Κώστας Γεωργουσόπουλος: Δάσκαλε που δίδασκες...

Αφορμή για το παρακάτω σχόλιο  έλαβα από την πρόσφατη («Ελευθεροτυπία», Σάββατο, 26/4/2014) επιφυλλίδα με τίτλο "Ιδιώνυμο" * του Πορφύριου, που δεν είναι άλλος από τον  σεβαστό δάσκαλο Κώστα Γεωργουσόπουλο.

Θέλω, πριν απ’ όλα, να δηλώσω το βαθύ θαυμασμό και την εκτίμησή μου στον αγαπητό κύριο Γεωργουσόπουλο ή καλύτερα Κ. Χ. Μύρη, μιας και η εκτίμησή μου έχει να κάνει με την καλλιτεχνική και δημιουργική του πλευρά ήδη από τα νεοκυματικά χρόνια, αλλά κυρίως από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70, τότε που η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο πλούτισε το νεοελληνικό πολιτισμό με κορυφαία αριστουργήματα, όπως το «Χρονικό» και η «Ιθαγένεια», αλλά και λίγο αργότερα, όταν η σύντομη συνεργασία του με την Ελένη Καραΐνδρου  απέφερε τον εμβληματικό κύκλο τραγουδιών «Η μεγάλη αγρυπνία», χωρίς να ξεχνώ φυσικά την τεράστια συμβολή του στο χώρο του θεάτρου τόσο ως μελετητή όσο και ως μεταφραστή.

Με δεδομένη λοιπόν την εκτίμησή μου για τον σημαντικό πνευματικό άνθρωπο σε συνδυασμό με την επαγγελματική μας συγγένεια, μιας και τυγχάνει να είμαι ενεργός εκπαιδευτικός, ομολογώ πως αισθάνθηκα τεράστια απογοήτευση από τη συγκεκριμένη επιφυλλίδα, η οποία σχολιάζει, ακροθιγώς έστω, την κακοδαιμονία της εν Ελλάδι σύγχρονης δημόσιας εκπαίδευσης.

Ας μού επιτρέψει λοιπόν να πω ότι έχω την προσδοκία από έναν τέτοιον άνθρωπο να μην αντιμετωπίζει έτσι επιδερμικά και αφ’ υψηλού ένα τόσο σοβαρό και πολυσύνθετο φαινόμενο, όπως η δημόσια εκπαίδευση, ταυτιζόμενος απροκάλυπτα με μια αυταρχική πολιτική ηγεσία που βαρύνεται ήδη με εγκληματικές παρεμβάσεις, οι οποίες απειλούν να καταβυθίσουν αύτανδρο το άμοιρο σκάφος του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του. Όχι, δε θέλω να παίξω κάποιο ρόλο υπερασπιστή των χρεοκοπημένων συνδικαλιστικών πρακτικών κι ούτε παραβλέπω τις αναμφισβήτητες ευθύνες του συναφιού μου! Αλλά διαμαρτύρομαι που με τόση ευκολία από τη γραφίδα ενός πνευματικού ανθρώπου προσυπογράφεται η θλιβερή επωδός που παιανίζουν ανεύθυνα οι ραψωδοί της εξουσίας επαναλαμβάνοντας μονότονα πως για όλα φταίει ο δασκαλάκος** της μαχόμενης εκπαιδευτικής καθημερινότητας!

