Λουκιανός Κηλαηδόνης: Κατηγορώ τη ζωή (1972) ανέκδοτο OST

Mικρή, αλλά ιδιαίτερα αξιόλογη είναι η κινηματογραφική δουλειά του Λουκιανού Κηλαηδόνη, μιας και η υπογραφή του συνδέεται με δυο σημαντικές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, τον "Θίασο" (1975) και τους "Κυνηγούς" (1977), αλλά και τον "Ελευθέριο Βενιζέλο" (1980) του Παντελή Βούλγαρη. 

Πριν απ' αυτές τις σημαντικές συνεργασίες του, το 1972, γυρίστηκε η ταινία "Κατηγορώ τη ζωή" σε σκηνοθεσία Παύλου Παρασχάκη, στην οποία ακούγονται δικά του τραγούδια, αν και η υπόλοιπη μουσική υπόκρουση υπογράφεται από τον αρχιμάστορα του είδους Χρήστο Μουραμπά. 

Συγκεκριμένα, ακούγονται δυο γνωστά τραγούδια από το θεατρικό έργο της Κωστούλας Μητροπούλου και τον αντίστοιχο δίσκο του 1970 "Η πόλη μας", δηλαδή το "Νανούρισμα" και η "Παγίδα", τα οποία αρχικά είχε ερμηνεύσει η Βίκυ Μοσχολιού, ενώ στην ταινία τα ερμηνεύει η Ελένη Ροδά. 

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι στην ταινία ακούγονται και άλλα δυο ανέκδοτα και άγνωστα τραγούδια του συνθέτη με τίτλους (υποθετικούς) "Ν' αγαπηθούνε δεν μπορούνε" και "Ό,τι αγαπήσαμε" σε στίχους Κώστα Κινδύνη με ερμηνευτή τον πρωταγωνιστή της ταινίας Νίκο Δαδινόπουλο. Η μελωδία μάλιστα του τελευταίου σε οργανική μορφή ακούγεται και στην έναρξη της ταινίας με την προβολή των τίτλων.

Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδά Σταύρο Ξαρχάκο (1963-1969)

Η περίοδος 1962-1969 είναι η πρώτη, αλλά συγχρόνως και η πιο παραγωγική και γόνιμη τραγουδοποιητική περίοδος του μεγάλου συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου. Σταθερή πηγή έμπνευσής του ο κινηματογράφος και το θέατρο που τού έδιναν τις αφορμές για τα μεγάλα τραγούδια εκείνης της εποχής, τα οποία ήδη ξεπερνούν τον μισό αιώνα ζωής κι εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανά και πάντα αγαπημένα. 

Στην περίοδο αυτή ξεχωρίζουν οι συνεργασίες του συνθέτη με τους στιχουργούς Λευτέρη Παπαδόπουλο, Νίκο Γκάτσο, Βαγγέλη Γκούφα και Ιάκωβο Καμπανέλλη, αλλά και με δύο από τα κορυφαία ονόματα ερμηνευτών εκείνου του καιρού, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Βίκυ Μοσχολιού.

Χωρίς αμφιβολία, η συνάντηση του Σταύρου Ξαρχάκου με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση αποτελεί μια χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, καθώς μας έχει χαρίσει μερικές πραγματικά αξεπέραστες στιγμές. Μιλάμε για 18 τραγούδια όλα κι όλα που πρωτοκυκλοφόρησαν σε δίσκους 45 στροφών, πριν ενταχθούν μερικά απ' αυτά και σε δίσκους 33 στροφών. Απλώνονται στο χρονικό διάστημα από το 1963, με το οριακό τραγούδι "Άπονη ζωή" από την ταινία "Κόκκινα φανάρια", μέχρι το 1969 με τον κύκλο "Κόσμε αγάπη μου". 

Δεκαοκτώ σπουδαία τραγούδια σε αυθεντικούς λαϊκούς ρυθμούς (χασάπικο ή ζεϊμπέκικο), βγαλμένα από τη ρεμπέτικη παράδοση, όλα εκλεκτά και χιλιοτραγουδισμένα. Ίσως θα μπορούσαμε σ' αυτό το ιστορικό βάθρο να βάλουμε μερικά σκαλοπάτια παραπάνω τα τραγούδια: "Άπονη ζωή", "Φτωχολογιά", "Σαββατόβραδο στην Καισαριανή" (που το κατακρεούργησε ο λογοκρισία), "Μάτια βουρκωμένα" και "Άσπρη μέρα και για μας". 

