Μανόλης Αναγνωστάκης: Μια μεγάλη απουσία...

Συμπληρώθηκαν χθες επτά χρόνια από το θάνατο του μεγάλου μας ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005). Στη διαδικτυακή σελίδα της ΕΡΤ μπορείτε να δείτε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον ποιητή από την εκπομπή Παρασκήνιο που προβλήθηκε το 2007.

Εγώ απλώς θα ήθελα να θυμίσω ότι η ποίησή του συχνά ενέπνευσε αρκετούς συνθέτες μας, οι οποίοι κατά καιρούς μελοποίησαν πολλά ποιήματά του. Ξεχωρίζουν οι ολοκληρωμένες εργασίες του Μίκη Θεοδωράκη ("Μπαλάντες") και του Μιχάλη Γρηγορίου ("Η αγάπη είναι ο φόβος").
Παραθέτω πιο κάτω τον πλήρη κατάλογο των δισκογραφικών εμφανίσεων του ποιητή:

o     Αρκαδία 8 (1969) Μ. Θεοδωράκη [«Μιλώ», «Χάρης 1944»] 

o     Νύχτα θανάτου - Μιλώ (1974) Μ. Θεοδωράκη [«Μιλώ»] 

o   Μπαλάντες (1975) Μ. Θεοδωράκη [«Το ναυάγιο», «Δρόμοι παλιοί», «Κάτω απ’ τα ρούχα μου», «Χαρά χαρά», «Οι στίχοι αυτοί», «Μες στην κλειστή μοναξιά μου», «Και περνούσανε τα τραμ», «Όλα έχουν αποδελτιωθεί», «Όταν μιαν άνοιξη»] 
o    Της Εξορίας (1976) Μ. Θεοδωράκη ["Έφτασες αργά", "Δεν έφταιγεν ο ίδιος", "Ήτανε νέοι", "Κάθε πρωί"]

o     Ο Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη (1977) απαγγελία

o    Τραγούδια της λευτεριάς (1978) Θ. Μικρούτσικου [«Κι ήθελε ακόμη», «Όταν αποχαιρέτησα τους φίλους μου»]  

o     I palami sou (1979) A. Ionatos  [«Όλο και πιο γυμνά», «Στο Νίκο Ε... 1949»] 

o   Η αγάπη είναι ο φόβος (1980) Μ. Γρηγορίου [«Η αγάπη είναι ο φόβος», «Τοπίο», «Φίλοι που φεύγουν», «Θα τραβήξεις μπροστά», «Όταν σφυρίζουν τα πλοία», «Το καινούργιο τραγούδι», «Μια ημερομηνία πριν από χρόνια»] 

o     Σαν ξαφνικό ταξίδι (1982) Θ. Ανδρεάδη [περιέχει το «Θεόφιλε Θεόφιλε» με το ψευδώνυμο Μ. Αμαριώτης] 

o     Archipel (1989) A. Ionatos [«Στο Νίκο Ε… 1949»] 

o    Φίλοι που φεύγουν (1991) Γ. Μαρκόπουλου [«Φίλοι που φεύγουν», «Ουρανός και δάσος», «Πάψαν τα λόγια»] 

o     Εικόνες (1994) Ν. Βενετσάνου [«Δρόμοι παλιοί» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη]

o     16 Σπάνιες Ηχογραφήσεις (1996) Μ. Θεοδωράκη [«Όταν μιαν άνοιξη» με την Αλίκη Καγιαλόγλου]

o     Κάτω απ’ το δέρμα (1996) Ροδάμα [«Επίλογος»] 

o     Λόγω τιμής (1997) Δ. Παπαδημητρίου [«Σκάκι»]  

o     Φωνές της γραφής  (1997) απαγγελία  

o     Πανόραμα (1998) Γ. Γερασιμίδη  

o     Άσματα  (1998) Μ. Θεοδωράκη [«Ίσκιοι βουβοί» Ι, ΙΙ ] 

o    Φεγγάρι ερωτευμένο (1999) Μ. Φραγκούλη [«Δρόμοι παλιοί» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη]

o     Τα λόγια των ανθρώπων (2004) Έβενος [«Η χαμηλή φωνή»] 
o  Ο Μανόλης Αναγνωστάκης διαβάζει Κώστα Καρυωτάκη (2005) [περιοδικό "Η Λέξη"]

o     Δελτίο ανέμων (2004) Δ. Παπαδημητρίου [«Όταν όλα περάσουν»]

o     Κιβωτός (2006) Μ. Μητσιάς [«Μιλώ» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη]

o     Way Home (2007) Μαρία Φαραντούρη  [«Δρόμοι παλιοί» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη]

o     Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες (2009) επιμέλεια: Αγαθή Γεωργιάδου

o     Rec9108 (2009) Χάρη Παπαδόπουλου [«Αναζήτηση», «Κάτω απ’ τις ράγες»]

