Κώστας Τουρνάς: Τώρα ! (1980)

Επιχειρώντας μια νέα εκκίνηση της καριέρας του με το άλμπουμ «Αγαπημένη» (1979) ο Κώστας Τουρνάς συνεχίζει δυναμικά στο χώρο της δισκογραφίας το 1980 με τον 7ο προσωπικό του δίσκο που επιγράφεται «Τώρα!» και παράλληλα με ευρύτερες συνεργασίες ως συνθέτης τραγουδιών για άλλους ερμηνευτές, πρώτα για τη Χριστιάνα («Τι να μας κάνει η νύχτα») κι αμέσως μετά για την Ελπίδα, με την οποία είχε ήδη μια πρώτη συνάντηση την προηγούμενη χρονιά. 

Ο δίσκος «Τώρα!» συγκροτείται από δώδεκα καινούργια τραγούδια σε δική του μουσική και στίχους με εξαίρεση το τραγούδι «Γεφύρι της ζωής σου» που υπογράφει μουσικά ο Δημήτρης Ψαριανός, αλλά και το ιστορικό τραγούδι «UFO» που έχει στίχους του Γιάννη Μαρίνου. Το συγκεκριμένο τραγούδι αρχικά είχε κυκλοφορήσει ξεχωριστά σε maxi single, πριν ενσωματωθεί τελικά ως φινάλε στο άλμπουμ και είναι το τραγούδι που έγραψε ο Κώστας Τουρνάς για το διαγωνισμό της Eurovision συνεργαζόμενος με το φωνητικό γκρουπ Επίκουροι (Αχιλλέας Μιχαηλίδης, Ζαχαρίας Μιχαηλίδης, Εύα Τσελίδου). Το τραγούδι ωστόσο δεν προκρίθηκε από την επιτροπή της ΕΡΤ, αν και ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί, και τελικά στη Eurovision πήγε το τραγούδι «Ωτοστόπ» με την Άννα Βίσση, την οποία παραδόξως συνόδευαν επί σκηνής οι Επίκουροι!

Πάντως ο δίσκος αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευπώλητος (έγινε χρυσός), ίσως λόγω του θορύβου που προκλήθηκε από το παρασκήνιο της προκριματικής διαδικασίας για τη Eurovision, ίσως και λόγω του πιασάρικου ρυθμού του ομότιτλου τραγουδιού που ακούστηκε πολύ. Πέρα από τα δύο αυτά τραγούδια όμως ο δίσκος ανέδειξε κι άλλα σουξέ, κάποια από τα οποία είναι και όμορφα τραγούδια, όπως: «Αυτή που έφυγε», «Δε μετανιώνω», «Κάνε ό,τι σ' αρέσει», «Μη της το πεις» και πάνω απ' όλα η τρυφερή μπαλάντα «Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο», μια τολμηρή για την εποχή της ελεγεία για την ομοφυλοφιλία εμπνευσμένη από την ανοιχτή παραδοχή του Γιώργου Μαρίνου για την ερωτική του επιλογή, με τον οποίο άλλωστε ο Τουρνάς θα συνεργαστεί στη συνέχεια στο άλμπουμ «Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει» (1982).

Κώστας Τουρνάς: Αγαπημένη (1979)

Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Στο σινεμά» (1976) ακολούθησε μια τρίχρονη ανάπαυλα από τη δισκογραφική δραστηριότητα του Κώστα Τουρνά με εξαίρεση ένα χορευτικό maxi single με τίτλο «Dance On» που κυκλοφόρησε το 1978. 

