Γιάννης Νικολάου, Παντελής Θαλασσινός: Οι άγγελοι του έρωτα (2005)

Η παλιά φιλία που συνέδεε τον Γιάννη Νικολάου με τον Παντελή Θαλασσινό από τα χρόνια των Λαθρεπιβατών επανήλθε και πάλι στο προσκήνιο με μιαν όμορφη δισκογραφική σύμπραξη που απέφερε το άλμπουμ «Οι άγγελοι του έρωτα». Εκδόθηκε το 2005 από την ΜΒΙ με τον διευκρινιστικό υπότιτλο «Ο Παντελής Θαλασσινός τραγουδάει Γιάννη Νικολάου», ο οποίος δηλώνει με σαφήνεια το περιεχόμενο του δίσκου που περιλαμβάνει συνθέσεις του Γιάννη Νικολάου με ερμηνευτή τον Παντελή Θαλασσινό.

Το άλμπουμ έχει μικτό περιεχόμενο, καθώς από τα 13 τραγούδια του τα τέσσερα ακούγονται σε δεύτερη εκτέλεση. Συγκεκριμένα, τα τραγούδια «Το κρίνο» (σε ποίηση Λένας Παππά) και «Τα άγρια πουλιά» προέρχονται από το άλμπουμ «Κακό παιδί» (1998), όπου τα είχαν ερμηνεύσει αντίστοιχα ο Γιάννης Νικολάου και ο Βασίλης Σκουλάς, το τραγούδι «Του φεγγαριού» προέρχεται από το άλμπουμ «Χωρίς πυξίδα» (1995), όπου το είχαν ερμηνεύσει ο Γιάννης Νικολάου και ο Κωστής Χρονάκης, και το τραγούδι «Παραμύθι» από τον προσωπικό δίσκο του Κώστα Μάντζιου «Αν ήταν εύκολη η ζωή... θα κράταγε αιώνες» (1997).

Στο πρωτότυπο υλικό του δίσκου περιλαμβάνεται μια καινούργια μελοποίηση της Λένας Παππά («Πικρό τραγούδι»), πέντε τραγούδια σε στίχους του Γιάννη Νικολάου, άλλα τρία της Alice Tori κι από ένα των Κώστα Φασουλά, Βαγγέλη Βελώνια και Μιχάλη Χουρδάκη. Στα φωνητικά συμμετέχουν η Μαριώ, η Αρχοντούλα Σαββιδάκη και ο Γιάννης Νικολάου, ο οποίος υπογράφει και την ενορχήστρωση με τη σύμπραξη του Παντελή Θαλασσινού, του Πάρι Περυσινάκη και του Τάσου Ζαφειρίου. Στο τραγούδι «Του έρωτα» συμμετέχει του κουαρτέτο εγχόρδων «Crescento» με την ενορχηστρωτική επιμέλεια του Μιχάλη Ανδρονίκου, ενώ στο ομότιτλο τραγούδι του δίσκου συμμετέχει η ανδρική χορωδία του Παρασκευά Σαράκη.

Η έκδοση είναι ιδιαίτερα φροντισμένη και καλαίσθητη με την εικαστική επιμέλεια της Μίνας Γερασκλή.

Ο Γιάννης Νικολάου και η Μπάντα του Δρόμου (2004)

Μετά το άλμπουμ «Κακό παιδί» (1998) ο Γιάννης Νικολάου ανέκοψε κάπως τη δισκογραφική του δραστηριότητα, αφού αρχικά περιορίστηκε στην ενορχήστρωση ενός προσωπικού δίσκου της Λένας Αλκαίου («Στου παραδείσου τα μπουζούκια», 2000) και στη συνέχεια στη σύνθεση μερικών καινούργιων τραγουδιών που ερμήνευσε η Μαρία Ρουσσέα στο δίσκο της «Να είσαι εδώ στα δύσκολα» (2001), ενώ αμέσως μετά εγκατστάθηκε στα Χανιά κι άρχισε να δουλεύει με κρητικούς μουσικούς και να συνθέτει τραγούδια κρητικού ύφους, τα οποία μάλιστα δισκογράφησε λίγο αργότερα στο άλμπουμ «Στο Νότο έρωτας φυσά» (2006).