Το Μουσικό Σχολείο Σερρών ερμηνεύει τους "Ορνιθες"

Το Μουσικό Σχολείο των Σερρών πραγματοποίησε στις 4 Απριλίου 2012 συναυλία με τους "Όρνιθες" του Αριστοφάνη πάνω στην αριστουργηματική μουσική σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα. Η συναυλία έγινε με τη συμμετοχή της ορχήστρας του σχολείου και της πολυμελούς μαθητικής χορωδίας (καμιά εκατοστή παιδιά!!!). Υπέροχη παράσταση. Είχα την ευκαιρία να τη δω ολόκληρη μέσα από το σχετικό DVD που μου έστειλε ο καλός μου φίλος Λεωνίδας. Οι νεαροί σολίστες και η χορωδία ήταν καταπληκτικοί! Εξαιρετική επίσης και η παρουσιάστρια του προγράμματος. Η εκδήλωση δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από τις επαγγελματικές του είδους με "επώνυμους" καλλιτέχνες! Τους συγχαίρω όλους απ' την καρδιά μου!!!

Σας δίνω λοιπόν εδώ τρία βασικά θέματα από το έργο, όπως τα αποδίδει η χορωδία και ο βασικός σολίστ του Μουσικού Σχολείου Σερρών. Πρόκειται για τα κομμάτια:

α) Αν κανείς σας, ω θεατές μας (χορωδία), β) Ω καλή μου ξανθιά (φωνή), γ) Οι κύκνοι (φωνή)

Τα τραγούδια

Η τελευταία εμφάνιση του Dmitri Shostakovich

Ο μεγάλος σοβιετικός συνθέτης Dmitri Shostakovich (1906-1975) είναι ο πιο αγαπημένος μου από τους συνθέτες του 20ου αιώνα. Παραγωγικότατος μέχρι το τέλος της ζωής του, μας άφησε ένα corpus αξεπέραστων αριστουργημάτων, μεταξύ των οποίων 15 Συμφωνίες (ξεχωρίζουν η 5η, η 7η, η 10η και η 15η), άλλα τόσα πανέμορφα Κουαρτέτα Εγχόρδων, κάμποσες όπερες (κορυφαία η "Λαίδη Μάκβεθ του κυβερνείου του Μτσενσκ"), μπαλέτα, 6 ωραιότατα Κοντσέρτα (2 για πιάνο, 2 για βιολί και 2 για βιολοντσέλο), μερικές δεκάδες τραγούδια, μπόλικη μουσική για πιάνο, καθώς και μουσική για τον κινηματογράφο. Στη διεθνή δισκογραφία, ιδιαίτερα στα χρόνια της ψηφιακής τεχνολογίας, είναι από τους πλέον δημοφιλείς συνθέτες. Δίπλα στην πολυηχογραφημένη 5η Συμφωνία του, αυτήν που έγραψε για να εξευμενίσει τον Στάλιν μετά από μια περίοδο δυσμένειας, προσωπικά ξεχωρίζω το συναρπαστικό Κουιντέτο για Πιάνο, έργο 57, ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα της μουσικής τέχνης του 20ου αιώνα!
Στο παρακάτω video μπορούμε να δούμε τον συνθέτη στην τελευταία του ζωντανή εμφάνιση λίγο καιρό πριν πεθάνει το 1975. Συνομιλεί με τον γιο του Maxim, σημαντικό αρχιμουσικό, ο οποίος μάλιστα διευθύνει την πρόβα της ορχήστρας πριν από την επίσημη πρεμιέρα της 15η Συμφωνίας. Ο συνθέτης δείχνει απόλυτα ικανοποιημένος από τη δουλειά της ορχήστρας...