Το 1979 λοιπόν επανήλθε και πάλι στο προσκήνιο με τον κύκλο τραγουδιών «Αγαπημένη», 6ο κατά σειρά προσωπικό του δίσκο με ένδεκα καινούργια τραγούδια σε μουσική, ερμηνεία και ενορχήστρωση δική του, ενώ στους στίχους βρίσκουμε για πρώτη φορά και κάποιες συνεργασίες. Συγκεκριμένα, το τραγούδι «Φωνή» έχει στίχους του Μάνου Κουφιανάκη, το «Αν γράψω ένα τραγούδι» στίχους του Γιώργου Οικονομίδη, ενώ το τραγούδι «Στον Κώστα Τουρνά» έχει στίχους του Σ. Στρογγυλόπουλου και μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου, ο οποίος και το ενορχήστρωσε. Στα υπόλοιπα οι στίχοι είναι του Τουρνά.

Ακριβώς λοιπόν αυτά τα ανοίγματα και σε άλλους δημιουργούς φανερώνουν και μια μετατόπιση του προσωπικού ύφους του Κώστα Τουρνά προς την κατεύθυνση του «έντεχνου» ήχου, ιδιαίτερα στον τομέα της ενορχήστρωσης. Χαρακτηριστικό άλλωστε είναι ότι το τραγούδι «Φωνή» είναι γραμμένο σε ρυθμό ζεϊμπέκικο! Ούτως ή άλλως από την επόμενη δεκαετία θα βρούμε πλέον να γεφυρώνεται πολύ πιο φανερά το χάσμα που χώριζε παλιότερα το μοντέρνο (ποπ) τραγούδι με το λαϊκό. Πάντως ο δίσκος αυτός του Τουρνά, παρόλο που δεν ακούστηκε ιδιαίτερα στην εποχή του, περιέχει όμορφα τραγούδια, όπως: «Φωνή», «Στον Κώστα Τουρνά», «Αγαπημένη», «Τον Σεπτέμβρη». Μια λυρική διάθεση είναι εμφανής στα περισσότερα και γιαυτό το πιάνο έχει κεντρική θέση στην ενορχήστρωση.

Να σημειώσω ότι στην ερμηνεία του τραγουδιού «Πού να 'σαι εσύ» συμμετέχει και η Ελπίδα και ότι στην ψηφιακή επανέκδοση του δίσκου το 1996 ενσωματώθηκε και το χορευτικό θέμα από το single «Dance On» σε διπλή μάλιστα μορφή, μία φωνητική και μία ορχηστρική.

Κώστας Τουρνάς: Στο σινεμά (1976)

Το 1974 με το τραγούδι «2009 μ.Χ.» ο εικοσιπεντάχρονος τότε ποπ τραγουδοποιός Κώστας Τουρνάς οραματιζόταν με αισιοδοξία το μακρινό του μέλλον, όταν θα έφτανε τα 60 του! Το 2009 ήδη πέρασε προ πολλού και ο Τουρνάς συμπληρώνει σήμερα αισίως τα 77 χρόνια ζωής, αφού γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1949 στην Τρίπολη, μπήκε στο χώρο της μουσικής στα εφηβικά του ακόμη χρόνια, ενώ από τις αρχές του '70, αρχικά με το συγκρότημα των Poll κι από το 1972 ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, συνεχίζει μια γόνιμη πορεία στο χώρο του ποπ και ροκ τραγουδιού χωρίς διακοπές μέχρι τις μέρες μας, περισσότερο πια με ζωντανές εμφανίσεις και λιγότερο με ενεργή δισκογραφική παρουσία.

Ο Τουρνάς ξεκίνησε την ανεξάρτητη πορεία του το 1972 με το ιστορικό άλμπουμ «Απέραντα χωράφια» (κυκλοφόρησε το 1973), ακολούθησαν τα «Αστρόνειρα» (1973), το «Κυρίες και κύριοι» (1974) και τα «Λευκά φτερά» (1975) - αφού στο μεταξύ μας έδωσε κι ένα άλμπουμ παιδικού και θρησκευτικού περιεχομένου με τίτλο «Επί γης ειρήνη...» (1974) - για να φτάσουμε στο πέμπτο προσωπικό του άλμπουμ το 1976 που επιγράφεται «Στο σινεμά» ολοκληρώνοντας έτσι έναν πρώτο δημιουργικό κύκλο, το οποίο θα ακολουθήσει μια τριετής ανάπαυλα μέχρι την επόμενη προσωπική του δουλειά. 

