Βαγγέλης Κορακάκης: Οι άρχοντες (1988)

Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της νυχτερινής διασκέδασης το 1978 ως μπουζουξής στα στέκια της γειτονιάς του στην Καισαριανή. Το 1985 πρωτομπήκε στη δισκογραφία συμμετέχοντας στο δίσκο "Σε στρατόπεδα και πλοία". Ώσπου το 1988 ηχογράφησε τους "Άρχοντες", τον πρώτο ολοκληρωμένο προσωπικό του δίσκο. Έκτοτε η παρουσία του εξαιρετικού λαϊκού τραγουδοποιού Βαγγέλη Κορακάκη είναι σταθερή και διαρκής, ενώ στο ενεργητικό του καταγράφονται ήδη αμέτρητες συνεργασίες με πάμπολλους καταξιωμένους τραγουδιστές της παλιότερης και νεότερης γενιάς, όπως: Πόλυ Πάνου, Ρένα Στάμου, Δημήτρης Μητροπάνος, Γιώργος Νταλάρας, Λάκης Χαλκιάς, Αντώνης Καλογιάννης, Γιάννης Ντουνιάς, Κατερίνα Κούκα, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Γιώτα Νέγκα, Αφεντούλα Ραζέλη, Κώστας Μάντζιος, Χαρά Πομώνη, Στέλιος Γαλανός, Μαρία Ρουσσέα κ.ά. 

Όταν πρωτοάκουσα τα τραγούδια του, δεν πίστευα πως πρόκειται για καινούργιο συνθέτη, αλλά για κάποιον ξεχασμένο από τα χρόνια του '50! Ο ήχος του με παρέπεμπε κατευθείαν στις πηγές του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. Κι όμως, ο Βαγγέλης Κορακάκης έχει πείσει πια ακόμη και τους πιο δύσκολους ακροατές ότι έχει τη στόφα του γνήσιου δημιουργού και του ολοκληρωμένου τραγουδοποιού στην πιο αυθεντική του έκφραση. Γράφει τη μουσική και τα λόγια, τραγουδά συχνά ο ίδιος και παίζει τα τραγούδια του στο μπουζούκι με ξεχωριστή και αναγνωρίσιμη δεξιοτεχνία.

Ο πρώτος του λοιπόν δίσκος περιέχει ήδη όλα τα χαρακτηριστικά της τέχνης του Κορακάκη. Άρτιες και καλοδουλεμένες λαϊκές μελωδίες που περνούν με τον πιο άμεσο τρόπο στον ακροατή. Εδώ βρίσκουμε μερικά από τα διαχρονικότερα τραγούδια του, πολλά από τα οποία έγιναν γνωστά με μεταγενέστερες εκτελέσεις, όπως τα: "Η σκέψη της τρελής", "Έρχονται βράδια", "Πέραμα" και πάνω απ' όλα το κλασικό ζεϊμπέκικο "Πρώτο φθινόπωρο". Την ερμηνεία των τραγουδιών μοιράζεται ο ίδιος με τον νεορεμπέτη τραγουδιστή και δεξιοτέχνη του μπαγλαμά Γιώργο Τζώρζη, με τον οποίο συνεργαζόταν στενά εκείνη την εποχή και στις ζωντανές του εμφανίσεις. Στα μπουζούκια είναι ο συνθέτης και μαζί του ο Μανώλης Πάππος και ο Θοδωρής Παπαδόπουλος. Η ζωγραφιά του εξώφυλλου ανήκει στον Κώστα Γουδή. Δίσκος αναφοράς του νεότερου λαϊκού μας τραγουδιού.

Αλέξης Παπαδημητρίου: Εν πλω (1995)

Ο δεύτερος δίσκος που γράφτηκε αποκλειστικά για το ναυτικό μας και ιδιαίτερα για το κραταιό ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό κι εκδόθηκε το 1995 με τη χορηγία του αντίστοιχου υπουργείου, έχει τίτλο "Εν πλω" και είναι αφιερωμένος στον ανώνυμο Έλληνα ναυτικό, αυτόν τον ανεξάντλητο σύγχρονο Οδυσσέα που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη θάλασσα κι έχει εμπνεύσει αμέτρητες ιστορίες τροφοδοτώντας το δημιουργικό οίστρο τόσων σπουδαίων λογοτεχνών και μουσικών μας. 

