Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Τα ωραιότερα τραγούδια μου (1974)

Λίγο μετά την αποχώρησή της Βίκυς Μοσχολιού από τη Philips η εταιρία της ετοίμασε ένα αποχαιρετιστήριο άλμπουμ με τα "Ωραιότερα τραγούδια" της, όπως το ονόμασε, για να θυμίσει μερικές πραγματικά υπέροχες στιγμές που απέφερε αυτή η σύντομη συνεργασία. 
Το άλμπουμ περιλαμβάνει 14 τραγούδια με τη μερίδα του λέοντος να ανήκει στον Δήμο Μούτση που συμμετέχει με επτά τραγούδια παρμένα από τους δίσκους "Συνοικισμός Α" (1972) και "Στροφές" (1973). Ο Γιώργος Ζαμπέτας επίσης έχει δυναμική παρουσία με τέσσερα τραγούδια, τα οποία - με εξαίρεση τον εμβληματικό "Αλήτη" - προέρχονται από το δίσκο "Περιπέτειες" (1972). Επίσης έχουμε άλλα τρία εξαιρετικά τραγούδια, δύο του Άκη Πάνου ("Πρέπει", "Θα κλείσω τα μάτια") και τη "Μεσόγειο" του Ζορζ Μουστακί διασκευασμένη στα ελληνικά με στίχους του Δημήτρη Χριστοδούλου.
Όπως είναι φανερό, όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι πασίγνωστα και βρίσκονται εύκολα σε αμέτρητες συλλογές της τραγουδίστριας, αν και ο δίσκος στη συγκεκριμένη αναλογική μορφή που σας παρουσιάζω δεν έχει ψηφιοποιηθεί ποτέ και είναι πια σπάνιος και ξεχασμένος.

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Τραγουδά Ξαρχάκο, Σπανό, Κηλαηδόνη (1973)

Μετά από τρία χρόνια παραμονής στη Philips και τη συμμετοχή της σε τρεις μεγάλους δίσκους ("Ιερά Οδός", "Περιπέτειες", "Συνοικισμός Α"), καθώς και με έναν απολύτως προσωπικό δίσκο ("Στροφές") σε μουσική του Δήμου Μούτση, η Βίκυ Μοσχολιού επανήλθε στην κοιτίδα της, στην Columbia, όπου θα παραμείνει την επόμενη τριετία, πριν μετακομίσει εκ νέου, αυτή τη φορά στη Lyra, όπου θα ολοκληρώσει τη διαδρομή της στη δεκαετία του '70. 
Σαν προανάκρουσμα λοιπόν της νέας τους συνεργασίας η Columbia έδωσε στην κυκλοφορία το 1973 μια ακόμη προσωπική συλλογή της τραγουδίστριας με επιλεγμένες στιγμές από τη σύμπραξή της με τρεις σημαντικούς συνθέτες από το τεράστιο οπλοστάσιό της εταιρίας, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Γιάννη Σπανό και τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Εύλογα λοιπόν ο δίσκος πήρε τον τίτλο: "Η Βίκη Μοσχολιού τραγουδά Ξαρχάκο-Σπανό-Κηλαηδόνη". Μάλιστα στο εξώφυλλο ξαναθυμήθηκαν την παλιά γραφή του μικρού ονόματος της τραγουδίστριας με "η"!
Ο δίσκος είναι σπάνιος, αν και περιέχει πασίγνωστα τραγούδια που εύκολα μπορεί να τα βρει κανείς σε άλλες αναλογικές ή ψηφιακές εκδόσεις. Είναι μια προσωπική ανθολογία με μερικές ξεχωριστές δισκογραφικές στιγμές της μεγάλης λαϊκής τραγουδίστριας παρμένες από δίσκους που κυκλοφόρησαν κατά το διάστημα 1966-1970. Συγκεκριμένα, τα τραγούδια σταχυολογήθηκαν από τους δίσκους: "Ένα μεσημέρι" (1966), "Χρώματα" (1968) και "Κόσμε αγάπη μου" (1969) του Σταύρου Ξαρχάκου, "Μια Κυριακή" (1969) και "Σαββατόβραδο" (1970) του Γιάννη Σπανού και "Η πόλη μας" (1970) του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Οι στίχοι υπογράφονται από τους Νίκο Γκάτσο, Ιάκωβο Καμπανέλλη, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Κωστούλα Μητροπούλου, Ντίνο Δημόπουλο και Γιώργο Παπαστεφάνου.