Δημήτρης Μυράτ, Βούλα Ζουμπουλάκη: Ερωτικά

Δημήτρης Μυράτ / Βούλα Ζουμπουλάκη: ΕΡΩΤΙΚΑ ("Ανθολογία")
Μουσική υπόκρουση:  
ΑΚΗΣ ΛΥΜΟΥΡΗΣ  
Δίσκος βινυλίου 45 στροφών | Στροφές | 1968; | Mp3 @320 | Εξώφυλλα

Άλλο ένα σπανιότατο δισκάκι 45 στροφών από τα χρόνια του '60. Περιέχει απαγγελίες ποιημάτων γραμμένων από επτά σημαντικούς Έλληνες ποιητές: Κώστας Ουράνης, Μυρτιώτισσα, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Κώστας Βάρναλης, Μαρία Πολυδούρη και Νικηφόρος Βρεττάκος. Κοινό στοιχείο όλων των ποιημάτων το ερωτικό τους περιεχόμενο. Η κυκλοφορία του δίσκου υπολογίζεται στα τέλη της δεκαετίας του '60 με πιθανότερη χρονιά το 1968. Τα ποιήματα απαγγέλλουν με συγκινητική εκφραστική δεινότητα δύο μεγάλοι θεατρικοί ηθοποιοί, το ζευγάρι Δημήτρης Μυράτ και Βούλα Ζουμπουλάκη. Την απαγγελία κάθε ποιήματος συνοδεύει διακριτική μουσική υπόκρουση του Άκη Λυμούρη, ο οποίος εκείνη την εποχή συνεργάστηκε σε αρκετές ανάλογες ηχογραφήσεις ("Κυρά των Αμπελιών", "Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα", "Ποιήματα του Ταγκόρ", "Ο Νότης Περγιάλης διαβάζει Καββαδία").

Το δισκάκι

Ο Γιώργος Σαββίδης διαβάζει Καρυωτάκη

Ο μεγάλος ακαδημαϊκός δάσκαλος Γιώργος Π. Σαββίδης (1929-1995), γνωστός για τις εγκυρότατες κριτικές εκδόσεις των σημαντικότερων νεοελλήνων ποιητών στον "Ίκαρο" και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για το καβαφικό έργο, διαβάζει εδώ ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη (1896-1928). Πρόκειται για μια ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 1991 και παραμένει ανέκδοτη. Οι 17 αυτές ηχογραφήσεις βρίσκονται αναρτημένες στη σελίδα του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού. Στην ίδια σελίδα θα βρείτε άλλα τρία ηχογραφημένα ποιήματα του Καρυωτάκη με τις φωνές του Δημήτρη Χορν, του Πέτρου Φυσσούν και του ποιητή Μίμη Σουλιώτη.

Ακούστε τα 17 ποιήματα

Μίκη Θεοδωράκη: Επιφάνια (με τον Γιώργο Μούτσιο)

Σπανιότατο και εξαιρετικά ενδιαφέρον extra 45άρι ηχογραφημένο στα 1962. Ο Γιώργος Μούτσιος, ηθοποιός και εξαίρετος βαρύτονος (βασικός ερηνευτής σε έργα του Μάνου Χατζιδάκι και ιδιαίτερα στους "Όρνιθες"), ερμηνεύει τα 4 τραγούδια από τα "Επιφάνια" του Γιώργου Σεφέρη στην κλασική μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη που είχε ερμηνεύσει πρώτος ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ένα χρόνο νωρίτερα. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι στο "Περιγιάλι" ("Άρνηση") άλλαξε ελαφρά το μέλος στην περίφημη άνω τελεία δίνοντας χώρο σε μια μικρή παύση, ώστε να αποδοθεί σωστά το νόημα του στίχου και να ικανοποιηθεί η σχετική ένσταση του ποιητή! Ενορχηστρωτής είναι ο Κώστας Κλάββας.

