Σταμάτης Κραουνάκης: Σπεράντζα (1998)

Με το δίσκο Σπεράντζα ο Σταμάτης Κραουνάκης κλείνει πανηγυρικά τον προηγούμενο αιώνα προσφέροντάς μας τον τελευταίο αξιόλογο κύκλο τραγουδιών του, καθώς έκτοτε επιδίδεται με ζήλο σχεδόν αποκλειστικά σε δημιουργίες μετά θεάματος και γράφει σωρηδόν μουσικές για παραστάσεις πάσης φύσεως.

Ο δίσκος είναι ένα μουσικό καλειδοσκόπιο της κραουνάκειας τέχνης, αφού συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που ανέπτυξε ανυπόμονα μέσα στη γόνιμη εικοσαετία που προηγήθηκε με την πληθωρικότατη παραγωγή του. Λαϊκά τραγούδια, χαμηλόφωνεςς μπαλάντες, λάτιν σκοποί, κλασικίζουσες πινελιές και άλλα υλικά συνθέτουν αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό. Η διονυσιακή φύση του συνθέτη αποτυπώνεται εύγλωττα στο χαρακτηριστικό εξώφυλλο και στο υπόλοιπο εικαστικό υλικό της πολύ προσεγμένης έκδοσης. Μαζί του, πιστή πάντα, η Λίνα Νικολακοπούλου, αν και στα περισσότερα τραγούδια οι στίχοι είναι του ίδιου. Το ομότιτλο τραγούδι, που είναι και το καλύτερο, έχει στίχους του Γιώργου Θεοφανόπουλου, υιού Χατζιδάκι. 

Ο συνθέτης σημειώνει χαρακτηριστικά: "Η Σπεράντζα είναι λαϊκά τραγούδια. Το έργο ανήκει σε όσους έχουν ζήσει ή σε όσους θα ανακαλύψουν τη μυθολογία του. Τον ακριβό του κώδικα. Την ελληνικότητα και το μεσογειακό του ταμπεραμέντο. Ακριβά όλα για το λόγο και την αφορμή τους...".

Ο δίσκος έχει και μια επιπλέον αξία για μένα, αφού μου έδωσε την ευκαιρία ...να εμπλουτίσω τη φτωχή δισκοθήκη μου με τις φωνές ενός Σάκη Ρουβά και μιας Κατερίνας Στανίση που συμμετέχουν στην ερμηνεία των τραγουδιών! Ο Κραουνάκης το έχει δηλώσει ρητά ότι δεν έχει καμία προκατάληψη για οτιδήποτε! Βασικός ερμηνευτής του υλικού είναι ο ίδιος και μαζί του η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Κώστας Μακεδόνας. Α, και η σοπράνο Τζούλια Σουγλάκου με τα ξεχωριστά φωνητικά της στο ομώνυμο τραγούδι και στη "Μύγα"! Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζαχαρίου. Νομίζω πως είναι ο πιο προσωπικός δίσκος του Κραουνάκη μέχρι σήμερα.

Σταμάτης Κραουνάκης: Service (1997)

Σε παραγωγή της FM Records και διανομή μέσω του περιοδικού ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε το 1997 το άλμπουμ Service με δεκαέξι συνολικά τραγούδια και οργανικά θέματα του Σταμάτη Κραουνάκη, τα περισσότερα ανέκδοτα μέχρι τότε από την επίσημη δισκογραφία του.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συγκεντρωτική έκδοση που φιλοδοξεί να συμμαζέψει τις σκόρπιες ηχογραφήσεις του συνθέτη από την πλημμυρίδα των σκηνικών του εργασιών κατά το διάστημα 1987-1997, είτε για το θέατρο και τον κινηματογράφο, είτε και για τη μικρή οθόνη. Το ανέκδοτο υλικό, συνολικά δέκα κομμάτια, προέρχεται από τις τηλεοπτικές παραγωγές: "Οδός Ιπποκράτους" (1992), "Ιστορίες για αγρίους" (1993), "Τσάι με Κανέλλη" (1993) και "Το χρώμα του φεγγαριού" (1996). Επίσης από τις θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές: "Ξανά μαζί" (1991), "Τα Χριστούγεννα των Κουπιέλο" (1992), "Δύο μέτρα γης" (1993) και "Πλούτος" (1997).