Το άλμπουμ συγκροτείται από δεκατέσσερα τραγούδια στο οικείο ύφος του συνθέτη, όλα σε δική του μουσική, στίχους, ερμηνεία και ενορχήστρωση. Αρκετά από αυτά ξεχώρισαν και πέρασαν στο κοινό, όπως: «Ο τελευταίος παράδεισος», «Λεν'», «Στο σινεμά». Ερωτική και κοινωνικού προσανατολισμού θεματολογία με μια έντονη διάθεση νοσταλγίας και αναπόλησης της παιδικότητας μέσα από τις μαγικές εικόνες του σινεμά, όλα σωστά και αρμονικά δεμένα με τις απλές μελωδίες των τραγουδιών. Στην ψηφιακή επανέκδοση του δίσκου προστέθηκε και το τραγούδι «Δεν έχει άλλη Ελλάδα» που ερμηνεύει μαζί με τον ποπ τραγουδιστή Τάκη Αντωνιάδη από ηχογράφηση του 1977 με διεύθυνση ορχήστρας του Μάικ Ροζάκη.

Σταύρος Λογαρίδης: Οικογένεια Ζαρντή (1983)

Από τα μέσα κιόλας της δεκαετίας του '70 ο Σταύρος Λογαρίδης βρέθηκε να υπηρετεί το χώρο της σκηνικής μουσικής χάρις στη φιλία που τον συνέδεε με τον σκηνοθέτη Κώστα Φέρρη, συνεργάτη του άλλωστε (στιχουργό) στις πρώτες του ανεξάρτητες δουλειές στον τομέα της τραγουδοποιίας. Το 1974 λοιπόν έγραψε τη μουσική για την ταινία «Φόνισσα» που σκηνοθέτησε ο Φέρρης, ενώ δυο χρόνια αργότερα ξανασυναντήθηκαν στην τηλεοπτική σειρά «Μενεξεδένια πολιτεία» (1976). Το 1979 ο Λογαρίδης έλαβε μέρος ως ηθοποιός στην ταινία του Νίκου Ζερβού «Εξόριστος στην κεντρική λεωφόρο», ενώ το 1981 επένδυσε μουσικά την ταινία «Οι απέναντι» του Γιώργου Πανουσόπουλου, για να κλείσει αυτός ο κύκλος το 1983 με τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά «Οικογένεια Ζαρντή» που σκηνοθέτησε ο Κώστας Φέρρης.

Με εξαίρεση τη μουσική για τη «Μενεξεδένια πολιτεία» που δεν εκδόθηκε ποτέ στην ολοκληρωμένη της μορφή, όλες οι υπόλοιπες σκηνικές συνθέσεις του Σταύρου Λογαρίδη πέρασαν νωρίς και στη δισκογραφία. Το 1982 λοιπόν κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Προσεχώς» με το μουσικό υλικό των ταινιών «Η Φόνισσα» και  «Οι απέναντι», ενώ το 1983 κυκλοφόρησε ανεξάρτητα το ολοκληρωμένο soundtrack της τηλεοπτικής σειράς «Οικογένεια Ζαρντή» που θα μας απασχολήσει σήμερα.

Η σειρά λοιπόν «Οικογένεια Ζαρντή» βασίστηκε στο όμώνυμο μυθιστόρημα του Κώστα Δ. Χατζηαργύρη που εκδόθηκε το 1950. Τη σκηνοθέτησε ο Κώστας Φέρρης σε δικό του σενάριο με τη συνεργασία του ηθοποιού Νικηφόρου Νανέρη. Προβλήθηκε από την ΕΡΤ σε 14 συνολικά επεισόδια κι έλαβαν μέρος οι ηθοποιοί: Νίκος Τζόγιας, Γιάννης Βόγλης, Πηνελόπη Πιτσούλη, Κωνσταντίνος Τζούμας, Σωτηρία Λεονάρδου, Θεόδωρος Έξαρχος, Δημήτρης Ιωακειμίδης και άλλοι, ενώ σε μερικά επεισόδια εμφανίστηκε ως ηθοποιός και ο Παύλος Σιδηρόπουλος. 

