Johann Christian Bach: 6 Συμφωνίες, Op.3 (Marriner, 1970)

Από τους ένδεκα γιους του Μπαχ μικρότερος ήταν ο Johann Christian Bach (1735-1782), ο οποίος γεννήθηκε στη Λειψία και πέθανε στο Λονδίνο, όπου έζησε τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του (από το 1762) και δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Ο πατέρας του πρόλαβε να του δώσει τα πρώτα μουσικά μαθήματα, αλλά κυρίως μαθήτευσε δίπλα στον σπουδαίο αδελφό του Carl Philipp Emanuel που ήταν ήδη ο κορυφαίος συνθέτης της εποχής του. Στο Λονδίνο μάλιστα είχε την ευκαιρία να γνωριστεί και με τον Mozart, τη μουσική ιδιοφυία του οποίου είναι βέβαιο ότι επηρέασε σε σημαντικό βαθμό.

Το έργο του Johann Christian είναι πολυσήμαντο και ογκώδες και καλύπτει όλα τα μουσικά πεδία. Ξεχωρίζουν πάντως οι οργανικές του συνθέσεις, όπως τα πολυάριθμα κοντσέρτα για pianoforte, αλλά και οι πάνω από εξήντα σύντομες συμφωνίες του για ορχήστρα εγχόρδων.

Από τις συμφωνίες λοιπόν αυτές αγαπημένες μου είναι οι έξι Συμφωνίες, Op.3, που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν στο Λονδίνο το 1765. Πρόκειται για σύντομες συνθέσεις με τριμερή ανάπτυξη που μοιάζουν σαν εισαγωγές για όπερα. Η ορχήστρα βασίζεται κυρίως στα έγχορδα, ενώ περιλαμβάνονται και δύο όμποε και κόρνα. Το πρώτο (γοργό) μέρος ακολουθεί κάπως ελεύθερα την ανάπτυξη της σονάτας, ενώ το δεύτερο (αργό) μέρος διακρίνεται για την μελωδικότητά του, για να καταλήξει κάθε έργο σε ένα χορευτικό γοργό φινάλε.

Από τις πάμπολλες ερμηνείες των έξι αυτών συμφωνικών αριστουργημάτων ξεχωρίζω μια παλιότερη του 1970 που τη θεωρώ και την καλύτερη. Παίζει η ιστορική συμφωνική ορχήστρα Academy of Saint Martin-in-the-Fields του Λονδίνου υπό την εγγυημένη διεύθυνση του στιβαρού αρχιμουσικού και ιδρυτή της Neville Marriner. Ο δίσκος εκδόθηκε από τη Philips ενταγμένος (κάπως καταχρηστικά βέβαια) στη σειρά Living Baroque.

CPE Bach: Συμφωνίες του Αμβούργου, Wq183 (Leppard, 1968)

Η οικογένεια Μπαχ υπήρξε η μεγαλύτερη μουσική οικογένεια της ιστορίας έχοντας αναδείξει πάνω από 50 μουσικούς σε διάστημα δύο αιώνων, από τον 16ο ως τα τέλη του 18ου αιώνα. Κορυφαία φυσιογνωμία μεταξύ όλων αυτών ήταν φυσικά ο Johann Sebastian Bach (1685-1750), ο οποίος με τη σειρά του μας έδωσε έξι γιους που υπηρέτησαν ευδόκιμα τη μουσική τέχνη, ανάμεσα στους οποίους οι δύο (Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ και Γιόχαν Κρίστιαν) ανήκουν στις μεγάλες μορφές της "κλασικής" περιόδου του 18ου αιώνα. 

Ο Carl Philipp Emanuel Bach (1714-1788), τρίτος γιος του Γ. Σ. Μπαχ, υπήρξε σημαντικός συνθέτης με πληθώρα έργων σε κάθε μουσική φόρμα και έζησε στο μεταίχμιο μεταξύ Μπαρόκ και κλασικής περιόδου, ενώ θεωρείται ο συνθέτης που επηρέασε αποφασιστικά το μουσικό ύφος ενός Haydn, ακόμη κι ενός Beethoven! 