Ο δίσκος συμπληρώνεται και με κάποια θέματα που εκδόθηκαν και στην επίσημη δισκογραφία του συνθέτη, όπως: "Κόκκινα γυαλιά" από το δίσκο Δεν έχω ιδέα (1989), "Μπάντα στο S.C." από το δίσκο Tennessee (1991), "Lady Stiletto" από το δίσκο Γόβα στιλέτο και την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά (1993), "Το ποντίκι" από το δίσκο Όταν έρχονται οι φίλοι μου (1995), "Libido" και "Χορός των Εϊβαλάδων" από τα Τραγούδια του Καραγκιόζη (1996). Το σύντομο εισαγωγικό θέμα με τίτλο "Σήμα του Σταθμού των Αθηναίων" γράφτηκε κατά παραγγελία του τότε δημάρχου Γιάννη Τζανετάκου για το νεοσύστατο ραδιοφωνικό σταθμό του Δήμου Αθηναίων.

Τα τραγούδια ερμηνεύουν: Σταμάτης Κραουνάκης, Αρλέτα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Κώστας Μακεδόνας, Έλλη Πασπαλά, Αλέξια και ο ηθοποιός Χρήστος Στεργιόγλου που κλέβει την παράσταση με τη θεατρική ερμηνεία του στο σπαρταριστό "Libido".

Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Μακεδόνας: Τι είν' η πατρίδα μας (1992)

Ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του τραγουδιστή Κώστα Μακεδόνα ήρθε ένα χρόνο μετά το άλμπουμ Μόνο μια φορά (1991), με το οποίο μας τον σύστησε ο Σταμάτης Κραουνάκης. Με τη μουσική επιμέλεια πάλι του Σταμάτη Κραουνάκη λοιπόν ετοιμάστηκε το άλμπουμ Τι είν' η πατρίδα μας που κυκλοφόρησε το 1992 από την ΑΚΤΗ παίρνοντας τον τίτλο από το ομώνυμο παλιό ποίημα του Ιωάννη Πολέμη. Ο τίτλος αποδίδει εν πολλοίς και το ετερόκλητο υλικό του δίσκου που μοιάζει σαν ένα μουσικό καλειδοσκόπιο ή ένα πανόραμα του ελληνικού τραγουδιού, όπως διαμορφώθηκε από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 20ου.

Έχουμε λοιπόν μικρά μουσικά δείγματα που διατρέχουν το χρόνο και αποτυπώνουν ενδεικτικά την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού. Παλιότερο όλων το παραδοσιακό "Μια βοσκοπούλα αγάπησα" σε ποίηση του Γεώργιου Ζαλοκώστα πάνω σε μια ιταλική μελωδία του 19ου αιώνα που μεταφέρθηκε στα καθ' ημάς από τον επτανήσιο συνθέτη Παύλο Καρρέρ, αλλά έγινε γνωστό στο πανελλήνιο από μια νεότερη διασκευή του για την ταινία "Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας" που έκανε ο επίσης επτανήσιος Διονύσης Λαυράγκας και ερμήνευσε ο σπουδαίος ερμηνευτής του δημοτικού μας τραγουδιού Δημήτρης Ζάχος. Έχουμε επίσης την άρια "Ψηλά στο μέτωπο" του Θεόφραστου Σακελλαρίδη από την οπερέτα "Βαφτιστικός" (1918), καθώς και τα παραδοσιακά "Ο Γιάννης κι η Παγώνα" που εναρμόνισε ο Κώστας Γιαννίδης για την επιθεώρηση "Σιλουέτα" (1938) και "Άνοιξαν τα δέντρα" από τη Δυτική Μακεδονία.

Ο δίσκος περιέχει επίσης δείγματα από το κλασικό λαϊκό τραγούδι με συνθέσεις των Βασίλη Τσιτσάνη, Απόστολου Χατζηχρήστου, Γιώργου Ζαμπέτα και Γρηγόρη Μπιθικώτση από τους παλιότερους, καθώς και των Γιώργου Ζήκα και Αργύρη Μπακιρτζή από τους νεότερους, μαζί με ένα τραγούδι του Ορφέα Περίδη. Ο ίδιος ο Κραουνάκης υπογράφει δύο καινούργια τραγούδια, το "Πατάρι" σε στίχους του Στρατή Καρρά και το "Θεσσαλονίκη" σε ποίηση του Νίκου Καββαδία, το τελευταίο σε δεύτερη μελοποίηση μετά την εμβληματική πρώτη του Θάνου Μικρούτσικου από το Σταυρό του Νότου (1979).

