Γιάννης Νικολάου, Λένα Αλκαίου: Όνειρα αυθαίρετα (1994)

Θα ξεκινήσουμε σήμερα ένα μικρό αφιέρωμα στην προσωπική δισκογραφία του Γιάννη Νικολάου (Πειραιάς, 1960), μιας ιδιαίτερης και πολύ ενδιαφέρουσας περίπτωσης τραγουδοποιού που ανέδειξε η γόνιμη δεκαετία του '90. Τον πρωτογνωρίσαμε με τους Λαθρεπιβάτες δίπλα στον Παντελή Θαλασσινό ως ένα νεανικό σχήμα που είχε αξιοπρόσεκτη παρουσία στα μουσικά μας πράγματα κατά το διάστημα 1987-1991, όταν και μας έδωσε τρεις συνολικά ολοκληρωμένες δουλειές («Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε», «Ταξίδι στ' όνειρο», «Έτσι απλά»), ενώ στη συνέχεια οι δυο συνοδοιπόροι αποφάσισαν να ακολουθήσουν τους προσωπικούς τους δρόμους, οι οποίοι πάντως κάποιες φορές διασταυρώθηκαν στην πορεία τους.

Το 1994 ο Γιάννης Νικολάου μάς έδωσε την πρώτη ολοκληρωμένη προσωπική του δουλειά με τίτλο «Όνειρα αυθαίρετα», ένα άλμπουμ με δώδεκα τραγούδια μοιρασμένα σε δύο ισοδύναμες μικρότερες ενότητες. Το πρώτα έξι τραγούδια τα υπογράφει εξολοκλήρου ο ίδιος ως συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής. Στα υπόλοιπα έξι τραγούδια περιορίζεται στο ρόλο του συνθέτη, ενώ τους στίχους έγραψε ο Γιώργος Κρητικός και τα ερμηνεύει η Λένα Αλκαίου (Πειραιάς, 1965), μία καλή λαϊκή ερμηνεύτρια που είχε πρωτοεμφανιστεί μόλις την προηγούμενη χρονιά συμμετέχοντας στο δίσκο «Πόλεις του Νότου» της Νένας Βενετσάνου. Από ένα τραγούδι σε κάθε ενότητα υπογράφουν στιχουργικά ο Οδυσσέας Εισαγγελέας και η Σωτηρία Μπαβέλου αντίστοιχα.

Τα τραγούδια κινούνται σε ύφος ροκ μπαλάντας στο οικείο ύφος που μας είχαν συνηθίσει οι Λαθρεπιβάτες. Η ενότητα πάντως της Λένας Αλκαίου πριέχει περισσότερο λαϊκούς σκοπούς, όπου δείχνει πιο ευπροσάρμοστη η φωνή της. Ξεχωρίζει το τραγούδι «Σαν τη Σπεράντζα», ενώ από τα τραγούδια που ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης θα ξεχώριζα περισσότερο το «Κερνάω καφέ» και το ομότιτλο. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Αντώνης Γούναρης.

Γιούλη Τσίρου: Στα παζάρια του κόσμου (2003)

Γενέθλια ημέρα η σημερινή για την καλή ερμηνεύτρια Γιούλη Τσίρου, η οποία γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1963 στην Αθήνα, ενώ έφηβη ακόμη - στα 16 μόλις χρόνια της - είχε την ευκαιρία να μπει στη δισκογραφία και μάλιστα δίπλα σε έναν ογκόλιθο της μουσικής μας, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ο οποίος την αξιοποίησε αρχικά στον κύκλο «Σεργιάνι στον κόσμο» (1979) κι ένα χρόνο αργότερα στο δίσκο «Ρίζες» (1980) με υλικό από την ελληνική παράδοση. Αυτό της άνοιξε έναν καλό δρόμο που την έφερε να συνεργάζεται με αξιόλογα ονόματα της εποχής, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Κώστας Γανωτής, ακόμη και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Το 1988 παρουσίασε την πρώτη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Κάθε βράδυ τραγουδάω» (1988), για να ακολουθήσουν οι δίσκοι: «Το φεγγάρι κάνει κύκλο» (1989), «Έλα με την αγάπη» (1992) και «Ένας Αύγουστος αλήτης» (1996). Τα τελευταία χρόνια απουσιάζει από το μουσικό προσκήνιο και ασχολείται κυρίως με μεταφράσεις ξένων βιβλίων.