Από ένα μεγάλο αριθμό συμφωνικών έργων του συνθέτη για ορχήστρα εγχόρδων ξεχωρίζουν οι λεγόμενες "Συμφωνίες του Αμβούργου", οι οποίες είναι ταξινομημένες σε δύο σειρές με τους κωδικούς Wq 182 & 183. Δημοφιλέστερες είναι οι τέσσερις Συμφωνίες, Wq 183 που εκδόθηκαν το 1780 και θεωρείται ότι εμπεριέχουν εν σπέρματι στοιχεία που προαναγγέλλουν τον επερχόμενο ρομαντισμό, όπως χαρακτηριστικά μπορούμε να διαπιστώσουμε από το θαυμάσιο Larghetto της 3ης Συμφωνίας. Πάντως τα έργα αυτά ακολουθούν την τριμερή ανάπτυξη (γοργό - αργό - γοργό) που χαρακτηρίζει τη φόρμα του κοντσέρτου, ενώ ήδη εκείνη την εποχή η "κλασική" συμφωνία είχε τυποποιηθεί στην τετραμερή μορφή με την προσθήκη ενός Menuetto ως τρίτου μέρους πριν από το γοργό φινάλε.

Η έκδοση που σας παρουσιάζω περιέχει μια εξαιρετική ερμηνεία των έργων από την ορχήστρα English Chamber Orchestra υπό τη στέρεη διεύθυνση του Raymond Leppard. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε το 1968 και εκδόθηκε από τη Philips στη σειρά Living Baroque.

Johann Sebastian Bach: Τρίο Σονάτες BWV 1036-1039 (Goebel, 1981)

Ο πλήρης κατάλογος των έργων του Johann Sebastian Bach αριθμεί 1080 συνθέσεις μικρής ή μεγάλης διάρκειας ταξινομημένες κατά θεματικές ενότητες με τον κωδικό BWV (=Bach Werke Verzeichnis). Το πεδίο της μουσικής δωματίου είναι σχετικά περιορισμένο, αφού περιλαμβάνει συνολικά 40 έργα για σόλο όργανα (βιολί, βιολοντσέλο ή φλάουτο), αλλά και μικρούς οργανικούς συνδυασμούς δύο ή τριών οργάνων.

Μέσα στα έργα αυτά έχουν περιληφθεί και τέσσερις Σονάτες σε μορφή Τρίο (για τρία όργανα) με κωδικούς BWV 1036-1039, οι οποίες αποδίδονται στον Bach, αλλά πιθανότατα δεν είναι αυθεντικά δικά του έργα, αν και κάποια μέρη τους βασίζονται σε δικές του συνθέσεις.

Η Σονάτα BWV 1036 είναι γραμμένη για Βιολί, Τσέμπαλο και basso continuo (δηλαδή δεύτερο τσέμπαλο), αλλά παίζεται επίσης με δυο βιολιά ή δυο φλάουτα. Τα μέρη: Adagio - Allegro - Largo - Vivace.

Η Σονάτα BWV 1037 προορίζεται για δύο Βιολιά και Τσέμπαλο, αν και τη βρίσκουμε και στην εκδοχή με δύο Βιολοντσέλα και Πιάνο. Τα μέρη: Adagio - Alla breve - Largo - Gigue (Presto).

Η Σονάτα BWV 1038 έχει διανομή για Φλάουτο, Βιολί και Τσέμπαλο και πηγάζει από την αυθεντική Σονάτα για Βιολί BWV 1022. Τα μέρη: Largo - Vivace - Adagio - Presto.

Η Σονάτα BWV 1039 παίζεται με δύο Φλάουτα και Τσέμπαλο και βασίζεται στην αυθεντική Σονάτα για Βιόλα ντα γκάμπα BWV 1027. Τα μέρη: Adagio - Allegro ma non tanto - Adagio e piano - Allegro moderato.

Ανεξαρτήτως πάντως του ζητήματος της αυθεντικότητας αυτών των έργων εκείνο που έχει σημασία είναι ότι πρόκειται για πανέμορφες συνθέσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν το προσόν να ερμηνεύονται εδώ από ένα σπουδαίο οργανικό σύνολο ειδικευμένο σε εκτελέσεις με αυθεντικά όργανα εποχής, την περίφημη Musica Antiqua Koln, δεύτερο σημαντικό σύνολο με έδρα την Κολωνία της Γερμανίας μετά το παλιότερο Collegium Aureum που γνωρίσαμε ήδη. Ιδρύθηκε το 1973 από τον βιολονίστα Reinhard Goebel, ο οποίος το διηύθυνε για πάνω από 30 χρόνια, μέχρι το 2007 που έπαψε να υφίσταται. 