Αξιοσημείωτο είναι ότι η μεγάλη επιτυχία της "Άπονης ζωής" τότε υποχρέωσε την αντίπαλη εταιρία να σπεύσει να βάλει έναν ολόκληρο Στέλιο Καζαντζίδη να το ηχογραφήσει σε δεύτερη εκτέλεση, πράγμα που δεν το συνήθιζε ο μεγάλος βάρδος! Το τραγούδι "Τι έχει και κλαίει το παιδί" σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου είναι χαρακτηριστικό ότι ηχογραφήθηκε ταυτόχρονα σε άλλες δύο εκτελέσεις, μία με τη Βίκυ Μοσχολιού και μία με τη Μελίνα Μερκούρη! Επίσης το τραγούδι "Στου Δεληβοριά", που ηχογραφήθηκε το 1968 για το δίσκο "Χρώματα", βασίστηκε σε παλιότερη μελωδία του συνθέτη. Τέλος, το τραγούδι "Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια" από τον ίδιο δίσκο είχε ηχογραφηθεί αρχικά το 1963 και πρωτοκυκλοφόρησε σε 45άρι μαζί με την "Άπονη ζωή", αλλά δυστυχώς αυτή η εκτέλεση θεωρείται απολύτως δυσεύρετη.

Στέλλα Κυπραίου: Παράξενο φορτίο (1988)

Η Στέλλα Κυπραίου ανήκει στην εκλεκτή γενιά των μουσικών που εξέθρεψε η ανεξάντλητη δεξαμενή της χατζιδακικής σχολής. Σημαντική κιθαρίστρια, στάθηκε δίπλα στον μεγάλο της δάσκαλο σε ηχογραφήσεις και συναυλίες, ενώ του αφιέρωσε κι έναν ολόκληρο δίσκο δέκα χρόνια μετά το θάνατό του, το 2004, με τίτλο "Ερωτική πολυρυθμία", βασισμένο αποκλειστικά σε δικές του μελωδίες εναρμονισμένες για κλασική κιθάρα.

Κι όπως ήταν φυσικό, η αύρα του ιδιοφυούς συνθέτη δε θα μπορούσε ν' αφήσει ανεπηρέαστη και την αξιόλογη αυτή μουσικό, η οποία κάποια στιγμή αποφάσισε να γράψει και δικά της τραγούδια με τη δική του παρότρυνση και υποστήριξη. Έτσι προέκυψε ο αξιόλογος κύκλος τραγουδιών "Παράξενο φορτίο" που εκδόθηκε το 1988 από τον Σείριο του Μάνου Χατζιδάκι και διανεμήθηκε από την ΕΜΙ.

Ο δίσκος περιλαμβάνει μια οργανική εισαγωγή για κιθάρα και ένδεκα λαϊκά τραγούδια με "έντεχνο" προσανατολισμό τόσο στο μελωδικό τους μέρος, όσο και στην ενορχήστρωση. Οι χατζιδακικές επιρροές είναι αναπόφευκτες κι ενίοτε πολύ εμφανείς. Η ίδια η συνθέτρια επιμελήθηκε την ενορχήστρωση, η οποία βασίζεται σε ακουστικά όργανα παιγμένα μάλιστα από κορυφαίους μουσικούς, όπως ο Δημήτρης Βράσκος στο βιολί, ο Σωτήρης Ταχιάτης στο βιολοντσέλο, ο Σωκράτης Άνθης στην τρομπέτα, ο Ανδρέας Ροδουσάκης στο κοντραμπάσο, ο Τάσος Καρακατσάνης στο πιάνο και φυσικά η ίδια στην κλασική κιθάρα.