Επιστρέφουμε όμως πίσω, στο 2003, όταν η Γιούλη Τσίρου μας έδωσε την 5η και τελευταία ολοκληρωμένη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Στα παζάρια του κόσμου», μια παραγωγή που φέρει την υπογραφή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο οποίος μάλιστα επιμελήθηκε και την ενορχήστρωση σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μπέλο. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ που περιλαμβάνει εξολοκλήρου διασκευές ξένων, παραδοσιακών κυρίως, τραγουδιών απ' όλο τον κόσμο. Έχουμε λοιπόν επιλεγμένα τραγούδια από την ισπανική, τη μεξικάνικη, τη ρωσική, την εβραϊκή και την κουρδική παράδοση, όλα ανώνυμων δημιουργών, μαζί με τσιγγάνικα βαλκανικά θέματα, άλλο ένα παραδοσιακό θέμα από τη Νέα Γουινέα και μια σύγχρονη μελωδία από την Πορτογαλία. 

Όλα τα τραγούδια έχουν μεταφερθεί στα ελληνικά από τον δημοσιογράφο και σύζυγο της ερμηνεύτριας Ξενοφώντα Μπρουντζάκη σε μια απόδοση μάλλον τυπολατρική, χωρίς κάποια ιδιαίτερη ποιητική έμπνευση. Ευτυχώς το μελωδικό φορτίο των τραγουδιών και η ομολογουμένως φιλότιμη ερμηνευτική προσέγγιση της Τσίρου διασώζουν την όλη προσπάθεια και μας δίνουν ένα όμορφο ηχητικό αποτέλεσμα βασισμένο σε ακουστικά όργανα, όπως τα βιολιά, οι κιθάρες, το μαντολίνο, το ακορντεόν, τα κρουστά και τα πλήκτρα. Να προσθέσω απλώς ότι στα φωνητικά συμμετέχουν οι: Φίλιππος Σπυρόπουλος, Κώστας Απέργης, Γιάννης Κώστογλου και Τάκης Βασαλάκης.

Μαρινέλλα: Είσαι μια θύελλα (1989)

Με το άλμπουμ «Είσαι μια θύελλα» (1989), δεύτερη συνεργασία της Μαρινέλλας με τη Minos, όπου είχε μεταπηδήσει ένα χρόνο νωρίτερα, ολοκληρώνεται το μικρό μας αφιέρωμα στη δισκογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας μέσα στη δεκαετία του '80, διάστημα κατά το οποίο είχε συνεχή δισκογραφική παρουσία σε ετήσια σχεδόν βάση και με πολύ εμπορικές δουλειές που συνήθως επιβραβεύονταν με τη διάκριση του «χρυσού» δίσκου, παρόλο που το ρεπερτόριό της πλέον δε θα μπορούσε επ' ουδενί να συγκριθεί ποιοτικά με το αντίστοιχο της προγενέστερης εποχής.

Πατώντας λοιπόν απόλυτα πάνω στα κεκτημένα της πρόσφατης δισκογραφίας της η Μαρινέλλα μάς έδωσε και πάλι έναν παρόμοιο κύκλο δέκα ελαφρολαϊκών τραγουδιών με ποπ στοιχεία ανάμικτα ενίοτε και με ανατολίτικους ρυθμούς, όπως το ομότιτλο τραγούδι. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο δίσκος αποτελεί τη φυσική προέκταση του αμέσως προηγούμενου («Τολμώ»), αφού ουσιαστικά έχουμε και πάλι τους ίδιους συντελεστές: Τη μουσική μοιράζονται ο Αλέξης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Νιάρχος με την προσθήκη μιας σύνθεσης του Γιάννη Πάριου, ο οποίος έδινε σταθερό παρών και στις προηγούμενες δουλειές της Μαρινέλλας είτε ως στιχουργός, είτε ως ερμηνευτής, είτε και ως συνθέτης. Στους στίχους βρίσκουμε και πάλι παρούσα την Εύη Δρούτσα, αλλά και τη Ρόνη Σοφού, κόρη του παλιού στιχουργού Θάνου Σοφού, ο οποίος μάλιστα συμμετέχει με τρία τραγούδια, στο ένα από κοινού με τον Ναπολέοντα Ελευθερίου. Και βέβαια στην ενορχήστρωση και πάλι παρών ο Χάρης Ανδρεάδης.