Ο δίσκος λοιπόν "Εν πλω" περιλαμβάνει ένδεκα τραγούδια σε μουσική του παραγωγικότατου συνθέτη Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους του Άγγελου Πυριόχου. Όλα τα τραγούδια αφηγούνται ιστορίες θαλασσινές με πρωταγωνιστή τον Έλληνα ναυτικό και το ασίγαστο πάθος του για το υγρό στοιχείο. Για την ερμηνεία τους επιστρατεύτηκαν κορυφαίοι Έλληνες ερμηνευτές, όπως η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος, ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο Αντώνης Καλογιάννης. Μαζί τους επίσης η Κωνσταντίνα και η Μαντώ, καθώς και μικρό χορωδιακό σχήμα. Το εναρκτήριο μάλιστα τραγούδι που έδωσε και τον τίτλο στο δίσκο το ερμηνεύει ο Νίκος Κούρκουλος! Μια εντελώς ετερόκλητη ομάδα ερμηνευτών που ωστόσο εκφράζει και την πολυμορφία του μουσικού κόσμου του συνθέτη, ο οποίος από το 1969 που πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία έχει χτίσει μια μεγάλη εμπορική καριέρα στο χώρο του ελαφρολαϊκού τραγουδιού βασιζόμενος στην έντονη χρήση ηλεκτρονικής συνοδείας.

Την ενορχήστρωση του υλικού έκανε ο Κώστας Αναδιώτης που παίζει και πλήκτρα, ενώ στο μπουζούκι είναι ο Γιάννης Μπιθικώτσης. Το εξώφυλλο του δίσκου κοσμεί ζωγραφικός πίνακας του θαλασσογράφου Αντώνη Μιλάνου. Ο δίσκος εκδόθηκε σε περιορισμένα αντίτυπα εκτός εμπορίου και σήμερα είναι πλέον δυσεύρετος. Θυμίζω κιόλας ότι δέκα χρόνια νωρίτερα είχε γυριστεί και η ομότιτλη ελληνική ταινία του Σταύρου Κωνστανταράκου με μουσική της Ελένης Καραΐνδρου.

Βαγγέλης Πιτσιλαδής: Το Ναυτικό μας (1970)

Η γιορτή του Αγίου Νικολάου δεν είναι μόνο ημέρα γιορτής του κάθε Νίκου, αλλά και η ημέρα της επίσημης γιορτής του Πολεμικού μας Ναυτικού κι έτσι σκέφτηκα να σας παρουσιάσω δυο μάλλον ξεχασμένους δίσκους που έχουν ωστόσο σχέση με το συγκεκριμένο χώρο, ο ένας με το Πολεμικό κι ο άλλος με το Εμπορικό Ναυτικό μας.

Μπαίνοντας λοιπόν στη δεκαετία του '70 ο συνθέτης Βαγγέλης Πιτσιλαδής είχε ήδη χτίσει μια ισχυρή εικόνα δημιουργού πρώτης γραμμής με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του από τα προηγούμενα χρόνια και με πολύ στιβαρές συνεργασίες με κορυφαία ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου (Μπιθικώτσης, Μοσχολιού, Κόκοτας, Μαρινέλλα). 

Έτσι το 1970 είχε την τιμή να του δοθεί από το αρχηγείο του Πολεμικού μας Ναυτικού η παραγγελία για τη δημιουργία ενός δίσκου μουσικής για την προβολή της ιστορίας και του έργου του. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ιδιαίτερος δίσκος βινυλίου με ανάμικτο υλικό, καθώς η πρώτη του πλευρά καλύπτεται αποκλειστικά από γνωστά ναυτικά εμβατήρια που αποδίδει η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού της Δημήτρη Σελλάκη, ενώ η δεύτερη πλευρά περιλαμβάνει αποκλειστικά πρωτότυπα τραγούδια του Πιτσιλαδή, πέντε συνολικά, σε στίχους του σταθερού συνεργάτη του Γιάννη Κιούρκα, αλλά και του δαιμόνιου δημοσιογράφου (και όχι μόνο) και δεδηλωμένου υποστηρικτή του χουντικού καθεστώτος Νίκου Μαστοράκη. 

