Σάββατο 12 Αυγούστου 2017

Η Γιοβάννα τραγουδά Μάνο Χατζιδάκι (ανέκδοτη ηχογράφηση)

Μιας και σήμερα συμπληρώνονται 59 ακριβώς χρόνια από τη μέρα που η μάνα μου έφερε στον κόσμο την αφεντιά μου, είπα να σας κάνω ένα δωράκι γενεθλίων! Προέκυψε μέσα από το σκάλισμα των αρχείων μου για τη Γιοβάννα, ψάχνοντας κυρίως για εκείνα τα πρώτα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου που σας παρουσίασα μόλις χθες.
Και ξαφνικά βρέθηκε στα χέρια μου μια ανέκδοτη ηχογράφηση της Γιοβάννας χρονολογούμενη κάπου μεταξύ 1968 και 1971, όπου περιλαμβάνονται δώδεκα κλασικά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι γραμμένα τα περισσότερα στη δεκαετία του '50 και το πρώτο μισό του '60! Μπορεί να έχουν γνωρίσει σπουδαίες και αξεπέραστες ερμηνείες πολλά από αυτά τα τραγούδια, αλλά θα διαπιστώσετε ότι η λιτή και ώριμη προσέγγιση της Γιοβάννας τους δίνει μια συναρπαστική φρεσκάδα και ζωντάνια. Μαζί με τη Γιοβάννα σε κάποια τραγούδια ακούγονται και οι Αδελφοί Τζαβάρα, οι οποίοι τη συνοδεύουν άλλωστε με τις κιθάρες τους, ενώ σε ένα τραγούδι τη συνοδεύει φωνητικά η Μαίρη Δαλάκου. 

Παρασκευή 11 Αυγούστου 2017

Η Γιοβάννα σε 4 τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου (1963)

Το 1962 ήταν η χρονιά που έκανε την εμφάνισή του στην ελληνική μουσική ο Σταύρος Ξαρχάκος κατακτώντας αμέσως μια θέση δίπλα στους δύο Διόσκουρους του τραγουδιού μας, τον Μίκη και τον Μάνο, που ήδη μεσουρανούσαν στο μουσικό στερέωμα. Το ξεκίνημα μάλιστα του νεαρού συνθέτη έδειξε αμέσως και το κύριο εκφραστικό εργαλείο, μέσω του οποίου θα προωθούσε τις υπέροχες μελωδικές του συνθέσεις, δηλαδή τον κινηματογράφο. 
Εκείνη λοιπόν τη χρονιά έγραψε μουσική για δυο ελληνικές ταινίες: Η μία ήταν το "Ταξίδι" του Ντίνου Δημόπουλου. Η άλλη ήταν "Ο τρίτος δρόμος" που σκηνοθέτησε ο Ίων Νταϊφάς. Για τη δεύτερη ταινία ο Ξαρχάκος έγραψε και μερικά τραγούδια σε στίχους του σκηνοθέτη που ερμήνευσε η σπουδαία ερμηνεύτρια του ελαφρού τραγουδιού Γιοβάννα σε μια εποχή που γνώριζε μεγάλη επιτυχία εντός των συνόρων, ενώ παράλληλα ξεκινούσε και την αξιοσημείωτη διεθνή της καριέρα. 
Πρόκειται για τέσσερα πανέμορφα τραγούδια σε ύφος "ελαφρό", τα οποία ηχογραφήθηκαν τον Γενάρη του 1963 και κυκλοφόρησαν στις 45 στροφές. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία σχετικά με τη δισκογραφική παρουσία αυτών των τραγουδιών, αφού εκδόθηκαν σε διπλή μορφή: Τα τραγούδια "Χόρεψαν τ' άσπρα πουλιά" (το πιο δημοφιλές) μαζί με το "Με ρωτάς" κυκλοφόρησαν σε απλό 45άρι, ενώ παράλληλα μπήκαν και σε extended 45άρι, στο οποίο προστέθηκαν και τα άλλα δύο ("Πάρε το δρόμο μας", "Ξέρω μια ματιά"). Μάλιστα αυτό το extended εκδόθηκε με δύο διαφορετικά εξωφυλλάκια! Όλα αυτά βέβαια αφορούν την ιστορία κι ελάχιστη σημασία έχουν πια. Εμείς έχουμε τα ίδια τα τραγούδια που δεν τα έσβησε ο χρόνος και μπορούμε και σήμερα, μετά από 55 χρόνια, να τα χαιρόμαστε!

