Τάκης Φαραζής: Ευριπίδη Άλκηστις (1996)

Η πρώτη επαφή του πιανίστα και συνθέτη Τάκη Φαραζή με τον κόσμο του θεάτρου ήρθε αμέσως μετά την αυτονόμησή του από το τζαζ σχήμα Iskra στις αρχές της δεκαετίας του '90. Το 1996, την ίδια χρονιά που μας χάρισε το πρώτο προσωπικό άλμπουμ με ορχηστρικές μελωδίες («Ονειρέματα»), ηχογράφησε και τη μουσική του για την παράσταση του έργου «Άλκηστις» του Ευριπίδη, ενός ιδιότυπου δράματος με ανάμικτα τραγικά και κωμικά στοιχεία, αφού γράφτηκε ως τέταρτο έργο μιας θεατρικής τετραλογίας, όπου κανονικά είχε θέση ένα σατυρικό δράμα. Το έργο διδάχθηκε το 438 π.Χ. και απέσπασε το δεύτερο βραβείο, ενώ οι τρεις βασικές τραγωδίες που συγκροτούσαν την τετραλογία («Κρήσσαι», «Αλκμέων ο διά ψωφίδος», «Τήλεφος») δεν σώζονται.

Το σκηνικό του έργου τοποθετείται στις Φερές της Θεσσαλίας, το σημερινό Βελεστίνο, και γιαυτό η παράσταση που έντυσε μουσικά ο Τάκης Φαραζής παίχτηκε στην ομώνυμη κωμόπολη έξω από το Βόλο στις 20 Ιουλίου 1995 από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, ένα θεατρικό σχήμα που προέκυψε από το πρώην Δημοτικό Θέατρο Βόλου και είχε πρώτη του διευθύντρια την ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου. Για τη συγκεκριμένη παράσταση αξιοποιήθηκε η παλιά μετάφραση του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, ενώ τη σκηνοθεσία και τον κεντρικό ρόλο της επώνυμης ηρωίδας είχε η Λυδία Κονιόρδου, με την οποία ο συνθέτης συμπορεύτηκε για πολλά χρόνια στο χώρο της θεατρικής του δραστηριότητας. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι στα σκηνικά και κοστούμια της παράστασης (σε μορφή «κούκλας») είχαμε τη βαριά υπογραφή του Διονύση Φωτόπουλου. Στην παράσταση συμμετείχαν επίσης οι ηθοποιοί Χρήστος Στεργιόγλου, Χρήστος Σαπουντζής, Γεράσιμος Γεννατάς, Μανώλης Μαυροματάκης, Ναταλία Στεφάνου, Νίκος Καραθάνος και άλλοι.

Οργανικά, χορωδιακά και αφηγηματικά μέρη περιλαμβάνει η μουσική του συνθέτη που παίζει με ηχοχρώματα αρχαιοπρεπή (έντονη η χρήση της άρπας) και παραδοσιακά τονίζοντας τα κύρια σημεία του έργου με διακριτική υπόκρουση που γεφυρώνει όμορφα τα διαδοχικά επεισόδια και τα χορικά μέρη. Μαζί με τον συνθέτη συνέπραξε το Κέντρο Μουσικού Θεάτρου Βόλου και οι μουσικοί Γιώργος Δεληγιάννης, Κωνσταντίνος Θεοδώρου και Βασίλης Βασιλάτος.

Τάκης Φαραζής: Ο κύκλος με την κιμωλία (2006)