Το ενδιαφέρον προφανώς εστιάζεται στο πρωτότυπο υλικό με τις συνθέσεις του Πιτσιλαδή. Πρόκειται για όμορφα τραγούδια, γραμμένα στο γνωστό ύφος του συνθέτη που συνδυάζει με την ίδια ευκολία ποπ και λαϊκούς ρυθμούς. Χαρακτηριστικό το πρώτο από αυτά ("Γυρισμός") που ξεκινά σε ποπ χρωματισμούς, αλλά στην πορεία μετατρέπεται σε καθαρόαιμο ζεϊμπέκικο! Από δύο τραγούδια ερμηνεύουν ο Σταμάτης Κόκοτας και η Δήμητρα Γαλάνη κι ένα ο καινούργιος λαϊκός τραγουδιστής Γιώργος Βάρσος.

Τάσος Καρακατσάνης: Κυριακάτικη εκδρομή (1989)

Έχουμε παρουσιάσει πριν από μερικές εβδομάδες την πλήρη προσωπική δισκογραφία του Τάσου Καρακατσάνη τονίζοντας ωστόσο ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της μουσικής του δραστηριότητας καλύπτει η ενορχηστρωτική του δουλειά πάνω σε έργα άλλων δημιουργών, ενώ μακροχρόνια και παραγωγικότατη στον τομέα αυτό ήταν η συνεργασία του με τη δισκογραφική εταιρεία Lyra.

Θέλω λοιπόν σήμερα να δούμε ένα καλό δείγμα αυτής της πλευράς του μουσικού ταλέντου αυτού του ξεχωριστού μουσικού. Πρόκειται για ένα δίσκο που εκδόθηκε από τη Lyra το 1989 με τίτλο "Κυριακάτικη εκδρομή". Περιλαμβάνει επιλεγμένα τραγούδια που συνιστούν μικρά πορτρέτα τεσσάρων κορυφαίων συνθετών της γενιάς του '60, του Μίκη Θεοδωράκη, του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Σπανού, μοιρασμένων ανά δύο σε κάθε πλευρά του αναλογικού δίσκου. Τα τραγούδια κάθε συνθέτη δίνονται περικομμένα σε μορφή σουίτας σε συνεχή ροή κι έτσι ο δίσκος φιλοξενεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, 43 συνολικά τραγούδια με μέση διάρκεια ένα λεπτό το καθένα!

Ο Τάσος Καρακατσάνης έχει ενορχηστρώσει με γνώση και αφαιρετική διάθεση το υπέροχο αυτό υλικό καταφεύγοντας στη λιτή οργανική συνοδεία ουσιαστικά ενός πιάνου (που παίζει φυσικά ο ίδιος) και περιστασιακά μιας κιθάρας, ενός λαούτου κι ενός μαντολίνου. Η Στέλλα Κυπραίου παίζει κιθάρα και λαούτο και η Βιβή Γκέκα μαντολίνο. Τα τραγούδια ερμηνεύουν με τρυφερή και απόλυτα εκφραστική προσήλωση η Μαρία Δημητριάδη, ο Γιάννης Κούτρας, η Κατερίνα Γιαμαλή και ο Γιώργος Μιχαλισλής.

Φίλε μου Νίκο...

Γιορτή του Αγίου Νικολάου σήμερα, γιορτή αγαπημένων φίλων, ανάμεσά τους κι ενός αδελφικού μου φίλου εκεί στα πάτρια. Γιορτή βεβαίως και αμέτρητων ανθρώπων της μουσικής τέχνης, ζώντων ή τεθνεώτων. Θυμίζω μερικούς: Νικόλαος Μάντζαρος, Νίκος Σκαλκώτας, Νίκος Γούναρης, Νίκος Μαμαγκάκης, Νίκος Ξυλούρης, Νίκος Χουλιαράς, Νίκος Παπάζογλου, Νίκος Ξυδάκης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Νίκος Αντύπας, Νίκος Κυπουργός, Νίκος Λαβράνος, Νίκος Ιγνατιάδης, Νίκος Δανίκας, Νίκος Καλλίτσης, Νίκος Ανδρουλάκης, Νίκος Γρηγοριάδης, Νίκος Πλατύραχος... Ξεχνάω πολλούς ακόμη. Όχι όμως έναν που τον μνημονεύω ξεχωριστά: Νίκος Γκάτσος! Ο μέγας ποιητής του ελληνικού τραγουδιού.