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Ομώνυμο (Olympic/1971)

To 1971 η Βίκυ Μοσχολιού εντάχθηκε στο δυναμικό της Philips, όπου θα παραμείνει για τρία χρόνια συνεχίζοντας τη λαμπρή πορεία της στο ελληνικό πεντάγραμμο με αλλεπάλληλες επιτυχίες. Αυτή την περίοδο τροφοδοτούν το ρεπερτόριό της τρεις κυρίως συνθέτες, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Δήμος Μούτσης και ο Άκης Πάνου. Με τον Μούτση άλλωστε θα ηχογραφήσει και τον πρώτο προσωπικό της δίσκο ("Στροφές") με τραγούδια γραμμένα αποκλειστικά για τη συγκεκριμένη έκδοση.
Το 1971 λοιπόν, την ώρα που η Columbia αποχαιρετούσε τη μεγάλη ερμηνεύτρια με το δίσκο-πορτρέτο που ήδη σας παρουσίασα, η νέα της εταιρία υπό την ετικέτα της Olympic την καλωσόριζε με το πρώτο άλμπουμ της συνεργασίας τους που και πάλι είχε για τίτλο απλώς το όνομά της. 
Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα μάλλον άνισα τραγούδια, ίσως όχι και από τα καλύτερα αυτής της νέας περιόδου της. Παρόλα αυτά, μερικά είναι πανέμορφα και έχουν γίνει κλασικά. Εδώ θα βρούμε τον εμβληματικό "Αλήτη" του Γιώργου Ζαμπέτα που έγινε το σήμα κατατεθέν της τραγουδίστριας εφεξής επισκιάζοντας άδικα μερικά ακόμη ωραιότερα τραγούδια του συνθέτη που είχε πει παλιότερα ("Ξημερώματα", "Δειλινά", "Χωρισμός"). Εδώ επίσης το υπέροχο "Θα κλείσω τα μάτια" (σε δεύτερη εκτέλεση) του Άκη Πάνου.
Εδώ έχουμε και την πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση της Μοσχολιού με τον Χρήστο Λεοντή που της έγραψε δυο θαυμάσια τραγούδια. Το ένα από αυτά ("Στου γιαλού την άκρη") είναι από τα πολύ αγαπημένα μου. Κι ακόμα εδώ έχουμε άλλα δυο από τα ελάχιστα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα που ερμήνευσε στην καριέρα της η τραγουδίστρια. Τέλος, έχουμε άλλα τέσσερα συμπαθητικά τραγούδια που έγραψαν ο Γιώργος Κατσαρός και ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Το "Μεροδούλι μεροφάι" του Χατζηνάσιου σημείωσε επιτυχία εκείνα τα χρόνια απ' όσο θυμάμαι.
Ο δίσκος επανεκδόθηκε με διαφορετικό εξώφυλλο το 1973, όταν η τραγουδίστρια ετοίμαζε τις αποσκευές της για την επιστροφή στην Columbia, ενώ σε ανύποπτο χρόνο μέσα στη δεκαετία του '90 εκδόθηκε και ψηφιακά, αλλά αυτή την κυκλοφορία δεν την πήραν και πολλοί χαμπάρι και φυσικά είναι εξαφανισμένη προ πολλού! 

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Ομώνυμο (ΕΜΙ/1971)

