Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Μίμης Πλέσσας: Για το θέατρο, αρ.2 (1986)

Πάλι από την ετικέτα της United Records του Κώστα Γιαννίκου κυκλοφόρησε ο δεύτερος κατά σειρά δίσκος με θεατρικές μουσικές του Μίμη Πλέσσα. Τίτλος του: "Για το θέατρο, αρ.2". Την προηγούμενη χρονιά, όπως είδαμε, είχε κυκλοφορήσει ο πρώτος δίσκος της σειράς.
Εδώ λοιπόν έχουν συγκεντρωθεί επιλεγμένα μουσικά μέρη από κάποια μεγάλα μιούζικαλ του διεθνούς ρεπερτορίου που ανέβασαν δυο μεγάλες πρωταγωνίστριες της ελληνικής σκηνής: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη την περίφημη "Καμπίρια" και η Ζωή Λάσκαρη την "Πέπσι". Στην "Καμπίρια" οι ελληνικοί στίχου υπογράφονται από τον Παύλο Μάτεσι και τραγουδούν η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Βασίλης Τσιβιλίκας. Στην "Πέπσι" οι στίχοι γράφτηκαν από τον Δημήτρη Βλάσση και τραγούδησαν η Ζωή Λάσκαρη και ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Έχουμε επίσης μουσική και τραγούδια από δυο θεατρικά που πέρασαν και στον ελληνικό κινηματογράφο με την υπογραφή του Γιάννη Δαλιανίδη. Στους "Εραστές του ονείρου" έγραψε στίχους ο Ηλίας Λυμπερόπουλος και τραγούδησε ο Τόλης Βοσκόπουλος. Στο "Κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας" οι στίχοι είναι του Άκου Δασκαλόπουλου και του Γιάννη Δαλιανίδη, ενώ τραγούδησαν ο Σταύρος Παράβας, η Μαίρη Χρονοπούλου, η Ελένη Προκοπίου και ο Στράτος Διουνσίου.
Άλλη μια ενδιαφέρουσα θεατρική παραγωγή που παίχτηκε το 1970, στην καρδιά της δικτατορίας, ήταν ο περίφημος "Δρόμος", στον απόηχο του πολυαγαπημένου ομώνυμου κύκλου τραγουδιών. Κι εδώ οι στίχοι είναι του Λευτέρη Παπαδόπουλου, αλλά ο ολοκληρωμένος δίσκος με τα τραγούδια της παράστασης κυκλοφόρησε το 1974 λόγω της λογοκρισίας. Τραγουδούν ο Γιάννης Πουλόπουλος και η Ρένα Κουμιώτη.
Τέλος ο δίσκος περιλαμβάνει ένα μικρό δείγμα από συναυλία του συνθέτη με αποσπάσματα από το παλιό θεατρικό έργο του Νίκου Φατσέα "Με τον έρωτα παρέα", όπου η Άννα Καλουτά ερμηνεύει με το γνωστό της μπρίο τρία τραγούδια.

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

Μίμης Πλέσσας: Για το θέατρο, αρ.1 (1985)