Όλο το υλικό του δίσκου επεξεργάστηκε μουσικά ο Σταμάτης Κραουνάκης και ενορχήστρωσε ο Νίκος Δανίκας. Εξαιρετικός ο Κώστας Μακεδόνας με θαυμαστή προσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις ενός τόσο ετερόκλητου υλικού. Στις δεύτερες φωνές συμμετέχουν η Άννα Παναγιωτοπούλου, η Λίνα Νικολακοπούλου, η Μαριάνθη Σοντάκη και η Αφεντούλα Ραζέλη.

Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Μακεδόνας: Μόνο μια φορά (1991)

Ο δίσκος Δεν έχω ιδέα (1989) στάθηκε η απαρχή της μακράς συνεργασίας του Σταμάτη Κραουνάκη με τον τραγουδιστή Κώστα Μακεδόνα, της οποίας o πρώτος μεγάλος σταθμός υπήρξε το άλμπουμ Μόνο μια φορά που κυκλοφόρησε το 1991 κι αποτέλεσε και τον πρώτο προσωπικό δίσκο του ερμηνευτή.

Ο δίσκος περιλαμβάνει εννέα συνολικά "λαϊκά τραγούδια για τον Κώστα Μακεδόνα", όπως επισημαίνεται και στο εξώφυλλο κάτω από τον τίτλο. Όλα έχουν μουσική και στίχους του Κραουνάκη, σε μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ο συνθέτης αυτονομείται από τη στενή συνεργάτιδά του Λίνα Νικολακοπούλου και μας δίνει μια δουλειά εξολοκλήρου δική του. 

Τα τραγούδια ακολουθούν τους κλασικούς λαϊκούς δρόμους με την ιδιότυπη μουσική γλώσσα και στιχουργική του Κραουνάκη που κινείται στο ερωτικό πλαίσιο με συνεχείς τάσεις σκανδαλιστικής εξωστρέφειας, όπως το σουξεδάκι του δίσκου "Η Λίζα και η κορνίζα". Το ομώνυμο τραγούδι είναι αυτό που ξεχώρισε αμέσως κι ακούστηκε πολύ, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τα υπόλοιπα, τα οποία στηρίζονται περισσότερο σε γοργούς και πιασάρικους ρυθμούς συνδυασμένους με λεκτικά πυροτεχνήματα προσπαθώντας ν' αποσπάσουν μάλλον εκβιαστικά το ενδιαφέρον του ακροατή. Πάντως ο Μακεδόνας τα υπερασπίζεται φιλότιμα. 

Στα φωνητικά συμμετέχει η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Την ενορχήστρωση μοιράστηκαν ο συνθέτης με τον Νίκο Δανίκα.

Σταμάτης Κραουνάκης: Δεν έχω ιδέα (1989)

Με το δίσκο Δεν έχω ιδέα ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου μας συστήνουν ένα νέο τραγουδιστή, ο οποίος με την πρώτη κιόλας αυτή δουλειά του θα καθιερωθεί ως μια σημαντική καινούργια δύναμη στο χώρο. Πρόκειται για τον Κώστα Μακεδόνα, επί σειρά ετών στενό συνεργάτη του συνθέτη. Το τραγούδι που περισσότερο βοήθησε προς αυτή την κατεύθυνση είναι το ρεμβαστικό "Κόκκινα γυαλιά", ερμηνευμένο από κοινού με τον συνθέτη, ένα από τα ωραιότερα που έγραψε ποτέ ο Κραουνάκης, ο οποίος μάλιστα υπογράφει και τους στίχους.

Ο δίσκος πάντως έχει κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα: Την απροσδόκητη παρουσία της Αρλέτας στη χαμηλόφωνη μπαλάντα "Τι τα θες", της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο αυτοσαρκαστικό "Τραγούδι της Αλίκης" και της Βίκυς Μοσχολιού στο σοφιστικέ τσιφτετέλι "Σήκω παιδί μου" που αποτέλεσε την συνέχεια της παλιότερης συνεργασίας της την με τον συνθέτη, αλλά και τον ενδιάμεσο σταθμό μιας ενδιαφέρουσας συνέχειας. Τον τρυφερό διάλογο του Σταμάτη και της Λίνας στο νοσταλγικό βαλσάκι "Αγάπη μου, λατρεία μου". Το ζεϊμπέκικο "Η βέρα της Ευτυχίας" σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, μελοποιημένης για δεύτερη φορά από τον Κραουνάκη μετά τη διονυσιακή "Μαλάμω" από το Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ (1985). Τέλος, την πετυχημένη συνθετική απόπειρα της Λίνας με το ωραιότατο "Ανεβάσαμε" που ερμηνεύει μάλιστα η ίδια! 