Στο μεταξύ λίγο νωρίτερα, το 2004, ο τραγουδοποιός ξαναμπήκε στο στούντιο με το υλικό της επόμενης προσωπικής του δουλειάς που κυκλοφόρησε από τη νεοσύστατη εταιρεία Vinilio με τίτλο «Ο Γιάννης Νικολάου και η Μπάντα του Δρόμου», ένα άλμπουμ με δώδεκα τραγούδια, δύο από τα οποία («Μοίρα», «Χρώματα) γραμμένα σε ποίηση της Λένας Παππά αποδίδονται σε δεύτερη εκτέλεση και είναι παρμένα από το δίσκο «Κακό παιδί». Το εναρκτήριο τραγούδι («Εμένα την καρδιά μου δεν τη θόλωσαν») αποτελεί μελοποιημένο ποίημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888-1944), ενώ στο κλείσιμο του δίσκου έχουμε άλλο ένα μελοποιημένο ποίημα με τίτλο «Τα πιο γλυκά» σε ποίηση του Κλαύδιου Μαρκίνα (1890-1960). Τα υπόλοιπα τραγούδια έχουν στίχους του Νίκου Γαλανιάδη, του Τάσου Βογιατζή και του συνθέτη, ο οποίος είναι και ο ερμηνευτής των τραγουδιών.

Αυτή τη φορά ο δημιουργός πήρε πάνω του εξοκλήρου την ευθύνη του υλικού του, όχι μόνο στη μουσική και την ερμηνεία, αλλά και στην ενορχήστρωση παίζοντας ο ίδιος κιθάρες (κλασική, δωδεκάχορδη και ηλεκτρική), ενώ ο Νίκος Τσουκάτος παίζει ακορντεόν, άρπα και άλλα όργανα, ο Δημήτρης Παπαευαγγέλου μπάσο, η Χρύσα Κωττάκη πιάνο και ο Τάσος Ζαφειρίου μπουζούκι και τζουρά συμβάλλοντας και στα φωνητικά.

Γιάννης Νικολάου: Κακό παιδί (1998)

Η 3η προσωπική δουλειά του Γιάννη Νικολάου ήρθε τρία χρόνια μετά το «Χωρίς πυξίδα» (1995) κι αφού μεσολάβησαν κάποιες σκόρπιες συμμετοχές του σε άλλους δίσκους, όπως στα άλμπουμ «Τελευταίο φως» (1995) του Οδυσσέα Εισαγγελέα, «Αν ήταν εύκολη η ζωή...» (1997) του Κώστα Μάντζιου και «Τα πάθη μου τα μυστικά» (1997) της Λένας Αλκαίου. Τίτλος του: «Κακό παιδί». Εκδόθηκε το 1998 από την Ankh Productions και νομίζω πως είναι η αρτιότερη προσωπική δουλειά του καλού τραγουδοποιού.

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτού του δίσκου, πέρα από τις καλογραμμένες μελωδίες στο γνωστό ύφος του δημιουργού που κινείται μεταξύ ροκ και μπλουζ μπαλάντας με παραδοσιακές πινελιές, ακόμη και με στοιχεία χιπ χοπ, είναι ότι για πρώτη φορά εμπλουτίζει μια δουλειά του με ποιητικό υλικό, αφού επτά από τα δεκατρία τραγούδια αποτελούν μελοποιημένα ποιήματα της Λένας Παππά (1932-2025), συνιστώντας έτσι τη δεύτερη συστηματική μουσική προσέγγιση στο λόγο της σημαντικής αυτής μεταπολεμικής ποιήτριας, λίγα μόλις χρόνια μετά το άλμπουμ «Της αγάπης μαχαιριά» (1994) του Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, όπου είχαμε την πρώτη ουσιαστικά εμφάνιση της ποιήτριας στο ελληνικό πεντάγραμμο. Η ίδια μάλιστα υποδέχθηκε με μεγάλη ικανοποίηση το αποτέλεσμα, καθώς σημειώνει στο ένθετο φυλλάδιο: «Ακούγοντας μελοποιημένα τα ποιήματά μου δοκίμασα μιαν έκπληξη - σαν να άκουγα κάτι εντελώς καινούργιο και ανακάλυπτα πράγματα που αλλιώς δε θα πρόσεχα - γιατί μέσα στη μουσική όλα παίρνουν μιαν άλλη διάσταση. Η ευαισθησία και η έμπνευση του Γιάννη Νικολάου έδωσε στους στίχους μου μια παλλόμενη υπόσταση που έδεσε θαυμαστά μαζί τους και μ' έκανε να δω πίσω από τις λέξεις ζωγραφισμένες με ήχους το μυστικό τους νόημα και τη δύναμή τους φέρνοντάς μου μηνύματα που δε φανταζόμουν πως έχουν».

Τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου έχουν στίχους του Γιώργου Κρητικού, του Κώστα Φασουλά, του Οδυσσέα Εισαγγελέα, της Γιώτας Βασιλακοπούλου και του συνθέτη, ο οποίος είναι και πάλι ο βασικός ερμηνευτής τους με κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές: Στο τραγούδι «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» συμπράττουν μαζί του ο Βασίλης Καζούλλης και ο Νίκος Καλλίνης με το συγκρότημά του Εκείνος κι Εκείνος. Στο τραγούδι «Φρύδια σμιχτά» συμμετέχει και πάλι ο Βασίλης Καζούλλης, ενώ το τραγούδι «Τ' άγρια πουλιά» ερμηνεύει ο σπουδαίος Κρητικός λυράρης και ερμηνευτής Βασίλης Σκουλάς συνοδευόμενος στο βιολί από τον Νίκο Οικονομίδη. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε και πάλι ο Νίκος Πιτλόγλου.

Γιάννης Νικολάου: Χωρίς πυξίδα (1995)

Ένα χρόνο μετά το «Όνειρα αυθαίρετα» και τη συνεργασία του με τη λαϊκή ερμηνεύτρια Λένα Αλκαίου ο τραγουδοποιός Γιάννης Νικολάου παρουσιάζει τη δεύτερη δουλειά του με τίτλο «Χωρίς πυξίδα» (1995), η οποία ουσιαστικά αποτελεί και την πρώτη εξολοκλήρου προσωπική του δισκογραφική κατάθεση, καθώς ο ίδιος έχει την ευθύνη της μουσικής, των στίχων και της ερμηνείας με εξαίρεση το τραγούδι «Μια στάση πριν την τρέλα» που ερμηνεύει η Τζένη Ντούρου, καθώς και άλλα δύο τραγούδια που έχουν στίχους του Οδυσσέα Εισαγγελέα. Το ένα μάλιστα από αυτά είναι η μελαγχολική μπαλάντα «Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω», ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του δημιουργού, το οποίο εδώ αποδίδεται από τον ίδιο σε δεύτερη εκτέλεση, αφού πρώτος το είχε ερμηνεύσει ο Παντελής Θαλασσινός την εποχή των Λαθρεπιβατών στο άλμπουμ «Ταξίδι στ' όνειρο» (1990).

Η μουσική των τραγουδιών «παίζει» σε διάφορα μουσικά πεδία φλερτάροντας χωρίς επιφυλάξεις (ίσως και «χωρίς πυξίδα») μεταξύ παραδοσιακών, λαϊκών και ροκ διαδρομών. Παρά την διάχυτη νοσταλγική μελαγχολία των στίχων, τα περισσότερα τραγούδια διακρίνονται για την επικοινωνιακή τους εξωστρέφεια που υποστηρίζεται και από τους ανάλογους ρυθμούς της μελωδίας τους. Το τραγούδι πάντως που ξεχώρισε από τη συγκεκριμένη δουλειά και τραγουδήθηκε πολύ είναι το ακροτελεύτιο με τίτλο «Του φεγγαριού», μια κρητική "μαντινάδα" με όμορφη ρυθμική ανάπτυξη που ερμηνεύουν από κοινού ο συνθέτης και ο κρητικός λυράρης και τραγουδιστής Κώστας Χρονάκης. Το υλικό ενορχήστρωσε ο Νίκος Πιτλόγλου που παίζει πλήκτρα κι έχει την ευθύνη του ηλεκτρονικού προγραμματισμού, ενώ συμμετέχουν πολλοί διαπρεπείς μουσικοί, μεταξύ των οποίων ο Λάζαρος Κουλαξίζης στο ακορντεόν, ο Δημήτρης Μαριολάς στο μπουζούκι (μπαγλαμά και τζουρά), ο Γιώργος Μαγκλάρας στο βιολί και ο Γιάννης Νικολάου στις κιθάρες.