Το soundtrack της σειράς αποτελεί την πιο ώριμη και ολοκληρωμένη δουλειά του Σταύρου Λογαρίδη για σκηνική χρήση. Περιλαμβάνει τραγούδια, αλλά και οργανικά μέρη. Τους στίχους έγραψε ο Κώστας Φέρρης με εξαίρεση το «Πρώτο τραγούδι» που ακούγεται σε επανεκτέλεση, το οποίο έχει στίχους του Μανώλη Ρασούλη και γράφτηκε για το άλμπουμ «Σταύρος Λογαρίδης» (1978). Επισημαίνω επίσης ότι το τραγούδι «Saigon» προέρχεται από το soundtrack της ταινίας «Οι απέναντι». Το ορχηστρικό «Αετοί στο δοξάρι του Γιώργου» αναφέρεται στον δεξιοτέχνη του βιολιού Γιώργο Μαγγλάρα που συμμετέχει ως σολίστ, ενώ το ορχηστρικό «Αυτοσχεδιασμός στο σπίτι» έχει ως συνδημιουργό τον Δημήτρη Πουλικάκο. 

Την ενορχήστρωση έκανε ο Λογαρίδης που τραγούδησε κιόλας κι έπαιξε όλα τα όργανα της ορχήστρας με κάποιες μικρές συμπράξεις, όπως του Κώστα Στρατηγόπουλου στην κιθάρα, του Δημήτρη Πουλικάκου στο συνθεσάιζερ και της Αριάδνης McKinnon Andrew στο πιάνο. Ολόκληρο το soundtrack αυτό μαζί με το υλικό του δίσκου «Προσεχώς» ενσωματώθηκε αργότερα σε μια ενιαία ψηφιακή έκδοση που κυκλοφόρησε το 1995 με τίτλο «Μουσική για εικόνα».

Σταύρος Λογαρίδης, Δημήτρης Πουλικάκος: Τα παιδία παίζει (2009)

Πριν από 73 χρόνια, στις 21 Σεπτεμβρίου 1953, γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Σταύρος Λογαρίδης (1953-2022), ο οποίος ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '70 ως μέλος του ποπ σχήματος Poll (μαζί με τον Κώστα Τουρνά και τον Robert Williams) και συνέχισε με το συγκρότημα Ακρίτες, για να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία στη συνέχεια παρουσιάζοντας κατά καιρούς κάμποσες ενδιαφέρουσες συνθετικές δουλειές, ενώ έδειξε ενδιαφέρον και για το σκηνικό χώρο γράφοντας μουσική για τον κινηματογράφο (σε συνεργασία κυρίως με τον Κώστα Φέρρη) και την τηλεόραση.

Στο διπλό άλμπουμ «Τα παιδία παίζει» ο Σταύρος Λογαρίδης μοιράζεται το υλικό με τον γερόλυκο του ελληνικού ροκ Δημήτρη Πουλικάκο, ένα υλικό εντελώς ετερόκλητο, αφού συγκροτείται με πρωτότυπες συνθέσεις, επανεκτελέσεις, αλλά και ζωντανές ηχογραφήσεις των δύο καλλιτεχνών από διάφορες συναυλίες τους. Ουσιαστικά λοιπόν πρόκειται για ένα τσουβάλιασμα ανόμοιων ηχογραφημάτων που ενοποιούνται στοιχειωδώς μόνο από την παρουσία και την ερμηνεία των δύο κατά συνθήκην συνεργατών. 