Οι στίχοι των τραγουδιών υπογράφονται από την Αγαθή Δημητρούκα, τη στιχουργό που ανατράφηκε πλάι στον μεγάλο Νίκο Γκάτσο και κατά κάποιο τρόπο αποτελεί ένα είδος συνέχειάς του με τη δική της ωστόσο αυτόνομη γραφή. Τραγουδά ο Γιάννης Θωμόπουλος με τη στέρεη ερμηνευτική του εμπειρία κατακτημένη από την πολύχρονη κι επίμονη παρουσία του στο δισκογραφικό στερέωμα, έστω και στη σκιά των διαφημισμένων συναδέλφων του. Το όμορφο εξώφυλλο σχεδίασε ο Γιώργος Σταθόπουλος.

Η Νένα Βενετσάνου στον Ματωμένο Γάμο του Μάνου Χατζιδάκι

Ο "Ματωμένος Γάμος" του Federico Garcia Lorca ευτύχησε στην ελληνική του εκδοχή να μεταμορφωθεί σ' ένα ελληνικό έργο χάρις στη μνημειώδη απόδοση του Νίκου Γκάτσου, ο οποίος αναδημιούργησε το έργο σε μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία, δίνοντας μάλιστα την ευκαιρία στον Μάνο Χατζιδάκι να γράψει μια αριστουργηματική μουσική σύνθεση για τη θεατρική σκηνή αρχικά και στη συνέχεια για τη δισκογραφία (1965) με την αξεπέραστη ερμηνεία του Λάκη Παππά.

Το 1980 στο Θέατρο Βρετάνια ο Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια μικρή συναυλία φιλανθρωπικού χαρακτήρα, στην οποία η καινούργια τότε τραγουδίστρια Νένα Βενετσάνου ερμήνευσε τα πέντε κλασικά τραγούδια από το "Ματωμένο Γάμο". Στο οργανικό μέρος ακούγεται μόνο μια κιθάρα κι ένα πιάνο. Κιθάρα παίζει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, ενώ στο πιάνο φυσικά είναι ο ίδιος ο Μάνος. Η ηχογράφηση αυτή παραμένει ανέκδοτη.

Θυμίζω βέβαια ότι αρκετά χρόνια αργότερα η Νένα Βενετσάνου ηχογράφησε έναν ολόκληρο δίσκο με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, όπου συμπεριλήφθηκαν και τα τραγούδια του "Ματωμένου Γάμου". Η ηχογράφηση των πέντε τραγουδιών έγινε το 1991 με ενορχήστρωση του ίδιου του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του συνθέτη.

Πάνος Τριανταφυλλίδης: Ζωή γεμάτη πόνο (1964) ανέκδοτο OST

Την ταινία "Ζωή γεμάτη πόνο" σκηνοθέτησε ο Σπύρος Ζιάγκος το 1964 και ήταν από τα πρώτα μελό που είχαν πρωταγωνιστή τον Νίκο Ξανθόπουλο σε μια μακρά σειρά ταινιών αυτού του είδους, όπου το "παιδί του λαού" έστησε μια μεγάλη καριέρα που κράτησε κοντά στα δέκα χρόνια, διάστημα κατά το οποίο υπήρξε ο δημοφιλέστερος ηθοποιός των λαϊκών στρωμάτων. Μαζί του συμπρωταγωνιστούν η Κάκια Αναλυτή, ο Παντελής Ζερβός, ο Χριστόφορος Νέζερ και άλλοι. 

Το κυριότερο ενδιαφέρον της ταινίας είναι τα λαϊκά τραγούδια που ακούγονται και φέρουν την υπογραφή του ξεχασμένου, αλλά αξιόλογου συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη (1920-1995), μιας πολύ ιδιόμορφης περίπτωσης δημιουργού, που κινήθηκε με τη ίδια ευκολία στο πεδίο της λαϊκής και της λόγιας μουσικής. Μέσα στη δεκαετία του '60 ηχογράφησε πολλά τραγούδια λαϊκού και "έντεχνου" προσανατολισμού με τα μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρινέλλα, ο Πάνος Γαβαλάς, η Λίτσα Διαμάντη, ο Θόδωρος Κανακάρης, αλλά και ο Γιώργος Μούτσιος και η Γιοβάννα και πολλοί άλλοι. Στο Δισκοβόλο φιλοξενείται από καιρό μια εξαιρετική του δουλειά με τίτλο "14 Τραγούδια".

