Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Χρήστος Λεοντής: Με τη λάμψη στα μάτια (ανέκδοτο OST/1966)

Ο σημαντικός συνθέτης Χρήστος Λεοντής, αν και έχει μάλλον ισχνή δισκογραφική παρουσία με μερικούς κλασικούς κύκλους τραγουδιών, είναι εξαιρετικά παραγωγικός σε μουσικές για το θέατρο, ιδίως για το αρχαίο δράμα, ενώ έχει και μια αξιόλογη θητεία στο χώρο της κινηματογραφικής μουσικής.
Η πρώτη ταινία που φέρει τη δική του μουσική υπογραφή ήταν η κωμωδία "Κάλλιο πέντε και στο χέρι", παραγωγής 1965. Μέχρι το τέλος της ίδιας δεκαετίας έγραψε μουσική για καμιά 10αριά ταινίες, ενώ σε αραιότερους ρυθμούς συνέχισε και συνεχίζει μέχρι σήμερα την επαφή του με τη μεγάλη οθόνη.
Θυμίζω ότι ήδη στο ΔΙΣΚΟΒΟΛΟ φιλοξενούνται αρκετά ανέκδοτα soundtrack του συνθέτη: "Ραντεβού με μιαν άγνωστη" (1968), "Η ώρα της οργής" (1968), "Δεξιότερα της Δεξιάς" (1989), "Τα δελφινάκια του Αμβρακικού" (1993), "Ούλοι εμείς εφέντη" (1998).
Το 1966 λοιπόν ο Χρήστος Λεοντής έγραψε τη μουσική της ασπρόμαυρης ταινίας "Με τη λάμψη στα μάτια" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πάνου Γλυκοφρύδη. Πρωταγωνιστές ήταν ο Γιώργος Φούντας, ο Γιάννης Φέρτης, η Ξένια Καλογεροπούλου, η Καίτη Παπανίκα και ο Λαυρέντης Διανέλλος. Ο συνθέτης κατέθεσε μερικές χαρακτηριστικές μουσικές στιγμές που υπηρετούν με διακριτικότητα τις δραματικές μεταπτώσεις του δυνατού αυτού δράματος. Φυσικά κι αυτό το soundtrack παραμένει ανέκδοτο.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Σπύρος Βλασσόπουλος, Αλέκα Κανελλίδου: Σαπφώ (1987)

Η Σαπφώ (περ.630 - περ.580/70 π.Χ.) θεωρείται η λαμπρότερη εκπρόσωπος του γυναικείου φύλου στο χώρο της τέχνης διαχρονικά. Η δημοφιλία της είναι υψηλότατη σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει εντονότατο το χνάρι της στην ελληνική δισκογραφία, καθώς βρίσκεται σταθερά στις πρώτες προτιμήσεις πολλών συνθετών μας, πράγμα που εκφράζεται ολοκάθαρα με τις αλλεπάλληλες δισκογραφικές εκδόσεις με μελοποιημένα ποιήματά της. Η αρχή έγινε με τον "Μεγάλο Ερωτικό" (1972) του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ στη συνέχεια θα σημείωνα ως κύριους σταθμούς αυτής της διαδρομής τα "Αρχαία Λυρικά" (1982) του Μιχάλη Τερζή, τον παρόντα δίσκο του Σπύρου Βλασσόπουλου, τον φερώνυμο δίσκο της Angelique Ionatos και τις μελοποιήσεις των Άβατον, Μαρίζας Κωχ, Νίκου Ξυδάκη και Νίκου Μαμαγκάκη.

