Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Ο Γιώργος Ζωγράφος τραγουδά... (1984)

Κλείνω σήμερα το μικρό αυτό αφιέρωμα στην αναλογική δισκογραφία του Γιώργου Ζωγράφου με μία ακόμη συλλογή τραγουδιών του που εξέδωσε η Lyra το 1984. Χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης συλλογής είναι ότι περιλαμβάνει κυρίως επανεκτελέσεις σπουδαίων τραγουδιών που έγραψαν οι δυο μεγάλοι μας συνθέτες, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις. 
Στην πρώτη πλευρά λοιπόν βρίσκουμε ολόκληρο τον κύκλο "Μαουτχάουζεν" του Μίκη Θεοδωράκη πάνω σε ποίηση του Ιάκωβου Καμπανέλλη που είχε ερμηνεύσει νωρίτερα η Μαρία Φαραντούρη. Η δεύτερη όψη ξεκινάει με δυο επανεκτελέσεις τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι ("Τέσσερις στρατηγοί", "Ο Ροβινσών στη Μύκονο") που πρώτοι είχαν ερμηνεύσει αντίστοιχα ο Γιώργος Μούτσιος και ο Γιώργος Ρωμανός.
Στο δίσκο περιλαμβάνονται επίσης τρία αριστουργηματικά τραγούδια για φωνή και κιθάρα του Νίκου Μαμαγκάκη σε στίχους του συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού ("Ανθή", "Πέτρινα λουλούδια", "Εφτά ψαράδες"), τα οποία παράλληλα είχε τραγουδήσει και ο Γιάννης Πουλόπουλος. Μαζί μ' αυτά και η μοναδικής τρυφερότητας και ομορφιάς μπαλάντα του ίδιου συνθέτη "Αγάπη" σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου, ένα τραγούδι του Λίνου Κόκοτου ("Τούτο το πρωί") που είχε ερμηνεύσει και ο Μιχάλης Βιολάρης, καθώς κι άλλα δυο τραγούδια των Βασίλη Τενίδη και Αλέκου Κασσιανού.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Γιώργος Ζωγράφος: 14 Τραγούδια (1974)

Το 1974 έπεσε η Χούντα και ξεχύθηκε σαν κατακλυσμός το πολιτικό τραγούδι. Το Νέο Κύμα αποτελούσε ήδη μακρινή ανάμνηση. Οι χαμηλόφωνοι καλλιτέχνες του ρεύματος αυτού βρέθηκαν ξαφνικά άστεγοι και απροστάτευτοι σ' ένα εχθρικό πια περιβάλλον. Κάποιοι δεν άντεξαν την πίεση και αποσύρθηκαν διακριτικά. Κάποιοι ωστόσο επέμειναν και κατάφεραν για κάμποσα χρόνια να κρατηθούν στο προσκήνιο βάζοντας συχνά νερό στο κρασί τους, ώστε να συμβαδίσουν με τα νέα δεδομένα. Ανάμεσά τους κι ο Γιώργος Ζωγράφος που μετακομίζει στη Minos, όπου σύντομα θα ηχογραφήσει έναν προσωπικό δίσκο με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ("Γράμματα από τη Γερμανία"), καθώς και κάμποσες άλλες δουλειές στη συνέχεια.
Εκείνη λοιπόν τη χρονιά τον θυμήθηκε η παλιά του εταιρία, η Lyra, η οποία έδωσε στην κυκλοφορία ένα μικρό πορτρέτο του τραγουδιστή, μια ανθολογία με δεκατέσσερα αγαπημένα τραγούδια του που παλιότερα είχαν ακουστεί πολύ και είχαν αγαπηθεί από τον κόσμο. Τα πέντε από αυτά ανήκουν στον Νότη Μαυρουδή, δύο είναι του Γιάννη Μαρκόπουλου, άλλα δύο του Λίνου Κόκοτου κι από ένα των Βασίλη Τενίδη, Γιάννη Σπανού, Μάνου Χατζιδάκι, Νίκου Μαμαγκάκη και Μάνου Λοΐζου. Τρία από τα δεκατέσσερα τραγούδια είναι σε δεύτερη εκτέλεση. Η συγκεκριμένη συλλογή δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε ψηφιακή μορφή, αν και όλα τα τραγούδια βρίσκονται εύκολα σε διάφορες ψηφιακές ανθολογίες.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Γιώργος Ζωγράφος Νο.2 (1968)

