Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Γιώργος Γεωργιάδης: Ομήρου Οδύσσεια (1980)

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ξεκίνησε στα τέλη του '60 με ποπ τραγουδάκια, αλλά στη συνέχεια ακολούθησε μια μάλλον ανορθόδοξη πορεία με διάφορες δουλειές εντελώς ετερόκλητες μεταξύ τους, συχνά μεγαλεπήβολες και στομφώδεις, οι οποίες ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις έδειχναν έναν καλά καταρτισμένο μουσικό, που πάντως αναλώνονταν σε ευκολίες και κοινοτοπίες. Θυμίζω άλλωστε μια συνεργασία του με τον διάσημο αοιδό των αρχών του '80 Γιάννη Φλωρινιώτη μ' ένα δίσκο ...μελοποιημένης ποίησης!
Εδώ λοιπόν έχουμε ένα εντυπωσιακό δείγμα αυτής της μεγαλομανίας του συνθέτη. Μια επική δισκογραφική εργασία βασισμένη στην ομηρική "Οδύσσεια" απλωμένη σε 4 δίσκους συνολικής διάρκειας 160 λεπτών! 
Χρησιμοποίησε μια καλή διασκευή του κειμένου από την Πέρσα Βοριά, η οποία μετέφερε τους αρχαίους δακτυλικούς εξάμετρους στον κλασικό ανομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο, όπως αυτός διαμορφώθηκε από το δημοτικό μας τραγούδι. Η ανάπτυξη του έργου ακολουθεί τη δομή του πρωτότυπου, δηλαδή την αφηγηματική τεχνική που στη φιλολογική γλώσσα ονομάζεται "in medias res", ένα είδος αναδρομικής αφήγησης μέσα από το στόμα του κεντρικού ήρωα ή του παρεμβαλλόμενου ραψωδού. 
Η μουσική του Γεωργιάδη είναι ένα μίγμα από το ύφος του ...Γιώργου Κατσαρού και των μουσικών επενδύσεων που ακούγονταν στα περίφημα κινηματογραφικά έπη του Τζέιμς Πάρις εμπλουτισμένο με ηχητικά εφέ για τη δημιουργία της κατάλληλης δραματικής ψευδαίσθησης, η οποία ενισχύεται με σχοινοτενείς πεζές απαγγελίες θεατρικού χαρακτήρα, αν και δεν λείπουν και μικρές νησίδες ωραίων λυρικών περασμάτων, ιδιαίτερα στη σκηνή της αναγνώρισης του πλάνητα ήρωα από την υπομονετική και πιστή του σύζυγο. 
Βασικός ερμηνευτής είναι ο ίδιος ο συνθέτης με τη μπάσα φωνή του, ενώ πλαισιώνεται από πληθώρα άγνωστων ηθοποιών και τραγουδιστών. Η έκδοση είναι πλουσιότατη, με πολυσέλιδο ένθετο που περιλαμβάνει το πλήρες νεοελληνικό κείμενο, καθώς και μπόλικες ζωγραφικές απεικονίσεις των κυριότερων σκηνών του έργου.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Γιάννης Αργύρης: Επιλογές από τις Εσπερίδες (1982)