Το 1970 ήταν η τελευταία χρονιά της Βίκυς Μοσχολιού στην ΕΜΙ/Columbia συμπληρώνοντας οκτώ χρόνια από το 1962 που έκανε τις πρώτες ηχογραφήσεις της. Το 1974 θα επιστρέψει βέβαια στη φυσική της εστία, αλλά αυτή η πρώτη περίοδος ήταν η πιο λαμπρή της καριέρας της με τεράστιες επιτυχίες που την καθιέρωσαν στην κορυφή της δημοτικότητας έχοντας χτίσει ένα ασυναγώνιστο ρεπερτόριο γεμάτο υπέροχα τραγούδια με βαριές υπογραφές. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε σε αρκετούς κύκλους τραγουδιών, ενώ ηχογράφησε δεκάδες δισκάκια 45 στροφών, καθώς και πέντε προσωπικούς δίσκους, όλους με τίτλο το όνομά της, χωρίς αρίθμηση (όπως γινόταν με άλλους καλλιτέχνες), σε μορφή ετήσιων συλλογών με υλικό από σκόρπιες ηχογραφήσεις που είχαν προηγηθεί. 
Το 1971 η Βίκυ Μοσχολιού υπέγραψε το νέο της συμβόλαιο με την εταιρία Philips, όπου θα παραμείνει τα επόμενα τρία χρόνια συνεχίζοντας να παράγει επιτυχίες. Την ίδια χρονιά λοιπόν η Columbia, αποχαιρετώντας τη μεγάλη ερμηνεύτρια, κυκλοφόρησε το έκτο προσωπικό της άλμπουμ με τίτλο και πάλι το όνομά της. Πρόκειται για μια αναδρομική συλλογή με χαρακτηριστικές στιγμές της οκτάχρονης διαδρομής της στην εταιρία μέσα από δώδεκα υπέροχα τραγούδια ηχογραφημένα στο διάστημα 1964-1970. 
Η συλλογή ξεκινά με το κλασικό "Τι έχει και κλαίει το παιδί" του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ένα τραγούδι που είχε γνωρίσει ταυτόχρονα τρεις σημαντικές ερμηνείες το 1964 που πρωτοακούστηκε. Οι άλλες δύο ανήκουν στη Μελίνα Μερκούρη και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Ξαρχάκος συμμετέχει με άλλα δύο σημαντικά τραγούδια ("Τα τρένα που φύγαν", "Ο Λευτέρης"). Στο δίσκο περιλαμβάνονται επίσης τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου ("Πέρα από τη θάλασσα"), του Απόστολου Καλδάρα ("Μην τα φιλάς τα μάτια μου", "Πήρα απ' τη νιότη χρώματα"), του Άκη Πάνου ("Δεν κλαίω για τώρα"), του Γιάννη Σπανού ("Τα χέρια", "Πειραιωτάκι"), του Νίκου Δαλέζιου και (μόλις ένα) του Γιώργου Ζαμπέτα. Η δεύτερη πλευρά του δίσκου ξεκινά με το σχετικά άγνωστο διαμάντι του Μίμη Πλέσσα "Οι άδειες τσέπες", ένα από τα ελάχιστα τραγούδια του συνθέτη που ερμήνευσε η Μοσχολιού. Δε νομίζω πως ξεπερνούν τα 4-5 όλα κι όλα.
Ο δίσκος εκδόθηκε από την ετικέτα Regal της ΕΜΙ και επανεκδόθηκε το 1975, ενώ είναι ο μοναδικός προσωπικός δίσκος της τραγουδίστριας στη συγκεκριμένη εταιρία που έχει γνωρίσει και ψηφιακή έκδοση. Εδώ πάντως θα τον βρείτε στην αυθεντική αναλογική του μορφή με πλήρη τα εξώφυλλα και των δύο αρχικών του εκδόσεων.

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Τον αγαπώ, τον αγαπώ (1969)