Ο Γιώργος Ζωγράφος ξεκίνησε συστηματικά τη δισκογραφική του διαδρομή το 1964 με τραγούδια του Νότη Μαυρουδή που κυκλοφόρησαν στις 45 στροφές. Το 1966 μας έδωσε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο 33 στροφών με τίτλο "Τραγουδά ο Γιώργος Ζωγράφος". Παράλληλα συνέχισε να ηχογραφεί τραγούδια στις 45 στροφές, ενώ δυο χρόνια μετά επανήλθε με τον δεύτερο μεγάλο δίσκο του με τίτλο "Γιώργος Ζωγράφος 2".
Ήταν συνηθισμένο εκείνη την εποχή οι μεγάλοι δίσκοι να συγκεντρώνουν τραγούδια που είχαν νωρίτερα κυκλοφορήσει σε 45άρια. Το ίδιο ισχύει και μ' αυτούς τους πρώτους δίσκους του Γιώργου Ζωγράφου. 
Ο δεύτερος δίσκος του έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον προηγούμενο. Όμορφα μελωδικά τραγούδια με λιτή ενορχήστρωση, καμιά φορά μια σκέτη κιθάρα. Η ερμηνεία του Ζωγράφου εξαιρετικά εκφραστική με μια τάση για λαρυγγισμούς οπερατικούς! Ο Νότης Μαυρουδής υπογράφει τέσσερα τραγούδια κι ο Λίνος Κόκοτος τρία. Τα υπόλοιπα ανήκουν στους Νίκο Μαμαγκάκη, Μίμη Πλέσσα, Σταύρο Κουγιουμτζή, Βασίλη Τενίδη και Γιώργο Κοντογιώργο.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Τραγουδά ο Γιώργος Ζωγράφος (1966)

Ο Γιώργος Ζωγράφος γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1936, τη μέρα δηλαδή που γεννήθηκε και η μεταξική δικτατορία! Πέθανε στις 12 Αυγούστου 2005, τη μέρα των δικών μου γενεθλίων! 
Δε νομίζω βέβαια πως χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις ο σπουδαίος αυτός ερμηνευτής, τουλάχιστον για τους παλιότερους μουσικόφιλους, γιατί είναι βέβαιο ότι οι καινούργιοι μάλλον τον αγνοούν, όπως δυστυχώς συμβαίνει και με πολλούς άλλους σημαντικούς υπηρέτες της μουσικής τέχνης.
Οι γονείς του ήταν ηθοποιοί και ως ηθοποιός ξεκίνησε κι ο ίδιος, αφού αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης. Ως ηθοποιό τον πρωτογνωρίσαμε στην ιστορική παράσταση του Μάνου Χατζιδάκι "Οδός Ονείρων" το 1962. Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να τραγουδάει στη μπουάτ Συμπόσιο μαζί με τον άσημο ακόμη Δήμο Μούτση και λίγο αργότερα με τον Διονύση Σαββόπουλο. Όλη η μουσική του διαδρομή ταυτίστηκε με τις νεοκυματικές μπουάτ της Πλάκας (Συμπόσιο, Εσπερίδες, Απανεμιά, Δώμα κ.ά.).