Συνεχίζουμε με τον θεατρικό Μίμη Πλέσσα και περνάμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα τριάδα δίσκων (δύο θεατρικών κι ενός κινηματογραφικού) που εκδόθηκαν στο διάστημα 1985-1986 από την ετικέτα United Records που διηύθυνε ο Κώστας Γιαννίκος, ο ίδιος παραγωγός που αργότερα ανέλαβε όλο το ρεπερτόριο της Lyra προχωρώντας σε μαζικές ψηφιακές επανεκδόσεις του πολύτιμου αρχείου της.
Ο πρώτος δίσκος της σειράς έχει τίτλο "Για το θέατρο" και κυκλοφόρησε το 1985. Περιλαμβάνει ένα πλουσιότατο απάνθισμα θεατρικής μουσικής που έγραψε ο συνθέτης σε διάφορες χρονικές στιγμές κατά τις δεκαετίες του '70 και '80. Έτσι λοιπόν έχουν συγκεντρωθεί χαρακτηριστικά τραγούδια και οργανικά θέματα που υπηρέτησαν τις σκηνικές ανάγκες των έργων: "Σκαπίνο" (του Μολιέρου), "Γενικός Γραμματέας", "Ο Μάγος του Οζ", "Ο κουρέας της Σεβίλλης", "Ρομανσέρο", "Οι γάμοι του Φίγκαρο", "Νεκρικοί διάλογοι" (Λουκιανού), "Όλα στον Κήπο" (του Άλμπι), "Πρέβεζα" (του Δημ. Κολλάτου), "Ιησούς υπέρλαμπρο άστρο" (του Λόιντ Γουέμπερ), "Ταμπούρλα μέσα στη νύχτα"
Οι στίχοι των τραγουδιών υπογράφονται από τους Ντίνο Δημόπουλο, Γιάννη Ξανθούλη, Δημήτρη Βλάσση, Δημήτρη Ποταμίτη, Παύλο Μάτεσι και Κώστα Βίρβο, ενώ περιλαμβάνεται και το μελοποιημένο ποίημα "Πρέβεζα" του Κώστα Καρυωτάκη ερμηνευμένο από τον Πάνο Τσαπάρα. Τα υπόλοιπα τραγούδια ερμηνεύουν κατά κανόνα οι ηθοποιοί των παραστάσεων, μεταξύ των οποίων και οι Γιάννης Αργύρης, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Δημήτρης Ποταμίτης, Τάκης Καρνάτσος, Ζανό Ντάνιας, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Δημήτρης Μαλαβέτας, Κατιάνα Μπαλανίκα, Γιώργος Μάζης, αλλά και μετέπειτα γνωστοί τραγουδιστές, όπως ο Σάκης Μπουλάς, η Κρίστη Στασινοπούλου, ο Κώστας Μπίγαλης, ο Γιάννης Σαμσιάρης και άλλοι.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Μίμης Πλέσσας: Παράσταση (1974) νέο rip

Αν η δεκαετία του '60 στάθηκε η περίοδος της απόλυτης καταξίωσης του χαλκέντερου συνθέτη και πιανίστα Μίμη Πλέσσα μέσα από τις ευφάνταστες μουσικές του συνθέσεις για τον ελληνικό κινηματογράφο και κυρίως για τα δημοφιλέστατα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη στη Finos Film, τα οποία ήταν πλημμυρισμένα και από κοσμαγάπητα τραγούδια, ήρθε η δεκαετία του '70 που τον καθιέρωσε και ως κορυφαίο θεατρικό συνθέτη, γιατί μετά τη Μεταπολίτευση φαινόταν ότι το κλίμα πλέον δεν ευνοούσε το παγιωμένο μουσικό του ύφος, πράγμα που τον οδήγησε και να γράψει κι ο ίδιος κάποιους κύκλους τραγουδιών με πολιτικό προσανατολισμό ("Μίλα μου για τη λευτεριά", "Εκείνη τη νύχτα", "Τα χαμένα χρόνια"), αλλά κυρίως να βρει ασφαλές καταφύγιο το θέατρο, όπου θα μας δώσει σπουδαίες συνθέσεις, πολλές από τις οποίες ευτυχώς πήραν και το δρόμο της δισκογραφίας.
Ένα δείγμα αυτής της μουσικής δραστηριότητας του Μίμη Πλέσσα μας προσφέρει ο δίσκος "Παράσταση" που κυκλοφόρησε το 1974 από την Polydor.  Έξυπνα κείμενα, παρλάτες και τραγούδια σκηνικής αισθητικής με αναφορές και υπαινιγμούς στη δύσκολη πολιτική επικαιρότητα. Είχε μόλις προηγηθεί ο δίσκος "Λουκιανού Νεκρικοί Διάλογοι" με θεματολογία μιας άλλης εποχής, για να έρθει αυτός ο δίσκος να αναδείξει χαρακτηριστικά της ζέουσας σύγχρονης πραγματικότητας με καλογραμμένους στίχους από τους Σοφία Φίλντιση, Ανδρέα Αγγελάκη, Κώστα Βίρβο, Γιώργο Λαζαρίδη, Βεατρίκη Δαλαμάγκα και Τάκη Σπηλιάκο
Βασικό προσόν της έκδοσης είναι οι δυο έξοχοι ερμηνευτές της, ο Γιώργος Μαρίνος και η Κατιάνα Μπαλανίκα, και οι δυο άνθρωποι του θεάτρου και με εκφραστικές φωνές, ώστε να μπορούν να αποδώσουν με τη σωστή έκφραση τα λειτουργικά αυτά τραγούδια.
Μεταξύ των μουσικών βρίκουμε τα ονόματα του Φίλιππου Τσεμπερούλη στο φλάουτο, του Άγγελου Μπότση στο μπάσο, του Γιώργου Λαβράνου στα ντραμς και του Νίκου Γκίνου στο κλαρίνο.