Γιάννης Νικολάου, Λένα Αλκαίου: Όνειρα αυθαίρετα (1994)

Θα ξεκινήσουμε σήμερα ένα μικρό αφιέρωμα στην προσωπική δισκογραφία του Γιάννη Νικολάου (Πειραιάς, 1960), μιας ιδιαίτερης και πολύ ενδιαφέρουσας περίπτωσης τραγουδοποιού που ανέδειξε η γόνιμη δεκαετία του '90. Τον πρωτογνωρίσαμε με τους Λαθρεπιβάτες δίπλα στον Παντελή Θαλασσινό ως ένα νεανικό σχήμα που είχε αξιοπρόσεκτη παρουσία στα μουσικά μας πράγματα κατά το διάστημα 1987-1991, όταν και μας έδωσε τρεις συνολικά ολοκληρωμένες δουλειές («Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε», «Ταξίδι στ' όνειρο», «Έτσι απλά»), ενώ στη συνέχεια οι δυο συνοδοιπόροι αποφάσισαν να ακολουθήσουν τους προσωπικούς τους δρόμους, οι οποίοι πάντως κάποιες φορές διασταυρώθηκαν στην πορεία τους.

Το 1994 ο Γιάννης Νικολάου μάς έδωσε την πρώτη ολοκληρωμένη προσωπική του δουλειά με τίτλο «Όνειρα αυθαίρετα», ένα άλμπουμ με δώδεκα τραγούδια μοιρασμένα σε δύο ισοδύναμες μικρότερες ενότητες. Το πρώτα έξι τραγούδια τα υπογράφει εξολοκλήρου ο ίδιος ως συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής. Στα υπόλοιπα έξι τραγούδια περιορίζεται στο ρόλο του συνθέτη, ενώ τους στίχους έγραψε ο Γιώργος Κρητικός και τα ερμηνεύει η Λένα Αλκαίου (Πειραιάς, 1965), μία καλή λαϊκή ερμηνεύτρια που είχε πρωτοεμφανιστεί μόλις την προηγούμενη χρονιά συμμετέχοντας στο δίσκο «Πόλεις του Νότου» της Νένας Βενετσάνου. Από ένα τραγούδι σε κάθε ενότητα υπογράφουν στιχουργικά ο Οδυσσέας Εισαγγελέας και η Σωτηρία Μπαβέλου αντίστοιχα.

Τα τραγούδια κινούνται σε ύφος ροκ μπαλάντας στο οικείο ύφος που μας είχαν συνηθίσει οι Λαθρεπιβάτες. Η ενότητα πάντως της Λένας Αλκαίου πριέχει περισσότερο λαϊκούς σκοπούς, όπου δείχνει πιο ευπροσάρμοστη η φωνή της. Ξεχωρίζει το τραγούδι «Σαν τη Σπεράντζα», ενώ από τα τραγούδια που ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης θα ξεχώριζα περισσότερο το «Κερνάω καφέ» και το ομότιτλο. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Αντώνης Γούναρης.