Μια άλλη ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πλευρά της συνθετικής δουλειάς του Τάκη Φαραζή είναι ασφαλώς η μακρόχρονη προσφορά του στο χώρο της θεατρικής μουσικής. Ήδη τη χρονιά που παρουσίασε την πρώτη προσωπική του δουλειά («Ονειρέματα», 1996) μας έδωσε παράλληλα και το πρώτο θεατρικό του soundtrack για την τραγωδία «Άλκηστις» του Ευριπίδη σηματοδοτώντας την πολύχρονη συνεργασία του με τη Λυδία Κονιόρδου και το Εθνικό Θέατρο. Η επαφή του με το χώρο του θεάτρου έγινε πολύ πιο συστηματική μετά το 2000 με πολυάριθμες παραστάσεις του ελληνικού και διεθνούς δραματολογίου («Ηλέκτρα», «Αντιγόνη», «Πέρσες», «Μήδεια», «Φόνισσα», «Τρισεύγενη», «Κύκλος με την κιμωλία» κ.ά.), ενώ συχνές ήταν οι παρουσίες του στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και Αθηνών. Από την πλούσια αυτή θεατρική σοδειά θα σταθούμε σε κάποιες ξεχωριστές του στιγμές που πέρασαν και στη δισκογραφία. Πρώτα με τη μουσική του για τον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ και αμέσως μετά με τη μουσική του για το αρχαίο θέατρο. 

Το εμβληματικό αριστούργημα του Bertolt Brecht (1898-1956) «Ο κύκλος με την κιμωλία» (πλήρης τίτλος: «Ο Καυκασιανός κύκλος με την κιμωλία»), γραμμένο το 1944, είναι ένα έργο που γνώρισε πολλαπλές σκηνικές παρουσιάσεις στη χώρα μας, ενώ η δισκογραφία φιλοξενεί ήδη λαμπρές μουσικές σελίδες με τις υπογραφές ενός Μάνου Χατζιδάκι (1956/7) κι ενός Νίκου Μαμαγκάκη (1977). Μάλιστα η πρώτη ελληνική του μετάφραση έγινε από τον Οδυσσέα Ελύτη, στην οποία άλλωστε βασίστηκε και η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για το Θέατρο Τέχνης. Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου που παρουσιάστηκε κατά τη σεζόν 2005-2006 τη μετάφραση έκανε ο Πέτρος Μάρκαρης και τη σκηνοθεσία ο Κώστας Τσιάνος. Πρωταγωνίστρια της παράστασης ήταν η Λυδία Κονιόρδου πλαισιωμένη από αξιόλογους ηθοποιούς, όπως ο Νίκος Μπουσδούκος, ο Γιάννης Δεγαΐτης, ο Σωτήρης Τζεβελέκος, η Νικολέττα Βλαβιανού, ο Δημήτρης Πετρόπουλος και πολλοί άλλοι.

Ο Τάκης Φαραζής έγραψε τη μουσική για τη συγκεκριμένη παράσταση προσπαθώντας να αποδώσει το πνεύμα της σκηνοθετικής οπτικής στο έργο που μοιάζει λίγο σαν ένα συμβολικό παραμυθόδραμα. Το πλούσιο μουσικό υλικό της παράστασης περιλαμβάνει χορωδιακά, σολιστικά, αφηγηματικά και ορχηστρικά μέρη. Η Λυδία Κονιόρδου είναι η βασική ερμηνεύτρια των σόλο τραγουδιών, ενώ κορυφαίοι του χορού είναι ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος και η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά. Αφηγητές είναι οι ηθοποιοί Δημήτρης Πετρόπουλος, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Γιάννης Στόλλας και Σοφία Καλμκερίδου. Ο ίδιος ο συνθέτης εκτελεί τα περισσότερα όργανα της ορχήστρας (ακορντεόν, άρπα, μαντολίνο, λαούτο, φλογέρα, φυσαρμόνικα, μπαλαλάικα, κρουστά), ενώ συμμετέχουν ο Σωκράτης Σινόπουλος (ταμπουρά, κεμανέ), ο Διονύσης Βαρβιτσιώτης (βιολί) και ο Παντελής Πασχαλίδης (τρομπέτα).