Πέμπτη 10 Αυγούστου 2017

Athenians of Toronto: Σαν σκοτεινιάζει (1971)

Οι Athenians of Toronto υπήρξαν ένα ενδιαφέρον ελληνικό γκρουπ που δραστηριοποιήθηκε στις αρχές του '70 με έδρα το Τορόντο του Καναδά ερμηνεύοντας δικά τους τραγούδια, αλλά και διασκευάζοντας με το δικό τους τρόπο πολλές διεθνείς επιτυχίες της εποχής. Τραγουδούσαν στα ελληνικά και κινούνταν με την ίδια ευκολία στον διεθνή ήχο, αλλά και στο ελληνικό λαϊκό. Ιδρύθηκαν το 1966 από τα αδέρφια Κώστα και Νίκο Φιλιππαίο, όταν ακόμη βρίσκονταν στα εφηβικά τους χρόνια. Συχνά συνόδευαν γνωστούς Έλληνες τραγουδιστές που βρέθηκαν σε περιοδείες στην Αμερική.
Ο κυριότερος καρπός της πολύχρονης δραστηριότητάς τους ήταν ο δίσκος "Σαν σκοτεινιάζει" που κυκλοφόρησε το 1971 από τη δική τους εταιρία Athenian Record Company. Ο δίσκος περιλαμβάνει δύο φωνητικές και δύο οργανικές συνθέσεις του Κώστα Φιλιππαίου, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια αποτελούν διασκευές διάσημων ξένων χιτ με βαριές υπογραφές, όπως του Santana, των Doors κλπ. Σπάνιος δίσκος που πωλείται σε κάποια site σε εξωφρενική τιμή!

(c) LP | Athenian Record Company | 1971 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: Μάκης

Τετάρτη 9 Αυγούστου 2017

Georges Moustaki: Live (1975)

Ήθελα να επιμείνω λίγο στην Αρλέτα μετά την μεγάλη συγκίνηση που προκάλεσε το άγγελμα του θανάτου της, ειλικρινή - ελπίζω - γιατί δυστυχώς το σύγχρονο ακροατήριο έχει αποστρέψει επιδεικτικά το ενδιαφέρον του από τους πραγματικούς θεράποντες της μουσικής τέχνης προς τα αναλώσιμα και θνησιγενή κατασκευάσματα του αδηφάγου καταναλωτισμού.
Και ιδού ένα απροσδόκητο δώρο από την αγαπημένη μου Βασιλικούλα που μου δίνει αυτή την ευκαιρία. Πρόκειται μάλιστα για ένα δίσκο που συνδυάζει πολλά από τα ονόματα που φιλοξενήθηκαν τελευταία στο Δισκοβόλο. Είναι ένας δίσκος του σπουδαίου Ελληνογάλλου τραγουδοποιού Georges Moustaki, ζωντανά ηχογραφημένος, που εκδόθηκε το 1975 από τη γερμανική Polydor. 
Ωστόσο στο δίσκο περιέχεται και ο Μίκης Θεοδωράκης και η Αρλέτα! Για την ακρίβεια, έχουμε μαζί με τα γνωστά τραγούδια του Moustaki, και τρία ελληνικά, δύο του Μίκη Θεοδωράκη ("Είμαστε δυο", "Ο καημός") κι ένα του Μάνου Χατζιδάκι ("Κυρ Μιχάλης"), ερμηνευμένα στα ελληνικά. Τα δυο τραγούδια του Μίκη τα ερμηνεύουν μαζί ο Μουστακί και η Αρλέτα. Το τραγούδι του Χατζιδάκι το ερμηνεύει εξολοκλήρου η Αρλέτα, η οποία εκείνη τη χρονιά επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο με το σπουδαίο δίσκο του Γιάννη Σπανού "Τρίτη Ανθολογία", ενώ είχε μεσολαβήσει 5/χρονη (αναγκαστική;) σιωπή! 
Σημειώνω πάντως ότι στους τίτλους του δίσκου το τραγούδι του Χατζιδάκι αναφέρεται λανθασμένα ως "Τραγούδι των κύκνων"! 