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Μίμης Πλέσσας: Τέσσερα παιδικά τραγούδια (1960)

Περνάω από σήμερα σε ένα μικρό αφιέρωμα στην αναλογική δισκογραφία του Μίμη Πλέσσα, ενός ξεχωριστού δημιουργού που παραμένει ακμαίος και δημιουργικός για επτά σχεδόν δεκαετίες σπάζοντας έτσι κάθε ρεκόρ χρονικής διάρκειας συνεχούς ενεργού παρουσίας. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό, αν συνυπολογίσουμε ότι παράλληλα είχε και επιστημονική δραστηριότητα με διεθνή αποδοχή. Στο μουσικό πεδίο βέβαια το έργο του είναι κολοσσιαίο σε όγκο, ποιότητα και πολυμορφία, αφού καλύπτει όλες τις μουσικές φόρμες, από το απλό τραγούδι, μέχρι τη σκηνική μουσική (θέατρο, κινηματογράφος), το μιούζικαλ, την ορχηστρική και συμφωνική γραφή, τις διασκευές και φυσικά τη τζαζ. Πιστεύω πως είναι αδύνατον να καταγραφεί με απόλυτη πληρότητα η άμεση ή έμμεση δισκογραφία του, αλλά νομίζω πως μόνο η χαώδης δισκογραφία του Μίκη Θεοδωράκη την υπερβαίνει.
Και ιδού λοιπόν ένα μικρό δείγμα από το πολυδιάστατο μουσικό ταλέντο του Μίμη Πλέσσα. Δυο ξεχασμένα 45άρια της Columbia που κυκλοφόρησαν το 1960 και περιλαμβάνουν τέσσερα παιδικά τραγουδάκια! Το πρώτο με κωδικό 2686 περιλαμβάνει τα τραγούδια: "Η κυρά μας η αλεπού", "Η κοτούλα". Το δεύτερο με κωδικό 2687 τα τραγούδια: "Χρόνια πολλά", "Ένα, δύο, τρία". Τους στίχους έγραψε ο γνωστός κονφερασιέ και ηθοποιός της εποχής Γιώργος Οικονομίδης. Τα ερμηνεύει η "Παιδική Συντροφιά" με πολύ συμπαθητικό και χαριτωμένο τρόπο. Την ορχήστρα διευθύνει φυσικά ο Μίμης Πλέσσας.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

Κώστας Μουντάκης: Κρήτη μου λεβεντομάνα (1966)

