "Ματωμένο Γάμο" σε δεύτερη, αλλά εξόχως αισθαντική εκτέλεση.