Έλεγα στην προηγούμενη αναφορά μου στον Γιάννη Αργύρη για τη μακρόχρονη διαδρομή του στα νεοκυματικά στέκια της Πλάκας και ειδικότερα στην ιστορική μπουάτ Εσπερίδες, αυτό το εμβληματικό πολιτιστικό κεντράκι στην καρδιά της Αθήνας που άνθισε ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60, αλλά συνέχισε το βίο του για αρκετά ακόμη χρόνια μετά, πάντα με τον ίδιο ως πρωθιερέα της εκεί στις ανηφοριές της Πλάκας στην οδό Θόλου, αριθμός 6. Ξεπετάχτηκαν πάμπολλοι καλλιτέχνες από τη μπουάτ αυτή (Βασίλης Δημητρίου, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιώργος Κριμιζάκης και τόσοι άλλοι), αλλά όλοι αυτοί ήταν περαστικοί, ενώ ο Γιάννης Αργύρης πάντα εκεί, σταθερός κι αμετακίνητος, σχεδόν για τέσσερις δεκαετίες!
Ο δίσκος "Επιλογές από τις Εσπερίδες" κυκλοφόρησε το 1982 σε ανεξάρτητη παραγωγή. Είναι ένας δίσκος της υστερονεοκυματικής περιόδου, όταν πια όλο εκείνο το μαγικό κλίμα είχε οριστικά χαθεί. Μοιάζει έτσι σαν ένα μνημόσυνο για κείνη την εποχή και τα τραγούδια σαν μακρινός απόηχός της. Κάποια από τα τραγούδια φέρουν ολοκληρωμένα την υπογραφή του Γιάννη Αργύρη, ενώ τα υπόλοιπα έχουν μουσική του Γιώργου Κριμιζάκη, του Π. Λεούση, του Χρ. Μεντή, του Τάκη Μπινιάρη και του Γ. Κωνσταντινίδη. Τραγουδά φυσικά ο Γιάννης Αργύρης, ενώ η ενορχήστρωση ανήκει στον Γιώργο Κριμιζάκη.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Γιάννης Αργύρης: Γιαν Κιχώτης (1987)

Ο Γιάννης Αργύρης δικαίως έχει χαρακτηριστεί ο "πατριάρχης" των μπουάτ, αφού επί 40 χρόνια αποτελούσε την εμβληματική μορφή στην ιστορική μπουάτ "Εσπερίδες" της Πλάκας, το μακροβιότερο απ' όλα αυτά τα μαγικά μουσικά στέκια που άκμασαν κυρίως στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 συμπορευόμενα με το ρεύμα του Νέου Κύματος.
Τραγουδοποιός, ερμηνευτής, χιουμορίστας με μοναδική αμεσότητα και ευρηματικό λόγο, συνέδεσε ανεξίτηλα το όνομά του με μερικές από τις ωραιότερες νεοκυματικές μπαλάντες, όπως: "Μην κουραστείς να μ' αγαπάς", "Πάει κι αυτή η Κυριακή", "Έλα μαζί μου", "Κάποιος γιορτάζει"
Οι φίλοι του επινόησαν το παρατσούκλι Γιαν Κιχώτης και του το κόλλησαν, για να δείξουν τις αντοχές του στη μακρόχρονη διαδρομή των Εσπερίδων. Τον τίτλο λοιπόν αυτό έδωσε στον τελευταίο του δίσκο που κυκλοφόρησε το 1987 σε ανεξάρτητη παραγωγή. Ένδεκα τρυφερές μπαλάντες, δικές του οι περισσότερες, ενορχηστρωμένες κατάλληλα από τους Π. Μπεράτη, Γ. Δεσποτίδη και Κ. Κωνσταντινίδη με λιτή οργανική συνοδεία βασισμένη σε ακουστικά όργανα (βιολί, όμποε, κιθάρα, βιολοντσέλο, πιάνο, τρομπόνι) ως μακρινό απόηχο του νεοκυματικού παρελθόντος. Τραγουδά φυσικά ο ίδιος με την ιδιαίτερα αισθαντική κι εκφραστική φωνή του.