Είναι απίστευτο πώς ενεργοποιούνται οι κρυφοί αυτοματισμοί των μουσικόφιλων της μικρής παρέας του Δισκοβόλου, ώστε να μην προλαβαίνω να πιάσω έναν καλλιτέχνη και να καταφτάνουν συνεχώς σπάνιες εκδόσεις κι έτσι να εμπλουτίζεται η δισκογραφία του, ακόμη και να ολοκληρώνεται. Έτσι λοιπόν δεν πρόλαβα να παρουσιάσω τον σπανιότατο δίσκο του Κώστα Μουντάκη "Κρήτη μου λεβεντογέννα" και ιδού ένας άλλος δίσκος του μεγάλου Κρητικού λυράρη. 
Μιλώντας λοιπόν χθες για το δίσκο "Κρήτη μου λεβεντογέννα" (1971) είχαμε την ευκαιρία να αναφέρουμε και το δίσκο "Κρήτη μου λεβεντομάνα", ο οποίος εκδόθηκε το 1966 από την Odeon και αποτελεί την παρθενική δισκογραφική κατάθεση του μεγάλου Κρητικού τροβαδούρου Κώστα Μουντάκη. Χορευτικό υλικό από την κρητική παράδοση με συρτά, καλαματιανά, μαντινάδες, ριζίτικα κι ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον "Ερωτόκριτο" ερμηνευμένο σε διαλογική μορφή με την Καίτη Ρουκουνάκη στο ρόλο της Αρετούσας. Παίζει λύρα και τραγουδά ο Κώστας Μουντάκης, ενώ στο λαούτο είναι ο Γιάννης Ξυλούρης. Όλα υπέροχα κι αυθεντικά!

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Κώστας Μουντάκης: Κρήτη μου λεβεντογέννα (1971)

Και πάλι πίσω στον μεγάλο Κρητικό μουσικό Κώστα Μουντάκη (1926-1991)! Ίσως είναι η χρονιά του τελικά στον Δισκοβόλο, αφού ήδη μέσα στο 2019 έχουν φιλοξενηθεί ακόμη τέσσερις δισκογραφικές του καταθέσεις. Τις θυμίζω: "Η Κρήτη τραγουδάει" (1963), "Η μάχη της Κρήτης" (1970), "Around the World" (1973), "Ο Πρωτομάστορας" (1981). Και ιδού ένας ακόμη δίσκος του που μου έστειλε προ ημερών ο Νίκος από την Κρήτη και είπα να σας τον χαρίσω και σε σας.
Τίτλος του δίσκου: "Κρήτη μου λεβεντογέννα". Εκδόθηκε το 1971 υπό την ετικέτα Psiloritis Records και δεν πρέπει να συγχέεται με το δίσκο "Κρήτη μου λεβεντομάνα" που είχε εκδοθεί το 1966. Εδώ έχουμε έναν σπανιότατο δίσκο που μάλιστα δεν βρήκα πουθενά να καταγράφεται στην επίσημη δισκογραφία του Μουντάκη. Το μόνο πληροφοριακό στοιχείο που μας προσφέρει η έκδοση αναφέρει τα εξής: "Ο δίσκος αυτός εκδίδεται εις ανάμνησιν της πρώτης ετήσιας χοροεσπερίδας της Κρητικής Αδελφότητος Νοτιωτέρας Αφρικής, 4 Ιουνίου 1971".
Ως προς το περιεχόμενο φυσικά έχουμε ένα υλικό που προφανώς αντλείται από την αστείρευτη μουσική παράδοση της Κρήτης με χορευτικά κομμάτια σε ποικίλους ρυθμούς: συρτός, σούστα, κοντυλιές, ριζίτικα. Υπέροχος βεβαίως ο Μουντάκης ως ερμηνευτής και λυράρης.