Από τα βασικά χαρακτηριστικά της έκδοσης είναι το άνοιγμα του Σταύρου Λογαρίδη σε συναδέλφους του που δραστηριοποιούνται σε διαφορετικούς μουσικούς χώρους, όπως οι τραγουδοποιοί Νίκος Ζούδιαρης και Κώστας Λειβαδάς, αλλά και οι στιχουργοί Λίνα Δημοπούλου και Ελένη Ζιώγα με υλικό παρμένο εν μέρει από το άλμπουμ «Ξαφνικά καλοκαίρι» (2007). Ενδιαφέρουσες είναι οι επανεκτελέσεις επιλεγμένων κομματιών από το διεθνές ρεπερτόριο, όπως συνθέσεις των Mick Jagger, Paul Anka και David Bowie, ενώ το δικό του (μεταθανάτιο) «παρών» δίνει και ο Παύλος Σιδηρόπουλος με τον εμβληματικό «Μπάμπη τον Φλου». Έχουμε επίσης και δύο οργανικά θέματα, ένα από τον καθένα, από τα οποία η σύνθεση του Σταύρου Λογαρίδη αποτελεί το βασικό θέμα της μουσικής του για την παλιά τηλεοπτική σειρά «Μενεξεδένια πολιτεία» (1975). Η μεγάλη έκπληξη όμως βρίσκεται στο φινάλε του άλμπουμ, όπου ο Δημήτρης Πουλικάκος μας δίνει μια εντελώς ιδιόμορφη στα όρια του γκροτέσκου διασκευή του κλασικού λαϊκού τραγουδιού «Υπάρχω» των Χρήστου Νικολόπουλου και Πυθαγόρα που είχε σφραγίσει με την ερμηνεία του ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Νίκος Σκαλκώτας: Έργα μουσικής δωματίου (1980)

Θα σταθούμε σήμερα σε μια σημαντική έκδοση της ΕΜΙ αφιερωμένη κυρίως στο πολυδιάστατο έργο του Νίκου Σκαλκώτα στον τομέα της μουσικής δωματίου που καλύπτει πάνω από το ένα τρίτο της συνολικής του εργογραφίας και αποτυπώνει τις ανησυχίες και τις διαρκείς αναζητήσεις του συνθέτη μέσα από τα ατονικά ή δωδεκαφθογγικά ρεύματα που κυριαρχούσαν στην ευρωπαϊκή μουσική της εποχής του.

Η έκδοση δομείται άτυπα πάνω σε δυο ανισοβαρείς ενότητες, από τις οποίες η πρώτη περιλαμβάνει συνθέσεις για μικρή ορχήστρα εγχόρδων οργάνων. Συγκεκριμένα, έχουμε τα έργα: «10 Σκίτσα για έγχορδα», σύνθεση πιθανότατα του 1940, και «5 Ελληνικοί Χοροί» (Ηπειρώτικος, Κρητικός, Τσάμικος, Αρκαδικός Κλέφτικος), μια επιλογή από το corpus των 36 Ελληνικών Χορών που γράφτηκαν κατά το διάστημα 1933-1936. Τα έργα εκτελεί η Μικρή Ορχήστρα Εγχόρδων υπό τη διεύθυνση του βιολονίστα και αρχιμουσικού Τάτση Αποστολίδη.

Η δεύτερη και πολύ ευρύτερη ενότητα καλύπτεται εξολοκλήρου από συνθέσεις μουσικής δωματίου με ποικίλους οργανικούς συνδυασμούς από ένα μέχρι τέσσερα όργανα. Ξεχωρίζουν οι τριμερείς «Σονατίνες για Πιάνο και Βιολί» αρ. 3 και αρ. 4 (έργα του 1935) που ερμηνεύουν η Ντιάνα Βρανούση (πιάνο) και η Νίνα Πατρικίδου (βιολί). Η Ντιάνα Βρανούση ερμηνεύει επίσης το τρυφερό «Νανούρισμα» για σόλο πιάνο, εικοστό στη σειρά των «32 Κομματιών για Πιάνο» που συνέθεσε ο Σκαλκώτας το 1940.