Johann Sebastian Bach: Διπλό & Τριπλό Κοντσέρτο (Collegium Aureum, 1976)

Για σήμερα επέλεξα άλλη μια εξαιρετική αναλογική έκδοση με δύο αγαπημένα κοντσέρτα του Johann Sebastian Bach. Πρόκειται για τα έργα: "Διπλό Κοντσέρτο" για Βιολί, Όμποε, Έγχορδα και basso continuo με αριθμό καταλόγου BWV 1060 και "Τριπλό Κοντσέρτο" για Φλάουτο traverso, Βιολί, Τσέμπαλο, Έγχορδα και basso continuo με κωδικό BWV 1044.

Το Κοντσέρτο BWV 1060 είναι ένα από τα ωραιότερα που μας χάρισε ο μεγάλος συνθέτης, έργο γραμμένο κατά την περίοδο 1717-1723, αν και η αρχική του γραφή δεν διασώθηκε και σήμερα το γνωρίζουμε μέσω της αποκατεστημένης του μορφής, αλλά και μέσω του Κοντσέρτου για δύο Τσέμπαλα με τον ίδιο αριθμό καταλόγου που αποτελεί μεταγενέστερη μεταγραφή της πρωτότυπης μορφής του έργου, το οποίο αναπτύσσεται σε τρία μέρη με τις ενδείξεις: Allegro - Adagio - Allegro.

Το Κοντσέρτο BWV 1044 που έρχεται ως συνέχεια των τριών Κοντσέρτων για Βιολί (BWV1041-1043), δεν αποτελεί πρωτότυπη σύνθεση, αλλά έργο συμπιληματικό με ιδέες παρμένες από παλιότερες συνθέσεις του Bach είτε για Τσέμπαλο (BWV894), είτε για Εκκλησιαστικό Όργανο (BWV527). Γράφτηκε γύρω στο 1727 και περιλαμβάνει επίσης τρία μέρη: Allegro - Adagio ma non tanto e dolce - Alla breve.

Τα έργα ερμηνεύονται από την ορχήστρα Collegium Aureum με όργανα εποχής, ένα ιστορικό οργανικό σύνολο που ιδρύθηκε στην Κολωνία της Γερμανίας το 1962 και στα τριάντα περίπου χρόνια του βίου του μας κληροδότησε μια σπουδαία παρακαταθήκη εξαιρετικών ερμηνειών σε έργα της περιόδου του Μπαρόκ. Η παρούσα ηχογράφηση εκδόθηκε σε αναλογικό δίσκο από τη Deutsch Harmonia Mundi το 1976 και μεταξύ των σπουδαίων σολίστ περιλαμβάνονται οι διάσημοι Barthold Kuijken (φλάουτο) και Bob van Asperen (τσέμπαλο).

Johann Sebastian Bach: Κοντσέρτα για Βιολί (Harnoncourt, 1967)

Μιας και τις τελευταίες ημέρες στραφήκαμε στο πεδίο της λόγιας μουσικής, θα ήθελα να κλείσουμε τη χρονιά παραμένοντας στο χώρο αυτό και μάλιστα επικεντρώνοντας στον κορυφαίο εκπρόσωπο της θρησκευτικής μουσικής ανά τους αιώνες, δηλαδή τον Johann Sebastian Bach (1685-1750), αλλά και στους επιγόνους του, αφού η οικογένεια Bach ανέδειξε κι άλλες κορυφαίες προσωπικότητες στη μουσική δημιουργία του 18ου αιώνα.

Θέλω λοιπόν σήμερα να σταθούμε στα τρία αγαπημένα Κοντσέρτα για Βιολί του Μεγάλου Κάντορα, τα δύο για σόλο βιολί και το τρίτο για δύο βιολιά. Τα τρία αυτά έργα καταγράφονται με συνεχόμενη αρίθμηση στον κατάλογο συνθέσεων του Bach με τους κωδικούς BWV1041-1043, παρόλο που δε γράφτηκαν με την ίδια χρονική διαδοχή ή σε κοντινές χρονικές αποστάσεις μεταξύ τους.