Και φυσικά το τραγούδι μας είναι πλημμυρισμένο από δεκάδες όμορφες μελωδίες γραμμένες για κάποιο Νίκο, είτε διάσημο σαν τον Νίκο Γκάτσο, τον Νίκο Πλουμπίδη ή ακόμη και τον Νίκο Κοεμτζή, είτε και για άσημους καθημερινούς ανθρώπους. Η αναζήτηση τέτοιων τραγουδιών μέσα στο πέλαγος του ελληνικού τραγουδιού δεν είναι εύκολη κι ούτε μπορεί να διεκπεραιωθεί εξαντλητικά, αλλά σίγουρα στο μυαλό του καθενός έρχονται εύκολα κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές, όπως το "Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο" του Διονύση Σαββόπουλου, ή ο "Νικόλας ο ψαράς" του Γιώργου Μητσάκη" ή το "Νικολή Νικολή" του Γιώργου Κατσαρού και βεβαίως το τρυφερό "Γράμμα στον κύριο Νίκο Γκάτσο" του Γιώργου Ανδρέου.

Σας δίνω λοιπόν σήμερα μια μικρή ανθολογία τραγουδιών που μιλούν για κάποιο Νίκο, τραγουδιών που απλώνονται σε όλα τα πεδία και είναι γραμμένα από πολλούς και συχνά εντελώς ετερόκλητους δημιουργούς αποκλείοντας βέβαια την κατηγορία της "άλλης όχθης", δηλαδή του αγοραίου τραγουδιού της νύχτας και της μεγάλης πίστας. Με χρονολογική κατάταξη θα βρείτε συνολικά είκοσι τραγούδια που ξεκινούν από το 1962 με το χαριτωμένο "Νικολάκη το τζιτζίκι" του Απόστολου Καλδάρα ερμηνευμένο από την παιδική ακόμη φωνούλα του Νίκου Νομικού μέχρι το 2016 με την όμορφη μπαλάντα του "Νίκου" από τον νεαρό τραγουδοποιό και φίλο μου Αλέξη Γούδα.

Η συλλογή αφιερώνεται σ' έναν αδικοχαμένο Νίκο, οικείο και αγαπημένο πρόσωπο που έδωσε αιφνιδιαστικά τέλος στη σύντομη ζωή του, μόλις στα 32 του χρόνια. Πάνε οκτώ χρόνια από τότε, αλλά η μνήμη του ακόμη πονάει βαθιά...

Γιώργος Ζαμπέτας: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966/1997)

Όσοι αγαπούν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο θα έχουν έντονα το μυαλό τους εκείνη την πολύ γνώριμη κι αγαπημένη φιγούρα που εμφανιζόταν σε πάμπολλες ταινίες στα χρόνια του '60 άλλοτε ως μπουζουξής και άλλοτε ως οιστρηλατημένος διασκεδαστής ή ακόμη και ως ...ηθοποιός! Και βέβαια μιλώ για τον αμίμητο Γιώργο Ζαμπέτα που σχεδόν όλα τα τραγούδια του εκείνο τον καιρό τα έγραφε για κάποια ταινία, πριν καταφέρει να πείσει για το ...ταλέντο του τους μεγάλους τραγουδιστές, για ν' αρχίσουν να ερμηνεύουν δικά του τραγούδια και να πάψει επιτέλους ο ίδιος να κινείται στη σκιά των καταξιωμένων συνθετών της εποχής (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Πλέσσας, Ξαρχάκος κλπ). 

Φαίνεται μάλιστα πως ούτε οι δισκογραφικές εταιρείες ήταν και τόσο φιλικές μαζί του, αφού, παρά την πυκνότατη παρουσία του στην μεγάλη οθόνη, το μόνο δισκογραφημένο του soundtrack νομίζω πως είναι αυτό που έγραψε για τη ταινία του Αλέκου Σακελλάριου "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια", παραγωγής 1966, με πρωταγωνιστές τους εθνικούς μας σταρ Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ στο απόγειο της δημοτικότητάς τους, πλαισιωμένους μάλιστα από ένα πλούσιο επιτελείο εκλεκτών ηθοποιών, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Σταύρος Ξενίδης, ο Χρόνης Εξαρχάκος, ο Πέτρος Λοχαΐτης, ο Ντίνος Καρύδης, ο Νικήτας Πλατής και ο Νίκος Τσούκας. 