Ο Σταμάτης Κραουνάκης σε μεγάλα κέφια συνεπικουρούμενος άψογα από τη λειτουργική ενορχήστρωση του Νίκου Κούρου. Απολαυστικός δίσκος!

Ο Μανώλης Μητσιάς τραγουδάει Δερβενιώτη και Κραουνάκη (1984)

Μετά τη μεγαλειώδη πορεία του μέσα στη δεκαετία του '70 ο Μανώλης Μητσιάς ανέκοψε σταδιακά ρυθμούς και μέσα σ' ολόκληρη τη δεκαετία του '80 δε μας έδωσε παρά μόνο τρεις αξιόλογους προσωπικούς δίσκους: Στου καιρού τα ρέματα (1982), Εξ αδιαιρέτου (1984) και Χειμωνιάτικος ήλιος (1986). Η κάμψη του ελληνικού τραγουδιού έτσι κι αλλιώς εκείνη την περίοδο δεν μπορούσε να μην επηρεάσει και καλλιτέχνες ενός τόσο υψηλού διαμετρήματος.

Ο δίσκος Εξ αδιαιρέτου, όπως υπαινίσσεται κι ο τίτλος, είναι αποτέλεσμα της συνύπαρξης δύο εντελώς ετερόκλητων δημιουργών ή μάλλον δύο δημιουργικών δίδυμων που έχουν ήδη γράψει μεγάλη ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Το ένα δίδυμο αποτελούν ο λαϊκός συνθέτης Θόδωρος Δερβενιώτης και ο λαϊκός στιχουργός Κώστας Βίρβος, αμφότεροι με μεγάλες περγαμηνές από τη μακρόχρονη θητεία τους στο καθαρό λαϊκό τραγούδι του παρελθόντος. Το άλλο δίδυμο, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου, αποτελούν τις νέες δυνάμεις του χώρου, οι οποίες εκείνη την εποχή βρίσκονταν σε ραγδαία ανοδική πορεία.

Το πρώτο μισό του δίσκου καλύπτεται με έξι λαϊκά τραγούδια των Δερβενιώτη - Βίρβου, από τα οποία προέκυψε η μεγάλη επιτυχία "Σου 'χω έτοιμη συγνώμη", ένα καλογραμμένο ορθόδοξο ζεϊμπέκικο βγαλμένο απ' τον παλιό καλό καιρό. Το υπόλοιπο μέρος του δίσκου περιλαμβάνει επτά τραγούδια των Κραουνάκη - Νικολακοπούλου σε ύφος μπαλάντας, αλλά και με ισχυρές δόσεις λαϊκού χρώματος και ρυθμών. Δύο τραγούδια ξεχώρισαν εδώ, τα αισθαντικά "Ποτέ" και "Επέτειος". Ο Μανώλης Μητσιάς προσαρμόζεται με μεγάλη άνεση και ευκολία στο ετερόκλητο ύφος των τραγουδιών και τα ερμηνεύει υποδειγματικά.

Σταμάτης Κραουνάκης, Τάνια Τσανακλίδου: Μαμά γερνάω (1988)

Ο Σταμάτης Κραουνάκης έχτισε την προσωπική του καριέρα με μια σειρά θαυμάσιων κύκλων τραγουδιών κατά τη δεκαετία του '80 συνεργαζόμενος με κορυφαία ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, όπως η Βίκυ Μοσχολιού, η Χριστιάνα, ο Γιώργος Μαρίνος, ο Μανώλης Μητσιάς, η Δήμητρα Γαλάνη, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και η Τάνια Τσανακλίδου. Μετά το δίσκο Μόνον άντρες (1983) ακολούθησε η συμμετοχή του συνθέτη στον προσωπικό δίσκο του Μανώλη Μητσιά Εξ αδιαιρέτου (1984) και την ίδια χρονιά η συνάντησή του με τη Δήμητρα Γαλάνη που απέφερε τον όμορφο δίσκο Κανονικά. Το 1985 μας έδωσε το άλμπουμ Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη που υπήρξε η πρώτη μεγάλη εμπορική επιτυχία του. 