Διονύσης Μπουκουβάλας: Αγγλικοί Κήποι (2011)

Ο καλός φίλος Διονύσης Μπουκουβάλας, γεννημένος στη Ζάκυνθο το 1979, είναι σύγχρονος Έλληνας πιανίστας, συνθέτης και παιδαγωγός. Έχει να επιδείξει σημαντικά μουσικολογικά ενδιαφέροντα εντοπισμένα κυρίως στην πλούσια μουσική παράδοση της ιδιαίτερης πατρίδας του, καθώς και αξιόλογο συνθετικό έργο με συνθέσεις για σόλο πιάνο ή διάφορους οργανικούς συνδυασμούς και τραγούδια βασισμένα σε ποιητικά κείμενα. Πολύ πρόσφατα κατάφετε να ηχογραφήσει την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά, με συνθέσεις για πιάνο βασισμένες κυρίως στο στοιχείο του αυτοσχεδιασμού και της μελωδίας. Σημειώνει ο ίδιος για τη δουλειά του:
"Η πρώτη μου δισκογραφική κυκλοφορία... Νιώθω ότι κλείνει έναν κύκλο παιδικής ηλικίας, που οδηγεί στην ενηλικίωση, η οποία, Θεού θέλοντος, θα εκπροσωπείται από τη δεύτερη δουλειά μου (που ήδη είχα αρχίσει να ετοιμάζω πριν κυκλοφορήσει η πρώτη, και η οποία θα είναι αρκετά διαφορετική σε διάφορους τομείς). Μια συλλογή από ζωντανές ηχογραφήσεις αυτοσχεδιασμών για πιάνο σόλο, από την περίοδο 2004-8. Όχι πάντα οι καλύτερες δυνατές ηχογραφήσεις, αλλά ο Θέμης Παντελόπουλος (και με τη δική μου επιμονή), έκανε πιστεύω καλή δουλειά στο θέμα αυτό. Τα εξώφυλλα έχει σχεδιάσει η Ζακυνθινή ζωγράφος Θάλεια Ξενάκη, συνεπώς το CD έχει διπλή καλλιτεχνική αξία, μουσική και εικαστική.
Μην ψάξετε να βρείτε την εταιρία: είναι αυτοέκδοση, και συνεπώς μπορείτε να προμηθεύεστε το CD μόνο μέσω εμού."

ΥΓ. Επικοινωνείτε με τον Διονύση μέσω της προσωπικής του ιστοσελίδας

Ο Σπήλιος Μεντής μελοποιεί Γιάννη Ρίτσο

Ο άδικα λησμονημένος συνθέτης Σπήλιος Μεντής (1912-1969), κατ' επάγγελμα δημόσιος υπάλληλος (εφοριακός), μας έχει αφήσει μια θαυμάσια κληρονομιά δεκάδων μελωδικών κομματιών που κινούνται στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ ελαφρού και έντεχνου τραγουδιού. Μερικά τραγουδήθηκαν πολύ εκείνα τα χρόνια, αρχές του '60, και έκαναν αξιόλογη δισκογραφική καριέρα, όπως τα: "Καλοκαιράκι", "Κι όμως υπάρχει χαρά", "Η βάρκα", "Νεραντζιά", "Φτωχόπαιδο" κλπ. 

Το σημαντικό με την περίπτωσή του είναι ότι μελοποίησε και αρκετά ποιήματα μεγάλων μας ποιητών, κυρίως του Γιάννη Ρίτσου, του Οδυσσέα Ελύτη, του Τάσου Λειβαδίτη και του Λόρκα.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η μελοποίηση μερικών πρώιμων ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου, αλλά και μια προσπάθεια πιο σύνθετων έργων πάνω στις ποιητικές συνθέσεις Πυραμίδες και Εμβατήριο του ωκεανού, τα οποία ωστόσο δεν δισκογραφήθηκαν ποτέ επίσημα και παραμένουν ανέκδοτα.

Στην παρούσα συλλογή θα βρείτε συγκεντρωμένα όλα τα μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου ερμηνευμένα από τους: Γιοβάννα, Σούλα Μπιρμπίλη, Μαρινέλλα,  Πέτρο Πανδή, Κλειώ Δενάρδου, Μπέτυ & Μιράντα Δήμα, Τέρη Χρυσό, Δέσποινα Μπεμπεδέλη και Λάκη Χαλκιά. 
Τα 4 ανέκδοτα κομμάτια με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη αποτελούν τον κύκλο "Γράμματα στο μέτωπο" και προέρχονται από ραδιοφωνική μετάδοση, ενώ το τραγούδι "Θάλασσα", καθώς και τα "Γράμματα από το μέτωπο", επίσης ανέκδοτα, με τον Λάκη Χαλκιά είναι παρμένα από τηλεοπτική εκπομπή του Βασίλη Δημητρίου (1977). 
Μερικά τραγούδια δίνονται σε περισσότερες από μία εκτελέσεις παρμένες όλες από δισκάκια 45 στροφών που κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας του '60. Περιλαμβάνονται επίσης και τρεις πολύ πρόφατες επανεκτελέσεις με την Αφροδίτη Μάνου και τον Λουκιανό Κηλαηδόνη από το δίσκο "Θ' ακούσετε τραγούδια του Σπήλιου Μεντή" (1992).  
Το αρχείο κλείνει με ένα σπάνιο ντοκουμέντο: Ο Γιάννης Ρίτσος μιλάει για τον φίλο του Σπήλιο Μεντή!