Αναμφίβολα πάντως αυτή είναι και η κορυφαία κινηματογραφική δουλειά του μεγάλου λαϊκού συνθέτη και μπουζουξή, πλημμυρισμένη από όμορφα τραγούδια που γνώρισαν τεράστια επιτυχία στην εποχή τους, όλα σε στίχους του Αλέκου Σακελλάριου κι ερμηνεία από τους δυο πρωταγωνιστές. Θυμίζω τους τίτλους τους: Σήκω χόρεψε συρτάκι, Δημήτρη μου Δημήτρη μου, Η Κυριακή, Το περιστέρι, Το χαμόγελο, Είναι το στρώμα μου μονό. Καταιγιστικοί ρυθμοί, δυνατά ζεϊμπέκικα και χασάπικα και πάνω απ' όλα το κλασικό "συρτάκι" που τότε χάλαγε κόσμο, το συρτάκι του Ζαμπέτα που συναγωνίζονταν ισότιμα ακόμη και τον διάσημο "Ζορμπά"! Μαζί με τα τραγούδια περιλαμβάνονται και κάμποσα ορχηστρικά μέρη είτε με πρωτότυπα θέματα είτε ως παραλλαγές πάνω στις μελωδίες των τραγουδιών. Και φυσικά το μπουζούκι του Ζαμπέτα είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής!

Σημειώνω ότι την πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση αυτού του απολαυστικού υλικού ως συγκροτημένου soundtrack με 13 μέρη επιμελήθηκε το 1997 ο Μάκης Δελαπόρτας, αν και για κάποιο λόγο στην επανέκδοσή του το 2006 το υλικό περιορίστηκε σε 10 μέρη παραλείποντας κάποια οργανικά θέματα.

Γεράσιμος Λαβράνος, Αλίκη Βουγιουκλάκη: Η σοφερίνα (1964/2006)

Μία από τις πιο πετυχημένες, εμπορικά και καλλιτεχνικά, ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη από τη γόνιμη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Αλέκο Σακελλάριο ήταν η "Σοφερίνα", παραγωγής 1964 πάνω σε σενάριο ειδικά προσαρμοσμένο από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γεώργιου Ρούσου, με μια μεγάλη ομάδα σπουδαίων ηθοποιών δίπλα της, όπως ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Μάρω Κοντού, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο Γιώργος Πάντζας, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Η ταινία έκοψε 512.565 εισιτήρια στην πρώτη της προβολή και κατέλαβε την 4η θέση της χρονιάς.

Πέρα από τη χυμώδη παρουσία της πρωταγωνίστριας και τις πολλές χαριτωμένες σκηνές, όπως εκείνες στο δικαστήριο με τον αλλήθωρο Αυλωνίτη ή στο κρατητήριο της αστυνομίας, όπου ο Γιώργος Ζαμπέτας υποδύεται το ρόλο του Μήτσου παίζοντας μπαγλαμαδάκι, η ταινία διαθέτει και πλούσια μουσική επένδυση με πολλά οργανικά θέματα που υπογραμμίζουν περίτεχνα τη δράση, αλλά και ωραία τραγούδια. Την υπογράφει ο Γεράσιμος Λαβράνος, ένας αξιόλογος μουσικός της τζαζ κυρίως μουσικής που ήδη είχε αρχίσει από το ξεκίνημα της δεκαετίας του '60 να χτίζει και μια σοβαρή καριέρα κινηματογραφικού συνθέτη έχοντας κιόλας πίσω του κάμποσες μουσικές επενδύσεις (Ζητείται ψεύτης, Ο σκληρός άντρας, Ο καλός μας άγγελος, Ο ατσίδας, Ο Δήμος απ' τα Τρίκαλα, Ο Θόδωρος και το δίκαννο, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης).