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

Μάνος Λοΐζος: Ο Σταθμός (1968) νέο rip

Τον Απρίλη του 1967 ο Μάνος Λοΐζος ηχογράφησε ένα δισκάκι 45 στροφών με τη φωνή της Μαρινέλλας πάνω σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη. Ο δίσκος αυτός δεν κυκλοφόρησε ποτέ λόγω του Απριλιανού πραξικοπήματος κι έκτοτε ξεχάστηκε οριστικά. Όμως το ένα από τα δυο τραγούδια του με τίτλο "Πού να σε βρω" αποτέλεσε τη μελωδική αφετηρία του πρώτου μεγάλου δίσκου του συνθέτη που ηχογραφήθηκε το 1968 και ήταν συγχρόνως ο πρώτος δίσκος της εταιρίας Minos, όπως μετονομάστηκε η παλιά Odeon. 
Τίτλος του ιστορικού αυτού δίσκου: "Ο Σταθμός". Συμβολικός τίτλος, γιατί πράγματι υπήρξε σταθμός και για την καριέρα του σπουδαίου συνθέτη και για το ξεκίνημα της νέας εταιρίας και για την πρώτη εμφάνιση δύο μεγάλων λαϊκών ερμηνευτών, του Γιάννη Καλατζή και του Γιώργου Νταλάρα. Το ομότιτλο οργανικό κομμάτι του δίσκου είναι βασισμένο στη μελωδία του τραγουδιού από το δισκάκι του 1967 που προανέφερα.
Τους στίχους υπέγραψε ο στενός φίλος του συνθέτη και ήδη καταξιωμένος στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος. Η διάθεση για στιγματισμό του καθεστώτος ήταν έντονη, αλλά αυτό δεν μπορούσε παρά να γίνει πλάγια και υπαινικτικά. Και πράγματι, αρκετοί στίχοι λειτουργούν προς αυτήν την κατεύθυνση, αν και η λογοκρισία έβαλε τελικά το χεράκι της παραμορφώνοντας κάποια τραγούδια, όπως το "Πίσω απ' την πόρτα". Πάντως το γενικότερο κλίμα του δίσκου αποπνέει μια χαρούμενη και αισιόδοξη διάθεση, πράγμα που οφείλεται κυρίως στο εισαγωγικό τραγούδι, το περίφημο "Δελφίνι δελφινάκι", που έγινε τεράστια επιτυχία και λειτούργησε ως το εφαλτήριο για την ευρεία απήχηση ολόκληρου του δίσκου στο κοινό της εποχής.
Σε επίπεδο φόρμας, θα λέγαμε ότι πρόκειται για έναν στερεότυπο κύκλο τραγουδιών που παραπέμπει στο είδος και το ύφος που είχε εισαγάγει λίγα χρόνια νωρίτερα ο Μίκης Θεοδωράκης και αξιοποίησε ιδιαίτερα ο Σταύρος Ξαρχάκος. Από τα 12 κομμάτια του δίσκου τα πέντε είναι ορχηστρικά, βασισμένα σε οργανικές μεταλλάξεις των τραγουδιών. Τα περισσότερα απ' αυτά τα τραγούδια είχαν ήδη ακουστεί σε πρωτόλειες μορφές με διάφορες αφορμές τα προηγούμενα χρόνια, για να πάρουν εδώ την τελική και ολοκληρωμένη τους έκφραση. 
Την ερμηνεία τους ανέλαβαν δύο καινούργια ονόματα που ανέδειξε η νέα εταιρία, τα οποία στα επόμενα χρόνια θα γίνουν πρώτα ονόματα του χώρου: ο Γιάννης Καλατζής, βασικός ερμηνευτής του δίσκου, και ο Γιώργος Νταλάρας που λέει ένα μόνο τραγούδι κι εξ όσων γνωρίζω κι αυτό το είπε μετά την επιμονή του Μάκη Μάτσα και παρά την επιθυμία του συνθέτη! Μαζί τους η παλιότερη Λίτσα Διαμάντη (ερμηνεύει το υπέροχο "Όποιος δει το παλικάρι" σε στίχους του συνθέτη) και ο λαϊκός τραγουδιστής Δημήτρης Ευσταθίου στο βαρύ χασάπικο "Η δουλειά κάνει τους άντρες", που είχε πρωτοπεί ένα χρόνο νωρίτερα η Ελένη Ροδά.
Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για έναν κλασικό δίσκο του "έντεχνου" λαϊκού πενταγράμμου με πολύ αγαπημένα τραγούδια που ποτέ δεν έχουν πάψει να ακούγονται με αγάπη και πολλή νοσταλγία. Παρόλα αυτά, ο ανήσυχος και τελειομανής συνθέτης δεν φάνηκε να ικανοποιείται από το αποτέλεσμα. Ειδικά η ενορχήστρωση του υπέροχου "Το παλιό ρολόι" τον έκανε να νιώθει πολύ άβολα, για του θύμιζε επίμονα την ενορχήστρωση της "Καισαριανής" του Σταύρου Ξαρχάκου! Υπερβολικές ανασφάλειες, θα έλεγα. Σήμερα κανείς δε νιώθει πως αυτά τα δυο τραγούδια μοιάζουν και τόσο και πάντως μπορούμε να τα ακούσουμε και να τα λατρέψουμε και τα δυο με το ίδιο πάθος!

