Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Μπάλλος (1971)

Μετά από κυοφορία δύο χρόνων κι αφού πλέον ο Διονύσης Σαββόπουλος εδραιώθηκε στη νεολαία της εποχής ως η πιο προχωρημένη φωνή διαμαρτυρίας, ηχογραφήθηκε ο τρίτος του προσωπικός δίσκος για τη Lyra με τίτλο "Μπάλλος", με τον οποίο επιχειρεί την αποφασιστική του εισβολή στη νέα δεκαετία.

Πρόκειται για ένα κορυφαίο έργο της ελληνικής δισκογραφίας, έντονα αλληγορικού περιεχομένου γεμάτο ευφυέστατες αιχμές κατά του δικτατορικού καθεστώτος, εξαιρετικά πρωτότυπο και στη μουσική και στη στιχουργική του πλευρά. Εδώ βρίσκουμε το πρώτο από τα τρία συνολικά τραγούδια-ποταμούς που έχει γράψει. Πρόκειται για το ομότιτλο υπερδεκαπεντάλεπτο κομμάτι, που καλύπτει ολόκληρη τη πρώτη πλευρά του δίσκου, όπου μένει κανείς εκστασιασμένος από την ορχηστρική πανσπερμία που διατρέχει ολόκληρη τη βαλκανική παράδοση μπολιασμένη πολύ επιδέξια με το διεθνές φολκ και ροκ κίνημα. Η εν είδει leitmotif φράση "Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε" είναι δανεισμένη από τον ποιητή Νίκο Εγγονόπουλο

Παρεμπιπτόντως να θυμίσω ότι τα άλλα δυο τραγούδια-ποταμοί που μας έδωσε ο Διονύσης είναι η "Μαύρη Θάλασσα" (13 λεπτά) και το "Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο" (14 λεπτά). 

Το έργο ασφαλώς κατατάσσει τον Σαββόπουλο στο "έθνικ" κίνημα της εποχής, αλλά και στο ρεύμα της ροκ μπαλάντας που εισήγαγε στις αρχές του '60 ο Bob Dylan, αγαπημένος του βεβαίως τραγουδοποιός. Άλλωστε στον Dylan ανήκει η αρχική μορφή του κλασικού "Ο παλιάτσος κι ο ληστής" που το μετέφερε ευφυέστατα στα ελληνικά ο Διονύσης.  Αφηγηματικός λόγος με πρωτοποριακή γραφή - κυριαρχία του ουσιαστικού και στοιχειώδης χρήση του ρήματος - στο μνημειώδες "Κιλελέρ", ζωντανεύει με δραματική ένταση απωθημένες ιστορικές μνήμες μέσα σε δύσκολους καιρούς.

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Το περιβόλι του τρελού (1969)

Δεν ήταν καθόλου εύκολη η συνέχεια της δισκογραφικής παρουσίας του Διονύση Σαββόπουλου μετά την κυκλοφορία του "Φορτηγού" το 1966. Γιατί αμέσως μετά ακολούθησε η επιβολή του δικτατορικού καθεστώτος κι ο ίδιος βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στο στόχαστρό του και αναγκάστηκε να περάσει ένα διάστημα στα κρατητήρια της Οδού Μπουμπουλίνας, αλλά και να φύγει λαθραία στο εξωτερικό (Παρίσι, Μιλάνο). Δε σταμάτησε ωστόσο να μετατρέπει τις εμπειρίες του αυτές σε τραγούδια καταφεύγοντας βέβαια στον υπαινικτικό λόγο, για να μπορεί να ξεγλιστρά από τις δαγκάνες της αυστηρής λογοκρισίας. 

Τελικά το 1969 καταφέρνει να ξαναμπεί στο στούντιο, για να ηχογραφήσει τη δεύτερη ολοκληρωμένη του δουλειά με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Το περιβόλι του τρελού". Η καταπίεση λειτουργεί δημιουργικά και το αποτέλεσμα είναι ένας κύκλος τραγουδιών υψηλού επιπέδου με δραστική αλλαγή του μουσικού του κώδικα, αφού πλέον εγκαταλείπει τη λιτή φόρμα της φωνής με απλή συνοδεία κιθάρας και καταφεύγει στη χρήση ορχήστρας. Το ορχηστρικό του χρώμα είναι έντονα εμποτισμένο με τους ήχους του διεθνούς φολκ κινήματος εμπλουτισμένους φυσικά και με ισχυρές δόσεις από το χώρο του ροκ. 