Κι έτσι φτάνουμε στα 1988 και στο δίσκο Μαμά γερνάω που αποτελεί μία από τις δισκογραφικές κορυφώσεις του συνθέτη. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με ετερόκλητο μουσικό υλικό, όπου συνυπάρχουν τραγούδια εξωστρεφή με διονυσιακούς ρυθμούς, αλλά και γοητευτικές μελωδικές στιγμές που έδωσαν την ευκαιρία στην υπέροχη Τάνια Τσανακλίδου, αποκλειστική ερμηνεύτρια του δίσκου, να μας δώσει μία από τις πλέον εκφραστικές ερμηνευτικές στιγμές της καριέρας της. Η Λίνα Νικολακοπούλου έγραψε τους στίχους επιστρατεύοντας τη γνωστή ευρηματική της θεματολογία, στην οποία ανταποκρίθηκε απόλυτα ο συνθέτης. Το διονυσιακό "Η σουλτάνα η Φωφώ" θυμίζει πολύ το ανάλογης αισθητικής τραγούδι "Μαλάμω" από το Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ. Το ομότιτλο τραγούδι αποτελεί μια ακριβή μελωδική στιγμή, όπου η ερμηνεύτρια καταθέτει μια απόλυτα συγκινητική ερμηνεία, καθώς το τραγούδι πατούσε άμεσα και στα προσωπικά της βιώματα. Το τραγούδι ακούγεται σε διπλή εκτέλεση και μάλιστα στη δεύτερη έχει αποτυπωθεί ο αυθόρμητος λυγμός της ερμηνεύτριας που λίγο καιρό νωρίτερα είχε χάσει τη μητέρα της. Υπέροχες επίσης οι τρυφερές στιγμές "Πάμε κάπου" και "Πάτωμα", αλλά και το δυνατό ζεϊμπέκικο "Οι μοίρες".   

Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Νίκος Κούρος με τη σύμπραξη του συνθέτη, ενώ τον προγραμματισμό στο συνθεσάιζερ έκανε ο Κώστας Χαριτωδιπλωμένος.

Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Μαρίνος: Μόνον άντρες (1983)

Με την είσοδο της δεκαετίας του '80 ξεκινά η πιο γόνιμη φάση της καριέρας του Σταμάτη Κραουνάκη με μια σειρά εξαιρετικών κύκλων τραγουδιών που επέβαλαν άμεσα την παρουσία του στο ελληνικό πεντάγραμμο. Η πρώτη δουλειά ευρείας αποδοχής ήρθε το 1981 με το άλμπουμ Σκουριασμένα χείλια που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού, ενώ την επόμενη χρονιά ήρθε το υπέροχο Σαριμπιντάμ με τη Χριστιάνα. Κι έτσι φτάσαμε στα 1983 και στο δίσκο Μόνο άντρες με αποκλειστικό ερμηνευτή τον Γιώργο Μαρίνο.

Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό και τολμηρό κύκλο τραγουδιών, όπου για πρώτη φορά έχουμε σε πλήρη ανάπτυξη μια θεματολογία τραγουδιών με επίκεντρο την ομοφυλοφιλία, πράγμα που επιθυμούσε διακαώς ο ερμηνευτής κι έκανε πράξη ο νεαρός Κραουνάκης αξιοποιώντας στίχους του Γιώργου Παυριανού, του Γιώργου Ευσταθίου και της Λίνας Νικολακοπούλου, στίχους άλλοτε υπαινικτικούς και μελαγχολικούς κι άλλοτε με μιαν αποκαλυπτική ελευθεροστομία διανθισμένη με λεπτό χιούμορ και υπονομευτική σάτιρα. 