Από το 1964 ξεκίνησε η σημαντική συνεργασία του με τον Νότη Μαυρουδή, η οποία απέδωσε μια σειρά υπέροχες μπαλάντες (για φωνή και κιθάρα κυρίως) που σφράγισαν την κυριαρχική παρουσία του τραγουδιστή στο ρεύμα του Νέου Κύματος ("Άκρη δεν έχει ο ουρανός", "Τα γιορτινά σου φόρεσε", "Αλλού χορεύει η χαρά", "Σε ψάχνω", "Αυγή θλιμμένη", "Ποιος είδε την αγάπη μου", "Τραγούδι του Χάρου" κ.ά.). Ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με όλους τους μεγάλους συνθέτες της εποχής: Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Νίκος Μαμαγκάκης, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Λίνος Κόκοτος, Σταύρος Κουγιουμτζής κλπ. Στη δεκαετία του '70 συνέχισε το δρόμο του ηχογραφώντας κάμποσους προσωπικούς δίσκους με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μιχάλη Τερζή, τον Τάκη Παναγόπουλο κ.ά. 
Μετά το '80, όπως ήταν επόμενο, πέρασε σιγά σιγά στο περιθώριο της δισκογραφίας, αλλά συνέχισε να υπηρετεί το τραγούδι με τις ζωντανές του εμφανίσεις. Μια από αυτές - μάλλον η τελευταία της ζωής του - πραγματοποιήθηκε σ' έναν πλινθόκτιστο οικισμό με μισογκρεμισμένα σπίτια σ' ένα ακριτικό χωριουδάκι της Καστοριάς, όπου είχα την τύχη να είμαι παρών. Ο Ζωγράφος ήταν ήδη παραδομένος στο πάθος του αλκοόλ και με δυσκολία επικοινωνούσε με το περιβάλλον του. Το βράδυ της συναυλίας τού ζητήσαμε - όπως ήταν και το πιο φυσικό στο συγκεκριμένο περιβάλλον - να μας τραγουδήσει το "Γκρεμισμένα σπίτια" του Μαρκόπουλου. Και τότε ξαφνικά συντελέστηκε ένα μικρό θαύμα. Ο Ζωγράφος όρθωσε το ανάστημά του πάνω στην αυτοσχέδια σκηνή, πέταξε το μικρόφωνο πέρα και εξαπέλυσε μια συγκλονιστική λαϊκή άρια μέσα στο σκοτάδι που αντιλάλησαν όλες οι πλαγιές των γύρω βουνών και γέμισε με ρίγος τις καρδιές όλου του πλήθους. Πάνω στη σκηνή πια βλέπαμε ένα μικρό παιδί με έβγαζε από μέσα του ένα απροσδόκητο και συγκλονιστικό πάθος! Λίγους μήνες μετά ο Γιώργος έφυγε από τη ζωή, λησμονημένος απ' όλους, πολλές μέρες νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του.
Ας πούμε και δυο λόγια για τον σημερινό δίσκο: Τίτλος του "Τραγουδά ο Γιώργος Ζωγράφος". Κυκλοφόρησε το 1966 (αλλού αναφέρεται το 1967) από τη Lyra. Είναι ο πρώτος προσωπικός δίσκος του τραγουδιστή και περιλαμβάνει μερικές από τις πρώτες του ηχογραφήσεις κατά το διάστημα 1964-1966. Συνθέσεις των Νότη Μαυρουδή, Γιάννη Μαρκόπουλου, Νίκου Μαμαγκάκη, Μίμη Πλέσσα, Βασίλη Τενίδη και Λίνου Κόκοτου. Όλα υπέροχα κι αγαπημένα τραγούδια που σφράγισαν μια εποχή.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Η σπαρακτική κραυγή μιας προσφυγοπούλας