Αποτελεί περιττολογία να τονίσω για άλλη μια φορά την υψηλή ερμηνευτική ποιότητα της Μαρινέλλας που καταφέρνει να δίνει οντότητα στο μέτριο αυτό υλικό αποτελούμενο από απλά τραγουδάκια που σε κάθε άλλη περίπτωση θα περνούσαν αδιάφορα. Κάποια από αυτά βέβαια ακούστηκαν πολύ και συνέβαλαν στην εμπορική επιτυχία του δίσκου. Θα ξεχώριζα λίγο παραπάνω το ομότιτλο, το «Γιαυτό μ' αρέσεις» και κυρίως το καλογραμμένο ρυθμικό «Κουβέντες λιγάκι μελό» που διαθέτει και συμπαθητικούς στίχους.

Μαρινέλλα: Τολμώ (1988)

Δε γνωρίζω αν η μέτρια υποδοχή της προηγούμενης δουλειάς της («Μια νύχτα...», 1986) αποτέλεσε την αιτία να μη συνεχίσει η Μαρινέλλα τη μακροχρόνια (κάπου 20 χρόνια) συνεργασία της με τη Philips και να μετακινηθεί στη Minos, όπου θα ηχογραφήσει τις επόμενες δουλειές της ανανεώνοντας έτσι και το ενδιαφέρον του κοινού που έδειξε πολύ θερμότερη υποδοχή στην πρώτη κιόλας δουλειά της στη νέα εταιρεία, η οποία κυκλοφόρησε στα τέλη του 1988 με τίτλο «Τολμώ».

Επί της ουσίας βέβαια το νέο αυτό άλμπουμ δε διαφέρει σε τίποτε από το προηγούμενο, αλλά το κατάλληλο marketing έκανε καλύτερα τη δουλειά του αυτή τη φορά και ο δίσκος έγινε «χρυσός» ξεπερνώντας τις 50.000 πωλήσεις. Το υλικό του δίσκου κινείται στο ίδιο και πάλι ύφος του ελαφρολαϊκού και μοντέρνου ήχου, παρών και πάλι ως υπέυθυνος της ενορχήστρωσης ο ίδιος άνθρωπος, ο μαέστρος Χάρης Ανδρεάδης, ενώ τα πέντε από τα δώδεκα τραγούδια που συγκροτούν το σώμα του άλμπουμ υπογράφονται και πάλι από τον Αλέξη Παπαδημητρίου. Επίσης τέσσερα τραγούδια έχουν μουσική του πιανίστα και μαέστρου Γιώργου Νιάρχου, ενώ από ένα τραγούδι έγραψαν ο Νίκος Ιγνατιάδης και ο Νίκος Λαβράνος. Υπάρχει επίσης κι ένα διασκευασμένο ξένο τραγούδι («Να μ' αγαπάς) που αποτελεί το ερωτικό θέμα της ταινίας «St. Elmo's Fire», παραγωγής 1985 σε σκηνοθεσία του Joel Schumacher με μουσική του David Foster και ελληνικούς στίχους του Γιάννη Πάριου. Στα υπόλοιπα τραγούδια οι στίχοι ανήκουν στην Εύη Δρούτσα και τη Ρόνη Σοφού.

Αν και σε ερμηνευτικό επίπεδο έχουμε πάντα τα ίδια υψηλά στάνταρ, το υλικό του δίσκου δεν ξεπερνάει τη μετριότητα με καλύτερες στιγμές τα δυο τραγούδια («Κούρσα θανάτου», «Να μ' αγαπάς) που ερμηνεύουν σε ντουέτο η Μαρινέλλα με τον Γιάννη Πάριο. Στη χορωδιακή συνοδεία κάποιων τραγουδιών συμμετέχουν η Κατερίνα Αδαμαντίδου, η Λίτσα Γιαγκούση και ο Στέλιος Γουλιέλμος.