Τρίτη 8 Αυγούστου 2017

Η Αρλέτα τραγουδά με την κιθάρα της (1966)

Άλλη μια θλιβερή είδηση ήρθε σήμερα να προστεθεί στις σκοτεινές σελίδες αυτού του καλοκαιριού. Έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη της νιότης μας, η υπέροχη ερμηνεύτρια του Νέου Κύματος Αρλέτα στα 72 της χρόνια. Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα πέρασε σοβαρές περιπέτειες με την υγεία της, ώσπου σήμερα ήρθε το οριστικό τέλος. Αν η Βίκυ Μοσχολιού, κατά το χαρακτηρισμό του Μάνου Χατζιδάκι, ήταν το βιολοντσέλο του ελληνικού τραγουδιού, θα τολμούσα να πω ότι η Αρλέτα με οδηγούσε στα ηχοχρώματα των ξύλινων πνευστών. Πιο κοντά στο φαγκότο.
Η Αρλέτα λοιπόν, κατά κόσμον Αργυρώ-Νικολέτα Τσάπρα, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945 και σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Αναδείχθηκε στη σημαντικότερη και διαχρονικότερη ερμηνεύτρια του λεγόμενου "Νέου Κύματος", αν και δεν αποτελεί, νομίζω, το τυπικότερο δείγμα αυτού του μουσικού ρεύματος, καθώς προσωπικά θεωρώ αντιπροσωπευτικότερη τη φωνή της Καίτης Χωματά. 
Το ξεκίνημά της σημειώθηκε το 1966 με το τραγούδι "Μια φορά θυμάμαι" του Γιάννη Σπανού σε στίχους Γιώργου (Παπα)στεφάνου. Ο Σπανός της έγραψε αρκετά και όμορφα τραγούδια εκείνη την πρώτη περίοδο, ενώ παράλληλα η ίδια άρχισε να παρουσιάζει και δικές της συνθέσεις. Ο Σπανός είναι επίσης ο συνθέτης που, μετά την παρακμή του Νέου Κύματος, επανέφερε την Αρλέτα στο προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του '70 με τον σπουδαίο δίσκο "Τρίτη Ανθολογία", μετά τον οποίο ξεκινά η δεύτερη, άκρως ενδιαφέρουσα, καριέρα της Αρλέτας στο ελληνικό τραγούδι που συνεχίστηκε μέχρι σήμερα.
Αυτός εδώ είναι ο πρώτος προσωπικός της δίσκος και φέρει για τίτλο το όνομά της, ενώ για υπότιτλο έχει: "Η Αρλέτα με την κιθάρα της". Στην αρίθμηση των προσωπικών της δίσκων αυτός μπορεί να πάρει τον αριθμό 1, ενώ ακολούθησαν άλλοι τέσσερις μέχρι το 1970 (Αρλέτα 2, Στο ρυθμό του αγέρα, 12+1 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, Έξι μέρες), ένας κάθε χρόνο, και μ' αυτούς ολοκληρώνει τον νεοκυματικό της κύκλο.

Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Βασιλική Λαβίνα: Πες μου (1977)

Η Βασιλική Λαβίνα, σύζυγος του Γιάννη Μαρκόπουλου, υπήρξε μια ακόμη αξιόλογη τραγουδίστρια της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου. Διέθετε θαυμάσια φωνή, αλλά η δισκογραφική της παρουσία υπήρξε μάλλον περιορισμένη. Ξεκίνησε το 1974 με τις "Μαρτυρίες" του Δήμου Μούτση, όπου ερμήνευσε τέσσερα τραγούδια, ενώ την ίδια χρονιά ερμήνευσε κι ένα τραγούδι στους "Ροβινσώνες" του Απόστολου Καλδάρα, πριν συνδέσει αποκλειστικά και οριστικά την πορεία της με τον σπουδαίο συνθέτη-σύζυγό της. 
Το 1977 ηχογράφησε τον πρώτο από τους τρεις όλους κι όλους προσωπικούς της δίσκους με τίτλο "Πες μου". Πρόκειται για έναν λαϊκό δίσκο με δεκατρία τραγούδια γραμμένα για τη φωνή της από δυο παλιούς και καταξιωμένους συνθέτες, τον πολυγραφότατο Μίμη Πλέσσα και τον ολιγογράφο Λίνο Κόκοτο. Με εξαίρεση το πανέμορφο ομότιτλο τραγούδι, τα υπόλοιπα ακούγονται απλώς ευχάριστα, χωρίς να ξεφεύγουν από τη μανιέρα του ελαφρολαϊκού συρμού της εποχής. Δύο τραγούδια υπογράφει ο άγνωστος Φ. Μητρόπουλος. 
Οι στίχοι στα περισσότερα ανήκουν στην παραγωγικότατη Βαρβάρα Τσιμπούλη, αλλά και στο γηραιό Θάνο Σοφό. Αξιοπρόσεκτη ωστόσο είναι και η παρουσία του στιχουργού Κώστα Τριπολίτη με τρία τραγούδια, πολύ μακριά από το ύφος του που παγιώθηκε τα επόμενα χρόνια, στην πρώτη του εδώ δισκογραφική εμφάνιση.

Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Δημήτρης Λάγιος: Του Σολωμού και της Ζάκυνθος (1986)

Ο τόσο πρόωρα χαμένος συνθέτης μας Δημήτρης Λάγιος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 7 Απριλίου του 1952 και πέθανε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου του 1991, σε ηλικία μόλις 39 ετών. Μελέτησε πιάνο, κιθάρα και θεωρητικά με τους συνθέτες Μιχάλη Βούρτση και Δημήτρη Δραγατάκη στο Εθνικό Ωδείο. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές του στην Αμερική στο πανεπιστήμιο του Ιλινόις, στο Σικάγο (1974-78, ανάλυση της μουσικής με καθηγητή τον Ernest Brown), όπου, παράλληλα, άρχισε να ασχολείται και με την έρευνα για το προεπαναστατικό τραγούδι στην Ελλάδα. Στην Αμερική γνώρισε και τη σύζυγο και παντοτινή του σύντροφο, Πέγκυ.
Στην Ελλάδα επέστρεψε οριστικά το 1980 κι επιδόθηκε σε εντατική μουσικολογική δραστηριότητα με επίκεντρο την αγαπημένη του γενέθλια γη. Προς τιμή της μάλιστα ονόμασε και την κόρη του Υακίνθη. Η αγάπη του για τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της πατρίδας του (χρώματα, ήχοι) τον οδήγησαν στην έρευνα, στη μελέτη, στην καταγραφή και στη διδασκαλία έργων της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής, απ' όπου προέκυψαν κάποιες δισκογραφικές δουλειές και η σύσταση του συνόλου καλλιτεχνών «Μουσικό Ασκηταριό», με το οποίο διοργάνωσε «Γιορτές Τέχνης και Λόγου» στη Ζάκυνθο. Επίσης ίδρυσε το «Κάλβειο Κέντρο Μουσικών Μελετών» και το «Κάλβειο Ωδείο». 
Η πρώτη δισκογραφική εμφάνιση του Δημήτρη Λάγιου σημειώθηκε το 1975 με το δίσκο «Τέσσερα Επαναστατικά Τραγούδια του Ρήγα Φεραίου», όπου εμφανίζεται ως ερμηνευτής και ενορχηστρωτής. Ο δίσκος αυτός εκδόθηκε σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και σήμερα πια είναι απολύτως δυσεύρετος. Έτσι ως επίσημη πρώτη δισκογραφική του κατάθεση με δικές του συνθέσεις θεωρείται ο σημαντικός δίσκος «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» (1982) βασισμένος σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη. Το έργο γράφτηκε στο διάστημα 1978-1980, ενώ ίδιος ο ποιητής έδειξε πολύ θερμή διάθεση για τη συγκεκριμένη μελοποίηση.
Από νωρίς ο Λάγιος επιδόθηκε με ιδιαίτερο ζήλο στη μελοποίηση μεγάλων ποιητών. Αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας ήταν μια σειρά αξιόλογα έργα, όπως «Ιδανικοί Αυτόχειρες» (ποίηση Κώστα Καρυωτάκη) και "Ψαλμοί" (ποίηση Δαβίδ). Το 1983 ηχογράφησε δύο λαϊκούς δίσκους, έναν με τη Σωτηρία Μπέλλου με τίτλο «Ο Άη Λαός» (στίχοι Μιχάλη Μπουρμπούλη) κι άλλον έναν με τον Αντώνη Καλογιάννη με τίτλο «Εδώ που γεννηθήκαμε» (στίχοι Φώντα Λάδη). 
Παράλληλα συνέχισε τη μελέτη της επτανησιακής μουσικής, καρπός της οποίας υπήρξε μια σειρά σχετικών έργων, όπως: «Λαϊκά τραγούδια της Ζάκυνθος», «Του Σολωμού και της Ζάκυνθος», «Ζακυνθινές Σερενάδες», «Ζακυνθινή Εκκλησιαστική Παράδοση», «Του μαντολίνου», «Ομιλίες» (λαϊκό θέατρο) και άλλα. Δυστυχώς πολλά από τα έργα αυτά εκδόθηκαν μόνο σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και είναι εξαντλημένα, ενώ κάποια παραμένουν ανέκδοτα.

Παρασκευή 4 Αυγούστου 2017

Διονύσιος Σολωμός: Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Σαν σήμερα, πριν από 152 χρόνια, στις 4 Αυγούστου 1865, επί βασιλιά Γεώργιου του Α' καθιερώθηκε ως Εθνικός Ύμνος του νέου Ελληνικού Κράτους η μελοποίηση των δύο πρώτων στροφών του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του επτανήσιου ποιητή Διονυσίου Σολωμού (1798-1857) από την επίσης επτανήσιο συνθέτη Νικόλαο Μάντζαρο Χαλικιόπουλο (1795-1872). Μάλιστα 100 χρόνια αργότερα ο ίδιος ύμνος καθιερώθηκε και ως Εθνικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Βεβαίως το έργο στο σύνολό του είναι πολύ ευρύτερο, αφού απλώνεται σε 158 τετράστιχες στροφές με πλεκτή ομοιοκαταληξία. Στο έργο η έννοια της Ελευθερίας ταυτίζεται με την ορθόδοξη Ελλάδα σε μια σχέση αδιάσπαστη. Εικόνες από τους ηρωικούς αγώνες των ξεσηκωμένων Ελλήνων του ’21 με συνεχείς αναδρομές στο ένδοξο παρελθόν διατρέχουν όλο το κείμενο: Η αρχαία λάμψη, τα δεινά της μακραίωνης σκλαβιάς, η Τριπολιτσά και το Μεσολόγγι, οι μεγάλες νίκες σε θάλασσα και στεριά, η τραγωδία του εμφυλίου μέσα από τη σπαρακτική έκκληση της Ελευθερίας προς τους Έλληνες για ομόνοια και αδελφοσύνη.
Ο Διονύσιος Σολωμός άρχισε τη σύνθεση του έργου στα 1822 μετά από μια συνάντησή του με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη και το ολοκλήρωσε τον Μάιο του 1823. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1824 στο Μεσολόγγι και κυκλοφόρησε ευρύτερα το 1825. Γνώρισε στη συνέχεια πολυάριθμες ανατυπώσεις, ενώ μεταφράστηκε αμέσως σε πολλές γλώσσες.
Ο μεγάλος Επτανήσιος μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος, συνομήλικος σχεδόν και προσωπικός φίλος του Σολωμού, συνέθεσε ένα μεγαλόπνοο έργο σε μορφή καντάτας για χορωδία και πιάνο. Μάλιστα καταγράφονται δύο διαφορετικές μελοποιήσεις από τον συνθέτη σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Η πρώτη χρονολογείται λίγο μετά την έκδοση του ποιήματος, κάπου στα 1929-30, ενώ η δεύτερη στα 1942-43. Η πρώτη μελοποίηση τελικά επικράτησε κι από αυτήν προέκυψε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας με απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου το 1865.
Το αρχείο που σας παρουσιάζω περιλαμβάνει την πλήρη απαγγελία του έργου διανθισμένη με μικρά μουσικά μοτίβα, όπως εκδόθηκε σε μορφή κασέτας και διανεμήθηκε από τον εκδοτικό οίκο Πατάκη το 1994. Απαγγέλλει ο Αντώνης Αναστασάκης, ο οποίος διαβάζει επίσης και σύντομα σχολιαστικά κείμενα του Ιωάννη Βλαντή.

Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Γιάννης Καλατζής: Ακυκλοφόρητα 45άρια (1968-1973)

Ας επανέλθουμε για λίγο στον πρόσφατα θανόντα σπουδαίο λαϊκό τραγουδιστή Γιάννη Καλατζή, για να συμπληρώσουμε το κενό που απομένει στην προσωπική του δισκογραφία με μια μικρή συλλογή άγνωστων και ακυκλοφόρητων τραγουδιών του, τα οποία δεν έχουν περιληφθεί ποτέ σε κάποια από τις ποικίλες προσωπικές του ανθολογίες που έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς είτε ως επίσημες εκδόσεις της Minos, είτε ως premium εκδόσεις διαφόρων εντύπων.
Πρέπει να θυμίσω βέβαια ότι η Minos μας χάρισε το 1996 μια θαυμάσια ψηφιακή συλλογή σπάνιων τραγουδιών του Γιάννη Καλατζή από τις 45 στροφές, αλλά δυστυχώς δεν προχώρησε στην έκδοση μιας συνέχειας που θα περιλάμβανε και τα υπόλοιπα ανέκδοτα 45άρια του τραγουδιστή, όπως έκανε πλουσιοπάροχα για πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Κι έτσι τώρα εγώ - με προδήλως αλαζονική διάθεση (!!!) - σπεύδω να καλύψω αυτό το κενό με τούτη τη συλλογή!
Έχω μαζέψει λοιπόν 11 τραγούδια, τα περισσότερα σε καθαρά λαϊκό ύφος, γραμμένα από τον Γιώργο Μητσάκη, τον Μπάμπη Μπακάλη και τον Κώστα Καπλάνη, όλα ηχογραφημένα μέσα στο 1968. Μαζί μ' αυτά έχουμε και δυο από τα πρώτα πρώτα τραγούδια του Δήμου Μούτση σε δεύτερη εκτέλεση ("Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα", "Στου Προφήτ' Ηλία"), τα οποία πρώτος είχε ερμηνεύσει ένα χρόνο νωρίτερα ο Σταμάτης Κόκοτας. Έχω συμπεριλάβει επίσης δυο γνωστά τραγούδια ("Όνειρο απατηλό", "Το μηδενικό") του Απόστολου Καλδάρα. Το πρώτο είναι σε δεύτερη εκτέλεση με πρώτο εκτελεστή και πάλι τον Σταμάτη Κόκοτα. Τέλος, έχουμε και το ελάχιστα γνωστό "Λέγοντας και κλαίγοντας" (στην άλλη πλευρά είχε το γνωστό "Ω, τι κόσμος, μπαμπά") του Βασίλη Δημητρίου, όπου συναντούμε το όνομα της Άννας Βίσση για πρώτη φορά (1973) στην ελληνική δισκογραφία.