Το 1ο Κοντσέρτο για ένα Βιολί (BWV1041) πάντως, γραμμένο σε ελάσσονα κλίμακα, είναι το παλιότερο και η γραφή του τοποθετείται μεταξύ 1717 και 1723. Ακολουθεί την τυπική τριμερή ανάπτυξη με τα μέρη: Allegro moderato - Andante - Allegro assai. Μάλιστα ο συνθέτης αργότερα το επεξεργάστηκε και σε μορφή Κοντσέρτου για Τσέμπαλο με αριθμό καταλόγου BWV1058. Το 2ο Κοντσέρτο για Βιολί (BWV1042) σε μείζονα κλίμακα γράφτηκε γύρω στο 1723, είναι επίσης τριμερές (Allegro - Adagio - Allegro assai) και διαθέτει ένα από τα μελωδικότερα αργά μέρη (Adagio) που έγραψε ο συνθέτης, ενώ κι αυτό διασκευάστηκε σε Κοντσέρτο για Τσέμπαλο με αριθμό BWV1054. 

Ωστόσο δημοφιλέστερο απ' όλα είναι το 3ο Κοντσέρτο για δυο Βιολιά (BWV1043) σε ελάσσονα κλίμακα, γραμμένο στο διάστημα μεταξύ 1718 και 1730, έργο όπου ο συνθέτης επιστρατεύει τη βαθιά γνώση των κανόνων της φούγκας και της αντίστιξης. Τα μέρη: Vivace - Largo ma non tanto - Allegro.

Leonard Bernstein: The Joy of Christmas (Sony, 1997)

To 1997 κυκλοφόρησε από τη Sony ένα ψηφιακό χριστουγεννιάτικο λεύκωμα με τίτλο "The Joy of Christmas" που περιλαμβάνει παλιότερες ηχογραφήσεις του διάσημου Αμερικανού συνθέτη και αρχιμουσικού Leonard Bernstein (1918-1990) με μελωδίες και τραγούδια για τη γιορτή των Χριστουγέννων.

Το κύριο σώμα του δίσκου καλύπτεται με δεκαέξι χριστουγεννιάτικα τραγούδια απ' όλο τον κόσμο, όπως Αγγλία, Ουαλία, Ρωσία, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Μεξικό. Ανάμεσά τους και μερικές πολύ γνωστές και πανέμορφες στιγμές, όπως: "O Come, All Ye Faithful", "Joy to the World", "God Rest Ye Merry, Gentlemen", "Deck the Jalls With Boughs of Holly", "Once in Royal David's City". Και φυσικά η πολυαγαπημένη "Άγια Νύχτα" (Stille Nacht / Silent Night) του Αυστριακού συνθέτη Franz Gruber. 

Ερμηνεύει το μεγάλο χορωδιακό σχήμα The Mormon Tabernacle Choir υπό τη διεύθυνση του Richard P. Condie, ενώ την ορχήστρα New York Philharmonic διευθύνει ο Leonard Bernstein. Η ηχογράφηση αυτού του υλικού πραγματοποιήθηκε στην πόλη Salt Lake City το 1963.

Ο ψηφιακός δίσκος του 1997 ωστόσο περιέχει και πρόσθετο υλικό, αυτή τη φορά παρμένο εξολοκλήρου από το πεδίο της λόγιας μουσικής με συνθέσεις επώνυμων δημιουργών. Περιλαμβάνεται λοιπόν η δημοφιλέστατη σουίτα από το μπαλέτο "Καρυοθραύστης" (έργο 71α) του μεγάλου Ρώσου συνθέτη του ρομαντισμού Piotr Ilitch Tchaikovsky (1840-1893), έργο που ασφαλώς κατέχει μια από τις κορυφαίες θέσεις δημοτικότητας μέσα σε ολόκληρη τη μουσική φιλολογία των αιώνων, το οποίο μάλιστα ταυτίζεται με το πνεύμα των Χριστουγέννων. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1960.

Τέλος, περιλαμβάνονται και δύο ακόμη όμορφα κομμάτια, το τρυφερό "Children's Prayer" που προέρχεται από την παιδική όπερα Hansel und Gretel του Γερμανού ρομαντικού συνθέτη Engelbert Humperdinck (1854-1921), καθώς και το περίφημο "Αλληλούια" του Georg Friedrich Handel (1685-1759) από το αριστουργηματικό ορατόριο "Ο Μεσίας".

Herbert von Karajan, Leontyne Price: Christmas Songs (Decca, 1961)

Η δυτική θρησκευτική παράδοση από τον Μεσαίωνα μέχρι και τις μέρες μας κοσμείται με αμέτρητες μελωδίες εμπνευσμένες από το πνεύμα των Χριστουγέννων, πολλές από τις οποίες έχουν παγκόσμια απήχηση και τραγουδιούνται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Υπάρχουν λοιπόν μελωδίες βασισμένες σε ιερά κείμενα ή ποιήματα μοναχών και κοσμικών ανώνυμων δημιουργών που χάνονται στα βάθη των αιώνων, αλλά και υπέροχες συνθέσεις επώνυμων δημιουργών της λόγιας μουσικής παράδοσης, είτε μεμονωμένες και αυτοτελείς, είτε ενταγμένες σε ευρύτερες θρησκευτικές δημιουργίες.

