Ηλίας Ανδριόπουλος: Εικόνες (1978)

Την ίδια χρονιά που εκδόθηκε ο δίσκος "Κοντσέρτο για Σαντούρι" (1978), εκδόθηκε κι ένας ακόμη δίσκος του Ηλία Ανδριόπουλου με τίτλο "Εικόνες" από την περιθωριακή εταιρία Delta.

Ο δίσκος, παρόλο που πέρασε μάλλον απαρατήρητος, αποτελεί ένα ισχυρό τεκμήριο της ικανότητας του συνθέτη να δημιουργεί όμορφες μελωδίες και πάνω σ' αυτές να χτίζει πολλά από τα γνωστότερα τραγούδια του. 

Εδώ λοιπόν έχουμε ένα εξαιρετικό υλικό με την πρώτη πλευρά του δίσκου να καλύπτεται με οργανικά θέματα, τα οποία είχαν γραφτεί τον προηγούμενο χρόνο, για να ντύσουν μελωδικά το ντοκιμαντέρ του Μανώλη Μαυρομάτη "Τα σπίτια στην παραδοσιακή Ελλάδα". Ο συνθέτης έγραψε έξι πολύ όμορφες μελωδίες με έντονους χρωματισμούς πλημμυρισμένους από το φως του ελληνικού τοπίου (Σαντορίνη, Μάνη, Κεφαλλονιά, Ήπειρος, Μονεμβασιά, Ολυμπία, Λαντζόι, Πήλιο).

Η δεύτερη πλευρά του δίσκου είναι μοιρασμένη σε τρία οργανικά θέματα και τρία τραγούδια. Τα τραγούδια αυτά είναι πασίγνωστα, αλλά τα γνωρίσαμε από κατοπινές εργασίες του συνθέτη. Εδώ λοιπόν ακούμε σε πρώτη εκτέλεση τα υπέροχα "Οι ξένες αγκαλιές" και "Φεύγεις μετανάστης" σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου ερμηνευμένα εξαιρετικά από τον Νίκο Δημητράτο, τα οποία ηχογραφήθηκαν εκ νέου με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη ένα χρόνο αργότερα για το δίσκο "Γράμματα στον Μακρυγιάννη και άλλα λαϊκά". Εδώ επίσης ακούμε από την άγνωστη Γεωργία Βέρδη σε πρώτη εκτέλεση το εξαίσιο "Τραγούδι του Αιγαίου" σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο πάλι η Πρωτοψάλτη ερμήνευσε σε δεύτερη εκτέλεση το 1984 για το δίσκο "Προσανατολισμοί".

Ηλίας Ανδριόπουλος, Αρ. Μόσχος: Κοντσέρτο για σαντούρι (1978)

Ο Ηλίας Ανδριόπουλος ανήκει στην επιγονική γενιά του '70 και ασφαλώς είναι ένας από τους πιο προικισμένους συνθέτες της εποχής του που έχει ήδη χτίσει ένα σπουδαίο έργο τόσο στο πεδίο της απλής τραγουδοποιίας, όσο και στο χώρο της έντεχνης και λόγιας μουσικής.

Η πρώτη δισκογραφική του εργασία εκδόθηκε το 1976 από την Columbia. Ήταν ο δίσκος "Κύκλος Σεφέρη" βασισμένος σε ποίηση του Γιώργου Σεφέρη και είχε ερμηνευτές τον Νίκο Ξυλούρη και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Παρά τα ισχυρά διαπιστευτήρια αυτής της πρωτόλειας εργασίας του στη συνέχεια ο συνθέτης περιπλανήθηκε σε διάφορες περιθωριακές εταιρίες για μια τριετία μέχρι να βρει σταθερή στέγη στη Lyra κι εκεί να καταθέσει το βαρυσήμαντο έργο που μας έδωσε στη συνέχεια (1979-1986).

Θέλω λοιπόν σήμερα να ανοίξω έναν μικρό θεματικό κύκλο αφιερωμένο σ' αυτό το μεταβατικό διάστημα του συνθέτη και ειδικότερα στη διετία 1978-1979, όταν δραστηριοποιήθηκε πολύ στο χώρο των συναυλιών και ηχογράφησε αξιόλογες εργασίες που εκδόθηκαν από διάφορες μικρές δισκογραφικές εταιρίες. 

Πρώτα θα αναφερθώ στο έργο "Κοντσέρτο για σαντούρι και ορχήστρα", μια φιλόδοξη και πειραματική ορχηστρική σύνθεση του Ηλία Ανδριόπουλου, η οποία εκδόθηκε το 1978 από την εταιρία Asterias Records. Το έργο αρχικά παρουσιάστηκε στο πλαίσιο μιας σειράς συναυλιών του συνθέτη στο θέατρο Λυκαβηττού τον Αύγουστο του 1978, πριν ηχογραφηθεί στο στούντιο, όπως το ακούμε στο δίσκο. Περιλαμβάνει μουσικά θέματα που "ζωγραφίζουν" ελεύθερα το ελληνικό τοπίο και δίνουν την ευκαιρία στον μεγάλο λαϊκό σολίστα Αριστείδη Μόσχο να αναδείξει την απαράμιλλη τέχνη του στο σαντούρι. Κάποιες μελωδίες θα τις βρούμε και στους άλλους δίσκους αυτής της περιόδου, ενίοτε με διαφορετικούς τίτλους.