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποιεί Λόρκα

Έχουμε μιλήσει πρόσφατα για τον μελοποιημένο Λόρκα από Έλληνες συνθέτες. Κι αν η πιο γνωστή από τις μελοποιήσεις αυτές είναι ο "Ματωμένος Γάμος" του Μάνου Χατζιδάκι πάνω στην κλασική ελληνική μεταγραφή του Νίκου Γκάτσου που μάλιστα ιστορικά προηγείται όλων των άλλων, θα ήθελα σήμερα να παρουσιάσω την πιο αγαπημένη μου μελοποίηση που όχι, δεν είναι αυτή του Μάνου Χατζιδάκι, ούτε οι άλλες θαυμάσιες δουλειές από τόσους συνθέτες μας (Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Γλέζος, Χρήστος Λεοντής), αλλά η αριστουργηματική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη πάνω στον κύκλο "Romancero gitano" του μεγάλου Ισπανού ποιητή βασισμένο στην εξαίσια ελληνική απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη, που εκδόθηκε σε δίσκο το 1971 από την CBS.
Οφείλω πρώτα να κάνω μια διευκρίνιση: Ο συγκεκριμένος κύκλος μελοποιημένων ποιημάτων του Federico Garcia Lorca από τον Μίκη Θεοδωράκη γράφτηκε το 1967 και αρχικά προοριζόταν να ηχογραφηθεί με τη φωνή της Αρλέτας, πράγμα που δεν ευοδώθηκε τελικά λόγω του Απριλιανού πραξικοπήματος. Έτσι, λίγα χρόνια αργότερα, το 1970, στη Ρώμη όπου βρισκόταν ο συνθέτης, ηχογράφησε με τη Μαρία Φαραντούρη τα πέντε από τα επτά συνολικά τραγούδια του κύκλου χρησιμοποιώντας πλήρη ορχήστρα. Η εκτέλεση αυτή συμπεριλήφθηκε αργότερα στην έκδοση "Ο Μίκης Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη Νο.2" (1974). Στις αρχές του 1971 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ολοκληρωμένη ηχογράφηση του έργου πάλι με τη Μαρία Φαραντούρη, αλλά αυτή τη φορά με τη λιτή συνοδεία μιας κλασικής κιθάρας, ενώ μόλις το 1978 εκδόθηκε η εκτέλεση με την Αρλέτα.
Εγώ λοιπόν έχω επιλέξει τη δεύτερη ηχογράφηση, αυτή του 1971, ως την κορυφαία κι αυτήν σας παρουσιάζω σήμερα. Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν: "7 Lorca Songs and Guitar Pieces by Mikis Theodorakis", ενώ στη νεότερη ψηφιακή επανέκδοση ο τίτλος μετατράπηκε στο πιο αβανταδόρικο "Songs of Freedom". Και θεωρώ αυτή την εκτέλεση ως την κορυφαία, γιατί πέραν του ότι είναι πλήρης, νομίζω ότι υπερέχει και ερμηνευτικά, με μια Φαραντούρη στην απόλυτη ερμηνευτική της ακμή ως κλασική lieder ερμηνεύτρια συνοδευόμενη μόνο από μια κλασική κιθάρα. Αλλά εδώ ακριβώς εντοπίζεται το άλλο ακαταμάχητο πλεονέκτημα αυτής της εκτέλεσης. Γιατί ο κλασικός κιθαριστής που τη συνοδεύει δεν είναι άλλος από τον διάσημο Αυστραλό σολίστ John Williams (γενν. 1941) που δεν πρέπει να τον συγχέουμε με τον συνονόματό του διάσημο συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής στις ταινίες του Σπίλμπεργκ. 
Να προσθέσω ότι ο δίσκος της CBS συμπληρώνεται με άλλα τρία τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη παρμένα από παλιότερους κύκλους τραγουδιών ("Το γελαστό παιδί", "Σίλβα", "Ήρθαν οι άνθρωποι"), καθώς και τέσσερα οργανικά θέματα για σόλο κιθάρα βασισμένα σε τραγούδια από τον "Επιτάφιο" του Μίκη.
Λιτή ερμηνεία με δωρική αφαιρετικότητα και έξοχη οργανική συνοδεία που αφήνουν με ταπεινότητα και σεβασμό το χώρο να περάσουν στο πρώτο πλάνο οι θεσπέσιες μελωδίες του συνθέτη και ο συγκλονιστικός ποιητικός λόγος του Ισπανού ποιητή! Ομολογώ πως αυτός ο δίσκος καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των υποκειμενικών μου επιλογών από το σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας!