Γιάννης Καστρινός: Απ' τ' αλώνια στα σαλόνια (1972) ανέκδοτο

Στα πρώτα χρόνια του '70, όταν σταδιακά αρχίζει η κάμψη του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου, κυριαρχεί στη μεγάλη οθόνη το φευγαλέο άστρο της Δέσποινας Στυλιανοπούλου, η οποία ξαφνικά, από ρόλους κομπάρσου μέχρι τότε, μετατράπηκε σε δημοφιλέστατη πρωταγωνίστρια λανσάροντας ένα λαϊκό στιλ γεμάτο αυθορμητισμό, κέφι, τραγούδια και ...ελληνικούρες. 
Μια από τις ταινίες της αυτής της περιόδου ήταν η "Απ' τ' αλώνια στα σαλόνια", παραγωγής 1972, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Ρίζο. Έκοψε μάλιστα στην πρώτη προβολή 130.000 εισιτήρια. 
Η ταινία είναι πλημμυρισμένη με λαϊκά τραγούδια που έγραψε ο Γιάννης Καστρινός. Φυσικά τα ερμηνεύει η Στυλιανοπούλου, ενώ συμμετέχουν η Ελένη Ροδά και ο Πέτρος Μήλας.
Ποιος όμως ήταν αυτός ο Γιάννης Καστρινός; Ξεχασμένος σήμερα συνθέτης, είχε γράψει κάποια σουξεδάκια του καιρού με γνωστά ονόματα του πενταγράμμου, όπως ο Τέρης Χρυσός, η Κλειώ Δενάρδου, ο Πάνος Κόκκινος και άλλοι, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με την ενορχήστρωση σε δίσκους της Πρωτοψάλτη, της Τσανακλίδου και άλλων. Το 1967 είχε γράψει τη μουσική της ταινίας "Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός", ενώ το 1968 προσέφερε τις υπηρεσίες του στο καθεστώς των συνταγματαρχών γράφοντας τη μουσική για τον χουντικό ύμνο "Το νέον Σύνταγμα της 29ης Σεπτεμβρίου 1968" σε στίχους του Γιώργου Οικονομίδη με ερμηνευτή τον Φώτη Δήμα, ο οποίος άλλωστε είχε ερμηνεύσει και τον επίσημο ύμνο του καθεστώτος σε μουσική Γιώργου Κατσαρού!

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Πάνος Τζαβέλλας: Επαναστατικός ρομαντισμός (1986)

Με το δίσκο "Επαναστατικός ρομαντισμός", που κυκλοφόρησε το 1986 από τη μικρή εταιρία Arioso, ο Πάνος Τζαβέλλας ολοκληρώνει ουσιαστικά την προσωπική δισκογραφική του περιπέτεια που ξεκίνησε με κάποια σκόρπια τραγούδια στις αρχές του '70 και κυρίως με τον εμβληματικό δίσκο "Τραγούδια από το Αντάρτικο Λημέρι" το 1975. 
Πρόκειται για έναν αλλιώτικο δίσκο με τραγούδια σε ύφος μπαλάντας αστικής θεματολογίας με αναφορές στις μικρές παθογένειες του καθημερινού βίου, αλλά και επίμονες πολιτικές αιχμές και διεθνιστικές ματιές σε μορφές του παγκόσμιου αγωνιστικού μετώπου (Τσε Γκεβάρα, Ντανιέλ Ορτέγκα) μαζί με φευγαλέες αυτοβιογραφικές πινελιές. Ένας ευαίσθητος Τζαβέλλας που ξεχειλίζει από συναισθήματα απογοήτευσης, αλλά και συγκρατημένης αισιοδοξίας. 
Ανάμεσα στα τραγούδια του δίσκου περιλαμβάνονται και κάποια παλιότερα σε καινούργια εκτέλεση ("Κυρ Παντελής", "Ξυπνήστε"). Το όμορφο τραγούδι "Ειρήνη" είχε παρουσιαστεί δυο χρόνια νωρίτερα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ το "Κόκκινο τρένο" είχε ακουστεί στην ομώνυμη ταινία του 1982 που αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο.
Μαζί με τον Πάνο Τζαβέλλα παίζουν μερικοί αξιόλογοι μουσικοί, όπως ο Στάθης Ουλκέρογλου στο πιάνο, ο Στέλιος Λιανδράκης στο μπουζούκι, ο Νίκος Λώλης στην κλασική κιθάρα και ο Μάνος Αβαράκης στη φυσαρμόνικα.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Γιώργος Γεωργιάδης: Χαμένοι δρόμοι (1981)