Πιο συγκεκριμένα λοιπόν, έχω την προσδοκία και την απαίτηση από σας, κύριε Γεωργουσόπουλε, να μην υιοθετείτε άκριτα τη φτηνή επικοινωνιακή προπαγάνδα για το δήθεν υπουργικό ενδιαφέρον, για παράδειγμα, να καλυφθούν οι χαμένες μαθητοώρες λόγω των μαθητικών καταλήψεων (τις οποίες καταδικάζω χωρίς περιστροφές), ενώ οφείλετε να γνωρίζετε ότι πολλαπλάσιες ώρες χάθηκαν και δυστυχώς εξακολουθούν να χάνονται λόγω έλλειψης καθηγητών σε πάμπολλες σχολικές μονάδες με απόλυτη ευθύνη των αρμοδίων! 
Έχω την προσδοκία να μη δίνετε και τόση βάση στις μεθοδευμένες επιθέσεις κατασυκοφάντησης του δασκάλου, όταν, για παράδειγμα, ο αρμόδιος υφυπουργός ανερυθρίαστα εκτοξεύει το χονδροειδές ψεύδος ότι στις καταλήψεις οι εκπαιδευτικοί κάθονται στα σπίτια τους και πληρώνονται, αν και γνωρίζει καλά πως παρευρίσκονται υποχρεωτικά (άλλως καταγράφονται ως αδικαιολογήτως απόντες) στον αύλειο χώρο πασχίζοντας να συνδιαλλαγούν με τους μαθητές, ώστε ν' ανοίξει το σχολείο, ενώ συχνά πραγματοποιούν ακόμη και υπαίθριες συνεδριάσεις του συλλόγου! 
Έχω την προσδοκία να αντιλαμβάνεστε πως η επιφυλακτικότητα όλων των εκπαιδευτικών στο θέμα της αξιολόγησης δεν έχει να κάνει μόνο με ιδεοληπτική εμμονή ή και παραδοχή της ανεπάρκειάς τους, όπως τόσο βολικά διατείνονται οι συκοφάντες, αλλά πολύ περισσότερο με την αμφισβήτηση των σκοπιμοτήτων που υποκρύπτει. 
Έχω την προσδοκία να γνωρίζετε πως πίσω από το εύστοχο κλισέ που επιστρατεύετε ως κατακλείδα του κειμένου σας («όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή») κρύβεται η αληθινή ευθύνη εκείνων που ήδη τα τελευταία 3-4 χρόνια έχουν καταργήσει περίπου το 20% των σχολικών μονάδων στην επικράτεια αποκλειστικά και μόνο με οικονομίστικα και διόλου με εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά κριτήρια! Άραγε ποιος πνευματικός άνθρωπος αυτού του τόπου ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας γι’ αυτήν την εκφυλιστική πολιτική;

Όσο κι αν η ανεπαρκής συνδικαλιστική ηγεσία έχει σταθεί ανίκανη ν' αναδείξει την αληθινή πραγματικότητα στο χώρο της παιδείας, την ώρα που τα ΜΜΕ έχουν υψώσει έναν τεράστιο παραμορφωτικό φακό μεταξύ σχολείου και κοινωνίας, αυτό δε δίνει το ηθικό δικαίωμα σ’ έναν σκεπτόμενο και πολύπειρο άνθρωπο με προοδευτικό πνεύμα ν' αγνοεί την αμείλικτη πραγματικότητα και να συνθέτει αντιεκπαιδευτικά λιβελλογραφήματα επιβραβεύοντας εμμέσως και τροφοδοτώντας με επιχειρήματα τους στυγερούς θύτες της άμοιρης δημόσιας εκπαίδευσης…

________________

* Δείτε το δημοσίευμα του Κ. Γεωργουσόπουλου

**Αυτός ο "δασκαλάκος" είναι που κάποτε είχε υμνήσει με τόση συμπάθεια ο κύριος Γεωργουσόπουλος στο "Χρονικό" του:

Η Παγκόσμια Ημέρα του Εκπαιδευτικού και οι υποκριτές!

Ο ανώνυμος δασκαλάκος της πρώτης γραμμής στο ανοιχτό μέτωπο της μαχόμενης παιδείας, αυτός που αποτελεί τον εύκολο στόχο κάθε μικρόψυχου τιμητή, αυτός που λογίζεται ως άμορφη μάζα που προσφέρεται άβουλα στις "μεταρρυθμιστικές" ονειρώξεις κάθε ματαιόδοξου πολιτικού, αυτός ο αιωνίως κακοπληρωμένος και κατασυκοφαντημένος υπαλληλάκος του πιο μικρόψυχου υπουργείου, έχει - λέει - σήμερα την τιμητική του σε μια παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στη χάρη του! Τι είδους όμως τιμή να αποδοθεί σ' αυτό το εξουθενωμένο γραναζάκι ενός βάρβαρου μηχανισμού που συστηματικά αντιστρατεύεται κάθε έννοια πολιτισμού και πνευματικής καλλιέργειας; Αυτός ο άμοιρος ζει την παιδική του πλάνη ότι υπηρετεί τέτοιες αξίες. Γιατί λοιπόν ν' ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με την αιώνια εφηβία αυτού του αφελούς που επιμένει ανόητα να επιστρατεύει το φιλότιμο κόντρα στον κυνισμό που τον πολιορκεί ανελέητα; Κοντολογίς, πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς τα εγκωμιαστικά λόγια που ξεστόμισε σήμερα για την αφεντιά του ο αρμόδιος υφυπουργός;