Ο Γιώργος Μαρίνος (γενν. 1939), ηθοποιός, σόουμαν και τραγουδιστής ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '60, είχε στο ενεργητικό του μια σειρά προσωπικών δίσκων από τη δεκαετία του '70 (Μια ζωντανή παράσταση, Ροζ προκηρύξεις, Γιώργος Μαρίνος), ενώ μόλις το 1982 είχε παρουσιάσει την πιο πρόσφατη δουλειά του με τίτλο Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει, για να φτάσουμε έτσι στη συνεργασία του με τον Κραουνάκη που ήταν η πρώτη των δύο καλλιτεχνών, ενώ ακολούθησαν κι άλλες συνεργασίες τα επόμενα χρόνια (Στον αστερισμό της Μέδουσας, Αυτός ο Γιώργος). Ο ερμηνευτής, έχοντας κάνει γνωστή την ιδιαίτερη σεξουαλική του επιλογή, φάνηκε να κινείται με απόλυτη άνεση στο υλικό αυτού του δίσκου και να το διεκπεραιώνει με τον καλύτερο τρόπο και εν γνώσει του ότι θα σοκάριζε το συντηρητικό κοινό της εποχής.

Την ενορχήστρωση του δίσκου έκανε ο Νίκος Δανίκας, παλιός συνεργάτης του Γιώργου Μαρίνου. Ξεχωρίζει το τρυφερό "Ξενοδοχείον Κέκρωψ", αφιερωμένο στις μητέρες των δύο καλλιτεχνών, το οποίο αργότερα ερμήνευσε σε δεύτερη εκτέλεση και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη που το έκανε ευρύτερα γνωστό. 

Σταμάτης Κραουνάκης: Το σπίτι του Αγαμέμνονα (1978)

Λέω σήμερα να περάσουμε σε έναν από τους πιο χαρισματικούς τραγουδοποιούς και συνθέτες της νεότερης γενιάς που ανέδειξε η στείρα δεκαετία του '80, ο οποίος συνεχίζει ακούραστος μέχρι σήμερα να γράφει μουσική και να την παρουσιάζει συχνά ο ίδιος σε ποικίλες μορφές σκηνικών δρώμενων, είτε στη θεατρική σκηνή, είτε και στη μεγάλη οθόνη.

Ο λόγος για τον εβδομηντάρη πια Σταμάτη Καραουνάκη (γενν. 1955). Η πρώτη του δισκογραφική στιγμή ήρθε το 1978 με το τραγούδι "Επεισόδιο" που έγραψε για τον πρώτο προσωπικό δίσκο της Τάνιας Τσανακλίδου Τσάρλυ Τσάπλιν. Την ίδια χρονιά παρουσίασε και τη δική του πρωτόλεια ολοκληρωμένη δουλειά με τίτλο Το σπίτι του Αγαμέμνονα που κυκλοφόρησε από τη Zodiac και είναι ένας κύκλος θεατρικών τραγουδιών που βασίζονται στις ποιητικές συλλογές "Ανάμεσα στα φίδια και στ' αηδόνια" και "Διαφάνεια" του ποιητή Πέτρου Χρονά. Πρόκειται για καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Πέτρου Μελλόπουλου, ιδιοκτήτη της γνωστής σοκολατοποιίας Μέλλο, ο οποίος μας έχει δώσει ήδη σημαντικό λογοτεχνικό έργο (ποίηση, πεζογραφία, παιδική λογοτεχνία).

Αν και πρωτόλεια εργασία ο Κραουνάκης δείχνει από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση τα μουσικά του χαρίσματα που στη συνέχεια θα δώσουν εκλεκτούς καρπούς. Απλές κι ευφάνταστες μελωδίες με στοιχεία ποπ και μπαλάντας ντύνουν λειτουργικά τους στίχους που δείχνουν τη θεατρική τους δομή μέσα από παράδοξους αναχρονισμούς και αναφορές στο μυθικό ήρωα, αλλά και στη φόρμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Το πρωταγωνιστικό ερμηνευτικό ρόλο αποδίδει ο Γιάννης Σαμσιάρης. Στο ρόλο της Κασσάνδρας η Πηνελόπη Πατσούκη και του ψάλτη και φρουρού ο Χρήστος Καρακώστας. Αφηγητής ο Σταμάτης Κραουνάκης. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Νέστωρ Δάνας έχοντας ως βασικό ορχηστρικό εργαλείο το συνθεσάιζερ του Κώστα Γανωσέλλη.

Σημειώνω ότι η πρώτη ψηφιακή έκδοση του δίσκου συνδυάστηκε με το αλμπουμ Το όνειρο του Βασίλη (1980) και γιαυτό κυκλοφόρησε με τον τίτλο Τα δυο πρώτα νούμερα.