Το 1969 η Βίκυ Μοσχολιού βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της, εφτά χρόνια μετά το ξεκίνημά της στην Columbia κι έχοντας ήδη καταγράψει σημαντικότατες συνεργασίες με σπουδαίους δημιουργούς, όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Άκης Πάνου και άλλοι. 
Τη χρονιά εκείνη λοιπόν κυκλοφόρησε o 4ος προσωπικός της δίσκος με βασικό τίτλο το όνομά της και υπότιτλο "Τον αγαπώ, τον αγαπώ" παρμένο από την ομώνυμη μεγάλη επιτυχία που της έγραψε ο Γιώργος Κατσαρός. Ο δίσκος ουσιαστικά είναι μια συλλογή με σκόρπιες ηχογραφήσεις της διετίας 1968-1969, οι περισσότερες για δισκάκια 45 στροφών, με εξαίρεση κάποια τραγούδια που είχαν περιληφθεί στα LP "Χρώματα" και "Μάρκος ο δάσκαλός μας" (1968) του Σταύρου Ξαρχάκου, "Μια Κυριακή" (1969) του Γιάννη Σπανού και "Πυροτεχνήματα" (1969) του Βαγγέλη Πιτσιλαδή. Περιλαμβάνονται επίσης συνθέσεις του Γιώργου Ζαμπέτα και του Άκη Πάνου, καθώς κι ένα του Μάρκου Βαμβακάρη διασκευασμένο και ενορχηστρωμένο από τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Τα περισσότερα τραγούδια σημείωσαν επιτυχία συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εκτόξευση της Μοσχολιού στην κορυφή της δημοτικότητας. Ανάμεσά τους και 3 από τα πιο αγαπημένα μου, τα "Ξέχασες" και "Τι σου 'φταιξαν τα νιάτα μου" του Γιάννη Σπανού και το κορυφαίο "Παλικάρι διψασμένο" του Σταύρου Ξαρχάκου. 
Διευκρινίζω ότι κι αυτός ο δίσκος δεν έχει κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή, αλλά σχεδόν όλα τα τραγούδια υπάρχουν σε διάφορες ψηφιακές συλλογές της τραγουδίστριας. Προσέξτε την αισθητική του εξωφύλλου, χαρακτηριστική της εποχής. Μου θυμίζει τα λαοφιλή περιοδικά Ρομάντσο και Ντομινό! Και βέβαια δείτε για άλλη μια φορά πόσο όμορφη γυναίκα ήταν η Μοσχολιού στα νιάτα της!

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Ο 3ος προσωπικός δίσκος (1968)

Οι πρώτες ηχογραφήσεις της Βίκυς Μοσχολιού χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του '60, αλλά το μεγάλο ξεπέταγμα της καριέρας της σημειώθηκε το 1964 με τη συμμετοχή της στα τραγούδια της ταινίας "Λόλα" που έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος. Ακολούθησαν απανωτές επιτυχίες με πανέμορφα τραγούδια που ηχογραφούσε σε εντατικούς ρυθμούς τα επόμενα χρόνια, γραμμένα από τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Απόστολο Καλδάρα κι αργότερα από τον Άκη Πάνου, τον Δήμο Μούτση, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Μίμη Πλέσσα και πολλούς άλλους συνθέτες πρώτης γραμμής.
Το 1966 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός της δίσκος που περιλάμβανε μερικές από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της στο διάστημα 1964-1966. Ακολούθησαν αρκετοί τέτοιοι δίσκοι στη συνέχεια, όλοι με μορφή συλλογής σκόρπιων ηχογραφήσεων από τις 45 στροφές και όχι πρωτότυπων τραγουδιών.
Ο δεύτερος δίσκος της σειράς κυκλοφόρησε το 1967, ενώ αμέσως μετά κυκλοφόρησε ο υπ' αριθμόν 3 δίσκος της. Το περιεχόμενο αυτών των δύο δίσκων σε μεγάλο βαθμό αλληλοεπικαλύπτεται, αφού τα πέντε από τα δώδεκα τραγούδια είναι τα ίδια! Δεν ξέρω για ποιο λόγο έγινε αυτό, τη στιγμή που άνετα μπορούσαν να επιλεγούν διαφορετικά τραγούδια από τις δεκάδες επιτυχίες της ερμηνεύτριας κατά τη διετία 1966-1967.

Πάντως κι ο τρίτος προσωπικός δίσκος της Βίκυς Μοσχολιού περιέχει διαμάντια αδάμαστα από το χρόνο! Εδώ πλέον απουσιάζουν ο Ξαρχάκος και ο Ζαμπέτας και πήραν σειρά τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα, του Δήμου Μούτση και του Άκη Πάνου μαζί με δυο τραγούδια του Γρηγόρη Μπιθικώτση κι από ένα του Βασίλη Τσιτσάνη και του Ευάγγελου Πιτσιλαδή. Όλα υπέροχα και πάλι. Ιδού μερικοί τίτλοι: "Σ' εβλεπα στα μάτια", "Ένα πουλί πληγώθηκε", "Ήρθ' ο χειμώνας", "Άδειο το λιμάνι", "Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ","Τα καραβάνια", "Δεν είναι όνειρο η ζωή", "Πού να 'βρω ταχυδρόμο", "Πήρα απ' το χέρι σου νερό" και το αξεπέραστο "Ένα αστέρι πέφτει πέφτει"
Στο αρχείο έχω περιλάβει το τραγούδι του Άκη Πάνου "Πήρα απ' το χέρι σου νερό" σε δύο εκτελέσεις της ίδιας εποχής με εμφανείς όμως διαφορές στην ενορχήστρωση και στην ερμηνεία.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Βίκυ Μοσχολιού: Βίκη Μοσχολιού (1966)

Η Βίκυ Μοσχολιού (1943-2005) υπήρξε, μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη ίσως, η μεγαλύτερη ερμηνεύτρια του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού που γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60 και καρποφόρησε για δυο τουλάχιστον δεκαετίες μέχρι τη σταδιακή παρακμή της δεκαετίας του '80.
Η ίδια ξεκίνησε στις αρχές του '60 με κάποια καθαρά λαϊκά τραγούδια, λίγο πριν την ανακαλύψει ο Σταύρος Ξαρχάκος και τη χρησιμοποιήσει στα τραγούδια του για την ταινία "Λόλα" (1964), οπότε και αναδείχθηκε αμέσως σε μεγάλο όνομα και είχε έτσι την ευκαιρία στα επόμενα χρόνια να συνεργαστεί με τους κορυφαίους μας συνθέτες στις καλύτερες μάλιστα στιγμές τους χτίζοντας ένα ασυναγώνιστο ρεπερτόριο.
Κι όμως, η μεγάλη αυτή ερμηνεύτρια ηχογράφησε τον πρώτο προσωπικό της δίσκο στην πραγματικότητα μόλις το 1973. Μιλώ για τις "Στροφές" του Δήμου Μούτση, που είναι και ο πρώτος δίσκος που περιέχει τραγούδια γραμμένα αποκλειστικά για το συγκεκριμένο δίσκο της Μοσχολιού!
Τυπικά ωστόσο ο πρώτος προσωπικός της δίσκος με τίτλο το όνομά της - το μικρό της όνομα τότε ακόμη γραφόταν ως Βίκη - κυκλοφόρησε το 1966, όταν ήδη ήταν στην κορυφή. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν σ' αυτόν το δίσκο μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια εκείνης της πρώτης περιόδου (1964-1966), τα οποία είχαν αρχικά κυκλοφορήσει σε 45άρια και υπογράφονταν από δυο σημαντικούς συνθέτες μας, τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Γιώργο Ζαμπέτα, ενώ δυο τραγούδια έγραψε ο Ευάγγελος Πιτσιλαδής. "Τα τρένα που φύγαν", "Ξημερώματα", "Πάει πάει", "Με τα θλιμμένα μάτια μου", "Χωρισμός", "Τα δειλινά", "Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι", "Χάθηκε το φεγγάρι"... Ποιο να ξεχωρίσει κανείς; Σπουδαία τραγούδια που άφησαν εποχή και δεν έχουν χάσει ούτε ίχνος από τη γοητεία τους μετά από μισόν αιώνα και βάλε!

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Βαγγέλης Βέττας: Αργά που φεύγει ο καιρός (2002)

Ο Βαγγέλης Βέττας είναι ένας δημιουργός της ελληνικής περιφέρειας. Ζει και εργάζεται στην Κοζάνη. Πρωτοεμφανίστηκε το 1996 με 3 τραγούδια στο συμμετοχικό δίσκο "Στου Νότου τις φωτιές" και ταυτόχρονα με άλλα 4 τραγούδια στο δίσκο "Αρπαχτικό μου όνειρο". Την επόμενη χρονιά έγραψε το όμορφο "Τραγούδι στον αέρα" για το δίσκο της αδελφής του Καλλιόπης Βέττα "...Στη Χώρα των ασμάτων" (1997), ενώ στον επόμενο δίσκο της Βέττα "Στο φως" (1999) έγραψε άλλα 3 τραγούδια.

Το 2002 με χρηματοδότηση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κοζάνης εκδόθηκε ο δίσκος "Αργά που φεύγει ο καιρός όταν περνάει με λύπες", αφιερωμένος αποκλειστικά στην ποίηση τοπικών δημιουργών της παλιότερης, αλλά και της πιο σύγχρονης εποχής. Αυτή είναι και τελευταία μέχρι στιγμής δισκογραφική κατάθεση του Βαγγέλη Βέττα.
Ο Βέττας έχει μουσικό χάρισμα και ξέρει να γράφει σωστά τραγούδια. Είναι σαφώς επηρεασμένος από τον ήχο της λεγόμενης σχολής της Θεσσαλονίκης (Μάλαμας, Παπακωνσταντίνου). Αλλού διαφαίνονται επιρροές από τον ήχο του Λουδοβίκου των Ανωγείων και άλλων σύγχρονων ποιοτικών τραγουδοποιών. Η κιθάρα, το λαούτο και το πιάνο με τη διακριτική υποστήριξη του synthesizer διαμορφώνουν το προσωπικό του ηχόχρωμα. Δε λείπουν ωστόσο και οι βαλκανικές επιρροές με τους χαρακτηριστικούς ήχους της μπάντας των χάλκινων, ήχους τόσο οικείους στα τοπικά πανηγύρια και τις γιορτές.
Τα τραγούδια ερμηνεύει ικανοποιητικά ο ίδιος ο Βαγγέλης Βέττας, ενώ σε 4 τραγούδια συμμετέχει η Καλλιόπη Βέττα με την αέρινη φωνή της.
Όπως είπαμε, ο δίσκος περιλαμβάνει μελοποιήσεις ποιημάτων που έγραψαν Κοζανίτες ποιητές. Πρόκειται για "αφανείς" αλλά όχι αδιάφορους δημιουργούς που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να γνωστοποιήσουν ευρύτερα το έργο τους, αν και πολλοί απ' αυτούς είναι γνωστοί στον ντόπιο πληθυσμό και στα πέριξ. Βεβαίως ένας απ' αυτούς, έστω και με τον πιο αντισυμβατικό τρόπο, ξεπέρασε τα τοπικά πλαίσια κι έγινε γνωστός στο Πανελλήνιο στα χρόνια του '80. Πρόκειται για την Νικόλα Άσιμο, που τόσο άδοξα και πρόωρα εγκατέλειψε αυτόν τον κόσμο στα 1988. Η αντικομφορμιστική γραφή του εδώ μας έδωσε ένα στιχούργημα δημώδους χαρακτήρα με τίτλο "Σταυραητός" :

"Σταυραητέ περήφανε μωρέ, τα χρόνια που πετάς
και δε μιλάς, καλό για μας.
Αν το σκεφτείς, τα λόγια που θα πεις
αν είν' αληθινά θε νάν' βαθιά λαβωματιά..."

Οι άλλοι ποιητές είναι:
Αθανάσιος Διάφας (1884-1968), Διονύσιος Μανέντης (1903-1975), Τάκης Γκοσιόπουλος (1909-), Χριστόφορος Τιτέλης (1914-1985) και Βαρβάρα Θεοδωροπούλου-Λιβαδά (1897-1975).
Η ποιητική τους γραφή είναι παραδοσιακού χαρακτήρα κι εκφράζει τους προβληματισμούς και τα συναισθήματα των ανθρώπων του περιορισμένου τοπικού ορίζοντα με αναφορές στην ποίηση του μεσοπολέμου κυρίως (Καρυωτάκης, Λαπαθιώτης, Πολυδούρη).

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Γιάννης Πετρόπουλος: Το παλιό κανόνι (1972)