Τάκης Φαραζής: Ονειρέματα (1996)

Περνάμε σήμερα σε έναν άλλο εκλεκτό μουσικό της νεότερης γενιάς, τον πιανίστα Τάκη Φαραζή, έναν διακριτικό αλλά εξαίρετο καλλιτέχνη που συχνά κρύβεται πίσω από δουλειές άλλων δημιουργών ως απλός μουσικός, αλλά έχει ήδη χτίσει και το δικό του άκρως ενδιαφέρον ρεπερτόριο με εκλεκτές δημιουργίες, κυρίως στο πεδίο της τζαζ μουσικής. 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 κι έκανε τις πρώτες μουσικές του σπουδές στο ωδείο «Ορφείο», ενώ παράλληλα είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για τη τζαζ συμμετέχοντας σε ποικίλα νεανικά σχήματα της εποχής παίζοντας, εκτός από πιάνο, και άλλα όργανα (ακορντεόν, φλογέρα, τσέμπαλο, κιθάρα κλπ). Το 1984 δημιούργησε το τζαζ σχήμα Iskra με τους σπουδαίους μουσικούς David Lynch, Γιώργο Φακανά και Νίκο Τουλιάτο και το αποτέλεσμα ήταν δύο οργανικά άλμπουμ («A New Day» 1986, «Parastasis» 1990), ενώ στη συνέχεια ακολούθησε σόλο διαδρομή γράφοντας μουσική για το θέατρο και ηχογραφώντας προσωπικές δουλειές, παράλληλα με ποικίλες συμπράξεις του με σημαντικούς δημιουργούς, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Ελένη Καραΐνδρου, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και πολλοί άλλοι.

Το 1990 ο Τάκης Φαραζής μας έδωσε την πρώτη προσωπική δισκογραφική του εργασία με τον ποιητικό τίτλο «Ονειρέματα». Πρόκειται για ένα έργο δομημένο σε δύο ενότητες. Η πρώτη επιγράφεται «Το χαμόγελο του φεγγαριού» και περιλαμβάνει εννέα οργανικά θέματα για πιάνο και μικρά οργανικά σύνολα (συνδυασμούς πιάνου με ακορντεόν, άρπα, φλογέρα, βιόλα, βιολοντσέλο και μπάσο), τα οποία φέρουν τίτλους που αποτυπώνουν μια έντονη συναισθηματική φόρτιση κι έναν ξεχειλίζοντα λυρισμό, ενίοτε μάλιστα με αδρές ιμπρεσιονιστικές πινελιές που εικονίζουν ονειρικά τοπία και παραμυθένια σκηνικά. Η δεύτερη ενότητα έχει τον τίτλο «Δρόμοι της καρδιάς» και είναι ένας κύκλος εννέα λυρικών στιγμών για σόλο πιάνο με μελωδίες που παραπέμπουν σε αρχαιοελληνικούς «τρόπους» σαν ένα ταξίδι της φαντασίας σε πανάρχαια ιωνικά, δωρικά, φρυγικά και αιολικά τοπία.

Πιάνο παίζει φυσικά ο Τάκης Φαραζής. Συμπράττουν ο Στάμος Σέμσης (βιόλα), ο Κωστής Θέος (βιολοντσέλο) και ο Τάκης Καπογιάννης (μπάσο). Η πολύ προσεγμένη έκδοση της Lyra κοσμείται με ζωγραφιές της κόρης του Δάφνης Φαραζή και της Αφροδίτης Πουρνάρη.

H Φωτεινή Δάρρα τραγουδά Δημήτρη Παπαδημητρίου: Monitor (2008)

Η μακροχρόνια σχέση, προσωπική και καλλιτεχνική, του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου και της ερμηνεύτριας Φωτεινής Δάρρα έχει αποφέρει σημαντικούς καρπούς στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι κατά την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Παρά τον ενοχλητικό ναρκισσισμό που ενίοτε διακρίνει την εικόνα της συγκεκριμένης τραγουδίστριας (και ηθοποιού), η αλήθεια είναι ότι διαθέτει σπουδαία ερμηνευτικά προσόντα, με τα οποία σφράγισε μερικές από τις καλύτερες στιγμές του νεότερου τραγουδιού μας με αφορμές που συνήθως ξεκινούσαν από τη μικρή οθόνη και τις τηλεοπτικές σειρές που επένδυσε μουσικά ο συνθέτης. 

Το 2008 λοιπόν κυκλοφόρησε από τη Lyra το άλμπουμ «Monitor» που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το επισφράγισμα αυτής της όμορφης συμπόρευσης και καταγράφει επιλεγμένες στιγμές από τη συνεργασία τους για την ελληνική τηλεόραση και ειδικότερα για το Mega Channel μέσα από τις εκλεκτές σειρές που ήταν ντυμένες με μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και τραγούδια ερμηνευμένα από τη Φωτεινή Δάρρα. 