Αντιγράφω από διεθνή και ελληνικά μέσα την παρακάτω κραυγή διαμαρτυρίας μιας προσφυγοπούλας* από τη Συρία με αφορμή μια πρωτοφανή απρέπεια του σημερινού Γερμανού υπουργού Εσωτερικών: 

«Ακούω πώς εσείς, ο υπουργός Εσωτερικών Ζεεχόφερ , κάνετε ένα αστείο για τα 69α γενέθλιά σας και τις 69 απελάσεις στο Αφγανιστάν και λίγο αργότερα έρχεται ένα μήνυμα από εκεί: Ένας από τους απελαθέντες, ο Τζαμάλ Νάσερ Μαχμούντι, κρεμάστηκε στην Καμπούλ.
Στο μοναδικό συμπέρασμα που μπορώ να καταλήξω είναι ότι εσείς, ο υπουργός Ζεεχόφερ , δεν πρέπει πλέον να παρευρίσκεστε σε συνεντεύξεις Τύπου και δεν θα πρέπει πλέον να γιορτάζετε τα γενέθλιά σας δημόσια.
Ο Τζαμάλ Νάσερ, του οποίου την απέλαση εσείς χαιρετίσατε , έφυγε στα 23 του , ενώ εσείς έχετε ήδη διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας. Αλήθεια , τι μέλλον θα περίμενε τον Νάσερ αν δεν είχε απελαθεί;
Ντρέπομαι να ζω σε έναν πλανήτη με τέτοιους υπουργούς σαν εσάς. Και ξέρετε γιατί; Δεν είναι μόνο η ντροπή που με επηρεάζει, είμαι επίσης φοβισμένη.
Έχετε κάποια ιδέα γιατί ένας 23χρονος άνδρας, που όπως και κάθε άλλο ανθρώπινο ον , που κανονικά θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένος για την επιστροφή του στην πατρίδα του, κρεμάστηκε; Δεν ήταν ευτυχής να επιστρέψει στην πατρίδα του . Επειδή οι τόποι όπου έρχονται άνθρωποι όπως ο Τζαμάλ Νάσερ ή εγώ στη Γερμανία είναι κολαστήρια .Εκεί μας γίνεται πλύση εγκεφάλου και οι ψυχές μας σκοτώνονται. Και ανεξάρτητα από το αν ο αριθμός μας διπλασιάζεται ή μειώνεται, δεν είμαστε παρά αριθμοί. Αριθμοί που μπορούν να τρέξουν. Κανείς δεν εγκαταλείπει οικειοθελώς τη χώρα της οικογένειάς του, τις αναμνήσεις του από την παιδική ηλικία του, κανείς δεν μισεί να ζει στην πατρίδα του.
Θα μπορούσατε να πείτε ότι δεν έχουμε πει αρκετές ιστορίες για φυγάδες , ότι οι κάμερες δεν έχουν δείξει αρκετά τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την καταστροφή των πόλεών μας , έτσι ώστε να μπορεί ο υπουργός Ζεεχόφερ όπως και πολλοί άλλοι, να πει ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτό το μυστήριο.
Αφήνουμε τις χώρες μας και ερχόμαστε στην Ευρώπη για να επιβιώσουμε και να έχουμε μια ευκαιρία για μια κανονική ζωή. Θέλουμε να μάθουμε, να δουλεύουμε και να ζούμε!Μήπως η γη είναι πολύ μικρή για να μας φιλοξενήσει όλους μας;Νόμιζα ότι μόνο οι άθλιες χώρες μας θα κυβερνούσαν με τυραννία και καταπίεση. Νόμιζα ότι αυτή η αδικία προέρχεται μόνο από τους δικτάτορές μας. Αλλά όταν σας είδα να συγκρίνετε τον αριθμό των ετών της ζωής σας με τον αριθμό των απελαθέντων, κατάλαβα ότι η καταπίεση δεν γνωρίζει όρια. Ότι ακόμη και οι χώρες που στη φαντασία μου προσφέρουν μια εικόνα ειλικρίνειας και ανθρωπιάς, μπορούν να έχουν ένα άσχημο πρόσωπο.
Είναι πολύ επικίνδυνο για κάποιον που βρίσκεται στη θέση σας να αγνοεί τους λόγους για τους οποίους ζητώ άσυλο. Το βρίσκω περίεργο να πρέπει να επισημάνω ότι δεν θα είχα γίνει πρόσφυγας, αν ο κόσμος δεν είχε επιλέξει να σιωπήσει σχετικά με τον Μπασάρ αλ-Άσαντ. Βέβαια, εμείς, οι Σύροι, δεν είμαστε τα μόνα θύματα αυτής της σιωπής. Αν η τυραννία, η καταπίεση και η διαφθορά κυβερνά μια χώρα, οι ξαφνικές «σεισμικές» δονήσεις μπορεί να είναι τόσο εκτεταμένες ώστε η χώρα ανοίγει τις πόρτες και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να φεύγουν σε μια άλλη χώρα, η οποία βρίσκεται 3.000 χιλιόμετρα μακριά.
Θα ήθελα να σας παρακαλέσω: προσπαθήστε να εξαλείψετε τους πραγματικούς λόγους της προσφυγιάς αντί να απελαύνετε ανθρώπους ή να τους αφήνετε να πεθαίνουν στη θάλασσα . Και αν δεν ενδιαφέρεστε για αυτό, τουλάχιστον αφήστε τους άλλους να το κάνουν και μην είστε ένας λίθος που εμποδίζει την ιστορία.
Δυστυχώς, ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι σκέφτονται όπως εσείς. Αλλά γνωρίζω επίσης ότι ακόμη και όταν κλείνει το μάτι της δικαιοσύνης, η ανθρωπότητα δεν κοιμάται ποτέ.
Η Γερμανία θα μπορούσε να κάνει τόσα πολλά για να προστατέψει τους πολίτες της από το ρατσισμό, τον εξτρεμισμό και τη βία.
Ναι, κύριε υπουργέ, οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν μετράνε τα χρόνια ζωής τους, είναι γεμάτοι αγάπη στις καρδιές τους και υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να το εκφράσεις αυτό. Ο αριθμός των δικών σας χρόνων σε τέτοιες στιγμές σπάνια αντιπροσωπεύει αυτό που παίρνουμε από άλλο άτομο, αλλά αυτό που μας δίνουν οι άλλοι. «Άνθρωπος» - αυτή είναι η λέξη που θα ήθελα να σας συλλαβίσω εκ των υστέρων, στα γερμανικά και στα αραβικά.»

Η Λίνα Άτφαχ γεννήθηκε το 1989 στη Σαλαμίγια της Συρίας είναι ποιήτρια και συγγραφέας. Στα 17 της κατηγορήθηκε για βία και κρατικές προσβολές και αποκλείστηκε από όλα τα πολιτιστικά γεγονότα στη Συρία. Σήμερα ζει μαζί με την οικογένειά της στο Wanne-Eickel. Το 2017 κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Small Hertha Koenig. 

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Καίτη Χωματά: Από τραγούδι σε τραγούδι (1984)

Υπήρξε η ιέρεια του Νέου Κύματος. Η Μούσα του Γιάννη Σπανού. Η εκφραστική και λυρική ερμηνεύτρια τόσων τρυφερών τραγουδιών στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60. Η υπέροχη Καίτη Χωματά που μας έκανε κάποτε, στα χρόνια της πρώιμης νιότης μας, να ονειροπολούμε, να ερωτευόμαστε, να νοσταλγούμε, να ταξιδεύουμε. Η φωνή που ταυτίστηκε όσο καμιά άλλη με το Νέο Κύμα, με τις ασυναγώνιστες δύο Ανθολογίες του Γιάννη Σπανού που έφεραν τόσο απροσποίητα και αυθόρμητα την ποίηση στα χείλη όλων μας.
Η Καίτη Χωματά δεν είχε μεγάλη σε χρονική διάρκεια καριέρα. Κατάφερε πάντως να σταθεί μέχρι τα πρώτα χρόνια του '70, αλλά στη συνέχεια σιγά σιγά χάθηκε από το προσκήνιο. Δεν έφταιγε η ίδια. Έφταιγαν οι συγκυρίες που διαμορφώθηκαν μετά τη Μεταπολίτευση. Γιαυτό και είναι πολύ σημαντική η επιστροφή της σε ανύποπτο χρόνο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80 με το δίσκο "Από τραγούδι σε τραγούδι".
Πρόκειται για μια πολύ όμορφη δισκογραφική έκδοση, έστω κι αν πέρασε απαρατήρητη στην εποχή της. Ένας δίσκος με δώδεκα τραγούδια, από τα οποία τα δύο οργανικά. Τα υπόλοιπα είναι δέκα εξαιρετικές μπαλάντες σε δεύτερη εκτέλεση, γραμμένες από τους Μάνο Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρο Ξαρχάκο, Νίκο Χουλιαρά και Βασίλη Τενίδη. Υπέροχες μελωδίες που αποδίδονται απογυμνωμένες από ορχηστρικά στολίδια, με μια απλή κιθάρα που εκτελεί ο Βασίλης Τενίδης. Η φωνή της Χωματά είναι άφθαρτη, τρυφερή και βελούδινη, απόλυτα ταιριαστή με το υλικό που ερμηνεύει.
Τα δυο ορχηστρικά κομμάτια έχουν μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Λοΐζου και αποδίδονται από την ορχήστρα του Γιώργου Κατσαρού. Όμορφες διασκευές, αλλά μάλλον εκτός κλίματος του υπόλοιπου δίσκου.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Πόπη Αστεριάδη: Αφετηρία (1989)

Δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις η Πόπη Αστεριάδη, μια από τις ωραιότερες φωνές της δεκαετίας του '60, ταυτισμένη αρχικά με το ρεύμα του Νέου Κύματος, αλλά και με ενδιαφέρουσα πορεία στη συνέχεια μέσα από συμμετοχές της σε αξιόλογους δίσκους του Μιχάλη Τερζή, του Λίνου Κόκοτου και άλλων. Πάντως, όπως ήταν επόμενο, μετά το τέλος της δεκαετίας του '70 η πορεία της ήταν πλέον φθίνουσα, γιατί οι εποχές άλλαξαν και τα φωνητικά στάνταρ απαιτούσαν αλλιώτικες φωνές.
Παρόλα αυτά η ίδια επέμεινε και κρατήθηκε στο προσκήνιο με νύχια και με δόντια σημειώνοντας κατά καιρούς κάποιες αξιοπρόσεκτες δισκογραφικές εξάρσεις. Έτσι ήρθε το 1989 ο προσωπικός δίσκος "Αφετηρία" με δεκατρία τραγούδια του Αλέξη Παπαδημητρίου γραμμένα σε μετεξελιγμένο ελαφρολαϊκό ύφος με ανάλαφρη ενορχήστρωση και ρυθμικές μελωδίες που γαργαλάνε ευχάριστα το αφτί, αλλά δεν αφήνουν πίσω τους κανένα αποτύπωμα. 
Σημειώνω ότι οι στίχοι γράφτηκαν από τους Σώτια Τσώτου, Ιφιγένεια Γιαννοπούλου, Μαρί Μωραΐτη και Θέμη Τασούλη. Την τραγουδίστρια συνοδεύουν σε δυο τραγούδια ο Μανώλης Μητσιάς και ο Γιώργος Δανέζης, ενώ στα φωνητικά συμμετέχουν η Λία Βίσση και η Κατερίνα Αδαμαντίδου.
Εκ των υστέρων μοιάζει ανεξήγητη η εμπλοκή της υπέροχης αυτής ερμηνεύτριας σε ένα τόσο κατώτερο της φωνής της ρεπερτόριο πέρα από την πεζή ανάγκη της καλλιτεχνικής επιβίωσης. Σίγουρα ο δίσκος αυτός δεν τη χαρακτηρίζει, αφού άλλωστε η ίδια έτσι κι αλλιώς έδρεψε σημαντικές δάφνες στο παρελθόν, αρκετές για να τη θυμόμαστε πάντα με αγάπη.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα Νο.2 (1973)

Δυο χρόνια μετά το πρώτο της δισκογραφημένο live με τίτλο "Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα" (1971) η μεγάλη Μαρινέλλα ηχογραφεί και πάλι ένα ζωντανό πρόγραμμα από το νυχτερινό κέντρο όπου εργαζόταν. Και πάλι μπαίνει ο ίδιος τίτλος με την προσθήκη του αριθμού "2".
Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα πασίγνωστα τραγούδια, τα περισσότερα γνωστά στις πρώτες τους εκτελέσεις από άλλες φωνές. Τα υπογράφουν οι συνθέτες: Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Κατσαρός, Σταύρος Ξαρχάκος και Στέλιος Βλαβιανός. Αξιοσημείωτα είναι τα δυο τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, από τα οποία το ένα ("Όλα είναι τυχερά") το είχε ερμηνεύσει στο στούντιο η Νάνα Μούσχουρη, ενώ το άλλο ("Παλικάρι μου") έχει εδώ τη μοναδική παρουσία του στην ελληνική δισκογραφία, αν και είχε λίγο νωρίτερα κυκλοφορήσει σε ηχογράφηση στούντιο μαζί με το τραγούδι "Μη λυγίζετε παιδιά" σε γαλλικό 45άρι, το οποίο πια είναι δυσεύρετο.
Περιττό να τονίσω και πάλι ότι η ερμηνευτική άνεση της Μαρινέλλας είναι πέραν κάθε κριτικής και αναδεικνύει το υλικό με τον πιο εντυπωσιακό και φαντεζί τρόπο. Κι αυτός ο δίσκος πάντως δεν εκδόθηκε ποτέ ψηφιακά και σήμερα φυσικά δεν βρίσκεται εύκολα.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα (1971)

Το ξεκίνημα της δεκαετίας του '70 βρίσκει τη Μαρινέλλα, τη μεγάλη αυτή λαϊκή ερμηνεύτρια, στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς της μερικά μόλις χρόνια αφότου αυτονομήθηκε από τη βαριά σκιά του Στέλιου Καζαντζίδη. Στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας είχε βρει φιλόξενη στέγη στη Philips, όπου και ηχογράφησε διαδοχικά μερικές αξεπέραστες επιτυχίες με μεγάλους συνθέτες της εποχής (Γιώργος Ζαμπέτας, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Κατσαρός, Άκης Πάνου, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Σπανός).
Τότε λοιπόν εισήγαγε κι έναν καινούργιο τρόπο στη νυχτερινή διασκέδαση, πιο χλιδάτο και αριστοκρατικό στα μεγάλα μαγαζιά της εποχής, αντικαθιστώντας τις παλιές συνήθειες (σπάσιμο πιάτων) με καινούργιες, όπως οι γαρδένιες, αλλά και η διαμόρφωση της πίστας σε μια μορφή θεατρικής σκηνής με πλούσιους φωτισμούς και άρτια ηχητικά συστήματα. Σ' αυτό το περιβάλλον η Μαρινέλλα έγινε η απόλυτη αρχόντισσα για μια ολόκληρη δεκαετία. 
Από τον νυχτερινό κόσμο της Μαρινέλλας έρχεται αυτή η ζωντανή ηχογράφηση του 1971 με μερικά από τα τραγούδια που ερμήνευε μπροστά στο εκστασιασμένο της κοινό. Περιλαμβάνονται γνωστά τραγούδια από το προσωπικό της ρεπερτόριο γραμμένα από τους Άκη Πάνου, Γιώργο Χατζηνάσιο, Νάκη Πετρίδη, Γιώργο Κατσαρό και Γιάννη Σπανό. Στο φινάλε κορυφώνεται το κέφι και το μπρίο της τραγουδίστριας με ένα εντυπωσιακό ποτ πουρί από έξι μεγάλες της επιτυχίες που αποσπούν το πηγαίο και ασταμάτητο χειροκρότημα του κοινού. 
Ο δίσκος δεν έχει εκδοθεί ποτέ ψηφιακά. Μάλιστα δυο χρόνια μετά ακολούθησε άλλη μια live ηχογράφηση της τραγουδίστριας που κυκλοφόρησε επίσης σε βινύλιο με τον ίδιο τίτλο (με αριθμό 2). 

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Κώστας Κακαβελάκης: Εγώ (1984)

Άγνωστος δυστυχώς ο συνθέτης Κώστας Κακαβελάκης, καταγράφεται στην ελληνική δισκογραφία με δύο μονάχα προσωπικές καταθέσεις, τους δίσκους "Εγώ" (1984) και "Οριστικά;" (1989). Παρόλα αυτά πρόκειται για έναν ιδιαίτερα δραστήριο δημιουργό που κουβαλάει στο οπλοστάσιό του ολοκληρωμένες μουσικές σπουδές στην Ελλάδα και τη Γερμανία, όπου είναι μόνιμα εγκατεστημένος από το 1982. Μεταξύ των δασκάλων του ήταν και οι Γ.Α. Παπαϊωάννου, Θόδωρος Αντωνίου και Δημήτρης Τερζάκης. 
Το 1984 λοιπόν μας έδωσε τον πρώτο κύκλο τραγουδιών του σε έντεχνο λαϊκό ύφος με τίτλο "Εγώ" που βασίζεται σε ποίηση του Τάκη Αντωνίου (1932-2006), ενός ενδιαφέροντος ελάσσονος ποιητή της μεταπολεμικής περιόδου που αξιώθηκε να δει μελοποιημένα ποιήματά του από σημαντικούς συνθέτες, όπως ο Θόδωρος Αντωνίου και ο Δημήτρης Παπαποστόλου. 
Ο Κώστας Κακαβελάκης έγραψε δέκα πολύ ενδιαφέροντα τραγούδια σε ένα κατ' επίφασιν λαϊκό ύφος, ενίοτε θεοδωρακικής αισθητικής, διανθισμένα με κάποια ορχηστρικά θέματα που προδίδουν τη λόγια καταγωγή του δημιουργού τους. Φυσικά τα τραγούδια αυτά δεν ακούστηκαν καθόλου και σήμερα είναι ολοκληρωτικά ξεχασμένα. Βασικός ερμηνευτής τους ο σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής Γιάννης Θωμόπουλος και μαζί του η υπέροχη Ελένη Τσαγκαράκη. Σε ρόλο ψάλτη ακούγονται επίσης ο Αμβρόσιος Χατζηαποστόλου και ο Νίκος Κωνσταντινόπουλος, γνωστός από την πολύχρονη συνεργασία του με τον Χριστόδουλο Χάλαρη. Την ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας επωμίζεται ο ίδιος ο συνθέτης.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε από τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών, αυτή τη σημαντική δισκογραφική εταιρία που λειτούργησε εκτός εμπορικού κατεστημένου για λίγα χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του '80 και μάς έδωσε πολλές αξιόλογες συνθέσεις νέων τότε και ανερχόμενων δημιουργών. Το σπάνιο αυτό δίσκο τον ανακάλυψε ο φίλος μου Δημήτρης κι εγώ έκανα την ψηφιοποίηση και τη σάρωση των εξωφύλλων.