Στεκόμαστε με εκτίμηση και σεβασμό απέναντι στον ανώνυμο εκπαιδευτικό, είτε εργάζεται σε μια πόλη της προηγμένης δύσης είτε σε μια αυτοσχέδια σχολική αίθουσα κάποιου στρατοπέδου προσφύγων. Με σεβασμό στεκόμαστε απέναντι και στον Έλληνα εκπαιδευτικό, που επιτελεί το καθήκον του παρά τις όποιες δυσκολίες και μαθαίνει τα παιδιά μας γράμματα. Άλλωστε, είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει ισχυρότερο θεμέλιο για διαρκή ειρήνη και βιώσιμη ανάπτυξη από μια ποιοτική εκπαίδευση. Σήμερα, η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών μας θυμίζει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει ο δάσκαλος μέσα στην κοινωνία. 

Υφυπουργός Παιδείας Συμεών Κεδίκογλου

Ι.Θ. Κακριδής: Γιατί διδάσκουμε Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά

Ανέκδοτη ομιλία του καθηγητή Ι.Θ. Κακριδή για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών*. Καίριες επισημάνσεις με διαχρονική ισχύ και εντυπωσιακά επίκαιρη αξία...

______________________

Αληθινά λυπούμαι που τον καιρό αυτό είμαι αναγκασμένος να βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα, κι έτσι στερήθηκα τη χαρά να πάρω μέρος στο Συνέδριο αυτό, που σκοπό έχει να μελετήσει τις βασικές αρχές των νέων θεσμών που αποφάσισε το Υπουργείο Παιδείας στην προσπάθειά του ν’ ανυψώσει μέσα στ’ άλλα και τη Μέση Εκπαίδευση. Τίποτε δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει την παρουσία του ανθρώπου. Αν, παρ’ όλους τους δισταγμούς, αποφάσισα στο τέλος να καταγράψω μερικές μου σκέψεις και να παρακαλέσω να διαβαστούν μπροστά στην ολομέλεια του Συνεδρίου, αυτό έγινε γιατί δεν ήθελα ν’ απουσιάζω ολωσδιόλου από μια τόσο μεγάλη συγκέντρωση συναδέλφων-για ένα θέμα μάλιστα τόσο σημαντικό για τη μελλοντική προκοπή του τόπου μας.

Επαναστατικό είναι το νέο εκπαιδευτικό σύστημα από πολλές πλευρές. Η πιο επαναστατική από όλες τις καινοτομίες του είναι ίσως η απόφαση, στο τριτάξιο Γυμνάσιο οι αρχαίοι Έλληνες κλασικοί να διδάσκονται από μετάφραση, και μόνο στην τελευταία τάξη να δίνεται μια γενική εισαγωγή στους νόμους του αρχαίου αττικού λόγου. Ο νεωτερισμός αυτός δημιουργεί ένα πλήθος προβλήματα στην πραχτική του εφαρμογή, προκαλεί όμως και καθαρά θεωρητικές απορίες. Το μεγάλο πρόβλημα, που είναι φυσικό να βασανίζει τον καιρό αυτό το φιλόλογο του Γυμνασίου, είναι αν το νέο σύστημα θα μπορέσει ν’ ανταποκριθεί στο βασικό σκοπό της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών, τη στιγμή που ο αρχαίος λόγος θα πάψει ν’ ακούγεται αυτούσιος στο Γυμνάσιο.

Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα;

Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.