Γιούλη Τσίρου: Στα παζάρια του κόσμου (2003)

Γενέθλια ημέρα η σημερινή για την καλή ερμηνεύτρια Γιούλη Τσίρου, η οποία γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1963 στην Αθήνα, ενώ έφηβη ακόμη - στα 16 μόλις χρόνια της - είχε την ευκαιρία να μπει στη δισκογραφία και μάλιστα δίπλα σε έναν ογκόλιθο της μουσικής μας, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ο οποίος την αξιοποίησε αρχικά στον κύκλο «Σεργιάνι στον κόσμο» (1979) κι ένα χρόνο αργότερα στο δίσκο «Ρίζες» (1980) με υλικό από την ελληνική παράδοση. Αυτό της άνοιξε έναν καλό δρόμο που την έφερε να συνεργάζεται με αξιόλογα ονόματα της εποχής, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Κώστας Γανωτής, ακόμη και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Το 1988 παρουσίασε την πρώτη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Κάθε βράδυ τραγουδάω» (1988), για να ακολουθήσουν οι δίσκοι: «Το φεγγάρι κάνει κύκλο» (1989), «Έλα με την αγάπη» (1992) και «Ένας Αύγουστος αλήτης» (1996). Τα τελευταία χρόνια απουσιάζει από το μουσικό προσκήνιο και ασχολείται κυρίως με μεταφράσεις ξένων βιβλίων.

Επιστρέφουμε όμως πίσω, στο 2003, όταν η Γιούλη Τσίρου μας έδωσε την 5η και τελευταία ολοκληρωμένη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Στα παζάρια του κόσμου», μια παραγωγή που φέρει την υπογραφή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο οποίος μάλιστα επιμελήθηκε και την ενορχήστρωση σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μπέλο. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ που περιλαμβάνει εξολοκλήρου διασκευές ξένων, παραδοσιακών κυρίως, τραγουδιών απ' όλο τον κόσμο. Έχουμε λοιπόν επιλεγμένα τραγούδια από την ισπανική, τη μεξικάνικη, τη ρωσική, την εβραϊκή και την κουρδική παράδοση, όλα ανώνυμων δημιουργών, μαζί με τσιγγάνικα βαλκανικά θέματα, άλλο ένα παραδοσιακό θέμα από τη Νέα Γουινέα και μια σύγχρονη μελωδία από την Πορτογαλία. 

Όλα τα τραγούδια έχουν μεταφερθεί στα ελληνικά από τον δημοσιογράφο και σύζυγο της ερμηνεύτριας Ξενοφώντα Μπρουντζάκη σε μια απόδοση μάλλον τυπολατρική, χωρίς κάποια ιδιαίτερη ποιητική έμπνευση. Ευτυχώς το μελωδικό φορτίο των τραγουδιών και η ομολογουμένως φιλότιμη ερμηνευτική προσέγγιση της Τσίρου διασώζουν την όλη προσπάθεια και μας δίνουν ένα όμορφο ηχητικό αποτέλεσμα βασισμένο σε ακουστικά όργανα, όπως τα βιολιά, οι κιθάρες, το μαντολίνο, το ακορντεόν, τα κρουστά και τα πλήκτρα. Να προσθέσω απλώς ότι στα φωνητικά συμμετέχουν οι: Φίλιππος Σπυρόπουλος, Κώστας Απέργης, Γιάννης Κώστογλου και Τάκης Βασαλάκης.

Μαρινέλλα: Είσαι μια θύελλα (1989)

Με το άλμπουμ «Είσαι μια θύελλα» (1989), δεύτερη συνεργασία της Μαρινέλλας με τη Minos, όπου είχε μεταπηδήσει ένα χρόνο νωρίτερα, ολοκληρώνεται το μικρό μας αφιέρωμα στη δισκογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας μέσα στη δεκαετία του '80, διάστημα κατά το οποίο είχε συνεχή δισκογραφική παρουσία σε ετήσια σχεδόν βάση και με πολύ εμπορικές δουλειές που συνήθως επιβραβεύονταν με τη διάκριση του «χρυσού» δίσκου, παρόλο που το ρεπερτόριό της πλέον δε θα μπορούσε επ' ουδενί να συγκριθεί ποιοτικά με το αντίστοιχο της προγενέστερης εποχής.