Το 1961 από τη μεγάλη βρετανική εταιρία Decca κυκλοφόρησε το χριστουγεννιάτικο άλμπουμ Christmas Songs με δύο βαριές υπογραφές, τη φωνή της κορυφαίας Αμερικανίδας σοπράνο Leontyne Price (γενν. 1927) και τη μουσική διεύθυνση του εμβληματικού Αυστριακού αρχιμουσικού Herbert von Karajan (1908-1989). Το άλμπουμ μας προσφέρει μια απολαυστική ανθολογία χριστουγεννιάτικων τραγουδιών της δυτικής παράδοσης από το Μεσαίωνα μέχρι τον 19ο αιώνα.  

Εδώ λοιπόν βρίσκουμε μερικές πασίγνωστες κι αγαπημένες μελωδίες, όπως η "Άγια νύχτα" (Silent Night / Stille Nacht) του Αυστριακού συνθέτη Franz Gruber, γραμμένη το 1818 κι έκτοτε καθιερωμένη ως το χαρακτηριστικότερο τραγούδι των Χριστουγέννων. Περιλαμβάνεται επίσης η θεσπέσια μελωδία Hark! The Herald Angels Sing του Μendelssohn που προέρχεται από το χορωδιακό έργο Festgesang (1840). Επίσης έχουμε το γλυκύτατο Holy Night του Γάλλου συνθέτη Adolph Adam, γνωστού κυρίως για το διάσημο μπαλέτο του Gizelle. Δεσπόζουν επίσης δύο θεσπέσια Ave Maria, ένα του Franz Schubert κι άλλο ένα συντεθειμένο με μελωδίες των J.S. Bach και Charles Gounod, καθώς και τη φωνητική προσαρμογή ενός κανόνα για εκκλησιαστικό όργανο (BWV769) του Bach με τίτλο Vom Himmel hoch da komm' ich her. Ο δίσκος κλείνει με ένα Alleluja του W.A. Mozart παρμένο από το νεανικό του μοτέτο Exsultate, jubilate, Κ.165 (1773).

Το άλμπουμ επίσης διανθίζεται και με αγαπημένα τραγούδια ανώνυμων ή άσημων δημιουργών, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το υπέροχο O Tannenbaum (ελληνικά: "Ω, έλατο") που είναι κάτι σαν γερμανικά κάλαντα για το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Τα σολιστικά μέρη ερμηνεύει κατανυκτικά η Leontyne Price, ενώ συμμετέχουν μεγάλα χορωδιακά σχήματα, όπως το περίφημο Singverein der Gesellschaft der Musikfreunde της Βιέννης. Την ιστορική ορχήστρα Wiener Philharmoniker (ίσως τη σημαντικότερη συμφωνική ορχήστρα του κόσμου) διευθύνει ο Haerbert von Karajan.

Johann Sebastian Bach: Καντάτες των Χριστουγέννων (John Eliot Gardiner)

Τα Χριστούγεννα αποτελούν ασφαλώς μια κορυφαία γιορτή του χριστιανικού κόσμου σε Ανατολή και Δύση. Η αισιόδοξη σημειολογία της γιορτής αυτής στάθηκε διαχρονικά σταθερή πηγή έμπνευσης των δημιουργών σε κάθε πεδίο της τέχνης και ειδικότερα στο πεδίο της μουσικής, είτε της λόγιας, είτε και της λαϊκής. Αναρίθμητες συνθέσεις μικρής ή μεγάλης διάρκειας, από απλά τραγούδια και ύμνους μέχρι σύνθετες δημιουργίες, όπως μοτέτα, καντάτες, λειτουργίες, μεγαλυνάρια (magnificat) και ορατόρια, κοσμούν την παγκόσμια μουσική φιλολογία και ανασύρονται αυτές τις ημέρες από το θησαυροφυλάκιο της μουσικής παρακαταθήκης των αιώνων.