Ο δίσκος περιλαμβάνει μερικές κορυφαίες στιγμές του δημιουργού, όπως η διαχρονική μπαλάντα φυγής "Θαλασσογραφία" με πολλαπλές νεότερες επανεκτελέσεις, το σπαρακτικά νοσταλγικό "Είδα την Άννα κάποτε" και το παραπλανητικά πατριωτικό "Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη". Στον απόηχο του "Φορτηγού" και των νεοκυματικών του καταβολών οι υπέροχες μπαλάντες "Οι πίσω μου σελίδες" και "Τα παιδιά που χάθηκαν". Η "Συννεφούλα" επανέρχεται εδώ ντυμένη πλέον με οργανική συνοδεία, ενώ το νησιώτικο σκωπτικό "Ντιρλαντά",  διασκευασμένο έξυπνα από τον Διονύση, έγινε το μεγάλο σουξέ του δίσκου, αν και τον οδήγησε σε μια ενοχλητική δικαστική διαμάχη για την πατρότητα του κομματιού!

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Το φορτηγό (1966)

Το διάστημα 1965-1983 αποτελεί τη χρυσή δημιουργική περίοδο του Διονύση Σαββόπουλου. Είναι η εποχή της αποκλειστικής του συνεργασίας με τη δισκογραφική εταιρία Lyra. Καρπός αυτής της συνεργασίας υπήρξαν εννέα συνολικά κορυφαίοι κύκλοι τραγουδιών, καθώς και μια ζωντανή ηχογράφηση από συναυλίες του, όλοι τους κλασικοί σήμερα με ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην ελληνική δισκογραφία και τον νεότερο πολιτισμό μας.

Τα πρώτα σκόρπια τραγούδια του Σαββόπουλου κυκλοφόρησαν από τη Lyra το 1965 σε δισκάκια 45 στροφών, πριν καταφέρει την επόμενη χρονιά να ηχογραφήσει τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, το περίφημο "Φορτηγό", έναν κύκλο 12 τραγουδιών για φωνή και κιθάρα, νεοκυματικών αποχρώσεων, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1966. Μερικά από τα τραγούδια του δίσκου συγκεντρώθηκαν από τα 45άρια που είχαν προηγηθεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι το "Φορτηγό" ίσως να μην κυκλοφορούσε ποτέ λόγω της αρνητικής διάθεσης του αφεντικού της Lyra Αλέκου Πατσιφά που δεν είδε από την αρχή με καλό μάτι τον άγνωστο και "απλυτο", όπως έλεγε, νεαρό κιθαρίστα που κατέβηκε στην πρωτεύουσα από τη Θεσσαλονίκη διακόπτοντας τις σπουδές του στη Νομική σχολή! Αν τελικά ηχογραφήθηκε ο δίσκος και ξεκίνησε έτσι μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της εταιρίας, αλλά και ολόκληρου του ελληνικού τραγουδιού, αυτό οφείλεται εν πολλοίς στην επιμονή του συνθέτη Νίκου Μαμαγκάκη που αποτελούσε εκείνη τη στιγμή το βαρύ όνομα της εταιρίας (μόλις είχε κυκλοφορήσει ο δικός του "Ερωτόκριτος" που ήταν και ο ληξιαρχικά πρώτος μεγάλος δίσκος της εταιρίας) και που βεβαίως είχε αντιληφθεί αμέσως το ακατέργαστο διαμάντι που ζητιάνευε απεγνωσμένα μια θέση στο δισκογραφικό τοπίο!