Αν η πρώτη χρυσή πενταετία του συνθέτη στο πεδίο της τηλεοπτικής μουσικής (1993-1998) απέφερε εξαιρετικές δουλειές («Αναστασία», «Μη φοβάσαι τη φωτιά», «Λόγω τιμής», «Η ζωή που δεν έζησα»), η δεύτερη πενταετία (2002-2007) σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από τη σχεδόν αποκλειστική συνεργασία του με τη Φωτεινή Δάρρα. Το άλμπουμ «Monitor» λοιπόν αποτυπώνει αυτή τη συνεργασία ως μια απολύτως αντιπροσωπευτική ανθολογία, η οποία άτυπα μοιράζεται σε δυο μικρές ενότητες: Η μία περιλαμβάνει τραγούδια ανέκδοτα από τη διετία 2006-2007 και η δεύτερη τραγούδια της περιόδου 2002-2005 που είχαν ήδη εκδοθεί σε αυτόνομες δισκογραφικές εκδόσεις. Συγκεκριμένα, η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει πέντε τραγούδια από τις σειρές «Ιωάννα της καρδιάς» (2006) και «Γιούγκερμαν» (2007) σε στίχους των Κώστα Φασουλά, Γιώργου Κορδέλλα, Διονύση Καψάλη και του συγγραφέα Μ. Καραγάτση, τα οποία δεν είχαν ως τότε εκδοθεί ποτέ σε μορφή αυτοτελούς soundtrack. Το υπόλοιπο μέρος του άλμπουμ καλύπτεται με τραγούδια από τα δισκογραφημένα soundtrack των σειρών «Φεύγα» (2002), «Λένη» (2003) και «Μάγισσες της Σμύρνης» (2005). Τους στίχους εδώ υπογράφουν οι: Νίκος Γκάτσος, Ηλίας Κατσούλης, Διονύσης Καψάλης, Γιάννης Γιαβάρας και Κώστας Φασουλάς.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Οι μάγισσες της Σμύρνης (2005)

Το δεύτερο τηλεοπτικό soundtrack που μας έδωσε μέσα στο 2005 ο Δημήτρης Παπαδημητρίου ήταν γραμμένο για την πολύ πετυχημένη εμπορικά σειρά «Οι μάγισσες της Σμύρνης» που παίχτηκε από το Mega Channel κατά τη σεζόν 2005-2006 σε 30 επεισόδια, ενώ η επιτυχία της είχε ως συνέπεια να επαναληφθεί έκτοτε αρκετές φορές τα επόμενα χρόνια από τη μικρή οθόνη. 

Το έργο βασίστηκε στο ομώνυμο best seller μυθιστόρημα της Μάρας Μεϊμαρίδη που διασκευάστηκε κατάλληλα για την τηλεόραση από τον Βασίλη Μαυρόπουλο σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη, τον άνθρωπο που συνέδεσε άρρηκτα την καλλιτεχνική του ταυτότητα με την πετυχημένη τηλεοπτική μεταφορά πολλών δημοφιλών μυθιστορημάτων. Τους βασικούς ρόλους της σειράς ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Τζομπανάκη, Φιλαρέτη Κομνηνού, Άρης Λεμπεσόπουλος, Υβόνη Μαλτέζου, Νίκος Ψαράς, Υρώ Μανέ και Γιώργος Τζώρτζης. Το θέμα του έργου ανατρέχει στην παλιά Σμύρνη κάπου προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν δυο γυναίκες (μάνα και κόρη) αποφάσισαν να φύγουν από το χωριό τους αναζητώντας καλύτερη τύχη στη μεγάλη πολιτεία, όπου βρέθηκαν στο περιβάλλον μιας Τουρκάλας μάγισσας, η οποία τις μύησε στα μυστικά της τέχνης της αλλάζοντας ολοκληρωτικά τη ζωή τους.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου αυτή τη φορά βρέθηκε στην ανάγκη να προσαρμόσει τη μουσική του μανιέρα σε ένα πολύ διαφορετικό μουσικό ήχο προσπαθώντας να αποδώσει τα ηχοχρώματα της Ανατολής. Έγραψε τελικά ένα πλούσιο soundtrack με 21 συνολικά θέματα, κυρίως οργανικά, ανάμεσα στα οποία και έξι τραγούδια σε στίχους (τα περισσότερα) του Ηλία Κατσούλη, ένα σε στίχους του Κώστα Φασουλά κι άλλο ένα σε στίχους του ποιητή Διονύση Καψάλη. Τα τραγούδια έχουν εμφανή τα ανατολίτικα χρώματα, ακόμη και τσιφτετέλια ντυμένα με μια νοσταλγική διάθεση. Η ορχήστρα είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη με την προσθήκη οργάνων, όπως το ούτι και ο τζουράς που παίζει ο Μανόλης Πάππος. Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι το οργανικό θέμα «Στρόβιλος» έχει ως αφετηρία του τη μελωδία του εμβληματικού βιεννέζικου βαλς «Γαλάζιος Δούναβης» του Γιόχαν Στράους.