Η έκδοση περιλαμβάνει επίσης το δημοφιλές και πολυεκτελεσμένο «Τρίο για Πιάνο, Βιολί και Βιολοντσέλο», έργο της περιόδου 1937-1939 που επιγράφεται «Οκτώ Παραλλαγές πάνω σ' ένα Ελληνικό Θέμα» και αναπτύσσεται σε εννέα μέρη (θέμα και παραλλαγές). Παίζουν: Νέλλη Σεμιτέκολο (πιάνο), Δημήτρης Βράσκος (βιολί) και Χρήστος Σφέτσας (βιολοντσέλο). Σημαντικό επίσης είναι το 3ο «Κουαρτέτο Εγχόρδων», έργο του 1935 σε τρία μέρη (Allegro moderato, Andante, Allegro vivace) που ερμηνεύει εξαιρετικά το σπουδαίο Ελληνικό Κουαρτέτο αποτελούμενο από τους Τάτση Αποστολίδη (βιολί), Έρση Καγκελάρη (βιολί), Γιάννη Βατικιώτη (βιόλα) και Σωτήρη Ταχιάτη (βιολοντσέλο). Ο Τάτσης Αποστολίδης με τον Γιάννη Βατικιώτη ερμηνεύουν επίσης το τριμερές  «Ντούο για Βιολί και Βιόλα», έργο του 1939 (ή 1940).

Στο τελευταίο μέρος της έκδοσης έχουμε την ολοκληρωμένη ηχογράφηση των πέντε συνολικά συνθέσεων του Νικου Σκαλκώτα για Βιολοντσέλο και Πιάνο που χρονολογούνται κατά την τελευταία διετίας της ζωής του (1948-1949). Συγκεκριμένα, έχουμε την τριμερή «Σονατίνα για Βιολοντσέλο και Πιάνο» και τις μονομερείς σύντομες συνθέσεις «Τρυφερή μελωδία», «Largo», «Μπολερό» και «Μικρή Σερενάτα». Τα ερμηνεύουν ο Σωτήρης Ταχιάτης στο βιολοντσέλο και ο Γιάννης Γ. Παπαϊωάννου στο πιάνο.

Η έκδοση είναι εξαιρετικά φροντισμένη με πλούσιο ένθετο βιβλιαράκι που περιλαμβάνει αναλυτικά τους τίτλους των έργων, ένα άκρως κατατοπιστικό εργοβιογραφικό σημείωμα για τον μεγάλο συνθέτη, καθώς κι ένα πληροφοριακό αναλυτικό κείμενο για τα περιεχόμενα έργα με την έγκυρη υπογραφή του ιστορικού της μουσικής Γιώργου Β. Μονεμβασίτη.

Νίκος Σκαλκώτας: 36 Ελληνικοί Χοροί για Ορχήστρα (1991)

Ανοίγουμε και πάλι μια μικρή παρένθεση στη συνήθη ροή των μουσικών μας θεμάτων, για να επανέλθουμε στον κορυφαίο Έλληνα λόγιο συνθέτη Νίκο Σκαλκώτα (1904-1949) με αφορμή τη σημερινή επέτειο του θανάτου του που συνέβη πριν από 77 χρόνια, στις 19 Σεπτεμβρίου 1949, όταν ήταν μόλις 45 χρόνων έχοντας ωστόσο προλάβει να καταθέσει ένα ογκώδες σε έκταση και ανεκτίμητο σε ποιότητα έργο νεωτερικής μουσικής γραφής εναρμονισμένης με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά ρεύματα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Τα έργα του ξεπερνούν τα 170 και οι αυθεντικές τους παρτιτούρες φυλάσσονται στο Αρχείο Σκαλκώτα στην Αθήνα. Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στον τομέα της ατονικής ή σειραϊκής γραφής. 

