.jpg)
Σαν σήμερα, πριν από 85 χρόνια ακριβώς, ήρθε στον κόσμο ο Γιάννης Πουλόπουλος (1941-2020), ένας από τους πιο διαχρονικούς κι αγαπημένους Έλληνες ερμηνευτές που έλαμψε κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του '60 μέσα από τα κοσμαγάπητα κινηματογραφικά τραγούδια του Μίμη Πλέσσα.
Με την αφορμή λοιπόν αυτή θα σταθούμε για λίγο στη μετά τη Lyra εποχή του καλλιτέχνη, η οποία ξεκίνησε το 1976 με τη μεταπήδησή του στη Minos, όπου και παρουσίασε αμέσως τον κύκλο «Τα τραγούδια της ξενιτιάς» σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού και στίχους του Δημήτρη Ιατρόπουλου. Την αμέσως επόμενη χρονιά ηχογράφησε το πολύ πετυχημένο εμπορικά άλμπουμ «Αγάπα με» σηματοδοτώντας μια μεγάλη στροφή στο τραγουδιστικό του ύφος εναρμονιζόμενος με ένα ύφος ευρωπαϊκού ήχου που τότε γνώριζε μεγάλη αποδοχή από το κοινό, ακολουθώντας δλαδή έναν ανάλογο δρόμο μ' αυτόν που την ίδια εποχή και στην ίδια δισκογραφική εταιρεία είχε υιοθετήσει και ο Γιάννης Πάριος.
Το άλμπουμ «Αγάπα με» περιλαμβάνει δώδεκα ερωτικά τραγούδια, στα οποία κεντρική θέση έχουν δυο διεθνείς επιτυχίες («Αγάπα με», «Φταίω εγώ») που είχε ερμηνεύσει λίγο νωρίτερα ο Julio Iglesias μεταφερμένες στα ελληνικά από τον αρχιμάστορα του είδους Πυθαγόρα. Στο δίσκο έχουμε επίσης τέσσερα μελωδικά τραγούδια του Γιάννη Σπανού σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, από τα οποία ξεχώρισε το «Με τη ντάμα, με το ρήγα», άλλα τέσσερα τραγούδια του Γιώργου Κριμιζάκη σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, ενώ από ένα τραγούδι υπογράφουν ο Νίκος Καρβέλας σε στίχους της Βαρβάρας Τσιμπούλη και ο Νίκος Αντωνιάδης σε στίχους του Μάνου Κουφιανάκη.
Συμπαθητικά τραγουδάκια ελαφρολαϊκού κυρίως προσανατολισμού και ερωτικής θεματολογίας που φάνηκαν να δένουν σωστά με τη φωνή του σπουδαίου ερμηνευτή και στάθηκαν ικανά να δώσουν μια νέα πνοή στην καριέρα του που είχε αρχίσει να λιμνάζει. Εκτός από τον Γιάννη Σπανό και τον Γιώργο Κριμιζάκη που ενορχήστρωσαν και διηύθυναν οι ίδιοι τα τραγούδια τους, τα υπόλοιπα τραγούδια ενορχηστρώθηκαν από τον μαέστρο Κώστα Κλάββα.
© CD | Minos | 1977 | Πηγή: d58
2 σχόλια:
Επιτέλους, ξέρεις πόσο καιρό περίμενα να σε πειράξω; ;-) Εγώ είμαι του τραγουδιού, εσύ της έντεχνης, αλλά αδικείς. Της Ταγκούλη "Το αποτέλεσμα είναι θαυμάσιο" και εδώ "Συμπαθητικά τραγουδάκια ελαφρολαϊκού";;; Ο δίσκος έχει διαμαντάκια. Μια μεγάλη μεστή φωνή (Ο Ινγκλέσιας έπρεπε να βάλει τα κλάματα), λιτή ενορχήστρωση με κεντήματα μελωδίας, (φωνάζει χέρι Σπανού), ήρεμα αλλά στιβαρά, με αρχή μέση και τέλος, ανεβοκατεβάσματα για μάθημα... Εγώ είμαι πιο πολύ του Λαϊκού, αλλά θα το πώ: αυτός ο δίσκος είναι τί θα ήθελαν να γίνουν οι πάντα σεβαστές έντεχνες προσπάθειες όταν ενηλικιωθούν.... (Μην πώ για τον Καρβέλα, άλλη μεγάλη κουβέντα...)
Δεκτή η πειρακτική διάθεση, αλλά να λέμε και λίγο σοβαρά πράγματα! Σαφώς και ο δίσκος της Ταγκούλη είναι εξαιρετικός, ειδικά να συνυπολογιστεί σε ποια εποχή κυκλοφόρησε! Ο δίσκος του Πουλόπουλου δεν είναι παρά ένα συμπαθητικό σύνολο ελαφρολαϊκών τραγουδιών του συρμού, από τα οποία προσωπικά μπορώ να ακούσω ευχάριστα μόνο τα τραγούδια του Σπανού και ιδιαίτερα το «Με τη ντάμα, με το ρήγα» που το βρίσκω πολύ καλό. Δεν καταλαβαίνω καθόλου τη φράση του «εγώ είμαι του τραγουδιού, εσύ της έντεχνης...». Η «έντεχνη» τι είναι δηλαδή; Δεν είναι τραγούδι; Και φυσικά θεωρώ εντελώς άστοχα όλα τα υπόλοιπα που γράφεις περί «ενηλικίωσης» και άλλες αστειότητες που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη μουσική. Προφανώς εκλαμβάνω ως ατυχές αστειάκι ότι ο Ιγκλέσιας θα έπρεπε να βάλει τα κλάματα ακούγοντας την ερμηνεία του Πουλόπουλου, ενός Πουλόπουλου μάλιστα που είχε ήδη αρχίσει να χάνει την ποιότητα της φωνής του! Με λίγα λόγια, διαφωνούμε πλήρως στην αξιολόγηση του δίσκου, τον οποίο εγώ βρίσκω απλώς συμπαθητικό, αν και τον καλύτερο που έβγαλε ο Πουλόπουλος στη Minos, γιατί αυτοί που ακολούθησαν - όπως θα δούμε τις επόμενες ημέρες - ήταν μετριότεροι έως εντελώς αδιάφοροι.
Δημοσίευση σχολίου