Μαρινέλλα: Μια νύχτα... (1986)

Αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Η αγάπη μας» (1985) η Μαρινέλλα παρουσίασε την επόμενη προσωπική της δουλειά με τίτλο «Μια νύχτα...» που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1986, πάντα από τη Philips / Polygram. Η έκδοση του δίσκου ήρθε σε μια περίοδο που είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν αλλεπάλληλες επανεκδόσεις σε μορφή ανθολογιών με παλιότερα τραγούδια της ερμηνεύτριας κι αυτό φαίνεται πως συνέβαλε στον παραμερισμό του συγκεκριμένου δίσκου που δε γνώρισε την ίδια απήχηση στο κοινό, όπως οι προηγούμενοι, σηματοδοτώντας ένα κορεσμό του μουσικόφιλου κοινού από το επαναλαμβανόμενο πλέον ύφος των τραγουδιών της ερμηνεύτριας προσαρμοσμένο πλήρως στον τυποποιημένο ήχο που ήταν κυρίαρχος εκείνη την εποχή.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δέκα συνολικά τραγούδια ελαφρολαϊκού προσανατολισμού χωρίς κάποιο ιδιαίτερο στίγμα που να κάνει πιο ευκρινή τη μουσική τους ταυτότητα. Τα περισσότερα είναι ελαφρολαϊκές μπαλάντες που ταιριάζουν στα φωνητικά χαρακτηριστικά της ερμηνεύτριας, χωρίς αυτά καθαυτά να διαθέτουν κάποιο ιδιαίτερο προσόν. Τα επτά από τα δέκα τραγούδια του άλμπουμ έγραψε ο Αλέξης Πααπδημητρίου, τρία από τα οποία συνυπογράφει με τον Γιάννη Αξιώτη που δεν είναι άλλος από τον γνωστό μουσικό παραγωγό Φίλιππο Παπαθεοδώρου. Τα υπόλοιπα τρία τραγοίδα υπογράφει η παλιά τραγουδοποιός Νινή Ζαχά, διαχρονική συνεργάτιδα της Μαρινέλλας. Αν θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε κάποιες στιγμές του δίσκου που αξίζουν λίγο περισσότερο να ακουστούν είναι τα τραγούδια: «Δεν πεθαίνεις», «Η αγάπη μας τελειώνει», «Απ' την Οδό Αθηνάς» και το χαριτωμένο «Είμαι η Μαίρη». Οι στίχοι υπογράφονται από τη Σώτια Τσώτου, την Άλκηστι Γκόγκου, τη Μαρί Μωραΐτη, τον Λάκη Τεάζη και τον Γιάννη Τζουανόπουλο.

Η Μαρινέλλα υπερασπίζεται φιλότιμα το μέτριο αυτό υλικό και μας δίνει και πάλι εξαιρετικές ερμηνείες, χωρίς πάντως αυτό να μοιάζει αρκετό, για να περάσει και στο ευρύ κοινό. Την ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας επιμελήθηκε ο Χάρης Ανδρεάδης.

Μαρινέλλα: Η αγάπη μας (1985)

Η Μαρινέλλα μπήκε στη δεκαετία του '80 με το άλμπουμ «Για σένανε μπορώ» (ξεπέρασε τις 50.000 πωλήσεις). Δυο χρόνια αργότερα είχε τη δεύτερη ολοκληρωμένη συνεργασία της με τον Γιώργο Χατζηνάσιο που απέφερε το επίσης πετυχημένο εμπορικά άλμπουμ «Για σένα τον άγνωστο» (1983), ενώ την επόμενη χρονιά περιορίστηκε σε μια συλλογή γνωστών τραγουδιών σε δεύτερη εκτέλεση («Μεγάλες στιγμές») και στη συμμετοχή της στο δίσκο του Αντώνη Καλογιάννη «Μικρά ερωτικά» (μουσική του Μάριου Τόκα), για να φτάσουμε έτσι στο 1985 και στη νέα προσωπική της δουλειά με τίτλο «Η αγάπη μας».