Τα τραγούδια ερμηνεύει ο Φωτεινή Δάρρα κι αυτό έμελλε να είναι το τελευταίο δισκογραφημένο soundtrack με τη φωνή της που θα παρουσίαζε ο συνθέτης, αν και δε σταμάτησε να γράφει για την τηλεόραση αραιώνοντας πάντως πολύ στη συνέχεια την δραστηριότητά του στο συγκεκριμένο χώρο.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Έτσι ξαφνικά (2005)

Μετά τη «Λένη» (2003) ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μας δίνει απανωτά δύο τηλεοπτικά soundtrack μέσα στο 2005 για δύο ακόμη σειρές που παίχτηκαν διαδοχικά στο Mega Channel, πρώτα το «Έτσι ξαφνικά» (σεζόν 2004-2005) κι αμέσως μετά το «Μάγισσες της Σμύρνης» (σεζόν 2005-2006).

Η αισθηματική σειρά «Έτσι ξαφνικά» αποτελεί άλλη μια σύμπραξη του συνθέτη με την παραγωγική σεναριογράφο Μιρέλλα Παπαοικονόμου, ενώ τη σκηνοθεσία αυτή τη φορά έκανε ο Γιώργος Σιούγας. Στους κύριους ρόλους της σειράς εμφανίστηκαν οι: Αιμίλιος Χειλάκης, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Φάνης Μουρατίδης, Μελίνα Βαμβακά και Χρήστος Τσάγκας. Με φόντο το πανέμορφο τοπίο των Κυθήρων εκτυλίσσεται η ιστορία της ήρεμης ζωής ενός αγαπημένου ζευγαριού, ώσπου ξαφνικά όλα ανατρέπονται, όταν έρχονται στο προσκήνιο σκοτεινές στιγμές του παρελθόντος.

Ο έμπειρος πλέον στο συγκεκριμένο πεδίο συνθέτης δεν είχε παρά να ξετυλίξει το ταλέντο του στη δημιουργία ατμοσφαιρικών οργανικών θεμάτων που παρακολουθούν διακριτικά την πλοκή του έργου και φυσικά διανθίζονται με όμορφα τραγούδια, όπως πάντα. Το πλούσιο soundtrack περιλαμβάνει 17 συνολικά θέματα, ανάμεσα στα οποία και πέντε τραγούδια σε ύφος μπαλάντας, αλλά και λαϊκού χρώματος που ερμηνεύει ο Παντελής Θαλασσινός - ξεχώρισε κυρίως το «Βαθύ ποτάμι ο έρωτας» - σε στίχους του Γιώργου Κορδέλλα, του Κώστα Φασουλά και του συνθέτη, ο οποίος παίζει τα περισσότερα όργανα της ορχήστρας που ο ίδιος ενορχήστρωσε, ενώ συμπράττουν οι σολίστ του μπουζουκιού Μανώλης Καραντίνης και Μανόλης Πάππος.