Ο δίσκος "Σαπφώ" κυκλοφόρησε το 1987 από την ΕΜΙ. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση βασισμένη αποκλειστικά στην ποίηση της Σαπφώς. Τη μουσική έγραψε ο Σπύρος Βλασσόπουλος, ένας αξιόλογος τραγουδοποιός που είχε παρουσιάσει μερικά εξαιρετικά και πρωτοποριακά τραγούδια στις αρχές της δεκαετίας του '70 μαζί με την τότε σύζυγό του Λήδα (κόρη της μεγάλης Δανάης). Χρησιμοποιήθηκε η ωραία νεοελληνική απόδοση της σαπφικών σπαραγμάτων από το σχετικό βιβλίο του Σωτήρη Κακίση (Σαπφώ, τα Ποιήματα, Κέδρος, 1978). Όμορφες μελωδίες με πολύ προσεγμένη ενορχήστρωση, την οποία υπογράφει ο έμπειρος Κώστας Κλάββας
Τα τραγούδια ερμηνεύει υποβλητικά και ατμοσφαιρικά η Αλέκα Κανελλίδου με τη ζεστή κι εκφραστικότατη φωνή της. Σ' ένα τραγούδι ("Ο πόθος ο κρυφός") συνοδεύει η Ράνια.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ηλίας Λιούγκος: Ποιος; (2017)

Ο Ηλίας Λιούγκος είναι ένας αγαπημένος τραγουδοποιός με διακριτική, αλλά επίμονη παρουσία στα μουσικά μας πράγματα που ξεπερνάει ήδη τα 40 χρόνια! Η πρώτη περίοδος της μουσικής του πορείας ήταν ταυτισμένη με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος ήταν αυτός που τον έβαλε στο χώρο της ελληνικής δισκογραφίας με τη συμμετοχή του στον σπουδαίο δίσκο "Τα παράλογα" (1976), αλλά και σε πολλές άλλες εργασίες του στη δεκαετία του '80 ("Πορνογραφία", "Οι μπαλάντες της Οδού Αθηνάς", "Ρωμαϊκή Αγορά", "Λαϊκή Αγορά"). Ο Χατζιδάκις άλλωστε ήταν και ο εμπνευστής των περίφημων Αγώνων Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας, όπου ο Ηλίας Λιούγκος παρουσίασε και την πρώτη δική του σύνθεση ("Νανούρισμα", 1982).
Το 1983 ηχογράφησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο ως δημιουργός ("Νυχτερινή δοκιμασία"), όπου συνεργάστηκε με την υπέροχη Φλέρυ Νταντωνάκη. Ακολούθησαν κάμποσες άλλες δουλειές του τα κατοπινά χρόνια με μια συχνότητα περίπου ανά 3-5 χρόνια. Ο δίσκος όμως που, κατά τη γνώμη μου, ανέδειξε με τον πιο πειστικό τρόπο τις αδιαμφισβήτητες συνθετικές ικανότητες ενός ξεχωριστού τραγουδοποιού ήταν ο κύκλος τραγουδιών "Το φιλί μου ταξιδεύει" (2002), μια δουλειά που μπορεί να μην ευτύχησε εμπορικά, μας χάρισε πάντως μερικά πολύ όμορφα και δροσερά τραγούδια που ελπίζω πως κάποια στιγμή θα ανακαλυφθούν από τους ανήσυχους ακροατές.
Και ξαφνικά, μετά το 2002, ο Ηλίας Λιούγκος φάνηκε να αποσύρεται από την άμεση ενεργό παρουσία, έστω κι αν κατά καιρούς έδινε κάποια σκόρπια τραγούδια σε διάφορες δισκογραφικές εκδόσεις, όπως μια ωραία μελοποίηση του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη. Χρειάστηκαν τελικά 15 ολόκληρα χρόνια, για να αποφασίσει να ηχογραφήσει έναν νέο κύκλο τραγουδιών! Κι αυτό έγινε μόλις πρόσφατα με το δίσκο "Ποιος;" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά σε μια πολύ φροντισμένη έκδοση σε μορφή μικρού βιβλίου που περιλαμβάνει αναλυτικές πληροφορίες για το υλικό του δίσκου μαζί με κάμποσες συνεντεύξεις του συνθέτη που παραχώρησε σε διάφορες χρονικές στιγμές και σε ποικίλα μέσα, έντυπα ή ηλεκτρονικά.
Αλλά ας σταθούμε λίγο στο περιεχόμενο αυτής της απρόσμενης έκδοσης. Οφείλω λοιπόν χωρίς περιστροφές να διαλαλήσω τον ενθουσιασμό μου για τα πανέμορφα
τραγούδια που περιέχονται σ' αυτό το ψηφιακό δισκάκι. Ένδεκα συνολικά τραγούδια, όλα από το πρώτο ως το τελευταίο πολύ όμορφα, πολύ προσεγμένα στην ενορχήστρωση, εκφραστικότατα ερμηνευμένα και κάτι ακόμα που πια δεν είναι και τόσο συνηθισμένο: Με πολύ ευρηματικούς, άμεσους και πρωτότυπους στίχους τόσο στη θεματολογία τους, όσο και στην τεχνική τους. Ανήκουν στη Ζωή Παναγιωτοπούλου, παλιότερη συνεργάτιδα του Λιούγκου, που εδώ αποκαλύπτεται σε πλήρη ωριμότητα με καταγραφή εικόνων και συναισθημάτων της καθημερινότητας που συνδυάζουν προσφυώς τις ρεαλιστικές αφορμές με έναν διακριτικό λυρισμό χωρίς ίχνος μελοδραματισμού και ρηχής αισθηματολογίας.
Οι μελωδίες του Ηλία Λιούγκου δεν δείχνουν κανένα άγχος, για να αποδείξουν την πρωτοτυπία τους, καθώς πατούν στέρεα σε δοκιμασμένα εδάφη, άλλοτε στην κλασική χατζιδακική γραμμή κι άλλοτε στις νεότερες μουσικές διαδρομές των τραγουδοποιών του '90 (Μάλαμας, Παπακωνσταντίνου, Περίδης κλπ.). Όλα αυτά ο συνθέτης δείχνει να τα έχει οικειοποιηθεί τόσο γόνιμα, ώστε να μεταποιούνται σε πανέμορφες και αβίαστες μελωδίες που πραγματικά ευφραίνουν το αφτί του ακροατή, έτσι που να μην αρκείται σε ένα άκουσμα, αλλά να θέλει επίμονα να τις ξανακούσει. 