Στη συγκεκριμένη ταινία τα τραγούδια ερμηνεύουν οι Πάνος Γαβαλάς, Πόλυ Πάνου και Γιάννης Βογιατζής, μιας και η συνήθεια να τραγουδά στις ταινίες του ο ίδιος ο Ξανθόπουλος επικράτησε αργότερα.

Χάρρυ Κλυνν: Αφιέρωμα στον Γεώργιο Σουρή (1982)

Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Χάρρυ Κλυνν, κατά κόσμον Βασίλη Τριανταφυλλίδη (1940-1978), θυμήθηκα μια αξιόλογη δισκογραφική του κατάθεση από τις αρχές του '80. Πρόκειται για ένα "Αφιέρωμα" στον κορυφαίο Έλληνα σατιρικό ποιητή Γεώργιο Σουρή (1852-1919).

Ο Χάρρυ Κλυνν έλαμψε στην ελληνική σκηνή ως ένας εξαιρετικά ευρηματικός και άμεσος περφόρμερ με ευθύβολο σατιρικό χιούμορ και τρομερές μιμητικές ικανότητες. Σε πολύ νεαρή ηλικία είχε κάνει δυο σύντομα περάσματα από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο το 1964 ("201 καναρίνια", "Γάμος αλά ελληνικά") κι αμέσως μετά έφυγε στην Αμερική (αρχικά στο Μόντρεαλ), όπου κατάφερε να στήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα καριέρα. Με τη Μεταπολίτευση επιστρέφει στην Ελλάδα κι αρχίζει μια καινούργια καριέρα στα μεγάλα νυχτερινά κέντρα, για να μετατραπεί σύντομα στον εμπορικότερο Έλληνα καλλιτέχνη με τεράστια δημοτικότητα. Τη δημοτικότητα αυτή τη διοχέτευσε και στη δισκογραφία ηχογραφώντας μια σειρά πολύ πετυχημένων σατιρικών δίσκων αρχής γενομένης από το κλασικό "Για δέσιμο" (1978), με το οποίο εισάγει τον δημοφιλέστερο "ήρωά" του, τον αξεπέραστο Τραμπάκουλα.

Το 1982 λοιπόν ηχογράφησε την πιο "σοβαρή" δουλειά του. Τίτλος της: "Γεώργιος Σουρής: Αφιέρωμα". Κυκλοφόρησε από την Columbia, όπως και όλες οι άλλες δισκογραφικές του καταθέσεις. Ουσιαστικά επρόκειτο για μια "ποιοτική" παρένθεση στο συρμό της υπόλοιπης δισκογραφίας του, μια προσπάθεια να εμφανιστεί ως "σοβαρός" ερμηνευτής ενός μη επιθεωρησιακού υλικού ανατρέχοντας συγχρόνως στον άμεσο πρόγονό του στη σατιρική τέχνη. 

Τη μουσική των τραγουδιών έγραψε ο καλός συνθέτης Τάκης Μπουγάς, ένας μάλλον παραγνωρισμένος δημιουργός (παρά τις μεγάλες εμπορικές του επιτυχίες), ο οποίος ξεκίνησε με όμορφες συνεργασίες με καλούς τραγουδιστές, όπως η Άννα Βίσση, ο Γιάννης Πάριος, ο Μανόλης Λιδάκης ("Μίλα μου απλά") και η Τάνια Τσανακλίδου ("Αλλιώτικη μέρα"), αλλά κατέληξε στο εύπεπτο εμπορικό τραγούδι της πίστας. 

Τα τραγούδια του δίσκου είναι πολύ ενδιαφέροντα με ευρηματικές μελωδίες και ρυθμούς. Η ερμηνεία του Χάρρυ Κλυνν είναι πολύ εκφραστική και αναδεικνύει το αναμφισβήτητο ταλέντο αυτού του χαρισματικού καλλιτέχνη.

Γιώργος Θεοδωράκης: Σήμα (1983)

Πνιγμένος κάτω απ' τη βαριά σκιά του σπουδαίου πατέρα του, ο συνθέτης Γιώργος Θεοδωράκης, ο γιος του Μίκη, δεν είχε τις ευκαιρίες που θα αναλογούσαν σε έναν οποιοδήποτε προικισμένο μουσικό, για να μπορέσει να αναπτύξει ελεύθερα το ταλέντο του. Γιατί ο Γιώργος Θεοδωράκης διαθέτει ένα ανεξάρτητο πνεύμα κι ένα αδιαμφισβήτητο μουσικό ταλέντο, το οποίο φάνηκε πολύ νωρίς, όταν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '70 συμμετείχε ως μουσικός στις αμέτρητες συναυλίες του Μίκη, ενώ κάποια στιγμή ενορχήστρωσε με εντελώς προσωπικό και ιδιαίτερο τρόπο το κλασικό έργο "Ο ήλιος και ο χρόνος" για τις συναυλιακές ανάγκες του πατέρα του και φαίνεται μάλιστα ότι η εκδοχή αυτή του έργου ηχογραφήθηκε κι εκδόθηκε σε δίσκο από ξένη εταιρία.

Ο Γιώργος Θεοδωράκης καταγράφεται ως ένας ξεχωριστός πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα, ένα πεδίο που προσπάθησε να το αναπτύξει ως ανεξάρτητος δημιουργός, αλλά μάλλον οι συγκυρίες δε στάθηκαν σύμμαχοι σ' αυτή την απεγνωσμένη του προσπάθεια. Το πρώτο σημαντικό δείγμα του ταλέντου του μας το έδωσε με τη μουσική που έγραψε για την ταινία "Ο ασυμβίβαστος" (1979) του Ανδρέα Θωμόπουλου με πρωταγωνιστή τον Παύλο Σιδηρόπουλο, ενώ ακολούθησε ο πρώτος κανονικός του δίσκος με τίτλο "Νικοτίνη 5, 6 & 9".

Το 1983 από τη Minos κυκλοφόρησε η αξιολογότερη δουλειά του με τίτλο "Σήμα". Εδώ βρίσκουμε σε πλήρη ανάπτυξη όλα τα χαρακτηριστικά του συνθέτη. Ηλεκτρονικός ήχος συνδυασμένος με ακουστικά όργανα, πειραματικές καταγραφές και απροσδόκητα ξέφωτα με τρυφερές μπαλάντες. Στα φωνητικά μέρη περιλαμβάνονται τρία πολύ ενδιαφέροντα τραγούδια, τα δύο σε ποίηση των Μιχάλη Κατσαρού και Γιώργου Σαραντάρη κι ένα σε στίχους του Μιχάλη Μαρματάκη. Το τελευταίο επιγράφεται "Φυλακές ανηλίκων" και είναι το πιο αξιόλογο κομμάτι του δίσκου. Τα τραγούδια ερμηνεύουν ο συνθέτης και ο Πέτρος Πανδής. Ο ίδιος ο συνθέτης εκτελεί το συνθεσάιζερ, παίζει πιάνο και κρουστά, ενώ στην κιθάρα είναι ο Δημήτρης Παπαγγελίδης.

Μικρούτσικος-Λαζόπουλος: Ελλάς κατόπιν ...αορτής (1989) πλήρης έκδοση

Πριν από λίγες ημέρες σας παρουσίασα το θεατρικό δίσκο των Θάνου Μικρούτσικου και Λάκη Λαζόπουλου "Ελλάς κατόπιν ...αορτής" από την ομώνυμη πολιτική επιθεώρηση που ανέβηκε στο Θέατρο Λαμπέτη τη σεζόν 1988-1989. Εκεί λοιπόν είχα διευκρινίσει ότι ο δίσκος εκδόθηκε σε δύο μορφές: Μία συνοπτική σε μονό βινύλιο που κατέγραφε τις κυριότερες στιγμές της παράστασης με έμφαση στα τραγούδια. Αυτή την εκδοχή σας πρόσφερα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Η δεύτερη εκδοχή ήταν η πλήρης έκδοση σε διπλό βινύλιο που κυκλοφόρησε μεν στην αγορά, αλλά αμέσως εξαφανίστηκε, γιατί προφανώς κρίθηκε ως αντιεμπορική. Την ολοκληρωμένη αυτή έκδοση σας προσφέρω σήμερα χάρις στην ευγενική χειρονομία του φίλου Βαγγέλη. Η έκδοση περιλαμβάνει εξολοκλήρου το υλικό του μονού δίσκου εμπλουτισμένο με αρκετές επιπλέον πρόζες και ατάκες του Λάκη Λαζόπουλου από την παράσταση μαζί με τα πλήρη εξώφυλλα της έκδοσης.

Μάνος Χατζιδάκις: Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) ανέκδοτο OST

Εδώ κι ένα χρόνο περίπου μπήκε και η ελληνική κινηματογραφική βιομηχανία στη λογική της επιχρωμάτισης παλιών ασπρόμαυρων ταινιών με τη χρήση της προηγμένης ψηφιακής τεχνολογίας, η οποία πράγματι μπορεί να κάνει θαύματα και να επιφέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα στην αρχική κόπια. Η αρχή έγινε πέρσι με την κλασική ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα "Η γυνή να φοβήται τον άνδρα". Ακολούθησε ο ξεκαρδιστικός "Μπακαλόγατος" ("Της κακομοίρας"). Και φέτος ήρθε η σειρά της υπέροχης μουσικής κωμωδίας του Γιάννη Δαλιανίδη "Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος"

Η αλήθεια είναι ότι ο επιχρωματισμός των κλασικών αυτών ταινιών εγείρει σοβαρές ενστάσεις από συναισθηματικής πλευράς, καθώς όλοι λίγο πολύ έχουμε ταυτιστεί με μια συγκεκριμένη εικόνα, την οποία δύσκολα μπορούμε να αποβάλουμε από τους συναισθηματικούς μας αισθητήρες. Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα είναι όντως εντυπωσιακό και οι ταινίες αποκτούν μια καινούργια φρεσκάδα και λάμψη, ώστε πραγματικά να νιώθει κανείς ότι ως παραγωγές πλέον δεν υπολείπονται από τις αντίστοιχες της διεθνούς κινηματογραφίας.

Η ταινία λοιπόν "Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος" γυρίστηκε το 1960 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη πάνω στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη. Παίζουν μερικοί από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς εκείνης της εποχής: Τζένη Καρέζη, Ντίνος Ηλιόπουλος, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Σταύρος Ξενίδης, Ρίκα Διαλυνά, Τζόλυ Γαρμπή και Νίκος Φέρμας. 

Η ταινία διαθέτει το ακαταμάχητο προσόν της απολαυστικής μουσικής του Μάνου Χατζιδάκι. Είναι η χρονιά που ο μεγάλος μας συνθέτης κέρδισε το όσκαρ τραγουδιού για τα "Παιδιά του Πειραιά". Και είναι η εποχή που έγραφε κινηματογραφική μουσική με καταιγιστικούς ρυθμούς. Καμιά φορά έφτανε τις 8-9 ταινίες το χρόνο! Και πάντα με πολύ εμπνευσμένες μελωδίες και χαριτωμένα χορευτικά τραγουδάκια που ερμήνευαν οι μεγάλοι σταρ της εποχής. 

Το ίδιο ισχύει και με τούτη την ταινία, η οποία είναι πλημμυρισμένη από υπέροχες μουσικές ιδέες, τόσο ορχηστρικές, όσο και τραγουδιστικές. Ακούγονται δυο πασίγνωστα τραγούδια: Το ένα έχει τίτλο "Δεν μπορεί κανείς να ξέρει" σε στίχους του συνθέτη και το ερμηνεύει η λαϊκή τραγουδίστρια Άννα Χρυσάφη. Το άλλο είναι το χαριτωμένο "Χρυσόψαρο" σε στίχους του Γιάννη Δαλιανίδη που ερμηνεύουν οι δυο πρωταγωνιστές, η Τζένη Καρέζη κι ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Το ίδιο τραγούδι (ημιτελές) ακούγεται και στο φινάλε της ταινίας από το περίφημο Τρίο Καντσόνε.

Το συγκεκριμένο soundtrack δεν έχει εκδοθεί ποτέ επίσημα και γιαυτό το άντλησα από το dvd. Ως bonus στο αρχείο πρόσθεσα και τις δισκογραφημένες ερμηνείες των δύο τραγουδιών της ταινίας από το Τρίο Καντσόνε.