Δημήτρης Παπαδημητρίου, Νίκος Γκάτσος: Λένη (2003)

Ένα χρόνο μετά το «Φεύγα» (2002) το αχώριστο τρίο που είχε ήδη χτίσει τη δική του παράδοση στην ελληνική τηλεόραση, δηλαδή ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου, η σεναριογράφος Μιρέλλα Παπαοικονόμου και ο σκηνοθέτης Λάμπης Ζαρουτιάδης, ξανασυναντιέται σε μια καινούργια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Λένη» που παίχτηκε και πάλι από το Mega Channel σε 20 επεισόδια κατά τη σεζόν 2003-2004. Θέμα της σειράς ήταν η ιστορία μιας άτεκνης γυναίκας που βρήκε απροσδόκητα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου της ένα μικρό κορίτσι, με το οποίο θα ανέπτυσσε μια πολύ δυνατή σχέση αγάπης, ώσπου εμφανίστηκε η πραγματική μητέρα του κοριτσιού... Τους κεντρικούς ρόλους ερμήνευσαν η Κάτια Δανδουλάκη και ο Γιώργος Βογιατζής και μαζί τους η μικρή Δήμητρα Δουμένη.

Ο συνθέτης έγραψε και πάλι ένα εμπνευσμένο soundtrack πλημμυρισμένο με μελωδίες και τραγούδια, τα οποία, όπως πάντα, ακούγονται και σε οργανικές παραλλαγές. Το πιο ενδιαφέρον - θα το έλεγα εντυπωσιακό - είναι ότι οι στίχοι των τραγουδιών φέρουν μια βαριά υπογραφή: Του Νίκου Γκάτσου! Πρόκειται για τέσσερα αμελοποίητα στιχουργήματα του μεγάλου ποιητή που παραχώρησε η κληρονόμος του Αγαθή Δημητρούκα στον συνθέτη, για να τα μελοποιήσει για τη συγκεκριμένη σειρά. Τα ερμηνεύει θαυμάσια η Φωτεινή Δάρρα. Και πρέπει να επισημάνω ότι με βάση αυτό το πρώτο υλικό των τεσσάρων τραγουδιών ο συνθέτης θα χτίσει δέκα χρόνια αργότερα έναν όλοκληρωμένο κύκλο τραγουδιών αποκλειστικά με αμελοποίητους στίχους του Νίκου Γκάτσου που εκδόθηκε το 2012 με τίτλο «Λουλούδι στη φωτιά» πάντα με τη φωνή της Φωτεινής Δάρρα.

Το βασικό τραγούδι του soundtrack «Στου καιρού τη ζυγαριά» ερμηνεύει η Φωτεινή Δάρρα μαζί με τη μικρή Δήμητρα Δουμένη. Ο ίδιος ο συνθέτης παίζει όλα τα όργανα της ορχήστρας με εξαίρεση το υπέροχο «Κόκκινα γαρίφαλα», όπου ο Μανώλης Καραντίνης παίζει μπουζούκι και κιθάρες.

Δημήτρης Παπαδημητρίου, Φωτεινή Δάρρα: Φεύγα (2002)