Πατώντας λοιπόν απόλυτα πάνω στα κεκτημένα της πρόσφατης δισκογραφίας της η Μαρινέλλα μάς έδωσε και πάλι έναν παρόμοιο κύκλο δέκα ελαφρολαϊκών τραγουδιών με ποπ στοιχεία ανάμικτα ενίοτε και με ανατολίτικους ρυθμούς, όπως το ομότιτλο τραγούδι. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο δίσκος αποτελεί τη φυσική προέκταση του αμέσως προηγούμενου («Τολμώ»), αφού ουσιαστικά έχουμε και πάλι τους ίδιους συντελεστές: Τη μουσική μοιράζονται ο Αλέξης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Νιάρχος με την προσθήκη μιας σύνθεσης του Γιάννη Πάριου, ο οποίος έδινε σταθερό παρών και στις προηγούμενες δουλειές της Μαρινέλλας είτε ως στιχουργός, είτε ως ερμηνευτής, είτε και ως συνθέτης. Στους στίχους βρίσκουμε και πάλι παρούσα την Εύη Δρούτσα, αλλά και τη Ρόνη Σοφού, κόρη του παλιού στιχουργού Θάνου Σοφού, ο οποίος μάλιστα συμμετέχει με τρία τραγούδια, στο ένα από κοινού με τον Ναπολέοντα Ελευθερίου. Και βέβαια στην ενορχήστρωση και πάλι παρών ο Χάρης Ανδρεάδης.

Αποτελεί περιττολογία να τονίσω για άλλη μια φορά την υψηλή ερμηνευτική ποιότητα της Μαρινέλλας που καταφέρνει να δίνει οντότητα στο μέτριο αυτό υλικό αποτελούμενο από απλά τραγουδάκια που σε κάθε άλλη περίπτωση θα περνούσαν αδιάφορα. Κάποια από αυτά βέβαια ακούστηκαν πολύ και συνέβαλαν στην εμπορική επιτυχία του δίσκου. Θα ξεχώριζα λίγο παραπάνω το ομότιτλο, το «Γιαυτό μ' αρέσεις» και κυρίως το καλογραμμένο ρυθμικό «Κουβέντες λιγάκι μελό» που διαθέτει και συμπαθητικούς στίχους.

Μαρινέλλα: Τολμώ (1988)

Δε γνωρίζω αν η μέτρια υποδοχή της προηγούμενης δουλειάς της («Μια νύχτα...», 1986) αποτέλεσε την αιτία να μη συνεχίσει η Μαρινέλλα τη μακροχρόνια (κάπου 20 χρόνια) συνεργασία της με τη Philips και να μετακινηθεί στη Minos, όπου θα ηχογραφήσει τις επόμενες δουλειές της ανανεώνοντας έτσι και το ενδιαφέρον του κοινού που έδειξε πολύ θερμότερη υποδοχή στην πρώτη κιόλας δουλειά της στη νέα εταιρεία, η οποία κυκλοφόρησε στα τέλη του 1988 με τίτλο «Τολμώ».

Επί της ουσίας βέβαια το νέο αυτό άλμπουμ δε διαφέρει σε τίποτε από το προηγούμενο, αλλά το κατάλληλο marketing έκανε καλύτερα τη δουλειά του αυτή τη φορά και ο δίσκος έγινε «χρυσός» ξεπερνώντας τις 50.000 πωλήσεις. Το υλικό του δίσκου κινείται στο ίδιο και πάλι ύφος του ελαφρολαϊκού και μοντέρνου ήχου, παρών και πάλι ως υπέυθυνος της ενορχήστρωσης ο ίδιος άνθρωπος, ο μαέστρος Χάρης Ανδρεάδης, ενώ τα πέντε από τα δώδεκα τραγούδια που συγκροτούν το σώμα του άλμπουμ υπογράφονται και πάλι από τον Αλέξη Παπαδημητρίου. Επίσης τέσσερα τραγούδια έχουν μουσική του πιανίστα και μαέστρου Γιώργου Νιάρχου, ενώ από ένα τραγούδι έγραψαν ο Νίκος Ιγνατιάδης και ο Νίκος Λαβράνος. Υπάρχει επίσης κι ένα διασκευασμένο ξένο τραγούδι («Να μ' αγαπάς) που αποτελεί το ερωτικό θέμα της ταινίας «St. Elmo's Fire», παραγωγής 1985 σε σκηνοθεσία του Joel Schumacher με μουσική του David Foster και ελληνικούς στίχους του Γιάννη Πάριου. Στα υπόλοιπα τραγούδια οι στίχοι ανήκουν στην Εύη Δρούτσα και τη Ρόνη Σοφού.