Εδώ ο Λαβράνος μας δείχνει την ικανότητά του να ενσωματώνει μοντέρνους και λάτιν ρυθμούς (μπόσα νόβα, τουίστ, χάλι γκάλι κ.ά.) μαζί με λαϊκά θέματα με απόλυτα φυσιολογικό τρόπο. Τα τρία τραγούδια της ταινίας (Το φεγγαράκι, Το τιμόνι, Χάλι γκάλι) ακολουθούν ακριβώς αυτή τη λογική. Φυσικά έχουν στίχους του Αλέκου Σακελλάριου και τα ερμηνεύει η Αλίκη Βουγιουκλάκη συνοδευόμενη από το δημοφιλές σχήμα της εποχής Τρίο Ατενέ. 

Επισημαίνω ότι το μουσικό υλικό της ταινίας είχε κυκλοφορήσει το 1965 σε δυο δισκάκια 45 στροφών και κατά κάποιο τρόπο αποτελεί το μοναδικό soundtrack του συνθέτη που εκδόθηκε σε δίσκο την εποχή του, πολύ πριν αρχίσει ο Μάκης Δελαπόρτας να συλλέγει και να εκδίδει πολλά από τα ανέκδοτα soundtrack του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ: Αλίκη μου, Δημήτρη μου (1993)

Από την εποχή που η Αλίκη Βουγιουκλάκη συνδέθηκε καλλιτεχνικά και προσωπικά με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, κάπου στο γύρισμα της δεκαετίας του '50 προς την επόμενη και πιο λαμπρή δεκαετία της μυθικής τους κινηματογραφικής καριέρας, καταγράφονται και δεκάδες λαοφιλή τραγούδια που ερμήνευαν και οι δύο, κυρίως όμως η Αλίκη, στις ταινίες τους και μάλιστα τραγούδια με βαριές υπογραφές, όπως αυτή του Μάνου Χατζιδάκι, για τον οποίο θα λέγαμε ότι, αν η επίσημη μούσα του εκείνο τον καιρό ήταν η Νάνα Μούσχουρη, η κινηματογραφική του μούσα ασφαλώς ήταν η Αλίκη, έστω κι αν ο μεγάλος συνθέτης δε δίσταζε να χαρακτηρίζει πάντα με υποτιμητικά λόγια αυτή την πλευρά του έργου του.

Από την πληθώρα λοιπόν αυτών των κινηματογραφικών τραγουδιών του αγαπημένου ζευγαριού της μεγάλης οθόνης, πολλά από τα οποία είχαν κυκλοφορήσει εκείνη την εποχή σε δίσκους 45 στροφών, το 1993 ο μεθοδικός παραγωγός και ηθοποιός Μάκης Δελαπόρτας συγκέντρωσε 26 χαρακτηριστικές στιγμές που εκδόθηκαν από την ΕΜΙ σε διπλό δίσκο βινυλίου και μονό ψηφιακό δίσκο συνολικής διάρκειας 73 λεπτών. Πρόκειται για ένα χορταστικό λεύκωμα που καλύπτει με μεγάλη πληρότητα την περίοδο 1963-1970, την εποχή δηλαδή της απόλυτης κυριαρχίας του ζευγαριού στο κινηματογραφικό στερέωμα. Τα τραγούδια υπογράφονται από τους Μάνο Χατζιδάκι, Σταύρο Ξαρχάκο, Μάνο Λοΐζο, Γιώργο Ζαμπέτα, Δήμο Μούτση και Γεράσιμο Λαβράνο και προέρχονται από τις ταινίες: "Χτυποκάρδια στο θρανίο" (1963), "Η σοφερίνα" (1964), "Μοντέρνα Σταχτοπούτα" (1965), "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια" (1966), "Δημήτρη μου, Δημήτρη μου" (1967), "Το λεβεντόπαιδο" (1969), "Η νεράιδα και το παλικάρι" (1969), "Ένα αστείο κορίτσι" (1970).

Ανεξάρτητα από τις εύλογες επιφυλάξεις για τις φωνητικές αρετές των δύο καλλιτεχνών και ιδιαίτερα της Αλίκης, το βέβαιο είναι ότι από καθαρής μουσικής απόψεως πολλά από αυτά τα τραγούδια διαθέτουν υπέροχες μελωδίες κι αυτό μπορεί κανείς εύκολα να το διαπιστώσει από τις διάφορες οργανικές τους παραλλαγές που ακούγονταν στις ταινίες. 