Πρόκειται για ένα τυπικό άλμπουμ ελαφρολαϊκού προσανατολισμού στην ίδια περίπου αισθητική γραμμή με τις προηγούμενες δουλειές της που πάντως κατάφερναν να περάσουν στον κόσμο και να γνωρίζουν σημαντική εμπορική επιτυχία. Από τα δεκατρία τραγούδια του δίσκου ο Αλέκος Χρυσοβέργης μαζί με τον στιχουργό Σπύρο Γιατρά υπογράφουν τα έξι, ενώ τέσσερα τραγούδια υπογράφουν ο Σπύρος Παπαβασιλείου και ο Νίκος Βρεττός, ανάμεσα στα οποία και το ομότιτλο που έγινε μεγάλο σουξέ, αν και το τραγούδι που ακούστηκε περισσότερο ήταν το ντουέτο «Είσαι παντού και πουθενά» του Αλέξη Παπαδημητρίου και της Ρόνης Σοφού που ερμηνεύουν μαζί η Μαρινέλλα και ο Κώστας Χατζής. Δυο τραγούδια επίσης έγραψε ο Μάριος Τόκας σε στίχους του Σαράντη Αλιβιζάτου.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στην ψηφιακή επανέκδοση του δίσκου προστέθηκαν και δύο ακόμη τραγούδια («Ψεύτικη απάντηση ενός απογεύματος», «Τηλεφωνώ») σε μουσική του Τάκη Μπουγά και στίχους του Κώστα Άλλου (που δεν είναι άλλος από τον Κώστα Τριπολίτη). Τα τραγούδια αυτά προέρχονται από το μεταγενέστερο άλμπουμ «Ριγκ» (1987) του Τάκη Μπουγά, όπου συμμετείχε με τα δυο αυτά τραγούδια και η Μαρινέλλα.

Τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών έκαναν οι ίδιοι οι συνθέτες με εξαίρεση τα τραγούδια του Τόκα και του Παπαδημητρίου που ενορχήστρωσε ο Χάρης Ανδρεάδης. 

Μαρινέλλα: Για σένανε μπορώ (1981)

Μετά το άλμπουμ «Σ' αγαπώ» (1979) η Μαρινέλλα ηχογράφησε ένα δίσκο με παλιά τραγούδια της Σοφίας Βέμπο και συγχρόνως μας έδωσε σε ζωντανή ηχογράφηση τη δεύτερη μεγάλη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή («Το ταμ ταμ», 1980), ενώ την επόμενη χρονιά επανήλθε με ένα ακόμη προσωπικό δίσκο με τίτλο το όνομά της, αν και εκ των υστέρων ο συγκεκριμένος δίσκος πήρε τον τίτλο «Για σένανε μπορώ», για να είναι πιο ευδιάκριτος μέσα στην πληθώρα ανθολογιών που έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς με τίτλο απλώς το όνομα της ερμηνεύτριας.

Ο δίσκος ουσιαστικά αποτελεί και προσωπική δουλειά του συνθέτη Αντώνη Στεφανίδη (1948-2017), ενός προικισμένου δημιουργού που είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του '60 με το νεανικό γκρουπ Vikings (μαζί με τον Αντώνη Βαρδή και τον Γιώργο Μελέκη) σημειώνοντας εκείνη την εποχή μια μεγάλη επιτυχία με το ποπ γαλλόφωνο τραγουδάκι «Francoise». Αργότερα βρέθηκε στη Γαλλία, όπου παρέμεινε για πολλά χρόνια, ενώ στην ελληνική μουσική σκηνή επανεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '80 με το προσωπικό του άλμπουμ «Μην αργείς» (1980), για να ακολουθήσει την επόμενη χρονιά η μεγάλη συνεργασία του με τη Μαρινέλλα που τον επέβαλε πλέον στο εγχώριο δισκογραφικό στερέωμα, όπου θα γνωρίσει μεγάλες εμπορικές επιτυχίες τα επόμενα χρόνια.

Ο δίσκος «Για σένανε μπορώ» περιλαμβάνει δεκατρία συνολικά τραγούδια, από τα οποία τα ένδεκα ανήκουν στον Αντώνη Στεφανίδη, τα περισσότερα σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, ενώ από ένα τραγούδι συνεισέφεραν ο Σπύρος Παπαβασιλείου και ο Γιώργος Κριμιζάκης. Στίχους έγραψαν επίσης ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, η Σάσα Μανέττα, ο Μάνος Κουφιανάκης, ο Τάσος Οικονόμου και ο Πάνος Φαλάρας. Τα περισσότερα τραγούδια κινούνται στο ύφος του διεθνούς ήχου της εποχής που τονίζεται κατάλληλα και από την ανάλογη ενορχήστρωση που επιμελήθηκε ο Κώστας Κλάβας. Ακούστηκαν περισσότερο τα τραγούδια «Αργεί να ξημερώσει», «Εγώ θα πάρω καπετάνιο» και «Για σένανε μπορώ», αλλά κάποιες πιο χαμηλόφωνες στιγμές του δίσκου («Ξεγελώ τον καθένα», «Αγέρας ήσουν», «Βρέχει») δίνουν την ευκαιρία στη σπουδαία ερμηνεύτρια να μας δώσει ερμηνείες υψηλής εκφραστικής ευαισθησίας.

Μαρινέλλα: Σ' αγαπώ (1979)

Δυο μήνες σχεδόν μετά το θάνατό της έχουμε σήμερα μια καλύτερη αφορμή, για να επανέλθουμε στη δουλειά της, γιατί σαν σήμερα, στις 19 (ή 20;) Μαΐου 1938, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη η Κυριακή Παπαδοπούλου, η μεγάλη Μαρινέλλα. Πρωτοανέβηκε στο πάλκο μόλις στα 18 της χρόνια (1956) κι ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη δισκογραφία συνοδεύοντας φωνητικά τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο έμελλε να συμπορευτεί ως τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, αρχικά ως συνοδευτική φωνή και στη συνέχεια και ως σύζυγός του, αφού παντρεύτηκαν το 1965, αν και ο γάμος τους δεν κράτησε παρά ένα μόλις χρόνο. Στη συνέχεια ξεκίνησε τη θριαμβευτική προσωπική της πορεία στο τραγούδι που την ανέδειξε σύντομα στο μεγαλύτερο γυναικείο όνομα του ελληνικού πενταγράμμου. Το δεύτερο μισό μάλιστα της δεκαετίας του '70 στάθηκε η περίοδος της μεγαλύτερης εμπορικής της καταξίωσης, πρώτα με το περίφημο «Ρεσιτάλ» (1976) του Κώστα Χατζή και λίγο αργότερα με το δημοφιλέστατο άλμπουμ «Η Μαρινέλλα του σήμερα...» (1978) με τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου.

Στο παρόν αφιέρωμά μας λοιπόν από τη σημείο αυτό θα πιάσουμε το νήμα της προσωπικής δισκογραφίας της μεγάλης ερμηνεύτριας ως το τέλος της επόμενης δεκαετίας, μια περίοδο που την κράτησε σταθερά στην πρώτη γραμμή της εμπορικότητας, αν και η ποιότητα του ρεπερτορίου της δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με την ποιότητα του υλικού που ερμήνευε στο παρελθόν, παρόλο που και πάλι είχε σποραδικές συνεργασίες με παλιότερους δημιουργούς, όπως ο Κώστας Χατζής («Το ταμ ταμ» 1980,  «Συνάντηση» 1987) και ο Γιώργος Χατζηνάσιος («Για σένα τον άγνωστο» 1983).

Το 1979 λοιπόν η Μαρινέλλα παρουσίασε το άλμπουμ «Σ' αγαπώ» με δώδεκα ερωτικά τραγούδια ελαφρολαϊκού κυρίως ύφους. Ο Νίκος Ιγνατιάδης έγραψε τρία από τα τραγούδια του δίσκου σε στίχους του Μάνου Κουφιανάκη και του Γιάννη Πάριου, όλα σε ρυθμούς «ντίσκο» που ήταν ο κυρίαρχος ήχος της εποχής. Το τραγούδι «Καλύτερα» γνώρισε τη μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό της εποχής, όπως και το διασκευασμένο «Η αγάπη μας γιορτή» των Robert Palmer James και Pierro Trombetto με ελληνικούς στίχους πάλι του Γιάννη Πάριου. Στο ομότιτλο τραγούδι, σύνθεση του Γιάννη Αξιώτη με στίχους του Νάσου Νανόπουλου, συμμετέχει και ο Τόλης Βοσκόπουλος, σύζυγος εκείνη τη εποχή της Μαρινέλλας. Επίσης στην τρυφερή μπαλάντα «Περιμένω μόνο εσένα» των Γιώργου Κατσρού και Σόφης Ζαννίνου συνοδεύουν οι Αδελφοί Τζαβάρα. Τραγούδια επίσης έγραψαν ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, η Νινή Ζαχά και ο Νίκος Τζαβάρας.

Την ενορχήστρωση του δίσκου επιμελήθηκε ο μαέστρος και συνθέτης Κώστας Κλάβας, εκτός από τα τραγούδια του Νίκου Ιγνατιάδη και του Γιώργου Κατσαρού που ενορχήστρωσαν και διηύθυναν οι ίδιοι.

Ελλη Πασπαλά, Σταύρος Λάντσιας, David Lynch: Trio (2001)

Η τρίτη προσωπική δουλειά της Έλλης Πασπαλά που ολοκληρώνει το μικρό αυτό αφιέρωμα έχει τίτλο «Trio» κι εκδόθηκε το 2001 από τη Wea. O τίτλος υποδηλώνει το συγκεκριμένο τζαζ μουσικό σχήμα που είχε δημιουργήσει εκείνη την εποχή η σπουδαία ερμηνεύτρια, η οποία συνέπραξε με τον David Lynch (στο σαξόφωνο) και τον Σταύρο Λάντσια (στο πιάνο) για μια μεγάλη σειρά ζωντανών εμφανίσεων σε επιλεγμένους χώρους στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, γνωρίζοντας παντού τη θερμή υποδοχή του κοινού. Κι ακριβώς αυτή η θετική ανταπόκριση οδήγησε και στην έκδοση του συγκεκριμένου δίσκου που βασίστηκε σε ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος που παρουσίασαν τον Γενάρη του 2001 στη μουσικό χώρο Σφεντόνα.

Ακούγοντας κανείς το χορταστικό υλικό του δίσκου (διάρκειας περίπου 71 λεπτών) εισπράττει απλόχερα το πηγαίο ταλέντο των τριών εκλεκτών καλλιτεχνών, οι οποίοι επιχείρησαν μια τολμηρή ανάπλαση ενός δοκιμασμένου μουσικού υλικού (προερχόμενου κυρίως από την προσωπική τους δισκογραφία) φωτίζοντας αθέατες πλευρές του ή προτείνοντας νέους τρόπους ακρόασής του και μάλιστα συνταιριάζοντας σε ένα αρμονικό σύνολο ένα φαινομενικά ετερόκλητο υλικό που περιλαμβάνει συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι, του Στάμου Σέμση, του Σωκράτη Μάλαμα, του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και της Ευανθίας Ρεμπούτσικα μαζί με τον απαραίτητο Nino Rota, αλλά και οργανικά θέματα του Σταύρου Λάντσια και του David Lynch. 

Η «χημεία» των τριών καλλιτεχνών μοιάζει τόσο λειτουργική, ώστε ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος να τους έχει χαρακτηρίσει ως «Τρεις επί σκηνής και όργανα για δεκατρείς»! Κι αυτό δεν είναι υπερβολή, αφού τα κομμάτια (φωνητικά ή οργανικά) αποδίδονται με ποικίλους οργανικούς συνδυασμούς που διεκπεραιώνουν εξολοκλήρου οι τρεις συνεργάτες. Η Πασπαλά κάνει τα φωνητικά, αλλά παίζει και πιάνο. Ο David Lynch παίζει διαφόρων τύπων σαξόφωνο, αλλά και πίκολο φλάουτο, ενώ ο Σταύρος Λάντσιας παίζει πιάνο, αλλά και κρουστά! Αξιοσημείωτο είναι ότι στο δίσκο ακούγεται κι ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι με τίτλο «Η μεγάλη διαφορά» σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους του Άρη Δαβαράκη από τη θεατρική παράσταση «Αυτό να το κάψεις».