Ο δίσκος αυτός με γυρίζει στα παιδικά μου χρόνια, στην εποχή της μεγάλης δόξας του Φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Εκείνο το φθινόπωρο του 1971 στη λαοπρόβλητη αυτή γιορτή του τραγουδιού αναδείχθηκε νικητής ένας μάλλον άγνωστος τραγουδιστής με το όνομα Γιάννης Πετρόπουλος και ένα τραγούδι που έγινε μεγάλο σουξέ, το "Παλιό κανόνι". Ένα τραγούδι του άγνωστου συνθέτη Γ. Μαυρομουστάκη, που έγραψε και τα λόγια, τα οποία μοιάζουν σαν μια καλοπροαίρετη και ευγενική χειρονομία προς την αφέλεια των "παιδιών των λουλουδιών" και τα τότε ειρηνιστικά κινήματα.
Ο δίσκος στο σύνολό του αποτελεί τυπικό δείγμα του ελαφρολαϊκού τραγουδιού εκείνου του καιρού. Ο ανερχόμενος συνθέτης Γιώργος Κριμιζάκης μαζί με τον Βαγγέλη Πιτσιλαδή και τον Χάρη Λυμπερόπουλο υπογράφουν τα υπόλοιπα τραγούδια. Ήταν ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Γιάννη Πετρόπουλου κι αν απορείτε τι έχει απογίνει ο τραγουδιστής αυτός από τότε, σας πληροφορώ ότι εξακολούθησε να έχει δισκογραφική παρουσία για πολλά χρόνια και μάλιστα το 2006 είχε συμμετοχή στο δίσκο "Σχέδιο συνάντησης", όπου πραγματοποιήθηκε το ραντεβού αρκετών ξεχασμένων (δικαίως ή αδίκως) τραγουδιστών του παλιού καιρού, όπως της υπέροχης Πετρής Σαλπέα, της Καίτης Αμπάβη, του Λάκη Τζορντανέλι, αλλά και του Σπύρου Ζαγοραίου!
Στο δίσκο τώρα πάλι πίσω, για να σημειώσω ότι 2-3 τραγουδάκια αξίζουν λίγη προσοχή παραπάνω, όπως το "Έτσι είμαστε" του Κριμιζάκη και το "Κόμπο δένω, κόμπο λύνω" του Πιτσιλαδή. Για τα υπόλοιπα απαιτείται κατανόηση και επιείκεια.
Ο δίσκος πια είναι εξαφανισμένος. Το παρόν βινύλιο προέρχεται από επαρχιακό ραδιοφωνικό σταθμό και βέβαια είναι πολυπαιγμένο με τα σημάδια της κακής μεταχείρισης σε κάποιες περιπτώσεις εμφανή. Αλλά νομίζω πως αυτό πια έχει μικρή σημασία.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Σταύρος Ξαρχάκος: Γλυκιά πατρίδα (OST/1987)

Η μουσική του μεγάλου μας συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου είναι στενά συνυφασμένη με την εικόνα. Προπαντός την κινηματογραφική εικόνα. Ήδη από την αρχή της καριέρας του, στα πρώτα χρόνια του '60, αναπτύχθηκε αυτή η στενή σχέση που απέδωσε τις περισσότερες φορές πολύ αξιόλογα αποτελέσματα. Συνολικά ο συνθέτης έχει γράψει μουσική και τραγούδια για 40 περίπου ταινίες.
Η ταινία "Sweet Country" (Γλυκιά Πατρίδα) είναι η 14η από τις 16 συνολικά ταινίες του διάσημου Ελληνοκύπριου σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη. Πρόκειται για μια ελληνο-αμερικανική παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου με τη συμμετοχή πολλών μεγάλων ονομάτων της διεθνούς κι ελληνικής κινηματογραφίας: Jane Alexander, John Cullum, Franco Nero, Ειρήνη Παπά, Κάτια Δανδουλάκη, Γιάννης Βόγλης, Μπέττυ Βαλάση, Δημήτρης Πουλικάκος και πολλοί άλλοι. Η υπόθεση τοποθετείται στη Χιλή στα δύσκολα χρόνια των αρχών του '70 με τα γεγονότα της ανατροπής του Αλλιέντε και την επικράτηση του δικτάτορα Πινοσέτ.
Ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε ένα συμφωνικό έργο σε 14 μέρη, τα οποία παρατίθενται σε μορφή σουίτας, χωρίς να φέρουν ξεχωριστή ονομασία το καθένα. Αρχίζει με μια λυρική εισαγωγή και αναπτύσσεται με μια σειρά ορχηστρικών θεμάτων. Η συμφωνική ορχήστρα έχει τον κυρίαρχο ρόλο, ενώ συχνά η φόρμα παίρνει χαρακτήρα concertante, καθώς διαμορφώνεται σε συνομιλία του ορχηστρικού σώματος με σόλο όργανα, όπως το υποβλητικό όμποε ή το βιολί. Ξεχωρίζουν δύο θέματα: Το υπ' αριθμόν 8, μια πανέμορφη μελωδία, καθώς και το υπ' αριθμόν 10, όπου ο συνθέτης περνάει με άνεση στα μονοπάτια της jazz. Το έργο αποδίδεται με ακρίβεια και ισορροπία από τη δοκιμασμένη Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.
Να σημειώσω ότι το έργο κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του '90 εκδόθηκε και σε ψηφιακή μορφή, αλλά δυστυχώς πια είναι εκτός κυκλοφορίας και φυσικά δυσεύρετη.