Θα ήταν κοινοτοπία ασφαλώς να υπενθυμίσω ότι την πρωτοκαθεδρία στο συγκεκριμένο δημιουργικό πεδίο κατέχει ο μεγάλος Γερμανός συνθέτης της εποχής του μπαρόκ Johann Sebastian Bach (1685-1750), ο οποίος μας έχει κληροδοτήσει εκατοντάδες θρησκευτικές συνθέσεις, ανάμεσα στις οποίες ξεχωριστή θέση καταλαμβάνουν οι πάνω από 200 Καντάτες του (κοσμικές και θρησκευτικές), δηλαδή σκηνικές συνθέσεις μεσαίας συνήθως διάρκειας με εναλλασσόμενα μέρη χορωδιακά, σόλο και τραγουδιστικά. 

Μέσα λοιπόν σ' αυτό το υπέροχο corpus περιλαμβάνεται και ο κύκλος με τις χριστουγεννιάτικες καντάτες του Μεγάλου Κάντορα, τέσσερις από τις οποίες αποτελούν το περιεχόμενο μιας εξαιρετικής έκδοσης της Archiv (θυγατρικής της Deutsche Grammophon), εταιρίας ειδικευμένης στην παλιά μουσική. Ο συγκεκριμένος ψηφιακός δίσκος κυκλοφόρησε το 2000 και περιλαμβάνει τις Καντάτες με αριθμό καταλόγου BWV 63, 64, 121 & 133.

Η Καντάτα αρ.63 γράφτηκε στη Βαϊμάρη το 1713 προορισμένη να παίζεται ανήμερα των Χριστουγέννων. Αναπτύσσεται σε επτά μέρη. Για τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων γράφτηκε στη Λειψία το 1724 η Καντάτα αρ.121 βασιμένη σε ποίηση του Λούθηρου. Οι άλλες δύο Καντάτες, αρ. 64 (Λειψία, 1723) και αρ.133 (Λειψία, 1724) γράφτηκαν για την τρίτη ημέρα των Χριστουγέννων.

Η εκτέλεση των τεσσάρων έργων υπογράφεται από τον κορυφαίο αρχιμουσικό για ερμηνείες με όργανα εποχής John Eliot Gardiner που διευθύνει υποδειγματικά το χορωδιακό σύνολο The Monteverdi Choir και τη σπουδαία ορχήστρα The English Baroque Soloists. Τα σόλο μέρη ερμηνεύουν οι: Ann Monoyios & Katherine Fuge (σοπράνο), Sara Mingardo (κοντράλτο), Derek Lee Ragin (κοντρατενόρος), Rufus Muller & Julian Podger (τενόροι), Stephan Loges & Gotthold Schwarz (βαθύφωνοι).

Ελένη Καραΐνδρου: Καλή πατρίδα, σύντροφε (1986)

Το 1986 η Ελένη Καραΐνδρου έγραψε τη μουσική για την ταινία του Λευτέρη Ξανθόπουλου "Καλή πατρίδα, σύντροφε". Πρόκειται για μια κοινωνική ταινία που αναφέρεται στο ελληνικό χωριό Μπελογιάννης έξω από τη Βουδαπέστη που το δημιούργησαν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου.

Η Ελένη Καραΐνδρου είχε πλέον εδραιώσει την παρουσία της στο πεδίο της κινηματογραφικής μουσικής έχοντας ήδη παρουσιάσει μερικά σπουδαία soundtrack, όπως η "Ρόζα" (1982), η "Τιμή της αγάπης" (1983) και κυρίως το "Ταξίδι στα Κύθηρα" (1984) που σηματοδότησε την έναρξη της μεγάλης συνεργασίας της με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Η μουσική της για την ταινία του Λευτέρη Ξανθόπουλου έχει αποκρυσταλλωμένα όλα τα χαρακτηριστικά του γνωστού της ύφους: Μελαγχολικά και αργόσυρτα θέματα, οργανικές αναπτύξεις που φλερτάρουν εμφανώς με τη λόγια γραφή, όλα δοσμένα με εξαιρετική ενορχηστρωτική φροντίδα που αναδεικνύει ανάγλυφα τους λεπτεπίλεπτους και μελωδικούς ηχοχρωματισμούς της μουσικής της.

Η ταινία παρουσιάστηκε σε ελληνικά και ξένα φεστιβάλ και απέσπασε το βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν η τρίτη βράβευση της συνθέτριας στη Θεσσαλονίκη για την κινηματογραφική της μουσική. Είχαν προηγηθεί οι βραβεύσεις των ταινιών "Ρόζα" (1982) και "Η τιμή της αγάπης" (1983).