Ο Νίκος Ξανθόπουλος τραγουδάει Απόστολο Καλδάρα

Ο Νίκος Ξανθόπουλος (γενν. 1934) άφησε βαθύ αποτύπωμα στην καλλιτεχνική ζωή του τόπου ως ηθοποιός και τραγουδιστής, με έντονη παρουσία και δραστηριότητα κυρίως κατά τη δεκαετία του '60. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο ξεκίνημα της καριέρας του θεατρικός ήταν ο προσανατολισμός του, πριν τον κερδίσει ο κινηματογράφος. Παρόλο που έχει μείνει εμβληματική η παρουσία του στις περίφημες μελό ταινίες του Απόστολου Τεγόπουλου με συμπρωταγωνίστρια συνήθως τη Μάρθα Βούρτση, οι πρώτες του κινηματογραφικές συμμετοχές καταγράφονται σε κωμικούς ρόλους (Το εισπρακτοράκι, Πώς περνούν οι παντρεμένοι, Ο Μήτρος κι ο Μητρούσης). 

Όταν λοιπόν άρχισε να χτίζει τον προσωπικό του μύθο ως "παιδί του λαού", προέκυψε και η ανάγκη να γίνει και τραγουδιστής για τις απαιτήσεις κάποιων ρόλων του με την καθοδήγηση κυρίως του μεγάλου λαϊκού συνθέτη Απόστολου Καλδάρα, του οποίου πολλά τραγούδια γράφτηκαν εκείνη την εποχή ακριβώς για τις ταινίες αυτές, μέσα από τις οποίες άλλωστε ήταν ευκολότερο να περάσουν στο ευρύ κοινό που τότε κατέκλυζε τις κινηματογραφικές αίθουσες. Έτσι ο Νίκος Ξανθόπουλος εδραιώθηκε σ' αυτό το διπλό ρόλο, του λαϊκού κινηματογραφικού ήρωα και του τραγουδιστή. Μάλιστα από τις αρχές της επόμενης δεκαετίας, όταν πια ο μύθος του άρχισε να ξεθωριάζει και ο κινηματογράφος αυτού του είδους να παρακμάζει, ο ίδιος συνέχισε πλέον ως κανονικός τραγουδιστής ηχογραφώντας αρκετούς δίσκους με λαϊκά τραγούδια.

Το 1996 από την Polydor κυκλοφόρησε ένα συγκεντρωτικό άλμπουμ με 18 τραγούδια που αποτυπώνουν ολοκληρωμένα τη σημαντική κινηματογραφική συνεργασία του Απόστολου Καλδάρα με τον Νίκο Ξανθόπουλο κατά την περίοδο 1963-1968. Πρόκειται για έξι ταινίες, όλες σκηνοθετημένες από τον μετρ του είδους Απόστολο Τεγόπουλο, δηλαδή: Σ' αγάπησα και πόνεσα (1963), Είμαι μια δυστυχισμένη (1964), Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965), Απόκληροι της κοινωνίας (1965), Κάποτε κλαίνε κι οι δυνατοί (1967), Ξεριζωμένη γενιά (1968). Περιλαμβάνονται επίσης και μερικά τραγούδια που κυκλοφόρησαν μόνο στις 45 στροφές. Τα περισσότερα έχουν στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, αλλά και του ίδιου του συνθέτη. Ιδού μερικά από τα γνωστότερα: Πετραδάκι πετραδάκι, Στ' Αποστόλη το κουτούκι, Τώρα κλαις γιατί κλαις, Αφού αμαρτήσανε τα δυο σου χείλια, Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι, Μην κάνεις όνειρα τρελά, Πλάι μου στάσου, Ποιος θα με πληροφορήσει... Όλα κλασικά!

Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι, παρόλο που τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν αρχικά για άλλους τραγουδιστές και μάλιστα κορυφαίους του λαϊκού χώρου, όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, ο Μιχάλης Μενιδιάτης, ο Σταμάτης Κόκοτας και άλλοι, και παρόλο που η φωνητική επάρκεια του Νίκου Ξανθόπουλου σε σχέση με τα μεγάλα αυτά ονόματα είναι αρκετά συζητήσιμη, έγιναν τεράστιες λαϊκές επιτυχίες χάρις στη δική του εκτέλεση κι αυτό φυσικά οφείλεται στη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας.