Γιάννης Σπανός, Ελένη Δήμου: Άκου λοιπόν (1996)

Το 1988 ο Γιάννης Σπανός είχε εμπιστευτεί τις νέες του συνθέσεις στη φωνή της Ελένης Δήμου με το άλμπουμ «Προσωπικά», το οποίο σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και έγινε πλατινένιο συμβάλλοντας αποφασιστικά στην επικύρωση μιας σοβαρής ερμηνευτικής παρουσίας που είχε ήδη μια αξιόλογη διαδρομή από το ξεκίνημα της δεκαετίας του '80. Παρόλα αυτά δεν υπήρξε άμεση συνέχεια αυτής της τόσο πετυχημένης συνεργασίας και χρειάστηκε να περάσουν οκτώ χρόνια, για να ξανασυναντηθούν σε ένα δεύτερο κύκλο τραγουδιών που εκδόθηκε από τη Minos το 1996 με τίτλο «Άκου λοιπόν».

Το άλμπουμ αποτελείται από δέκα καινούργια τραγούδια, τα οποία κινούνται στο ίδιο ύφος που είχε διαμορφώσει πλέον ο καλός συνθέτης με το μελωδικό στοιχείο να είναι πάντοτε παρόν. Η ερωτική τους θεματολογία στάθηκε ικανή να κινητοποιήσει και πάλι την έμπευση του συνθέτη και το αποτέλεσμα είναι μια σειρά συμπαθητικές μπαλάντες. Τα έξι από τα τραγούδια έχουν στίχους του Θεόδωρου Ποάλα, δύο του Βαγγέλη Κωνσταντινίδη, ένα του Γιώργου Λελάκη κι ένα του Μάνου Ελευθερίου. Δυνατό στοιχείο του δίσκου είναι η εενργός παρουσία του πολυδιάστατου μουσικού Μιχάλη Νικολούδη που έκανε την εναρμόνιση και ενορχήστρωση των τραγουδιών παίζοντας ο ίδιος τα περισσότερα όργανα (κιθάρες, μαντολίνο, πλήκτρα, μπάσο), ενώ μαζί του συμμετείχαν και άλλοι αξιόλογοι μουσικοί, όπως ο Θύμιος Παπαδόπουλος (πνευστά), ο Πλούταρχος Ρεμπούτσικας (βιολοντσέλο) και η Μαρία ρεμπούτσικα (βιολί). Στα φωνητικά έλαβε μέρος ο Γιάννη Λυμπέρης.

Ο συνθέτης δε διστάζει να εκφράσει την ευαρέσκειά του για τη νέα συνεργασία του με την ερμηνεύτρια σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Δέκα χρόνια μετά το δίσκο "Προσωπικά" (στην πραγματικότητα οκτώ...) ξαναβρισκόμαστε με την Ελένη. Δεν είναι τυχαίο. Η φωνή της συνέχεια με εμπνέει. Είναι μια φωνή γεμάτη "ερωτικούς υπαινιγμούς" με μια μικρή δόση μελαγχολίας. Με προτρέπει κάθε φορά να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε κάτι καινούργιο. Θεώρώ την Ελένη μια τραγουδίστρια "χωρίς σύνορα"».

Σπανός, Χατζηνάσιος, Τόκας: Για τον Κώστα Χατζή (1992)

Συμπληρώνονται σήμερα επτά χρόνια από την αποδημία του σπουδαίου συνθέτη Γιάννη Σπανού (1934-2019), ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 30 Οκτωβρίου 2019 αφήνοντας πίσω του μια βαριά παρακαταθήκη υπέροχων μελωδιών, αγαπημένων τραγουδιών και υποδειγματικών ποιητικών μελοποιήσεων συνεργαζόμενος με εκλεκτούς στιχουργούς, όπως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Γιώργος Παπαστεφάνου, ο Πυθαγόρας, ο Κώστας Κωτούλας, ο Αλέξης Αλεξόπουλος, ο Μιχάλης Μπουρμπούλης, ο Τάκης Καρνάτσος και άλλοι, καθώς και με τα μεγαλύτερα ονόματα ερμηνευτών, όπως ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Καίτη Χωματά, η Αρλέτα, η Πόπη Αστεριάδη, ο Μιχάλης Βιολάρης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Σταμάτης Κόκοτας, η Μαρινέλλα, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, η Τάνια Τσανακλίδου, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Δημήτρης Μητροπάνος και πάμπολλοι άλλοι, μεταξύ των οποίων και αρκετοί άσημοι ερμηνευτές μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Από την ανεξάντλητη δισκογραφία του εκλεκτού αυτού δημιουργού - που στο μεγαλύτερο ποσοστό της έχει ήδη παρουσιαστεί στο Δισκοβόλο - θα σταθούμε σήμερα σε μια πολυσυνεργατική έκδοση με τίτλο «Για τον Κώστα Χατζή» που κυκλοφόρησε το 1992, στην οποία ο Γιάννης Σπανός συμπράττει ισοδύναμα με άλλους δύο συνθέτες, τον Γιώργο Χατζηνάσιο και τον Μάριο Τόκα, με αποκλειστικό ερμηνευτή τον Κώστα Χατζή.

Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε ότι ανάλογες συνεργασίες συνθετών είχαμε πολλές κατά καιρούς, κυρίως σε ζωντανά προγράμματα. Ο Σπανός άλλωστε με τον Χατζηνάσιο είχαν συμπράξει στο πρόγραμμα «Μουσική πρόκληση» (1984) που ηχογραφήθηκε στο μουσικό χώρο Michel, ενώ το 1989 ο Χατζηνάσιος συνέπραξε με τον Τόκα σε ζωντανές εμφανίσεις στο χώρο Divus της Θεσσαλονίκης που απέφερε το δίσκο «Θεσσαλονίκη Δώδεκα παρά πέντε». Τούτη τη φορά βέβαια οι τρεις συνθέτες συναντήθηκαν στο στούντιο και ηχογράφησαν αυτά τα δώδεκα τραγούδια αποκλειστικά για τη φωνή του εμβληματικού τραγουδοποιού Κώστα Χατζή, ο οποίος μ' αυτό τον τρόπο έκανε μια επιστροφή στο πρώτο του ξεκίνημα στα χρόνια του '60, όταν έκανε τα πρώτα μουσικά του βήματα ως ερμηνευτής μεγάλων συνθετών της εποχής (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Μαρκόπουλος, Πλέσσας, Ξαρχάκος Λεοντής), πριν ξεκινήσει την προσωπική του καριέρα ως αυτόνομος τραγουδοποιός που τον οδήγησε στην κορυφή.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει δώδεκα τραγούδια, τέσσερα από τον κάθε συνθέτη, τα περισσότερα σε δεύτερη εκτέλεση. Ειδικά από τα τέσσερα τραγούδια του Γιάννη Σπανού πρωτότυπα είναι δύο («Μ' ένα φεγγάρι ντροπαλό», «Δε σε ξεχνώ με τίποτα») σε στίχους του Κώστα Τριγώνη, ενώ σε δεύτερη εκτέλεση έχουμε δυο κλασικά τραγούδια με στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου («Οδός Αριστοτέλους», «Κίτρινη πόλη»). Και μαζί μ' αυτά και οι όμορφες μελωδίες των άλλων δύο συνθετών, όπως: «Τα γαλάζια σου γράμματα», «Θα σ' αγαπώ», «Σ' αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη» και «Ξεχασμένη αποσκευή». Ο Κώστας Χατζής τα αποδίδει με λιτό και άκρως εκφραστικό τρόπο δίνοντάς στα τραγούδια την απόλυτα αναγνωρίσιμη προσωπική του ερμηνευτική ταυτότητα. Το υλικό ενορχήστρωσε ο συνθέτης Γιώργος Θεοφάνους.

Δημήτρης Μητροπάνος: Λαϊκά του σήμερα (1980)

Έχοντας βρει μια σταθερή μανιέρα στο είδος τραγουδιού που ταίριαζε καλύτερα στα ερμηνευτικά του χαρακτηριστικά, αλλά και τους συνεργάτες που μπορούσαν να ανταποκριθούν σωστά σ' αυτή τη γραμμή, το 1980 ο Δημήτρης Μητροπάνος μας δίνει τον έκτο προσωπικό του δίσκο πάνω στην ίδια γραμμή με τίτλο «Λαϊκά του σήμερα» ολοκληρώνοντας έτσι την πολύ γόνιμη δεκαετία του '70 και μπαίνοντας πια στην επόμενη, όταν σταδιακά θα αρχίσει να αποκλίνει από την κεκτημένη του ταχύτητα κι αυτό θα αποφέρει μια θαυμάσια σειρά ποιοτικών προσωπικών δίσκων από τις συνεργασίες του με εκλεκτούς συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης («Τα πικροσάββατα»), ο Γιώργος Χατζηνάσιος («Τα συναξάρια») και ο Σταύρος Κουγιουμτζής («Τα νυχτέρια μας»).

Το άλμπουμ «Λαϊκά του σήμερα» πάντως μοιάζει να κοιτάζει ακόμη προς τα πίσω, αφού αποτελεί άλλη μια συνάντηση του ερμηνευτή με τους σταθερούς τροφοδότες του ρεπερτορίου του, τους συνθέτες Σπύρο Παπαβασιλείου και Τάκη Μουσαφίρη, οι οποίοι υπογράφουν και τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου μοιρασμένα ισοδύναμα, ενώ οι ίδιοι επιμελήθηκαν την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας, ο καθένας για τα δικά του τραγούδια. Ο Μουσαφίρης έχει γράψει και πάλι ο ίδιος τους στίχους στα τραγούδια του, ενώ τα πέντε από τα τραγούδια του Παπαβασιλείου έχουν στίχους του Τάσου Οικονόμου κι ένα του Μάνου Κουφιανάκη. Ο δίσκος γνώρισε και πάλι την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία, ενώ από τα τραγούδια του ξεχώρισαν κυρίως τα: «Όπου πάν' οι πολλοί» του Σπύρου Παπαβασιλείου και «Εμένα δε μ' αγάπησε κανείς» του Τάκη Μουσαφίρη.

Δημήτρης Μητροπάνος: Παράπονο (1979)

Το 1979, δυο χρόνια μετά τα «Ερωτικά λαϊκά», κυκλοφόρησε ο πέμπτος κατά σειρά προσωπικός δίσκος του Δημήτρη Μητροπάνου με τίτλο «Παράπονο», αφού στο μεσοδιάστημα έλαβε μέρος και σε άλλες δισκογραφικές δουλειές και κυρίως στο δίσκο του Άκη Πάνου «Άσε με ζωή» (1979). 

Η αλήθεια είναι ότι η δεκαετία του '70 στάθηκε ιδιαίτερα αποδοτική για τον ερμηνευτή που είχε χτίσει ήδη ένα πλούσιο ρεπερτόριο, ενώ συγχρόνως ανέδειξε και τη μεγάλη προσαρμοστικότητά του σε διαφορετικά είδη λαϊκού τραγουδιού. Έτσι λοιπόν μπορούμε να επισημάνουμε μια σαφή απόκλιση ύφους μεταξύ του καθαρά λαϊκού υλικού που περιλάμβαναν οι προσωπικές του δουλειές με κύριους τροφοδότες του τους συνθέτες Σπύρο Παπαβασιλείου και Τάκη Μουσαφίρη, και του υλικού που ερμήνευσε στις ποικίλες συμμετοχές του σε προσωπικές δουλειές διαφόρων συνθετών, όπως ο Δήμος Μούτσης, ο Γιώργος Κατσαρός και ο Απόστολος Καλδάρας, οι οποίες κινούνταν περισσότερο στην περιοχή του λεγόμενου «έντεχνου» λαϊκού τραγουδιού.

Το άλμπουμ λοιπόν «Παράπονο» κυκλοφόρησε το 1979 από τη Philips με δώδεκα λαϊκά τραγούδια του δίδυμου Σπύρου Παπαβασιλείου και Τάκη Μουσαφίρη, πλαισιωμένου όμως αυτή τη φορά και με άλλους δημιουργούς και συγκεκριμένα του Στέλιου Ζαφειρίου, του Δώρου Γεωργιάδη και του Νίκου Καραχάλιου. Τους στίχους έγραψαν ο Μάνος Κουφιανάκης, ο Τάσος Οικονόμου, ο Γιάννης Καλαμίτσης και φυσικά ο Τάκης Μουσαφίρης στα δικά του τραγούδια, τα οποία επίσης ενορχήστρωσε ο ίδιος, όπως και ο Δώρος Γεωργιάδης τα δικά του, ενώ τα υπόλοιπα επιμελήθηκε ο Σπύρος Παπαβασιλείου.

Το υλικό του δίσκου αποτελείται από απλά τραγουδάκια σε ορθόδοξους λαϊκούς δρόμους, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και χωρίς τις συνήθεις πιασάρικες στιγμές, με εξαίρεση βέβαια το τραγούδι του Μουσαφίρη «Το σ' αγαπώ το κρατάω για σένα» που ξεχώρισε αμέσως κι έγινε σουξέ. Στο σύνολό του πάντως ο δίσκος γνώρισε και πάλι μεγάλη εμπορική επιτυχία κι έγινε χρυσός.

Δημήτρης Μητροπάνος: Ερωτικά λαϊκά (1977)

Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε η προηγούμενη δουλειά του («Λαϊκά '76»), η οποία τον έκανε μεμιάς πρωτοκλασάτο αστέρι του λαϊκού πενταγράμμου, φυσικό ήταν αμέσως μετά ο Δημήτρης Μητροπάνος να μας δώσει μια ανάλογη συνέχεια, η οποία ήρθε το 1977 με τον τέταρτο κατά σειρά προσωπικό του δίσκο που επιγράφεται «Ερωτικά λαϊκά» και συγκροτείται από δώδεκα καινούργια λαϊκά τραγούδια στο γνώριμο πια ύφος που είχε διαμορφώσει ήδη από το άλμπουμ «Κυρά ζωή» (1974) κι εξής.

Μπορεί το υλικό αυτού του άλμπουμ να μην είναι εφάμιλλο της αμέσως προηγούμενης δουλειάς του και να διαθέτει λιγότερα τραγούδια που έγιναν μεγάλα σουξέ, αλλά και πάλι ο δίσκος γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και έγινε χρυσός. Άλλωστε δε λείπουν και τα πολύ «πιασάρικα» τραγούδια, όπως το χιλιοακουσμένο «Κάνε κάτι να χάσω το τρένο» ή το «Σ' αγαπώ ακόμα». Και όπως ακριβώς και στην προηγούμενη δουλειά, έτσι κι εδώ το υλικό το μοιράζονται εξ ημισείας οι ίδιοι συνθέτες, δηλαδή ο Σπύρος Παπαβασιλείου και ο Τάκης Μουσαφίρης, οι οποίοι και πάλι έχουν ενορχηστρώσει και διευθύνει ο καθένας τα τραγούδια του. Οι στίχοι στα τραγούδια του Πααπαβασιλείου ανήκουν στον Τάσο Οικονόμου, ενώ ο Μουσαφίρης έγραφε ο ίδιος τους στίχους του, όπως έκανε σχεδόν πάντα στα τραγούδια του. 

Δημήτρης Μητροπάνος: Λαϊκά '76 (1976)

Αγίου Δημητρίου σήμερα. Ευκαιρία να επιστρέψουμε στον αγαπημένο Δημήτρη του λαϊκού μας τραγουδιού, τον Μήτσο ή Μητσάρα για τους στενούς του φίλους. Τον Δημήτρη Μητροπάνο φυσικά, ο οποίος γεννήθηκε στα Τρίκαλα τον Απρίλη του 1948 κι έφυγε Απρίλη πάλι του 2012 στα 64 μόλις χρόνια του αφήνοντας πίσω του μια ζηλευτή καριέρα κι ένα πλούσιο ρεπερτόριο που κινούνταν μεταξύ ορθόδοξου και έντεχνου λαϊκού τραγουδιού από τα τέλη της δεκαετίας του '60 που μπήκε στη δισκογραφία.

Το 1971 στάθηκε ο πρώτος μεγάλος σταθμός στην καριέρα του Δημήτρη Μητροπάνου, αφού εκείνη τη χρονιά παρουσίασε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο το όνομά του, ενώ παράλληλα ευτύχησε να είναι ο βασικός ερμηνευτής του κλασικού κύκλου τραγουδιών «Άγιος Φεβρουάριος» του Δήμου Μούτση. Το 1973 είχε άλλη μια σημαντική συμμετοχή στο όμορφο άλμπουμ του Γιώργου Κατσαρού «Ο δρόμος για τα Κύθηρα», ενώ το 1974 μας έδωσε το δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Κυρά ζωή». 

Κι έτσι φτάνουμε πια στα 1976, όταν θα παρουσιάσει το άλμπουμ «Λαϊκά '76», τρίτο κατά σειρά προσωπικό του δίσκο και τον πρώτο που έσπασε το φράγμα των 50.000 πωλήσεων, για να γίνει χρυσός σηματοδοτώντας την πρώτη μεγάλη εμπορική επιτυχία του τραγουδιστή, την οποία τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν πάμπολλες άλλες και μάλιστα με ακόμη μεγαλύτερα νούμερα πωλήσεων. Πάντως το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι πλημμυρισμένο από πασίγνωστα και πολυτραγουδισμένα τραγούδια, όλα συνθέσεις του Σπύρου Παπαβασιλείου και του Τάκη Μουσαφίρη, παλιούς γνώριμους του τραγουδιστή από προηγούμενες δουλειές του. Ειδικά μάλιστα η συμπόρευσή του με τον Παπαβασιλείου είχε ξεκινήσει το 1969 με κάποια σκόρπια τραγούδια για τις 45 στροφές και διευρύνθηκε με το υλικό του πρώτου προσωπικού του δίσκου. Εδώ λοιπόν βρίσκουμε τραγούδια που πέρασαν αμέσως στο ευρύ κοινό κι έγιναν τεράστια σουξέ, όπως τα: «Τώρα που τραγουδώ» και «Καλοκαίρια και χειμώνες» του Σπύρου Παπαβασιλείου σε στίχους του Τάσου Οικονόμου και «Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια», «Της ζωής το μαγαζί», «Κάνε κάτι να χάσω το τρένο» και «Σε μια στίβα καλαμιές» του Τάκη Μουσαφίρη. Οι ίδιοι οι συνθέτες έχουν ενορχηστρώσει και διευθύνει τα τραγούδια τους.

Στο φινάλε του δίσκου έχουμε ένα ιδιαίτερο medley με τρία τραγούδια σε δεύτερη εκτέλεση («Δυο νύχτες», «Αλίμονο, «Θέλω απόψε να σου γράψω») που γνώρισε τεράστια επιτυχία, αν και ηχογραφήθηκε βιαστικά και την τελευταία στιγμή, για να συμπληρωθεί ο δίσκος. Πρόκειται για συνθέσεις των Τόλη Βοσκόπουλου, Δημήτρη Χριστόπουλου και Σπύρου Παπαβασιλείου αντίστοιχα που είχαν ερμηνεύσει πρώτοι η Μαρινέλλα, ο Κωστής Χρήστου και ο Θάνος Μπρατσιώτης.

Καίτη Χωματά 3 (1969)

Έχοντας ήδη χτίσει ένα σπουδαίο ρεπερτόριο σε πέντε μόλις χρόνια από το 1964 που πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με εκλεκτές συνεργασίες κυρίως με τον Γιάννη Σπανό, αλλά και άλλους νεοκυματικούς δημιουργούς της εποχής, η Καίτη Χωματά ολοκληρώνει τη δεκαετία του '60 και την πρώτη και σημαντικότερη φάση της καριέρας της το 1969 με τον τρίτο κατά σειρά προσωπικό της δίσκο, ενώ στη συνέχεια θα περιοριστεί σε σκόρπιες συμμετοχές σε προσωπικές δουλειές διαφόρων συνθετών, όπως του Νίκου Μαμαγκάκη («Ερωφίλη», 1970), του Γιώργου Κριμιζάκη («Φωτογραφίες», 1971), του Βαγγέλη Πιτσιλαδή («Θαλασσάκι μου», 1972) και του Νίκου Δανίκα («Καφενείον η Ευρυτανία», 1974).

Το 1969 λοιπόν κυκλοφόρησε από τη Lyra το άλμπουμ «Καίτη Χωματά 3» με δώδεκα τραγούδια ανθολογημένα από ηχογραφήσεις για τις 45 στροφές της διετίας 1968-1969. Ο Γιάννης Σπανός υπογράφει τρία από τα τραγούδια του δίσκου, μεταξύ των οποίων το πολυτραγουδισμένο «Η Ελένη στο μπαλκόνι» σε στίχους Κώστα Κωτούλα και η τρυφερή μπαλάντα «Τίποτ' άλλο» σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, τραγούδι που είχε συμπεριληφθεί και στο δίσκο του συνθέτη «Ανθολογία Β» (1968). 

Στο ίδιο άλμπουμ βρίσκουμε και το μαναδικό τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή με τη φωνή της Χωματά («Μα θα ξανάρθεις») από ηχογράφηση του 1968, δυο συνθέσεις του Σπήλιου Μεντή («Ταξιδιώτης της νύχτας», «Την πόρτα σου άφησε ανοιχτή»), τα πανέμορφα «Καραβάκια» του Βασίλη Κουμπή σε στίχους Κώστα Γεωργουσόπουλου, ένα τρυφερό νανούρισμα («Άστρο παλικάρι») των Γιώργου Κοντογιώργου και Άκου Δασκαλόπουλου, το τραγούδι «Σε πήρε απόψε η βροχή» των Γιάννη Γλέζου και Γιάννη Κιούρκα, καθώς και δυο ακόμη τραγούδια σε δεύτερη εκτέλεση, ένα του Μάνου Χατζιδάκι («Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι») κι ένα του Γιάννη Γλέζου («Η Ελένη του Μάη»).

Τα τραγούδια της Καίτης Χωματά (1968)

Συμπληρώνονται σήμερα 16 χρόνια από το θάνατο μιας υπέροχης ερμηνεύτριας, η οποία έλαμψε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 ως μία από τις κορυφαίες φωνές του Νέου Κύματος. Η Καίτη Χωματά (1946-2010) γεννήθηκε στην Αθήνα και μόλις στα 18 της χρόνια έγινε γνωστή στο πανελλήνιο με το πρώτο δισκογραφημένο τραγούδι της που έγραψε για τη φωνή της ο Γιάννης Σπανός, το εμβληματικό και χιλιοτραγουδισμένο «Μια αγάπη για το καλοκαίρι» σε στίχους του Γιώργου Παπαστεφάνου, ένα τραγούδι σταθμός στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου, καθώς θεωρείται η ληξιαρχική πράξη γέννησης του νεοκυματικού ρεύματος υπό της σκέπη της νεοσύστατης τότε δισκογραφικής εταιρείας Lyra του εκδότη Αλέκου Πατσιφά.

Το 1965 η Καίτη Χωματά παρουσίασε τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο «Αποδημίες» με τραγούδια αποκλειστικά του Γιάννη Σπανού, ενώ στη συνέχεια αξιώθηκε να είναι βασική ερμηνεύτρια και στις δυο ποιητικές «Ανθολογίες» του συνθέτη, για να φτάσουμε στο 1968, όταν θα κυκλοφορήσει ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος με τίτλο «Τα τραγούδια της Καίτης Χωματά», στον οποίο θα σταθούμε σήμερα. 

Το άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατρείς μπαλάντες συγκεντρωμένες από υλικό που είχε κυκλοφορήσει ήδη σε δίσκους 45 στροφών κατά την προηγούμενη διετία. Τα υπογράφουν οι συνθέτες: Νίκος Μαμαγκάκης, Γιάννης Σπανός, Χρήστος Λεοντής, Γιώργος Κοντογιώργος, Ηλέκτρα Παπακώστα, Μιχάλης Βιολάρης και ο πρωτοεμφανιζόμενος Βασίλης Δημητρίου. Το εναρκτήριο «Ξημερώνει» του Νίκου Μαμαγκάκη σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου γράφτηκε για την ταινία «Σιλουέτες» (1967) του Κωστή Ζώη, ενώ το τραγούδι «Στον ουρανό είν' ένα αστέρι» του Γιάννη Σπανού σε στίχους του Αλέκου Σακελλάριου πρωτοακούστηκε στην ταινία του τελευταίου «Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι» (1966). Επίσης με το τραγούδι «Για ποιον να τραγουδώ» των Γιώργου Κοντογιώργου και Γιώργου Παπαστεφάνου η Καίτη Χωματά έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το 1966.

Μάνος Χατζιδάκις: Η κλέφτρα του Λονδίνου (1961)

Συμπληρώνονται σήμερα 101 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι (1925-1994) και θα ήταν παράλειψη να μη γίνει έστω και μια φευγαλέα αναφορά στη σημαντική αυτή επέτειο. Κι επειδή πλέον η παρουσίαση του έργου του στις σελίδες του Δισκοβόλου έχει αφήσει ελάχιστες χαραμάδες για κάτι καινούργιο, κατέφυγα σε μια παλιά θεατρική του μουσική που έγραψε τον καιρό που βρισκόταν εκτός Ελλάδας αμέσως μετά τη βράβευσή του με το όσκαρ τραγουδιού για την ταινία «Ποτέ την Κυριακή» του Ζιλ Ντασέν (1960). 

Ήταν μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδος εκείνη για τον μεγάλο συνθέτη, όταν έγραφε ασταμάτητα μουσική για τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, αλλά και άφθονη μουσική για το θέατρο. Είχαν λοιπόν προηγηθεί μεταξύ άλλων οι μουσικές του επενδύσεις για σπουδαία θεατρικά, όπως η «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ και «Το γλυκό πουλί της νιότης» του Τένεσι Ουίλιαμς για το Θέατρο Τέχνης, το «Ρινάλδος και Αρμίδα» βασισμένο στην «Ερωφίλη» του Γεώργιου Χορτάτζη σε μορφή μονόπρακτης όπερας, το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλο για το θίασο Δημήτρη Μυράτ. Την ίδια εποχή λοιπόν του ζήτησε η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός και σκηνοθέτιδα Marie Bell να γράψει τη μουσική για την παράσταση «La voleuse de Londres» (Η κλέφτρα του Λονδίνου) που ανέβηκε στο Theatre du Gymnase του Παρισιού κατά τη σεζόν 1960-1961, μια ρομαντική αστυνομική κωμωδία με υπερρεαλιστικά στοιχεία βασισμένη στο παλιό μυθιστόρημα «Moll Flanders» του Άγγλου συγγραφέα Daniel Defoe. H Μαρί Μπελ ερμήνευσε το ρόλο της πρωταγωνίστριας Παμέλα και τραγούδησε τα τρία τραγούδια που της έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις συνοδευόμενη από χορωδία με μέλη του θιάσου.

Το μικρό αυτό σάουντρακ εκδόθηκε σε δίσκο 45 στροφών extended από τη δισκογραφική εταιρεία Barclay (κωδικός 70359), χωρίς ποτέ να εκδοθεί στην ελληνική αγορά. Περιλαμβάνει τέσσερα θέματα (τρία τραγούδια κι ένα οργανικό φινάλε). Μια οργανική εκδοχή του βασικού τραγουδιού πάντως εντάχθηκε στη νεότερη δισκογραφική έκδοση της Columbia «30 Σπάνιες Ερμηνείες, 1955-1965, αρ.2» (1984).