Αργύρης Χιόνης: In memoriam

Ανήμερα τα Χριστούγεννα πέθανε ο καλός ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής Αργύρης Χιόνης (1943-2011).
Από το πρόσφατο βιβλίο του "Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες" (2008) επιλέγω ένα ξεχωριστό διήγημα με τίτλο "Το οριζόντιο ύψος":

Μια φορά και έναν καιρό, πλάι σε ένα πανύψηλο υπερήφανο κυπαρίσσι, ζούσε μια ελάχιστη ταπεινή αγριάδα, που ζήλευε το μπόι του κυπαρισσιού κι ήθελε να το φτάσει, γι' αυτό και τεντωνότανε αδιάκοπα στις μύτες των ριζών της, πασχίζοντας να σηκωθεί πιο πάνω από το χώμα. Μάταιη προσπάθεια και αρκετά οδυνηρή γιατί, κάθε φορά που έκανε αυτή τη γυμναστική, για μέρες μετά την πόναγε ανυπόφορα η μέση της.

Το κυπαρίσσι, που παρακολουθούσε αφ' υψηλού τον αγώνα της αγριάδας, σειόταν και λυγιόταν καμαρωτό και της έλεγε υπεροπτικά, με προφορά σχεδόν εγγλέζικη, της Οξφόρδης: "Δεν γνωρίζετε τι χάνετε αγαπητή μου αγριάδα, εκεί στην επιφάνεια του εδάφους όπου βρίσκεσθε. Δίχως να θέλω διόλου να υπερηφανευθώ, σας πληροφορώ ότι από την κορυφή μου έχω απεριόριστη θέα του κόσμου και θα ήταν ακόμα πιο απεριόριστη, θα έβλεπα ως τη Γουατεμάλα, αν κάποια αναιδή βουνά, γύρω τριγύρω, δεν την περιόριζαν. Ωστόσο ευελπιστώ ή, μάλλον έχω τη βεβαιότητα ότι η βροχή θα λιώσει, σιγά σιγά, αυτά τα αναιδή βουνά και τότε θα δω τη Γουατεμάλα. Το σχέδιο αυτό είναι βεβαίως μακροπρόθεσμο, αλλά μπορώ να περιμένω, αφού ως γνωστόν, ζω επτακόσια χρόνια".

Η αγριάδα αν και δεν ήξερε ούτε που βρίσκεται αυτή η Γουατεμάλα ούτε αν τα βουνά λιώνουν από τη βροχή ούτε, ακόμη, αν είναι πολλά τα επτακόσια χρόνια, ακούγοντας αυτά τα ανήκουστα λόγια, ένιωθε την καρδιά της να μαραζώνει και, τις νύχτες που κοιμόταν, έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο. Ψήλωνε, λέει, ψήλωνε τόσο, που ξεπερνούσε κατά πολύ στο μπόι το κυπαρίσσι, ξεπερνούσε ακόμη και τα πιο ψηλά βουνά κι έβλεπε από κει πάνω όχι μόνο τη Γουατεμάλα αλλά και το Ακαλακούμπα, χώρα ακόμα πιο μακρινή, ακόμα πιο ωραία, όπου οι άνθρωποι χόρευαν ένα γρήγορο χορό που τόνε λέγανε ρούμπα. Βέβαια όταν ξύπναγε το πρώτο πράγμα που έβλεπε μπροστά της ήταν ένα σαλιγκάρι τόσο αργοκίνητο, που έμενε στο οπτικό πεδίο της όλη τη μέρα, προκαλώντας της κατάθλιψη και κάνοντας την να μην βλέπει την ώρα πότε θα ξανανυχτώσει, για να κοιμηθεί και να ονειρευτεί το μακρινό Ακαλακούμπα και τον γρήγορο χορό που τόνε λένε ρούμπα.