Ο Διονύσης εμφανίζεται από την πρώτη στιγμή ως ολοκληρωμένος δημιουργός με τετραπλή ιδιότητα: Συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και κιθαρίστας! Όλα τα τραγούδια είναι απολύτως κλασικά και κάθε παραπάνω σχόλιο όχι απλώς δεν μπορεί να προσθέσει κάτι στην αξία και τη δύναμή τους, αλλά μάλλον εμπεριέχει τον κίνδυνο να τα βλάψει. Θα επισημάνω μονάχα ότι εδώ ακούγεται η πρώτη εκδοχή της "Συννεφούλας", η οποία παράλληλα ηχογραφήθηκε και με την κιθάρα του Νότη Μαυρουδή, ενώ ξαναχρησιμοποιήθηκε και στον επόμενο δίσκο του Σαββόπουλου ("Το περιβόλι του τρελλού"), αλλά με συνοδεία πλέον ορχήστρας, την ίδια εποχή που το τραγούδι είχε και μια απροσδόκητη διεθνή πορεία μέσω μιας ιταλικής ταινίας, όπου ακουγόταν ερήμην του δημιουργού του!

Λήδα & Σπύρος: Χαμένο τίποτα δεν πάει (1974)

Στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στην πρώτη τους δισκογραφική κατάθεση το 1972 με το άλμπουμ "Ηλεκτρικός αποσπερίτης" μέχρι την κυκλοφορία της δεύτερης δουλειάς τους το 1974, το υπέροχο ντούο Λήδα και Σπύρος έδειξαν μια μεγάλη κινητικότητα συμμετέχοντας δυο συνεχόμενες χρονιές στο δημοφιλέστατο τότε Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, πρώτα το 1973 με το τραγούδι "Όταν θα γεννηθεί ο γιος σου" και την επόμενη χρονιά με το "Έλα να δεις τον τόπο μου", τα οποία κυκλοφόρησαν αρχικά σε 45άρια, αλλά και στα αντίστοιχα φεστιβαλικά άλμπουμ.

Το 1974 λοιπόν, πολύ ωριμότεροι πλέον, ηχογράφησαν το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Χαμένο τίποτα δεν πάει" με ένδεκα εξαιρετικά τραγούδια γραμμένα σε ένα σύνθετο μουσικό ύφος που έχει ενσωματώσει στοιχεία ροκ και φολκ μουσικής ξεπερνώντας κατά πολύ το ανάλαφρο ποπ ύφος της εποχής. 

Τα εννιά από τα ένδεκα τραγούδια υπογράφονται μουσικά από τους δύο καλλιτέχνες, ενώ οι στίχοι ανήκουν και πάλι στον Ανδρέα Αγγελάκη. Υπέροχες μπαλάντες που δεν έχουν χάσει τίποτε από την ομορφιά τους στο πέρασμα του χρόνου. Τα περισσότερα τραγούδια μάλιστα ακούστηκαν πολύ στον καιρό τους, όπως τα: "Όταν θα γεννηθεί ο γιος σου", "Αστέρια στον Ευρώτα", "Γέρο Νώε", "Σαν βγάζεις το καπέλο σου". Θεωρώ όμως ότι το ομότιτλο τραγούδι είναι μακράν το κορυφαίο κι ένα από τα εκλεκτότερα διαμάντια εκείνης της γόνιμης δεκαετίας του ελληνικού τραγουδιού. Το εντυπωσιακό κρεσέντο του ρεφρέν βασίζεται εν μέρει στο τραγούδι "Samba del Che" του θρυλικού Χιλιανού τραγουδοποιού Victor Jara. Δεν κρύβω επίσης την αδυναμία μου για το τρυφερό νανούρισμα "Δυο φύλλα δροσερά".

Αξιοσημείωτο επίσης ότι ο δίσκος συμπληρώνεται με δύο ισπανόφωνα τραγούδια σε ποίηση του μεγάλου Χιλιανού ποιητή Pablo Neruda, τα οποία είχαν κυκλοφορήσει λίγο νωρίτερα στο εξωτερικό με τη φωνή της μεγάλης Δανάης, η οποία και τα συνέθεσε.