Από το σπουδαίο λοιπόν αυτό έργο ο χρόνος έχει αναδείξει ως το δημοφιλέστερο τους περίφημους «Ελληνικούς Χορούς» του, 36 συνολικά διαρθρωμένους σε τρεις σειρές των 12 χορών η καθεμιά. Ο Σκαλκώτας ξεκίνησε να συνθέτει τους χορούς εμπνευσμένος από την ελληνική παράδοση ενόσω ακόμη βρισκόταν στη Γερμανία και τους ολοκλήρωσε μετά τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα (1933), όταν συνεργάστηκε και με τη μουσικολόγο και λαογράφο Μέλπω Μερλιέ. Όλοι οι χοροί επιγράφονται με βάση την τοπική τους προέλευση, ενώ αρκετοί από αυτούς έχουν την ίδια ονομασία (με διαφορετική αρίθμηση), όχι γιατί έχουν την ίδια μελωδική βάση, αλλά γιατί η αρχική τους μελωδία έχει την ίδια καταγωγή. Γιαυτό και βρίσκουμε μέσα στο corpus των χορών αρκετούς «Κλέφτικους», «Πελοποννησιακούς», «Μακεδονικούς» ή «Κρητικούς» χορούς εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους. Η αρχική τους γραφή ήταν για ορχήστρα, αλλά ο σύνθέτης δε δίστασε να επαξεργαστεί επανειλημμένα το υλικό του προσαρμόζοντάς το σε ποικίλες φόρμες, όπως για κουαρτέτο εγχόρδων, ορχήστρα πνευστών ή ορχήστρα εγχόρδων. Στην τελευταία εκδοχή μάλιστα τέσσερις επιλεγμένοι Χοροί του («Χωστιανός», «Κλέφτικος», «Πελοποννησιακός», «Ηπειρώτικος») αποτέλεσαν το υλικό μιας ιστορικής ηχογράφησης που πραγματοποίησε το 1956 στη Νέα Υόρκη ο διάσημος Έλληνας αχριμουσικός Δημήτρης Μητρόπουλος συστήνοντας έτσι πολύ δυναμικά τον συνθέτη στο διεθνές κοινό, έστω και μετά το θάνατό του.

Ο βιολοντσελίστας και αρχιμουσικός Βύρων Φιδετζής ηχογράφησε το σύνολο των 36 Ελληνικών Χορών για Ορχήστρα του Νίκου Σκαλκώτα κατά το διάστημα 23 Ιουλίου μέχρι 2 Οκτωβρίου 1990 στο Studio "500" της Τηλεόρασης του Σβεντλόφσκ (στην πρώην Σοβιετική Ένωση) διευθύνοντας την Κρατική Φιλαρμονική Ορχήστρα των Ουραλίων. Κατά κανόνα χρησιμοποιήθηκαν οι αναθεωρημένες τελικές ενορχηστρώσεις του συνθέτη που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διετία 1948-1949, λίγο πριν από το θάνατό του. Το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό και απόλυτα εύηχο καθιστώντας το συνολικό ακρόαμα ως την ιδανικότερη ίσως εισαγωγή ενός αμύητου ακροατή στο μαγικό κόσμο της λόγιας μουσικής.

Διονύσης Τσακνής, Κώστας Τριπολίτης: Γέφυρες (2002)

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μεσολάβησαν από την πρώτη συνεργασία του Διονύση Τσακνή με τον στιχουργό Κώστα Τριπολίτη, η οποία ξεκίνησε το 1987 με το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου «Το τρίτο μάτι» και συνεχίστηκε το 2002 με το ολοκληρωμένο άλμπουμ «Γέφυρες» που εκδόθηκε από τη βραχύβια δισκογραφική εταιρεία Nitro Music υπό την ετικέτα Fresco. Αυτή η επανεμφάνιση του Τριπολίτη ήρθε μετά από δέκα σχεδόν χρόνια απουσίας από το προσκήνιο, μετά δηλαδή από την έκδοση του άλμπουμ «Συγγνώμη για την άμυνα» (1992) του Θάνου Μικρούτσικου, και συνιστά την τελευταία ολοκληρωμένη του συνεισφορά στην ελληνική δισκογραφία.