Έτσι ζούσαν κυπαρίσσι και αγριάδα, πλάι πλάι, αλλά το καθένα στον κόσμο του, ώσπου μια μέρα φθινοπωρινή (χρόνια πολλά, πάρα πολλά πριν τα επτακόσια), που ο ουρανός είχε ένα χρώμα μολυβί, μια λάμψη ξαφνική, ονόματι αστροπελέκι, χτύπησε κατακέφαλα το κυπαρίσσι και το έκαψε. Η βροχή που ακολούθησε, μπόρα τρικούβερτη, αντί να λιώσει τα βουνά που του κρύβαν τη Γουατεμάλα, τη στάχτη του έλιωσε και γκρίζα λάσπη την υπερηφάνεια του έκανε.

Η αγριάδα, άναυδη στην αρχή, όταν συνήλθε κάπως, μακάρισε το ελάχιστο της μπόι και θρήνησε το κυπαρίσσι, που -πως να το κάνουμε;- αν και φλύαρο και υπερφίαλο, της είχε χαρίσει το όνειρο των μεγάλων αποστάσεων, του απέραντου κόσμου.

Μετά απ' αυτό το θλιβερό γεγονός, σταμάτησε την έτσι κι αλλίως ανώφελη γυμναστική της και μόνο αραιά και που έβλεπε στον ύπνο της το εξωτικό Ακαλακούμπα. Κανένας όμως πια δεν χόρευε εκεί τη ρούμπα.

Ήτανε, βέβαια, ακόμα νεαρά και εστερείτο πείρας, που καν δεν γνώριζε τις φυσικές τις ιδιότητες. Έτσι, ένα ανοιξιάτικο πρωί, παραξενεύτηκε πολύ, νίωθοντας να τη φαγουρίζουνε οι ρίζες της, κι ακόμα πιο πολύ παραξενεύτηκε σαν είδε, δύο μέρες τρεις αργότερα, λίγο πιο κεί, μεσ' απ' το χώμα να προβάλει ένα μικρό, χλωροπράσινο βλαστάρι αγριάδας.

"Μπα, καινούργια απόχτησα γειτόνισσα!" ήταν η πρώτη σκέψη της, αλλά όταν είπε "καλωσόρισες, γειτόνισσα", άκουσε, την ίδια ακριβώς στιγμή, να λέει και το βλαστάρι τα ίδια λόγια, να την καλοσωρίζει δηλαδή με την φωνή της. Το ίδιο έγινε, ακριβώς, άλλες δύο μέρες τρεις αργότερα, όταν καινούργιο εμφανίστηκε, πιο πέρα, βλασταράκι.

Μπορεί, λοιπόν, να ήταν άπειρη, αλλά κουτή δεν ήταν.Έτσι, κατάλαβε ότι στον εαυτό της μίλαγε, αφού τα νέα αυτά βλαστάρια από τις ρίζες της ξεπήδαγαν και σαρξ εκ της σαρκός της ήσαν.

Λόγια πολλά για να μην λέμε και χρόνο να μην κλέβουμε απ' την αιωνιότητα, μέσα σε χρόνια ελάχιστα, πολύ πιο λίγα από τα επτακόσια, η αγριάδα είχε ρίζα τη ρίζα, καταβολάδα τη καταβολάδα, βλαστάρι το βλαστάρι, όλο το κάμπο καταχτήσει κι όλα τα βουνά ως τη κορφή τους και πιο πέρα. Για το πιο πέρα δεν μπορώ να πω, τα μάτια μου μονάχα ως τις βουνοκορφές την ακολούθησαν, πιο πέρα δεν άντεξαν. Έμαθα ωστόσο, από έγκυρες πηγές, πως έφτασε στο Ακαλακούμπα και πως στο δροσερό και καταπράσινο χαλί της χορεύουν τώρα γυμνοπόδαροι εραστές τη ρούμπα.

Επιμύθιο Ι: Όσο πιο κοντά στη γη βρίσκεσαι, τόσο πιο μακριά από τ' αστροπελέκια είσαι.

Επιμύθιο ΙΙ: Δια του οριζοντίου ύψους, η απόστασις, εως το Ακαλακούμπα, καλύπτεται εις χρόνον κατά πολύ συντομότερον των επτακοσίων ετών.