Λήδα & Σπύρος: Ηλεκτρικός αποσπερίτης (1972)

Στις αρχές του '70 εμφανίστηκε στα μουσικά μας πράγματα ένα εντελώς ξεχωριστό ντουέτο, η Λήδα και ο Σπύρος, που τάραξε πραγματικά τα νερά με τις φρέσκες μουσικές ιδέες που έφερε, οι οποίες αποτυπώθηκαν σε δύο πολύ αγαπημένους μου δίσκους με τίτλους: "Ηλεκτρικός Αποσπερίτης" (1972), "Χαμένο τίποτα δεν πάει..." (1974). 

Η Λήδα Χαλκιαδάκη, κόρη της θρυλικής Δανάης, είχε εμφανιστεί ήδη από το 1967 με το δίσκο "Πιο ψηλά" ενταγμένο στο κλίμα της παγκόσμιας τότε νεολεΐστικης αντίδρασης στο κατεστημένο (χίπις, παιδιά των λουλουδιών). Με τον Σπύρο Βλασσόπουλο υπήρξαν σύζυγοι και με τη συνεργασία του ποιητή Ανδρέα Αγγελάκη (1940-1991) άνοιξαν ένα νέο δρόμο στην ποπ μουσική υιοθετώντας στοιχεία της αμερικάνικης κάντρι, αλλά και ηχοχρώματα από την ελληνική παράδοση διαμορφώνοντας έναν καινούργιο ήχο άκρως ενδιαφέροντα. 

Ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "Ηλεκτρικός αποσπερίτης" κυκλοφόρησε το 1972 από τη Philips. Παρά το νεωτερικό ύφος των τραγουδιών, πολλά από αυτά ακούστηκαν πολύ εκείνο τον καιρό, όπως τα: "Οι μηχανές μου", "Ωραία που 'ναι σήμερα". Δεν είχαν ενδοιασμούς να συμπεριλάβουν ανάμεσα στις δυτικότροπες μπαλάντες τους και διασκευές τραγουδιών, όπως "Τα ματόκλαδά σου λάμπουν" του Μάρκου Βαμβακάρη ή την "Καραγκούνα"! Με τον προσεγμένο ποιητικό στίχο του Ανδρέα Αγγελάκη πέρασαν και προοδευτικά μηνύματα κόντρα στο πολιτικό τέλμα του καιρού. Στα τραγούδια τους μάλιστα εντοπίζονται και πρώιμα στοιχεία οικολογικής ευαισθησίας. 

Στην ορχήστρα τους συνυπάρχουν όργανα όπως ηλεκτρική κιθάρα, φυσαρμόνικα, φλογέρα, ντραμς με όργανα όπως το σαντούρι και το τουμπελέκι. Μεταξύ των μουσικών ο Τάσος Διακογιώργης δεσπόζει με το σαντούρι του, ενώ συμμετέχει και ο παντελώς άσημος τότε Βαγγέλης Γερμανός παίζοντας ηλεκτρική κιθάρα.

Αργύρης Κουνάδης: Κεφαλονίτικες αριέτες (1971)

Ο δίσκος "Κεφαλονίτικες αριέτες" είναι μια συλλογή σκόρπιων ηχογραφήσεων από το αρχείο της Philips που συγκεντρώθηκαν σ' αυτή την έκδοση του 1971 που επανεκδόθηκε το 1978, αλλά και το 1994 σε ψηφιακή μορφή. Η έκδοση φέρει την υπογραφή του Αργύρη Κουνάδη που διασκεύασε το μεγαλύτερο μέρος του υλικού, ενώ τέσσερα κομμάτια της συλλογής διασκεύασε ο διευθυντής χορωδίας Γιώργος Θεοφιλόπουλος. 

Το υλικό είναι αντλημένο από την κεφαλονίτικη παράδοση και περιλαμβάνει μικρές ερωτικές άριες που αποδίδονται σε χορωδιακή ή σόλο μορφή ή και εναλλάξ σε έναν ιδιότυπο διάλογο. Η κεφαλονίτικη "αριέτα" και η ζακυνθινή "αρέκια" αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά μουσικά ακούσματα των δυο νησιών και στην αυθεντική τους μορφή τραγουδιούνται χωρίς οργανική συνοδεία, ενώ οι αρχέγονες ρίζες τους φαίνεται να ανάγονται στη ναπολιτάνικη μουσική, χωρίς αυτό πάντως να είναι απολύτως εξακριβωμένο. 

Ξεχωρίζει βέβαια το χιλιοτραγουδισμένο "Απόψε την κιθάρα μου". Και ακριβώς η κιθάρα είναι το όργανο που συνοδεύει λιτά τα τραγούδια αυτής της υπέροχης συλλογής. Τη χορωδία διευθύνουν ο Αργύρης Κουνάδης και ο Γιώργος Θεοφιλόπουλος. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και γιαυτό μπορεί κανείς να εντοπίσει διαφορές στην ποιότητα του ήχου.

Αργύρης Κουνάδης: Οι μεγάλοι συνθέτες και τα τραγούδια τους (1995)

Ο συνθέτης Αργύρης Κουνάδης, έχοντας προ πολλού κλείσει οριστικά τη σελίδα του ελληνικού τραγουδιού στη συνθετική του διαδρομή, με τελευταία δισκογραφική του κατάθεση τον κύκλο τραγουδιών "Μακρινή γειτονιά" (1982), αίφνης επανέρχεται στο προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν η παλιά του δισκογραφική εταιρία, η Philips, έδωσε στην κυκλοφορία μια πολύ ενδιαφέρουσα ψηφιακή έκδοση αφιερωμένη στον συνθέτη στο πλαίσιο της ευρύτερης σειράς "Οι μεγάλοι συνθέτες και τα τραγούδια τους" και ειδικότερα τον υπ' αριθμό 3 δίσκο της σειράς.

Πρόκειται για ένα πολύ αντιπροσωπευτικό πορτρέτο του συνθέτη σε αντίθεση με την πιο πρόχειρη και άνιση συλλογή που είχε εκδώσει η εταιρία το 1980 ("Επιλογή"). Ο δίσκος είναι χορταστικός με δεκαοκτώ τραγούδια του συνθέτη, από τα οποία τα δεκατέσσερα προέρχονται από τις τρεις ολοκληρωμένες ηχογραφήσεις του στην εταιρία κατά την τριετία 1975-1977 ("Το ταξίδι", "Εν Αθήναις", "Made in Greece"). 

Ωστόσο έχουμε και μια πολύ ενδιαφέρουσα αναδρομή σε παλιότερες ηχογραφήσεις του Κουνάδη από τις αρχές του '60: Δυο τραγούδια με τον Γιάννη Βογιατζή σε στίχους Μιχάλη Κακογιάννη ("Το βαλς της Μόνικας", "Την είδα ξανά") από δίσκο 45 στροφών του 1961, ένα τραγούδι του 1963 με τη Τζένη Βάνου σε στίχους Μίνου Αργυράκη ("Μικρή μου σελήνη"), καθώς και την κλασική κεφαλονίτικη καντάδα "Απόψε την κιθάρα μου" από 45άρι επίσης του 1963.

Αργύρης Κουνάδης: Επιλογή (1980)

Έχοντας καταθέσει έξι ολοκληρωμένους δίσκους τραγουδιών κατά το διάστημα 1973-1977 ο συνθέτης Αργύρης Κουνάδης αποφασίζει πλέον να επιστρέψει στο χώρο της λόγιας μουσικής, αν και πέντε χρόνια αργότερα θα επανέλθει προσωρινά με έναν τελευταίο κύκλο τραγουδιών με τίτλο "Μακρινή γειτονιά" (1982), ο οποίος αποτέλεσε και το οριστικό τέλος της δραστηριότητάς του στο πεδίο αυτό.

Στην εταιρία Philips λοιπόν κατά το διάστημα 1975-1977 ο Κουνάδης ηχογράφησε τους δίσκους: "Το ταξίδι" (1975), "Εν Αθήναις" (1976) και "Made in Greece" (1977). Από τους τρεις αυτούς δίσκους ανθολογήθηκαν δώδεκα τραγούδια, κυρίως τα πιο "πιασάρικα", και κυκλοφόρησαν το 1980 σε ένα άλμπουμ με τον τίτλο "Επιλογή".
Πρόκειται σαφώς για μια άνιση επιλογή που δεν μπορεί να θεωρηθεί και τόσο αντιπροσωπευτική της δουλειάς του συνθέτη στο χώρο του τραγουδιού, γιατί απουσιάζουν τελείως τα πιο μελωδικά και όμορφα τραγούδια από τους προαναφερόμενους δίσκους. Πολύ πιο ενδιαφέρουσα μπορεί να θεωρηθεί ασφαλώς μια πολύ μεταγενέστερη ψηφιακή έκδοση με τίτλο "Οι μεγάλοι συνθέτες και τα τραγούδια τους" (1995) με επιλογές πολύ πιο αντιπροσωπευτικές του συνθέτη.

Ερμηνευτές των τραγουδιών είναι ο Αντώνης Καλογιάννης, η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου και η Λήδα, ενώ συμμετέχει και η Μικρή Χορωδία Αθηνών. Οι στίχοι είναι των Γιώργου Καλαμαριώτη, Βαγγέλη Γκούφα και Μάριου Ποντίκα. Τις ενορχηστρώσεις έκανε ο συνθέτης και διευθύνει ο Τάσος Καρακατσάνης.

Αργύρης Κουνάδης: Made in Greece (1977)

Ένα χρόνο μετά το "Ταξίδι" ο Αργύρης Κουνάδης μας παρουσίασε το δίσκο "Εν Αθήναις" με τραγούδια για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά πάνω σε κείμενα των Βαγγέλη Γκούφα και Μάριου Ποντίκα. Ο δίσκος αυτός έχει ήδη παρουσιαστεί στον Δισκοβόλο, οπότε περνάμε αμέσως στην επόμενη δουλειά του συνθέτη.

Ο 6ος λοιπόν δίσκος του Αργύρη Κουνάδη στο χώρο του τραγουδιού φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο: "Made in Greece" κι εκδόθηκε το 1977 πάλι από την Polydor. Οι στίχοι γράφτηκαν εξολοκλήρου από τον Μάριο Ποντίκα και η ερμηνεία ανήκει στον Αντώνη Καλογιάννη, ενώ συμμετέχει η Μικρή Χορωδία Αθηνών. Την ορχήστρα διευθύνει ο Τάσος Καρακατσάνης. Ξεχώρισαν και ακούστηκαν αρκετά στην εποχή τους τα σαρκαστικού περιεχομένου τραγούδια «Σας είπα ψέματα πολλά» και «Do You Like the Greece», ενώ το ομώνυμο τραγούδι, που αποδίδεται από χορωδία με συνοδεία μαντολίνου, παραπέμπει στις επτανησιακές καταβολές του συνθέτη. Πάντως από καθαρά μουσική άποψη αυτός είναι ο λιγότερο ενδιαφέρων από τους επτά όλους κι όλους δίσκους του Κουνάδη.

Οι στίχοι του Μάριου Ποντίκα, γραμμένοι σκόπιμα σε μια γλώσσα αφοπλιστικής ευθύτητας, απεικονίζουν ένα φαντασμαγορικό πανόραμα της νεοελληνικής παθογένειας: Αντιπαροχή, ξενική υποτέλεια, δάνεια, δικτατορία και Πολυτεχνείο και μαζί μ' όλα αυτά και το περίφημο ελληνικό "καμάκι"! Βασικό του εργαλείο η αιχμηρή σάτιρα που φτάνει ενίοτε ως το σαρκασμό. Ο ίδιος σημειώνει στο οπισθόφυλλο: «Τα τραγούδια που υπάρχουν σ’ αυτόν το δίσκο, ντυμένα με απλό μουσικό ένδυμα, μιλάνε για γνωστά λίγο πολύ πράγματα και χρησιμοποιούν την καθημερινή γλώσσα του απλού ανθρώπου, χωρίς προσπάθεια για λεκτικές ή φραστικές καλλιέπειες. Μοναδική τους φιλοδοξία, να μην οδηγήσουν σε μιαν εύκολη συναισθηματική εκτόνωση, αλλά να δραστηριοποιήσουν εντονότερα τη σκέψη γύρω από τα προβλήματα του τόπου μας».