Μετά από την υπερπαραγωγική δεκαετία του '70 ο συνθέτης και μαέστρος Γιώργος Γεωργιάδης μπαίνει στη δεκαετία του '80 με πιο συγκρατημένους ρυθμούς αραιώνοντας σημαντικά τη δισκογραφική του δραστηριότητα. Στο πρώτο μισό αυτής της δεκαετίας ηχογράφησε δυο τρεις δίσκους με κορύφωση τον κύκλο μελοποιημένων ποιημάτων "Ποίηση και μελωδία" (1982), μετά τον οποίο θα ακολουθήσει μακρόχρονη σιωπή.
Το 1981 λοιπόν ηχογράφησε τον κύκλο τραγουδιών "Χαμένοι δρόμοι" για λογαριασμό της μικρής δισκογραφικής εταιρίας Dora Records σε μουσική, στίχους και ενορχήστρωση με τη δική του υπογραφή. Ξεχασμένος και μάλλον αδιάφορος δίσκος σε ελαφρολαϊκό χρώμα που δεν ακούστηκε καθόλου και είναι πια εκτός κυκλοφορίας και προφανώς δυσεύρετος. Εκείνη την εποχή ο συνθέτης παρουσίαζε μια μουσική εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, όπου και ακούστηκαν μερικά από τα τραγούδια του δίσκου. Ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης και η άγνωστη Μαρίνα Εμμανουήλ στη μοναδική δισκογραφική της παρουσία. 

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Ο Στέφανος Στρατηγός και η Ιλεάνα Φέξη διαβάζουν Καβάφη

Από τις εκδόσεις (βιβλίων και ηχογραφημάτων) Φυκίρης κυκλοφόρησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '70 (πιθανότατα το 1975) η σπάνια και πολύ ενδιαφέρουσα ηχογράφηση που σας παρουσιάζω σήμερα. Πρόκειται για μια ανάγνωση 22 ποιημάτων του Κωνσταντίνου Καβάφη από τη μεσαία περίοδο της δημιουργίας του (1897-1918) επιλεγμένα από το επίσημο σώμα των ποιημάτων του που ο ίδιος ενέκρινε προς έκδοση, καθώς και μερικά από τα αποκηρυγμένα του.
Τα ποιήματα διαβάζουν δυο ηθοποιοί: Ο Στέφανος Στρατηγός, ο κακός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που κάθε άλλο παρά τέτοιος ήταν στην πραγματική ζωή του, όπου τα ενδιαφέροντά του ήταν εκλεκτά και ιδιαίτερα, και η Ιλεάνα Φέξη, μάλλον άγνωστη ηθοποιός που ίσως κάποιοι παλιότεροι να τη θυμούνται από έναν ωραίο ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά "Μεθυσμένη πολιτεία" (1980). 
Η ανάγνωση των ποιημάτων, λιτή και αισθαντική, διανθίζεται από πολύ όμορφα μουσικά θέματα παρμένα από το λόγιο ρεπερτόριο για βιολοντσέλο, φλάουτο, φαγκότο και λαούτο.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Ο Πέτρος Φυσσούν διαβάζει Παπαδιαμάντη


Από το πολύτιμο αρχείο ηχογραφήσεων της Ελληνικής Ραδιοφωνίας έχω αυτή τη συγκινητική ηχογράφηση του 1984, ανέκδοτη φυσικά. Ο καλός ηθοποιός Πέτρος Φυσσούν στο πλαίσιο της ραδιοφωνικής σειράς Απόγευμα με τον Παπαδιαμάντη διαβάζει επιλεγμένα κείμενα του μεγάλου σκιαθίτη πεζογράφου και ποιητή Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911).
Συγκεκριμένα, στο ηχογράφημα ακούμε ένα καυστικό σχόλιο του Παπαδιαμάντη για τη Μεγάλη Εβδομάδα στην Αθήνα του καιρού του που αναφέρεται σε κάποιες κακές συνήθειες των τότε εκκλησιαζομένων, αλλά και μια βαθυστόχαστη ανάλυση των ύμνων της Μεγάλης Δευτέρας και της εκκλησιαστικής μουσικής γενικότερα. 
Στη συνέχεια ο Πέτρος Φυσσούν διαβάζει με λιτό και κατανυκτικό τρόπο τέσσερα ποιήματα του Παπαδιαμάντη αφιερωμένα στις Παναγιές της Σκιάθου, την Παναγιά Κουνίστρα, την Παναγιά την Κεχριά, την Παναγιά του Ντομάν και την Παναγίτσα στο Πυργί.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου διαβάζει Χριστοδούλου (1967)

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου (1924-1991) υπήρξε ένας πολυγραφότατος συγγραφέας - ποιητής και πεζογράφος - της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς με πολυσήμαντο έργο που περιλαμβάνει αρκετές ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων και θεατρικά έργα. 
Η μεγάλη του όμως δημοτικότητα στηρίζεται στα εκατοντάδες υπέροχα τραγούδια που έγραψαν κορυφαίοι Έλληνες συνθέτες πάνω σε δικούς του στίχους. Ο ίδιος το είχε παράπονο που ο κόσμος τον γνώριζε από τα τραγούδια του κι όχι από το λογοτεχνικό του έργο, αλλά εμείς είμαστε ευτυχείς που ο προικισμένος αυτός άνθρωπος άφησε το ισχυρό του αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι υπογράφοντας μερικούς από τους πιο εμπνευσμένους και ποιοτικούς στίχους που γράφτηκαν ποτέ. Τα πρώτα του τραγούδια τα βρίσκουμε στην "Πολιτεία" του Μίκη Θεοδωράκη ("Καημός", "Βράχο βράχο"). Ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με συνθέτες, όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Μάνος Λοΐζος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Νότης Μαυρουδής, ο Λίνος Κόκοτος, ο Ζορζ Μουστακί, ο Βασίλης Δημητρίου και αρκετοί άλλοι. Ξεχωρίζω την εμβληματική συνεργασία του με τον Γιώργο Ζαμπέτα που σφραγίστηκε με μερικά αξεπέραστα λαϊκά αριστουργήματα, κυρίως με τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού ("Ξημερώματα", "Χωρισμός", "Δεν έχει δρόμο να διαβώ" κ.ά.).
Η ποιητική πλευρά του Δημήτρη Χριστοδούλου πάντως αποτυπώθηκε σ' ένα δίσκο βινυλίου που κυκλοφόρησε το 1967 από τη Philips με τον τυπικό τίτλο: "Ο Χριστοδούλου διαβάζει Χριστοδούλου". Περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις συλλογές: "Νυχτοφύλακες" (1954), "Πελταστές" (1956), "Εστίες αντιστάσεως" (1959) και "Μετά τον Ανακλητικό" (1960). Δυνατά κείμενα με αγωνιστικό και προοδευτικό προσανατολισμό σε λιτή (αρκετά συναισθηματική) ανάγνωση από τον ίδιο. Ο δίσκος εκδόθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και σήμερα φυσικά βρίσκεται εκτός κυκλοφορίας.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Στέλιος Καζαντζίδης: Τα "έντεχνα" (1960-1988)