Μετά από μια μικρή ανάπαυλα τεσσάρων περίπου ετών από τα τηλεοπτικά πράγματα (1998-2002) ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου επανέρχεται το 2002 με ένα καινούργιο και άκρως ενδιαφέρον soundtrack για τη σειρά του Mega Cannel «Φεύγα» που παίχτηκε σε είκοσι επεισόδια κατά τη σεζόν 2002-2003 με μέτρια αποδοχή από το κοινό. Αυτή τη φορά η Μιρέλλα Παπαοικονόμου περιορίστηκε σε βοηθητικό ρόλο στη δημιουργία του σεναρίου που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μανίνας Ζουμπουλάκη, η οποία επιμελήθηκε προσωπικά και τη γραφή του σεναρίου, ενώ τη σκηνοθεσία έκανε και πάλι ο Λάμπης Ζαρουτιάδης. Θέμα του έργου ήταν μια παρέα φίλων από ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας που κάποια στιγμή χωρίζουν οι δρόμοι τους, χωρίς ποτέ να σβήσει η παιδική τους φιλία. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν νέοι και άσημοι ηθοποιοί, όπως η Ιωάννα Παππά, ο Αργύρης Ξάφης, ο Γιώργος Καραμίχος και η Φαίη Ξυλά, πλαισιωμένοι και με αρκετούς έμπειρους ηθοποιούς, όπως η Θέμις Μπαζάκα, η Ειρήνη Ιγγλέση και ο Κώστας Κόκλας.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου έγραψε ένα πλουσιότατο soundtrack με 27 μέρη, το οποίο ουσιαστικά εμπεριέχει έναν πλήρη κύκλο τραγουδιών - ακούγονται συνολικά 13 τραγούδια - με οργανικές εκδοχές των περισσότερων από αυτά. Ξεχωρίζει το ομότιτλο τραγούδι που έδωσε την ευκαιρία στην καινούργια ακόμη τότε ηθοποιό και ερμηνεύτρια Φωτεινή Δάρρα - σύντροφο και στη ζωή του συνθέτη - να μας δώσει μία από τις κορυφαίες ερμηνείες της καριέρας της, η οποία στο ξεκίνημά της ήταν αποκλειστικά συνδεδεμένη με τον συνθέτη, αφού δίπλα του πρωτοεμφανίστηκε το 2000 με το κινηματογραφικό soundtrack «Το φως που σβήνει» και τη θεατρική μουσική για τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Τους στίχους των τραγουδιών έγραψαν ο Γιάννης Γιαβάρας, ο Γιώργος Κορδέλλας, ο Κώστας Φασουλάς και ο Οδυσσέας Ιωάννου.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Η ζωή που δεν έζησα (1998)

Η τέταρτη (μέσα σε μια πενταετία) συνεχόμενη συνεργασία του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου με τη σεναριογράφο Μιρέλλα Παπαοικονόμου για λογαριασμό πάντα του Mega Channel ήρθε το 1998 με τη μουσική για τη δραματική κοινωνική σειρά «Η ζωή που δεν έζησα» που σκηνοθέτησε και πάλι ο Λάμπης Ζαρουτιάδης και παρουσιάστηκε την περίοδο 1998-1999 σε 20 συνολικά επεισόδια. Το θέμα της σειράς ήταν η αντισυμβατική ερωτική σχέση μιας ώριμης γυναίκας με τον πολύ νεότερό της φίλο του γιου της. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Ταμίλα Κουλίεβα, Αιμίλιος Χειλάκης και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ενώ σε μικρότερους ρόλους είχαμε μια σειρά εκλεκτών ηθοποιών της παλιότερης γενιάς, όπως: Ντίνος Ηλιόπουλος, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Αλέκα Παΐζη, Γιάννης Μόρτζος και Νένα Μεντή.

Ο συνθέτης δεν επιδίωξε κάποια πρωτοτυπία στη σύνθεση της μουσικής επαναλαμβάνοντας την ίδια και πάλι συνταγή με ατμοσφαιρικά οργανικά θέματα λειτουργικού χαρακτήρα, όπως τα υπαγόρευε η πλοκή της δράσης, πάντα όμως διανθισμένα με όμορφα τραγούδια. Εδώ λοιπόν έχουμε τρία τραγούδια που ερμηνεύουν η Ελευθερία Αρβανιτάκη («Το τρένο των 9:10»), ο Γιάννης Κότσιρας («Αν ήτανε να ξανάρθεις») και ο Γιώργος Μάκρας («Πάρε με ουρανέ»). Τους στίχους έγραψαν αντίστοιχα ο Μιχάλης Γκανάς, η Πέγκυ Στεφανίδου και ο Στάθης Κατσαρός. Τα τραγούδια, κατά την πάγια λογική τέτοιων συνθέσεων, ακούγονται και σε οργανικές παραλλαγές. Πάντως η λυρική φλέβα του συνθέτη μας δίνει μερικές υπέροχες μελωδικές στιγμές, ιδιαίτερα κάποια θέματα για σόλο πιάνο, από τα οποία το κομμάτι «Στιγμές καθημερινές» είναι σίγουρα ένα μικρό μελωδικό αριστούργημα.