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Αργύρης Κουνάδης, Γιώργος Κουρουπός: Τραγούδια για Φωνή & Πιάνο (1988)

Αργύρης Κουνάδης - Γιώργος Κουρουπός
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ
Ποίηση: Κ.Π. Καβάφης, Γιώργος Σεφέρης, Federico Garcia Lorca

Στην πλούσια εργογραφία του σημαντικού συνθέτη Αργύρη Κουνάδη (1924-2011) περιλαμβάνονται πολυάριθμα έργα λόγιας μουσικής, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν δυστυχώς ανέκδοτα.
Στην κατηγορία των φωνητικών του έργων ανήκουν δύο κύκλοι μελοποιημένων ποιημάτων του Γιώργου Σεφέρη και του Κωνσταντίνου Καβάφη γραμμένοι στη φόρμα του γερμανικού lied, δηλαδή για φωνή και πιάνο.
Συγκεκριμένα:
α) "Σχέδια για ένα καλοκαίρι", βασισμένο σε 5 ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, έργο για φωνή και πιάνο γραμμένο το 1949-50. Περιλαμβάνει τα ποιήματα: «Επιτύμβιο», «Άνθη της πέτρας», «Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές», «Επιφάνια, 1937» και «Raven». Το «Επιτύμβιο» επαναλαμβάνεται στο τέλος ως επίλογος του έργου. 
β) "Πέντε τραγούδια σε ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη", για φωνή και πιάνο, γραμμένο αρχικά το 1955 και αναθεωρημένο το 1961. Στην τελική του επεξεργασία (1981) ειδικά για τη φωνή του Σπύρου Σακκά, το έργο περιέλαβε τα εξής 3 ποιήματα: «Φωνές», «Επέστρεφε» και «Μακρυά» (παραλείφθηκαν τα: «Εκόμισα εις την τέχνην» και «Θυμήσου σώμα…»).

Το δεύτερο μέρος του παρόντος δίσκου περιλαμβάνει το έργο του Γιώργου Κουρουπού (γενν. 1942) «Οκτώ Τραγούδια σε ποίηση Λόρκα». Η ελληνική απόδοση των στίχων έγινε από τον πρόωρα χαμένο ποιητή Ανδρέα Αγγελάκη (1940-1991). Το έργο γράφτηκε το 1982 στην ίδια πάλι φόρμα (φωνή και πιάνο) κι ερμηνεύεται επίσης από τους ίδιους εκτελεστές. Δυστυχώς στο δίσκο, κατά παράδοξο τρόπο, υπάρχουν μόνο τα 7 από τα 8 μέρη του έργου, καθώς παραλείπεται ο «Αποχαιρετισμός».

Τα τρία αυτά έργα ηχογραφήθηκαν το 1988 για λογαριασμό του Αετοπούλειου Ιδρύματος με τη χορηγεία της ΕΡΤ και κυκλοφόρησαν μόνο σε βινύλιο. Τραγουδά ο βαρύτονος Σπύρος Σακκάς. Στο πιάνο είναι ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός. Μέρη των έργων αυτών σε νεότερη ψηφιακή ηχογράφηση με τους ίδιους συντελεστές περιλαμβάνονται στο δίσκο «Λόγος Μουσικός» (2002). Επίσης το έργο του Αργύρη Κουνάδη "Σχέδια για ένα καλοκαίρι" σας το παρουσίασα πρόσφατα σε μια άλλη εκτέλεση με τη σοπράνο Λίλα Αδαμάκη από το δίσκο "Four Song Cycles" (1992)

Νίκος Δόικος: Τρίστιχα (2017)

Με τίτλο "Τρίστιχα" κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κοράλλι η πέμπτη κατά σειρά ποιητική συλλογή του Καστοριανού συγγραφέα, αρχιτέκτονα κατ' επάγγελμα, Νίκου Δόικου, τιμημένου παλιότερα (2002) με το πανελλήνιο βραβείο κοινωνικοπολιτικού δοκιμίου. 
Όλο και πιο τακτικό γίνεται τα τελευταία χρόνια το ποιητικό παρών του δημιουργού. Έχουν προηγηθεί οι ποιητικές συλλογές: "Γενιά του Νοέμβρη" (Καστανιώτης, 2010), "Απόδειπνο για PIGS" (Εκδόσεις των Φίλων, 2013), "Συναμφότερα και λίγα μόνα" (Εκδόσεις των Φίλων, 2015), "Ρανίδες ύδατος κι αίματος" (Εκδόσεις των Φίλων, 2016).
Η καινούργια συλλογή περιλαμβάνει 51 τρίστιχα ποιήματα συμπυκνωμένης και αφαιρετικής γραφής με επίμονες αυτοαναφορές βιωματικών εμπειριών μελαγχολικής κατά κανόνα απόχρωσης, αλλά και με εμφανείς αναφορές στην περιρρέουσα επικαιρότητα, όχι ως πρωταρχική στόχευση, αλλά περισσότερο ως αφορμή για συμβολικές και στοχαστικές προεκτάσεις. 
Παίρνοντας λοιπόν κι εγώ αφορμή από την πρόσφατη επέτειο του Πολυτεχνείου σταχυολογώ ένα από τα τρίστιχα του Νίκου Δόικου:

17 Νοέμβρη - τα προεόρτια

Οι πατούσες φούσκωναν. Με τα υγρά του αμύνονταν το σώμα 
στο καδρόνι. Μα η ψυχή ψιθύρισε "είσαι αητός, πετάς ψηλά".
Και πέταξε. Τόσο ψηλά που ο πόνος δεν μπορούσε να τον φτάσει.


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Μαρινέλλα: Άλλη μια φορά (1976/1991)

Το ζήτησε φίλος και μιας και μπορούσα να ανταποκριθώ, δεν άντεξα στον πειρασμό και σας παρουσιάζω σήμερα έναν ιδιαίτερο δίσκο της Μαρινέλλας από την εποχή της μεγάλης εμπορικής της καταξίωσης μέσα από τεράστια σουξέ στο είδος του ελαφρολαϊκού τραγουδιού.
Μιλώ για το δίσκο "Άλλη μια φορά" που περιλαμβάνει 12 εμπορικά τραγούδια γραμμένα από τους Τόλη Βοσκόπουλο, Στέλιο Ζαφειρίου, Τάκη Ιερεμία και Νινή Ζαχά, τα περισσότερα σε στίχους του Μίμη Θειόπουλου. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Κώστας Κλάββας.
Ιδού όμως η παράξενη ιστορία αυτού του δίσκου: Η ηχογράφησή του έγινε το 1976 από τη Philips και είχε ετοιμαστεί κανονικά η έκδοση με τα εξώφυλλα και όλα τα απαραίτητα, αλλά μόλις είχε κυκλοφορήσει το τριπλό άλμπουμ της τραγουδίστριας με τον Κώστα Χατζή, το περίφημο "Ρεσιτάλ", το οποίο έσπασε ταμεία κάνοντας ρεκόρ πωλήσεων. Αυτό ήταν όμως η ατυχία για το δίσκο "Άλλη μια φορά" που κρίθηκε ότι δε θα είχε καμία τύχη στην αγορά εκείνη τη στιγμή κι έτσι η κυκλοφορία του αναβλήθηκε για ευθετότερο χρόνο. Μάλιστα μετά τη ματαίωση της πρώτης έκδοσης η Μαρινέλλα ηχογράφησε το δίσκο "Μαρινέλλα-Αθηναίοι" (1977) με το ίδιο εξώφυλλο εκείνου του δίσκου αφαιρώντας απλώς τον τίτλο και προσθέτοντας τη λέξη Αθηναίοι! Κι επιπλέον, στο δίσκο του 1977 περιλήφθηκαν και τρία τραγούδια από το "Άλλη μια φορά" σε καινούργια ηχογράφηση! 
Όλα έδειχναν ότι ο δίσκος πήγαινε στα αζήτητα, αλλά τελικά μετά από 15 ολόκληρα χρόνια η Philips τον θυμήθηκε και τον εξέδωσε κανονικά το 1991 με εντελώς καινούργια όμως εξώφυλλα! Σήμερα πια είναι σπάνιος, ενώ ποτέ δεν έχει εκδοθεί σε ψηφιακή μορφή.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Μίμης Πλέσσας: Εκείνη τη νύχτα (1974)

Φυσικά και δεν ήταν πολιτικός συνθέτης ο Μίμης Πλέσσας με τα κοσμαγάπητα τραγούδια του στο δεύτερο μισό κυρίως της δεκαετίας του '60 που μας έκαναν όλους κάποτε να ονειροπολούμε και να ερωτευόμαστε! 
Ωστόσο μέσα στο τεράστιο δισκογραφικό του έργο μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρεις κύκλους τραγουδιών που θα μπορούσαν συμβατικά να θεωρηθούν ως μια πολιτική τριλογία.
Αναφέρομαι πρώτα στο δίσκο "Μίλα μου για τη Λευτεριά" που ηχογραφήθηκε το 1970, μεσούσης δηλαδή της χούντας των συνταγματαρχών, όπερ και αποτέλεσε αξεπέραστο εμπόδιο για την ελεύθερη κυκλοφορία του, πράγμα που έγινε τελικά το 1974.
Ο δεύτερος δίσκος αυτής της "τριλογίας" εκδόθηκε το σημαδιακό έτος 1974 με τίτλο "Εκείνη τη νύχτα", ενώ τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε κι ένας τρίτος δίσκος ανάλογου ύφους με τίτλο "Χαμένα χρόνια".
Από την τριάδα αυτή προσωπικά θεωρώ αξιολογότερο το δίσκο "Εκείνη τη νύχτα", τον μεσαίο της σειράς, που έχει στίχους του Γιώργου Καλαμαριώτη, γνωστού μας και από τις συνεργασίες του με τον Αργύρη Κουνάδη και τον Γρηγόρη Σουρμαΐδη. Ο δίσκος βέβαια μέσα στην καταιγίδα του πολιτικού τραγουδιού πέρασε σχεδόν απαρατήρητος και σιγά σιγά ξεχάστηκε εντελώς, αν και η Lyra φρόντισε το 2010 να μας τον ξαναθυμίσει με την ψηφιακή του επανέκδοση.

Ο "Δρόμος" του Μάνου Λοΐζου από το 2ο Λύκειο Καστοριάς

Η σημερινή σχολική γιορτή μας για την επέτειο του Πολυτεχνείου συνδυάστηκε μ' ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα τραγουδοποιού Μάνου Λοΐζου που πολλά τραγούδια του έχουν συνδεθεί με την επέτειο αυτή και τραγουδιούνται πάντα με το ίδιο μεράκι ακόμη και από τις νεότερες γενιές.
Εδώ λοιπόν ακούμε και βλέπουμε τη μικρή μουσική ομάδα του σχολείου μας, χορωδία και σόλο εκτελεστές οργάνων με επικεφαλής τον τρομπετίστα μας Χάρη. Ερμηνεύουν με πηγαίο αυθορμητισμό το εμβληματικό τραγούδι του συνθέτη "Ο δρόμος" με στίχους της Κωστούλας Μητροπούλου.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Δώρος Γεωργιάδης: Χίλια εννιακόσια τίποτα (1974)

Με ρυθμό ένα δίσκο το χρόνο και με μεγάλη εμπορική αποδοχή συνέχισε ο Δώρος Γεωργιάδης το τακτικό του δισκογραφικό παρών στο διάστημα της μεγάλης καταξίωσής του, δηλαδή την τετραετία 1971-1974.
Μετά λοιπόν τις προηγούμενες δουλειές του ("Ταξίδευα παιδί κι εγώ", "Αν ήμουν πλούσιος", "Δύσκολη ζωή"), το 1974, τη χρονιά της Μεταπολίτευσης και της κατακλυσμιαίας εισβολής του πολιτικού τραγουδιού και του Μίκη Θεοδωράκη, ο Δώρος Γεωργιάδης ηχογράφησε το δίσκο "Χίλια εννιακόσια τίποτα" σε στίχους και πάλι της Σώτιας Τσώτου με εξαίρεση ένα τραγούδι που είχε στίχους του Γ. Σερδάρη.
Αυτή τη φορά το ελαφρολαϊκό χρώμα υποχωρεί διακριτικά και εμπλουτίζεται η ενορχήστρωση με πιο μοντέρνα στοιχεία. Συγχρόνως στην ερμηνεία εκτός από τον ίδιο τον συνθέτη έχουμε και μια καινούργια φωνή που μόλις ξεκινούσε το βηματισμό της στο ελληνικό τραγούδι. Ήταν η Κύπρια νεαρή τραγουδίστρια Άννα Βίσσυ (τότε ακόμη γραφόταν με "ύψιλον"!) που ερμηνεύει το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου με τίτλο "Μη βάζεις μαύρο", το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην άμεση καθιέρωσή της. Στο δίσκο μάλιστα μοιράζεται με τον συνθέτη και την ερμηνεία του τραγουδιού "Νικήσαμε".

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Δώρος Γεωργιάδης: Δύσκολη ζωή (1973)

"Δύσκολη ζωή" είναι ο τίτλος του τρίτου προσωπικού δίσκου του τραγουδοποιού Δώρου Γεωργιάδη. Είχαν προηγηθεί οι πολύ πετυχημένοι εμπορικά "Ταξίδευα παιδί κι εγώ" (1971) και "Αν ήμουν πλούσιος" (1972). Ίσως μάλιστα να πρέπει να θεωρείται τέταρτος, αν συνυπολογίσουμε την πρώτη εκτέλεση του κύκλου τραγουδιών "Πανόραμα" (1971) του Μίμη Πλέσσα που έχει αποκλειστικό ερμηνευτή τον Δώρο Γεωργιάδη.
Κι αυτός ο δίσκος σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία ακολουθώντας την ίδια αισθητική γραφή του ελαφρολαϊκού χρώματος που είχαν και οι δύο προηγούμενοι. Οι στίχοι πάντα της Σώτιας Τσώτου. Αρκετά τραγούδια ακούστηκαν πολύ και σίγουρα οι παλιότεροι ακροατές θα τα θυμούνται ακόμα. Κυρίως τα τέσσερα πρώτα ("Ο Ρωμιός", "Δύσκολη ζωή", "Το κορίτσι μου και δυο δεκάρες", "Θέλω αλλά πώς"). Ειδικά το τέταρτο ήταν η μεγάλη μου αδυναμία εκείνα τα χρόνια!