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο μεγαλύτερος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, ένας μυθοποιημένος καλλιτέχνης που  τραγουδήθηκε όσο κανένας άλλος, έστω κι αν η εκ των υστέρων ετυμηγορία της ιστορίας δεν έχει δικαιώσει ποιοτικά τον μεγαλύτερο όγκο των τραγουδιών του, ο Καζαντζίδης λοιπόν συνειδητά και ασυμβίβαστα πάλεψε να κρατήσει αμόλυντο το καθαρό λαϊκό του πρόσωπο αρνούμενος πεισματικά να κάνει "ανοίγματα" στα νεότερα μουσικά ρεύματα, ιδιαίτερα σ' αυτό που ονομάστηκε "έντεχνο" τραγούδι, σε αντίθεση με τον μεγάλο συνοδοιπόρο του, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, ο οποίος ουσιαστικά έστησε τη ζηλευτή καριέρα του ακριβώς σ' αυτό το είδος τραγουδιού που χαρακτήρισε ολόκληρη τη δεκαετία του '60.
Παρόλα αυτά, κατά καιρούς σημειώθηκαν κάποιες μικρές ρωγμές σ' αυτήν τη σκληρή γραμμή, χάρις κυρίως στην ισχυρή επιρροή των δύο μεγάλων μας συνθετών, του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι. Έτσι, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '60 ο Καζαντζίδης (μαζί πάντα με τη Μαρινέλλα) ερμήνευσε μερικά μεγάλα τραγούδια από την "Πολιτεία" του Μίκη ("Καημός", "Σαββατόβραδο, "Βράχο βράχο" κ.ά.), ενώ παράλληλα ηχογράφησε μερικά σκόρπια λαϊκά του Χατζιδάκι ("Κουρασμένο παλικάρι", "Το πέλαγο είναι βαθύ", Ο κυρ Αντώνης"), πολλά από τα οποία παράλληλα τα ερμήνευσαν κι άλλοι τραγουδιστές, όπως η Νάνα Μούσχουρη, χωρίς ποτέ να καταφέρουν να ξεπεράσουν τις μνημειώδεις ερμηνείες του Στέλιου. Το 1964 τραγούδησε μαζί με τη Μαρινέλλα την "Καταχνιά" του Χρήστου Λεοντή και στη συνέχεια σε δεύτερη εκτέλεση κάποια τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου ("Άπονη ζωή") και του Γιάννη Μαρκόπουλου ("Ποιος δρόμος"), ενώ στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '70 ηχογράφησε δύο υπέροχα λαϊκά τραγούδια του Μάνου Λοΐζου ("Δε θα ξαναγαπήσω", "Όταν βλέπετε να κλαίω"). Ο μοναδικός προσωπικός του δίσκος που θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία του "έντεχνου" ήταν ο δίσκος του Μίκη Θεοδωράκη "Στην Ανατολή" (1974). Από κει και πέρα αρχίζει σταδιακά η δισκογραφική αποχή του μεγάλου τραγουδιστή, για να επιστρέψει δυναμικά μερικά χρόνια αργότερα, λίγο πριν από την ολοκλήρωση της μεγάλης του καριέρας, όταν και θα ερμηνεύσει 2-3 ακόμη σκόρπια τραγούδια "έντεχνου" προσανατολισμού, γραμμένα από τον Αντώνη Βαρδή, τον Θανάση Πολυκανδριώτη και τον Σταμάτη Σπανουδάκη.
Η παρούσα συλλογή καταγράφει όλο αυτό το σκόρπιο υλικό, με εξαίρεση τον ολοκληρωμένο δίσκο "Στην Ανατολή", απ' όπου χρησιμοποίησα ενδεικτικά μόνο δυο τραγούδια. Εκείνο που μπορεί να βγάλει κανείς αβίαστα ως συμπέρασμα από την ακρόαση αυτού του υλικού είναι ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης, είτε τραγουδούσε καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια, είτε ανατολίτικα και ινδοπρεπή, είτε "έντεχνα", ήταν πάντοτε ΜΕΓΑΛΟΣ. Μπορούσε με χαρακτηριστική άνεση να ερμηνεύσει όλα αυτά τα ετερόκλητα είδη. Και πάντα να είναι ο ίδιος. Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ.