Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Γιάννης Αργύρης: Γιαν Κιχώτης (1987)

Ο Γιάννης Αργύρης δικαίως έχει χαρακτηριστεί ο "πατριάρχης" των μπουάτ, αφού επί 40 χρόνια αποτελούσε την εμβληματική μορφή στην ιστορική μπουάτ "Εσπερίδες" της Πλάκας, το μακροβιότερο απ' όλα αυτά τα μαγικά μουσικά στέκια που άκμασαν κυρίως στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 συμπορευόμενα με το ρεύμα του Νέου Κύματος.
Τραγουδοποιός, ερμηνευτής, χιουμορίστας με μοναδική αμεσότητα και ευρηματικό λόγο, συνέδεσε ανεξίτηλα το όνομά του με μερικές από τις ωραιότερες νεοκυματικές μπαλάντες, όπως: "Μην κουραστείς να μ' αγαπάς", "Πάει κι αυτή η Κυριακή", "Έλα μαζί μου", "Κάποιος γιορτάζει"
Οι φίλοι του επινόησαν το παρατσούκλι Γιαν Κιχώτης και του το κόλλησαν, για να δείξουν τις αντοχές του στη μακρόχρονη διαδρομή των Εσπερίδων. Τον τίτλο λοιπόν αυτό έδωσε στον τελευταίο του δίσκο που κυκλοφόρησε το 1987 σε ανεξάρτητη παραγωγή. Ένδεκα τρυφερές μπαλάντες, δικές του οι περισσότερες, ενορχηστρωμένες κατάλληλα από τους Π. Μπεράτη, Γ. Δεσποτίδη και Κ. Κωνσταντινίδη με λιτή οργανική συνοδεία βασισμένη σε ακουστικά όργανα (βιολί, όμποε, κιθάρα, βιολοντσέλο, πιάνο, τρομπόνι) ως μακρινό απόηχο του νεοκυματικού παρελθόντος. Τραγουδά φυσικά ο ίδιος με την ιδιαίτερα αισθαντική κι εκφραστική φωνή του.

Γιάννης Καστρινός: Απ' τ' αλώνια στα σαλόνια (1972) ανέκδοτο

Στα πρώτα χρόνια του '70, όταν σταδιακά αρχίζει η κάμψη του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου, κυριαρχεί στη μεγάλη οθόνη το φευγαλέο άστρο της Δέσποινας Στυλιανοπούλου, η οποία ξαφνικά, από ρόλους κομπάρσου μέχρι τότε, μετατράπηκε σε δημοφιλέστατη πρωταγωνίστρια λανσάροντας ένα λαϊκό στιλ γεμάτο αυθορμητισμό, κέφι, τραγούδια και ...ελληνικούρες. 
Μια από τις ταινίες της αυτής της περιόδου ήταν η "Απ' τ' αλώνια στα σαλόνια", παραγωγής 1972, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Ρίζο. Έκοψε μάλιστα στην πρώτη προβολή 130.000 εισιτήρια. 
Η ταινία είναι πλημμυρισμένη με λαϊκά τραγούδια που έγραψε ο Γιάννης Καστρινός. Φυσικά τα ερμηνεύει η Στυλιανοπούλου, ενώ συμμετέχουν η Ελένη Ροδά και ο Πέτρος Μήλας.
Ποιος όμως ήταν αυτός ο Γιάννης Καστρινός; Ξεχασμένος σήμερα συνθέτης, είχε γράψει κάποια σουξεδάκια του καιρού με γνωστά ονόματα του πενταγράμμου, όπως ο Τέρης Χρυσός, η Κλειώ Δενάρδου, ο Πάνος Κόκκινος και άλλοι, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με την ενορχήστρωση σε δίσκους της Πρωτοψάλτη, της Τσανακλίδου και άλλων. Το 1967 είχε γράψει τη μουσική της ταινίας "Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός", ενώ το 1968 προσέφερε τις υπηρεσίες του στο καθεστώς των συνταγματαρχών γράφοντας τη μουσική για τον χουντικό ύμνο "Το νέον Σύνταγμα της 29ης Σεπτεμβρίου 1968" σε στίχους του Γιώργου Οικονομίδη με ερμηνευτή τον Φώτη Δήμα, ο οποίος άλλωστε είχε ερμηνεύσει και τον επίσημο ύμνο του καθεστώτος σε μουσική Γιώργου Κατσαρού!

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Πάνος Τζαβέλλας: Επαναστατικός ρομαντισμός (1986)

Με το δίσκο "Επαναστατικός ρομαντισμός", που κυκλοφόρησε το 1986 από τη μικρή εταιρία Arioso, ο Πάνος Τζαβέλλας ολοκληρώνει ουσιαστικά την προσωπική δισκογραφική του περιπέτεια που ξεκίνησε με κάποια σκόρπια τραγούδια στις αρχές του '70 και κυρίως με τον εμβληματικό δίσκο "Τραγούδια από το Αντάρτικο Λημέρι" το 1975. 
Πρόκειται για έναν αλλιώτικο δίσκο με τραγούδια σε ύφος μπαλάντας αστικής θεματολογίας με αναφορές στις μικρές παθογένειες του καθημερινού βίου, αλλά και επίμονες πολιτικές αιχμές και διεθνιστικές ματιές σε μορφές του παγκόσμιου αγωνιστικού μετώπου (Τσε Γκεβάρα, Ντανιέλ Ορτέγκα) μαζί με φευγαλέες αυτοβιογραφικές πινελιές. Ένας ευαίσθητος Τζαβέλλας που ξεχειλίζει από συναισθήματα απογοήτευσης, αλλά και συγκρατημένης αισιοδοξίας. 
Ανάμεσα στα τραγούδια του δίσκου περιλαμβάνονται και κάποια παλιότερα σε καινούργια εκτέλεση ("Κυρ Παντελής", "Ξυπνήστε"). Το όμορφο τραγούδι "Ειρήνη" είχε παρουσιαστεί δυο χρόνια νωρίτερα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ το "Κόκκινο τρένο" είχε ακουστεί στην ομώνυμη ταινία του 1982 που αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο.
Μαζί με τον Πάνο Τζαβέλλα παίζουν μερικοί αξιόλογοι μουσικοί, όπως ο Στάθης Ουλκέρογλου στο πιάνο, ο Στέλιος Λιανδράκης στο μπουζούκι, ο Νίκος Λώλης στην κλασική κιθάρα και ο Μάνος Αβαράκης στη φυσαρμόνικα.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Γιώργος Γεωργιάδης: Χαμένοι δρόμοι (1981)

Μετά από την υπερπαραγωγική δεκαετία του '70 ο συνθέτης και μαέστρος Γιώργος Γεωργιάδης μπαίνει στη δεκαετία του '80 με πιο συγκρατημένους ρυθμούς αραιώνοντας σημαντικά τη δισκογραφική του δραστηριότητα. Στο πρώτο μισό αυτής της δεκαετίας ηχογράφησε δυο τρεις δίσκους με κορύφωση τον κύκλο μελοποιημένων ποιημάτων "Ποίηση και μελωδία" (1982), μετά τον οποίο θα ακολουθήσει μακρόχρονη σιωπή.
Το 1981 λοιπόν ηχογράφησε τον κύκλο τραγουδιών "Χαμένοι δρόμοι" για λογαριασμό της μικρής δισκογραφικής εταιρίας Dora Records σε μουσική, στίχους και ενορχήστρωση με τη δική του υπογραφή. Ξεχασμένος και μάλλον αδιάφορος δίσκος σε ελαφρολαϊκό χρώμα που δεν ακούστηκε καθόλου και είναι πια εκτός κυκλοφορίας και προφανώς δυσεύρετος. Εκείνη την εποχή ο συνθέτης παρουσίαζε μια μουσική εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, όπου και ακούστηκαν μερικά από τα τραγούδια του δίσκου. Ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης και η άγνωστη Μαρίνα Εμμανουήλ στη μοναδική δισκογραφική της παρουσία. 

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Ο Στέφανος Στρατηγός και η Ιλεάνα Φέξη διαβάζουν Καβάφη

Από τις εκδόσεις (βιβλίων και ηχογραφημάτων) Φυκίρης κυκλοφόρησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '70 (πιθανότατα το 1975) η σπάνια και πολύ ενδιαφέρουσα ηχογράφηση που σας παρουσιάζω σήμερα. Πρόκειται για μια ανάγνωση 22 ποιημάτων του Κωνσταντίνου Καβάφη από τη μεσαία περίοδο της δημιουργίας του (1897-1918) επιλεγμένα από το επίσημο σώμα των ποιημάτων του που ο ίδιος ενέκρινε προς έκδοση, καθώς και μερικά από τα αποκηρυγμένα του.
Τα ποιήματα διαβάζουν δυο ηθοποιοί: Ο Στέφανος Στρατηγός, ο κακός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που κάθε άλλο παρά τέτοιος ήταν στην πραγματική ζωή του, όπου τα ενδιαφέροντά του ήταν εκλεκτά και ιδιαίτερα, και η Ιλεάνα Φέξη, μάλλον άγνωστη ηθοποιός που ίσως κάποιοι παλιότεροι να τη θυμούνται από έναν ωραίο ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά "Μεθυσμένη πολιτεία" (1980). 
Η ανάγνωση των ποιημάτων, λιτή και αισθαντική, διανθίζεται από πολύ όμορφα μουσικά θέματα παρμένα από το λόγιο ρεπερτόριο για βιολοντσέλο, φλάουτο, φαγκότο και λαούτο.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Ο Πέτρος Φυσσούν διαβάζει Παπαδιαμάντη


Από το πολύτιμο αρχείο ηχογραφήσεων της Ελληνικής Ραδιοφωνίας έχω αυτή τη συγκινητική ηχογράφηση του 1984, ανέκδοτη φυσικά. Ο καλός ηθοποιός Πέτρος Φυσσούν στο πλαίσιο της ραδιοφωνικής σειράς Απόγευμα με τον Παπαδιαμάντη διαβάζει επιλεγμένα κείμενα του μεγάλου σκιαθίτη πεζογράφου και ποιητή Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911).
Συγκεκριμένα, στο ηχογράφημα ακούμε ένα καυστικό σχόλιο του Παπαδιαμάντη για τη Μεγάλη Εβδομάδα στην Αθήνα του καιρού του που αναφέρεται σε κάποιες κακές συνήθειες των τότε εκκλησιαζομένων, αλλά και μια βαθυστόχαστη ανάλυση των ύμνων της Μεγάλης Δευτέρας και της εκκλησιαστικής μουσικής γενικότερα. 
Στη συνέχεια ο Πέτρος Φυσσούν διαβάζει με λιτό και κατανυκτικό τρόπο τέσσερα ποιήματα του Παπαδιαμάντη αφιερωμένα στις Παναγιές της Σκιάθου, την Παναγιά Κουνίστρα, την Παναγιά την Κεχριά, την Παναγιά του Ντομάν και την Παναγίτσα στο Πυργί.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου διαβάζει Χριστοδούλου (1967)

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου (1924-1991) υπήρξε ένας πολυγραφότατος συγγραφέας - ποιητής και πεζογράφος - της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς με πολυσήμαντο έργο που περιλαμβάνει αρκετές ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων και θεατρικά έργα. 
Η μεγάλη του όμως δημοτικότητα στηρίζεται στα εκατοντάδες υπέροχα τραγούδια που έγραψαν κορυφαίοι Έλληνες συνθέτες πάνω σε δικούς του στίχους. Ο ίδιος το είχε παράπονο που ο κόσμος τον γνώριζε από τα τραγούδια του κι όχι από το λογοτεχνικό του έργο, αλλά εμείς είμαστε ευτυχείς που ο προικισμένος αυτός άνθρωπος άφησε το ισχυρό του αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι υπογράφοντας μερικούς από τους πιο εμπνευσμένους και ποιοτικούς στίχους που γράφτηκαν ποτέ. Τα πρώτα του τραγούδια τα βρίσκουμε στην "Πολιτεία" του Μίκη Θεοδωράκη ("Καημός", "Βράχο βράχο"). Ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με συνθέτες, όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Μάνος Λοΐζος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Νότης Μαυρουδής, ο Λίνος Κόκοτος, ο Ζορζ Μουστακί, ο Βασίλης Δημητρίου και αρκετοί άλλοι. Ξεχωρίζω την εμβληματική συνεργασία του με τον Γιώργο Ζαμπέτα που σφραγίστηκε με μερικά αξεπέραστα λαϊκά αριστουργήματα, κυρίως με τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού ("Ξημερώματα", "Χωρισμός", "Δεν έχει δρόμο να διαβώ" κ.ά.).
Η ποιητική πλευρά του Δημήτρη Χριστοδούλου πάντως αποτυπώθηκε σ' ένα δίσκο βινυλίου που κυκλοφόρησε το 1967 από τη Philips με τον τυπικό τίτλο: "Ο Χριστοδούλου διαβάζει Χριστοδούλου". Περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις συλλογές: "Νυχτοφύλακες" (1954), "Πελταστές" (1956), "Εστίες αντιστάσεως" (1959) και "Μετά τον Ανακλητικό" (1960). Δυνατά κείμενα με αγωνιστικό και προοδευτικό προσανατολισμό σε λιτή (αρκετά συναισθηματική) ανάγνωση από τον ίδιο. Ο δίσκος εκδόθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και σήμερα φυσικά βρίσκεται εκτός κυκλοφορίας.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Στέλιος Καζαντζίδης: Τα "έντεχνα" (1960-1988)

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο μεγαλύτερος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, ένας μυθοποιημένος καλλιτέχνης που  τραγουδήθηκε όσο κανένας άλλος, έστω κι αν η εκ των υστέρων ετυμηγορία της ιστορίας δεν έχει δικαιώσει ποιοτικά τον μεγαλύτερο όγκο των τραγουδιών του, ο Καζαντζίδης λοιπόν συνειδητά και ασυμβίβαστα πάλεψε να κρατήσει αμόλυντο το καθαρό λαϊκό του πρόσωπο αρνούμενος πεισματικά να κάνει "ανοίγματα" στα νεότερα μουσικά ρεύματα, ιδιαίτερα σ' αυτό που ονομάστηκε "έντεχνο" τραγούδι, σε αντίθεση με τον μεγάλο συνοδοιπόρο του, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, ο οποίος ουσιαστικά έστησε τη ζηλευτή καριέρα του ακριβώς σ' αυτό το είδος τραγουδιού που χαρακτήρισε ολόκληρη τη δεκαετία του '60.
Παρόλα αυτά, κατά καιρούς σημειώθηκαν κάποιες μικρές ρωγμές σ' αυτήν τη σκληρή γραμμή, χάρις κυρίως στην ισχυρή επιρροή των δύο μεγάλων μας συνθετών, του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι. Έτσι, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '60 ο Καζαντζίδης (μαζί πάντα με τη Μαρινέλλα) ερμήνευσε μερικά μεγάλα τραγούδια από την "Πολιτεία" του Μίκη ("Καημός", "Σαββατόβραδο, "Βράχο βράχο" κ.ά.), ενώ παράλληλα ηχογράφησε μερικά σκόρπια λαϊκά του Χατζιδάκι ("Κουρασμένο παλικάρι", "Το πέλαγο είναι βαθύ", Ο κυρ Αντώνης"), πολλά από τα οποία παράλληλα τα ερμήνευσαν κι άλλοι τραγουδιστές, όπως η Νάνα Μούσχουρη, χωρίς ποτέ να καταφέρουν να ξεπεράσουν τις μνημειώδεις ερμηνείες του Στέλιου. Το 1964 τραγούδησε μαζί με τη Μαρινέλλα την "Καταχνιά" του Χρήστου Λεοντή και στη συνέχεια σε δεύτερη εκτέλεση κάποια τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου ("Άπονη ζωή") και του Γιάννη Μαρκόπουλου ("Ποιος δρόμος"), ενώ στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '70 ηχογράφησε δύο υπέροχα λαϊκά τραγούδια του Μάνου Λοΐζου ("Δε θα ξαναγαπήσω", "Όταν βλέπετε να κλαίω"). Ο μοναδικός προσωπικός του δίσκος που θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία του "έντεχνου" ήταν ο δίσκος του Μίκη Θεοδωράκη "Στην Ανατολή" (1974). Από κει και πέρα αρχίζει σταδιακά η δισκογραφική αποχή του μεγάλου τραγουδιστή, για να επιστρέψει δυναμικά μερικά χρόνια αργότερα, λίγο πριν από την ολοκλήρωση της μεγάλης του καριέρας, όταν και θα ερμηνεύσει 2-3 ακόμη σκόρπια τραγούδια "έντεχνου" προσανατολισμού, γραμμένα από τον Αντώνη Βαρδή, τον Θανάση Πολυκανδριώτη και τον Σταμάτη Σπανουδάκη.
Η παρούσα συλλογή καταγράφει όλο αυτό το σκόρπιο υλικό, με εξαίρεση τον ολοκληρωμένο δίσκο "Στην Ανατολή", απ' όπου χρησιμοποίησα ενδεικτικά μόνο δυο τραγούδια. Εκείνο που μπορεί να βγάλει κανείς αβίαστα ως συμπέρασμα από την ακρόαση αυτού του υλικού είναι ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης, είτε τραγουδούσε καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια, είτε ανατολίτικα και ινδοπρεπή, είτε "έντεχνα", ήταν πάντοτε ΜΕΓΑΛΟΣ. Μπορούσε με χαρακτηριστική άνεση να ερμηνεύσει όλα αυτά τα ετερόκλητα είδη. Και πάντα να είναι ο ίδιος. Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ.

Στέλιος Καζαντζίδης: Τραγούδια της ξενιτιάς (συλλογή)

Ανήκω στους φανατικούς εραστές της κολοσσιαίας φωνής του Στέλιου Καζαντζίδη! Και τολμώ να πω ότι κάθε Έλληνας οφείλει να δηλώνει θαυμαστής αυτής της ευλογημένης φωνής που σφράγισε την ελληνική δισκογραφία για τριάντα περίπου χρόνια - όσα επέτρεψε ο ίδιος να γίνει η φωνή του εκμεταλλεύσιμο υλικό των δισκογραφικών εταιριών!
Χαρακτηρίζω "κολοσσιαία" αυτή τη φωνή για πολλούς λόγους: Πρώτα πρώτα για την απέραντη "έκτασή" της, τόσο που ο ίδιος δε χρειαζόταν την παραμικρή προσπάθεια, για να την εκπέμψει στις υψηλότερες ηχητικές συχνότητες αφήνοντας τους συντραγουδιστές του απλούς ακροατές των υπερηχητικών της πτήσεων! Έπειτα, γιατί έχει καταγραφεί σε μερικές χιλιάδες τραγούδια και δισκάκια 45 στροφών, τόσα που αμφιβάλλω αν υπάρχει συλλέκτης εν Ελλάδι και αλλαχού που να μπορεί να ισχυριστεί ότι κατέχει ένα ολοκληρωμένο αρχείο Καζαντζίδη!
Ήταν δύσκολος άνθρωπος ο Καζαντζίδης. Δύστροπος, με πολλές αναποδιές και εμμονές που συχνά τον έφεραν αντιμέτωπο με ολόκληρο το μουσικό συνάφι και τους επιχειρηματίες του ήχου. Ήταν όμως και ασυμβίβαστος κι όταν πίστευε πως είχε δίκιο, δεν υπήρχε περίπτωση να υποχωρήσει ούτε βήμα. Το πλήρωσε ακριβά αυτό. Γιαυτό βρέθηκε πολύ νωρίς - από τα μέσα της δεκαετίας του '70 - έξω από τη δισκογραφία, πράγμα πάντως που δε φαίνεται να τον πείραζε ιδιαίτερα! Ήταν επίσης πολύ εκλεκτικός στο ρεπερτόριο που διάλεγε. Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές του εκ των υστέρων δεν μπορούν να κριθούν ως ιδιαίτερα πετυχημένες και γιαυτό ένα μικρό ποσοστό των τραγουδιών του καλύπτει τις αυστηρότερες ποιοτικές προδιαγραφές. Παρόλα αυτά όμως είχε κατά καιρούς και τα περάσματά του από το λεγόμενο "έντεχνο" λαϊκό τραγούδι. Ο Μίκης Θεοδωράκης του χάρισε μερικά υπέροχα τραγούδια στην πρώτη του "Πολιτεία". Κι ο Μάνος Χατζιδάκις του έδωσε κάμποσα τραγούδια, τα οποία - παρόλο που ερμηνεύτηκαν παράλληλα κι από άλλες φωνές - με τη δική του φωνή σφραγίστηκαν με τρόπο αξεπέραστο! Τραγούδησε επίσης Χρήστο Λεοντή, Γιάννη Μαρκόπουλο και Μάνο Λοΐζο. Το επόμενο αφιέρωμά μου στον μεγάλο βάρδο θα περιλαμβάνει μια συλλογή με όλα τα "έντεχνα" τραγούδια του, αν και όλα αυτά αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της τεράστιας δισκογραφίας του. 
Σήμερα σας παρουσιάζω μια συλλογή με τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη που ανήκουν στην πιο χαρακτηριστική ίσως κατηγορία μέσα στο σύνολο των ηχογραφήσεών του. Είναι μια συλλογή με "Τραγούδια της ξενιτιάς", το είδος που περισσότερο απ' όλα τον χαρακτήρισε στη μακρόχρονη διαδρομή του και τον κατέστησε έναν αληθινό μύθο. Τραγούδια που εκφράζουν τον καημό του μετανάστη στα δύσκολα χρόνια των δεκαετιών του '50 και '60. Οι φάμπρικες της Γερμανίας, οι απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς, ο αποχωρισμός των στενών μελών της οικογένειας, η μοναξιά και πάνω απ' όλα ο ασίγαστος καημός του νόστου για την πατρίδα είναι η κοινότοπη θεματολογία αυτών των απλών τραγουδιών που κάποτε ακούγονταν μαζικά από τα ραδιόφωνα, τα πρώτα πικάπ και τα κασετόφωνα του παλιού καιρού. Πολλοί γνωστοί και άγνωστοι δημιουργοί κρύβονται πίσω τους. Αναφέρω κάμποσους: Απόστολος Καλδάρας, Θόδωρος Δερβενιώτης, Βασίλης Τσιτσάνης, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Κώστας Βίρβος, Μπάμπης Μπακάλης, Στέλιος Χρυσίνης, Βασίλης Καραπατάκης. Και πολλοί άλλοι. Τα τραγούδια είναι επιλεγμένα από το ανεξάντλητο θησαυροφυλάκιο των εταιριών ΕΜΙ Columbia, Minos, Philips και MBI. Οι ηχογραφήσεις διατρέχουν ένα χρονικό διάστημα 40 περίπου χρόνων, από το 1957 ίσαμε το 1996.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Γιώργος Κάρτερ: Φωνές της Λογοτεχνίας μας (1984)

Αν ο δίσκος "7 Χρόνια Δικτατορία" (1975) αποτελεί προϊόν της δημοσιογραφικής ιδιότητας του Γιώργου Κάρτερ, η έκδοση "Φωνές της Λογοτεχνίας μας" αποκαλύπτει τον λόγιο Κάρτερ, τον πιστό θεράποντα της τέχνης, την οποία υπηρέτησε από πολλά μετερίζια, τόσο ως δημιουργός - αφού υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας και θεατρικός κριτικός -, όσο και ως παραγωγός εκπομπών τέχνης στην ελληνική τηλεόραση, αλλά και δισκογραφικών εργασιών, όπως η παρούσα.
Ο δίσκος λοιπόν "Φωνές της Λογοτεχνίας μας" εκδόθηκε από τη Minos το 1984 και αποτελεί άλλο ένα πολύτιμο ηχητικό ντοκουμέντο, καθώς διασώζει τις φωνές 14 Ελλήνων λογοτεχνών μέσα από σπάνιες ηχογραφήσεις, μερικές από τις οποίες ήδη μετρούν ένα αιώνα ζωής! Ο δίσκος μοιράζεται σε δύο ενότητες, μία για κάθε πλευρά, με την κατάταξη των λογοτεχνών κατά χρονολογική σειρά με βάση το έτος γέννησής τους. Η πρώτη πλευρά περιλαμβάνει ονόματα της Σχολής του 1880 και της πρώτης μεσοπολεμικής γενιάς (Κωστής Παλαμάς, Νίκος Καζαντζάκης, Άγγελος Σικελιανός, Κώστας Βάρναλης, Μάρκος Αυγέρης, Φώτος Γιοφύλλης, Βασίλης Ρώτας) και η δεύτερη εκπροσώπους της περίφημης Γενιάς του '30 (Γιώργος Σεφέρης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Ηλίας Βενέζης, Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη, Κούλης Ζαμπαθάς, Ρίτα Μπούμη Παπά, Άγγελος Τερζάκης). 
Η έκδοση αποτελεί τιμητικό αφιέρωμα στα πενηντάχρονα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Όλη η φροντίδα της παραγωγής, τα επεξηγηματικά κείμενα και τα αρχεία ανήκουν στον Γιώργο Κάρτερ, ο οποίος επισημαίνει ότι "σκοπός αυτής της ηχητικής εργασίας είναι να διαφυλάξει και να διασώσει τη φωνή - την πληρέστερη έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης - τη φωνή των δημιουργών της νεοελληνικής λογοτεχνίας...".