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2019

Ο πρώτος δίσκος του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Έφυγε σήμερα απροσδόκητα και τόσο πρόωρα από τη ζωή ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ σκηνής, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (1956-2019). Γιος παλιού μουσικού, συμπατριώτης μου απ' το Βόλο, όπου το έφερε η τύχη να αφήσει την τελευταία του πνοή σήμερα τα ξημερώματα εκεί στο πανέμορφο παραθαλάσσιο χωριό του, το Φτελιό, λίγο πιο πέρα από τον Αλμυρό. 
Ο Λαυρέντης έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα στα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν σχημάτισε το νεανικό γκρουπάκι PLJ Band, με το οποίο ηχογράφησε τρία δισκάκια, χωρίς όμως να καταφέρει να κάνει αισθητή την παρουσία του. Στα μέσα του '80 όμως με τους Τερμίτες μπόρεσε να στρέψει την προσοχή του κοινού στη δουλειά του σημειώνοντας τις πρώτες επιτυχίες του. Το 1989 με το δίσκο "Ο Μαγαπάς και η Σαγαπώ" ξεκίνησε την πολύ πετυχημένη προσωπική του καριέρα και δυο χρόνια αργότερα σημείωσε την πρώτη εμβληματική του επιτυχία με το αγέραστο "Διδυμότειχο μπλουζ". Ακολούθησαν πολλές άλλες μεγάλες στιγμές μέσα από τις πολυάριθμες προσωπικές του δουλειές και τις επιλεγμένες συνεργασίες του με πρωτοκλασάτα ονόματα, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Διονύσης Τσακνής, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Κότσιρας και άλλοι.
Έχω λοιπόν εδώ σήμερα το πρωτόλειο δισκογραφικό φανέρωμα του νεαρού και άσημου Λαυρέντη με το συγκρότημα PLJ Band. Το 1978 λοιπόν ως Larry μαζί με τους φίλους του Παύλο (Paul) Κικριλή και Δημήτρη (Jimmy) Βασαλάκη σχημάτισε το γκρουπ αυτό που πήρε το όνομά του από τα αρχικά των τριών ονομάτων της παρέας. Την επόμενη χρονιά με προσωπικά τους έξοδα ηχογράφησαν ένα μικρό άλμπουμ με τέσσερις αγγλόφωνες ροκ μπαλάντες που το ονόμασαν "Gaspar". Δυστυχώς η προσπάθειά τους να χτίσουν ένα όνομα δεν ευοδώθηκε, αν και δεν το έβαλαν κάτω και επανεμφανίστηκαν στη συνέχεια με άλλα δυο άλμπουμ σε ανεξάρτητη πάντα παραγωγή επιδιώκοντας μάλιστα κι ένα διεθνές άνοιγμα που δεν καρποφόρησε ποτέ. 
Στο παρθενικό εκείνο άλμπουμ του 1979 ο Λαυρέντης έκανε τα φωνητικά κι έπαιξε μπάσο και κιθάρα. Κιθάρες επίσης έπαιξαν ο Παύλος Κικριλής, ο Δημήτρης Βασαλάκης και ο Αντώνης Μιτζέλος, ενώ ντραμς ο Τόλης Σκαματζούρας. Ατμοσφαιρικός ήχος παλιού μπλουζ με αυθεντικό μεράκι μιας άλλης εποχής. Ιστορική και δυσεύρετη πλέον έκδοση.