Οι «Γέφυρες» είναι ένας ενδαφέρων κύκλος ένδεκα τραγουδιών κι ενός οργανικού φινάλε («Το κοινό»), από τα οποία ο Τριπολίτης έγραψε τα εννέα. Τα υπόλοιπα δύο τραγούδια έχουν στίχους του συνθέτη, ο οποίος έγραψε τη μουσική, ενορχήστρωσε και ερμήνευσε όλα τα τραγούδια έχοντας πάντως δίπλα του και σημαντικές παρουσίες, όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης και οι Σπείρα-σπείρα, ο Δημήτρης Μητροπάνος («Του Τσιτσάνη η συννεφιά»), ο Γιώργος Μεράντζας, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Φίλιππος Πλακιάς και μέλη της Χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου. 

Η μουσική σε κάποιες περιπτώσεις ξεφεύγει από τα πλαίσια του οικείου ροκ ήχου του συνθέτη και αγγίζει το χώρο του λαϊκού τραγουδιού λειτουργώντας έτσι ως μια «γέφυρα» ανάμεσα σε τόσο ετερόκλητες μουσικές εκφάνσεις. Η ενορχήστρωση υπηρετεί σωστά τις μουσικές αυτές μεταλλάξεις χάρις στην παρουσία ικανών μουσικών, όπως ο Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά, ο Μανόλης Καραντίνης στο μπουζούκι και τον μπαγλαμά, ο Δημήτρης Σταρόβας στις κιθάρες και ο Γιώτης Κιουρτσόγλου στο ηλεκτρικό μπάσο.

Διονύσης Τσακνής: Το τρίτο μάτι (1987)

Παραμένοντας στη δισκογραφία του σημαντικού στιχουργού Κώστα Τριπολίτη θα σταθούμε στη διπλή συνεργασία που είχε με τον τραγουδοποιό Διονύση Τσακνή και μάλιστα με απόσταση 15 χρόνων μεταξύ των δύο συναντήσεών τους. 

Το 1987 λοιπόν από τη Minos κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Το τρίτο μάτι» που αποτελεί την τρίτη δισκογραφική κατάθεση του Διονύση Τσακνή, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί το 1983 με τον πρωτόλειο προσωπικό του δίσκο «Η μπαλάντα του ταξιδιώτη», για να ακολουθήσει το 1986 το άλμπουμ «Καλή ακρόαση», όπου μοιραζόταν το υλικό με τη Σοφία Βόσσου. Το ομότιτλο τραγούδι που ακούμε στην έναρξη του δίσκου έχει στίχους του Κώστα Τριπολίτη και διακρίνεται από τα γνωστά χαρακτηριστικά της αιχμηρής και οξυδερκούς στιχουργικής του. 

Το άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα συνολικά τραγούδια, όλα σε μουσική και ερμηνεία του Διονύση Τσακνή, ενώ δικοί του είναι και οι στίχοι, εξαιρουμένου προφανώς του εναρκτήριου τραγουδιού, όπως προαναφέραμε. Ο ίδιος επίσης φρόντισε και την ενορχήστρωση που κινείται σε ένα ύφος ηλεκτρικού ροκ ήχου χαμηλών τόνων μέσα σε ένα κλίμα διάχυτου πεσιμισμού που συμπορεύεται και με το πνεύμα των στίχων. Ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, ηλεκτρικό μπάσο, συνθεσάιζερ και κρουστά διαμορφώνουν το ηχητικό τοπίο, ενώ στο ωραιότερο ίσως τραγούδι του δίσκου στο φινάλε («Αιχμάλωτος της νύχτας») η ενορχήστρωση εμπλουτίστηκε και με έγχορδα και πνευστά με τη συμμετοχή της Ευανθίας Ρεμπούτσικα στο βιολί και του Πλούταρχου Ρεμπούτσικα στο βιολοντσέλο. Στα φωνητικά είναι η Βούλα Καραχάλιου, ενώ συμμετέχει και χορωδία.