Αν και σε ερμηνευτικό επίπεδο έχουμε πάντα τα ίδια υψηλά στάνταρ, το υλικό του δίσκου δεν ξεπερνάει τη μετριότητα με καλύτερες στιγμές τα δυο τραγούδια («Κούρσα θανάτου», «Να μ' αγαπάς) που ερμηνεύουν σε ντουέτο η Μαρινέλλα με τον Γιάννη Πάριο. Στη χορωδιακή συνοδεία κάποιων τραγουδιών συμμετέχουν η Κατερίνα Αδαμαντίδου, η Λίτσα Γιαγκούση και ο Στέλιος Γουλιέλμος.

Μαρινέλλα: Μια νύχτα... (1986)

Αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Η αγάπη μας» (1985) η Μαρινέλλα παρουσίασε την επόμενη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Μια νύχτα...» που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1986, πάντα από τη Philips / Polygram. Η έκδοση του δίσκου ήρθε σε μια περίοδο που είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν αλλεπάλληλες επανεκδόσεις σε μορφή ανθολογιών με παλιότερα τραγούδια της ερμηνεύτριας κι αυτό φαίνεται πως συνέβαλε στον παραμερισμό του συγκεκριμένου δίσκου που δε γνώρισε την ίδια απήχηση στο κοινό, όπως οι προηγούμενοι, σηματοδοτώντας ένα κορεσμό του μουσικόφιλου κοινού από το επαναλαμβανόμενο πλέον ύφος των τραγουδιών της ερμηνεύτριας προσαρμοσμένο πλήρως στον τυποποιημένο ήχο που ήταν κυρίαρχος εκείνη την εποχή.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δέκα συνολικά τραγούδια ελαφρολαϊκού προσανατολισμού χωρίς κάποιο ιδιαίτερο στίγμα που να κάνει πιο ευκρινή τη μουσική τους ταυτότητα. Τα περισσότερα είναι ελαφρολαϊκές μπαλάντες που ταιριάζουν στα φωνητικά χαρακτηριστικά της ερμηνεύτριας, χωρίς αυτά καθαυτά να διαθέτουν κάποιο ιδιαίτερο προσόν. Τα επτά από τα δέκα τραγούδια του άλμπουμ έγραψε ο Αλέξης Πααπδημητρίου, τρία από τα οποία συνυπογράφει με τον Γιάννη Αξιώτη που δεν είναι άλλος από τον γνωστό μουσικό παραγωγό Φίλιππο Παπαθεοδώρου. Τα υπόλοιπα τρία τραγοίδα υπογράφει η παλιά τραγουδοποιός Νινή Ζαχά, διαχρονική συνεργάτιδα της Μαρινέλλας. Αν θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε κάποιες στιγμές του δίσκου που αξίζουν λίγο περισσότερο να ακουστούν είναι τα τραγούδια: «Δεν πεθαίνεις», «Η αγάπη μας τελειώνει», «Απ' την Οδό Αθηνάς» και το χαριτωμένο «Είμαι η Μαίρη». Οι στίχοι υπογράφονται από τη Σώτια Τσώτου, την Άλκηστι Γκόγκου, τη Μαρί Μωραΐτη, τον Λάκη Τεάζη και τον Γιάννη Τζουανόπουλο.

Η Μαρινέλλα υπερασπίζεται φιλότιμα το μέτριο αυτό υλικό και μας δίνει και πάλι εξαιρετικές ερμηνείες, χωρίς πάντως αυτό να μοιάζει αρκετό, για να περάσει και στο ευρύ κοινό. Την ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας επιμελήθηκε ο Χάρης Ανδρεάδης.