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Βασίλης Σκουλάς: Ο πόνος μιας αγάπης (1981)

Επιστρέφουμε και πάλι στη μουσική παράδοση της Κρήτης, αυτήν την ανεξάντλητη δεξαμενή υπέροχων χορευτικών σκοπών, αυτοσχεδιασμού και πηγαίας στιχουργικής έμπνευσης. Και θα σταθούμε στον σημαντικότερο εν ενεργεία εκπρόσωπο της Κρητικής σχολής που συνεχίζει ακούραστος, μετά από μια λαμπρή διαδρομή έξι δεκαετιών, να υπηρετεί τη μουσική παράδοση του τόπου του.
Ο λόγος για τον εξαίρετο κύριο Βασίλη Σκουλά (γενν. 1946), απαράμιλλο δεξιοτέχνη της λύρας και μεγάλο τραγουδιστή, συμπατριώτη του Νίκου Ξυλούρη από τα Ανώγεια, που έκανε τα πρώτα μουσικά του βήματα σε ηλικία μόλις 12 χρόνων, ενώ το 1965 πραγματοποίησε την πρώτη του ηχογράφηση, για να ακολουθήσει έκτοτε μια ασταμάτητη δισκογραφική δραστηριότητα που συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό μέχρι σήμερα. Μάλιστα ο Σκουλάς, όπως και ελάχιστοι ακόμη συντοπίτες του (Ξυλούρης, Γαργανουράκης), κάποια στιγμή πέρασε και στο πεδίο του "έντεχνου" τραγουδιού μέσα από επιλεγμένες συνεργασίες με σημαντικούς συνθέτες του είδους, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος ("Του σίδερου και του νερού"), ο Μάριος Τόκας ("Άσπρο μαντήλι ανέμιζε"), ο Μιχάλης Τερζής ("Εδώ θα μείνουμε"), ο Παναγιώτης Κωνσταντακόπουλος ("Πικραμένος αναχωρητής"), ο Νότης Μαυρουδής, ο Χριστόδουλος Χάλαρης, ο Μιχάλης Νικολούδης και άλλοι.
Αφορμή για την αναφορά μας στον Βασίλη Σκουλά έλαβα από ένα αναλογικό δισκάκι του καλλιτέχνη που βρέθηκε πρόσφατα στα χέρια μου με τίτλο "Ο πόνος μιας αγάπης". Εκδόθηκε το 1981 με την ετικέτα Κρήτη από τη δισκογραφική εταιρία Panivar, όπου ανήκε ο Σκουλάς επί πολλά χρόνια στην πρώτη περίοδο της καριέρας του. Μόλις έξι τραγούδια περιλαμβάνει ο δίσκος, τα περισσότερα στους χαρακτηριστικούς συρτούς χορούς της Μεγαλονήσου, χωρίς να λείπουν και οι σκοποί πάνω σε ευφάνταστες μαντινάδες. Παίζει λύρα και τραγουδά φυσικά ο ίδιος, ενώ στο λαούτο τον συνοδεύει ο Δημήτρης Φουκάκης.