Η τραγουδοποιός Μαρίζα Κωχ: Στον κήπο της Σαπφούς (2006)

Μετά την έκδοση του δίσκου "Διπλή βάρδια" (1992) η Μαρίζα Κωχ αφοσιώθηκε σχεδόν αποστολικά στο παιδικό τραγούδι παρεκκλίνοντας μονάχα για κάποιες φευγαλέες ματιές στη δημοτική μας παράδοση. Θα περάσουν 14 χρόνια, ώσπου να τη δούμε να επιστρέφει στο χώρο του τραγουδιού, όταν μας χάρισε μια ολοκαίνουργια δουλειά και μάλιστα βασισμένη για μια ακόμη φορά στη μελοποίηση ποιημάτων, όπως είχε κάνει το 1977 με τα τραγούδια του Νίκου Καββαδία.

Το 2006 λοιπόν η Μαρίζα παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ με δέκα καινούργια τραγούδια βασισμένα σε ποίηση της Σαπφώς, της μεγαλύτερης γυναίκας ποιήτριας όλων των εποχών! Τίτλος του δίσκου: "Στον κήπο της Σαπφούς".

Είναι αλήθεια ότι η Σαπφώ (περ. 630-580 π.Χ.) υπήρξε πάντα η αγαπημένη των συνθετών μας και είναι πλούσια η ελληνική δισκογραφία με τραγούδια εμπνευσμένα από τα πολύτιμα "σπαράγματα" της ποίησής της. Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε με τον "Μεγάλο Ερωτικό" (1972) του Μάνου Χατζιδάκι, όπου μάλιστα το μελοποιημένο ποίημα ("Κέλομαί σε Γογγύλα") αποδίδεται στην πρωτότυπη αιολική διάλεκτο! Σημαντικοί επίσης μελοποιητικοί σταθμοί της ποιήτριας υπήρξαν οι εργασίες του Μιχάλη Τερζή ("Αρχαία λυρικά", 1982), του Σπύρου Βλασσόπουλου ("Σαπφώ", 1986) και κυρίως της έξοχης Ελληνο-γαλλίδας συνθέτριας Angelique Ionatos ("Sappho de Mytilene", 1991). Ενδιαφέρουσες μελοποιήσεις επίσης μας παρουσίασαν κατά καιρούς και πολλοί άλλοι συνθέτες, όπως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Ανδρέας Αρτέμης, ο Σάκης Παπαδημητρίου, η Νένα Βενετσάνου, οι Άβατον, οι Άνεμος και κυρίως ο μεγάλος συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης.

Η τραγουδοποιός Μαρίζα Κωχ: Διπλή βάρδια (1992/2002)

Τρία χρόνια δισκογραφικής απουσίας μεσολάβησαν από το δίσκο "Εθνική Οδός" (1989), μέχρι να επανέλθει η Μαρίζα Κωχ και πάλι με καινούργια δικά της τραγούδια που εκδόθηκαν το 1992 από τη Minos με τον τίτλο "Διπλή βάρδια",

Ο δίσκος περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, από τα οποία τρία - κατά τη συνήθεια της καλλιτέχνιδας - είχαν αφετηρία από τη δημοτική μας παράδοση ("Άστρο της αυγής", "Σαν πας στα ξένα", "Γιάννη μου") διασκευασμένα κατάλληλα από την ίδια με διάθεση αυτοσχεδιασμού. Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια έχουν δικούς της στίχους και μουσική. Πρόκειται για τραγούδια χαμηλών τόνων, πολύ μελωδικά και όμορφα ενορχηστρωμένα με έντονη χρήση παραδοσιακών οργάνων (ούτι, κλαρίνο, λαούτο). Τα τραγούδια "Ο χρόνος που κυλά" και "Διπλή βάρδια" είναι πανέμορφα και είναι κρίμα που δεν πέρασαν στο κοινό. Η κρυστάλλινη φωνητικά χροιά της Μαρίζας ομορφαίνει έτσι κι αλλιώς τα τραγούδια της, ώστε όλα να ακούγονται πολύ ευχάριστα, έστω κι αν τα ακούει κανείς για πρώτη φορά.

Σημειώνω ότι ο δίσκος επανεκδόθηκε το 2002 υπό την ετικέτα πλέον της εταιρίας Verso, την οποία δημιούργησε η Μαρίζα το 1997, για να στεγάζει εκεί όλη τη δουλειά της και ιδιαίτερα την παιδική της δισκογραφία, στην οποία επιδόθηκε συστηματικά από την ίδια χρονιά και συνεχίζει ακατάπαυστα μέχρι σήμερα.

Η τραγουδοποιός Μαρίζα Κωχ: Εθνική Οδός (1989)

Η πορεία της Μαρίζας Κωχ μέσα στη δεκαετία του '80 οριοθετείται με δύο προσωπικούς της δίσκους στο πεδίο της τραγουδοποιίας. Ξεκίνησε με το δίσκο "Ο καθρέφτης" κι έκλεισε το 1989 με την "Εθνική Οδό".

Πρέπει ωστόσο να διευκρινίσουμε ότι στο μεσοδιάστημα η εξαίρετη καλλιτέχνιδα καταπιάστηκε με τα άλλα μουσικά πεδία που την ενδιέφεραν, δηλαδή το παραδοσιακό και το παιδικό τραγούδι. Το 1981 ηχογράφησε το δίσκο "Στο βάθος κήπος" με διασκευές παλιών λαϊκών τραγουδιών, ενώ το 1982 τα "Παιχνιδοτράγουδα", με τα οποία ολοκληρώθηκε η συνεργασία της με την εταιρία CBS (1977-1982), ενώ ακολούθησε ένα διάστημα αποχής από την άμεση ενεργό δράση, καθώς αναζητούσε νέα δισκογραφική στέγη. Το 1987 επανήλθε με το δίσκο "Τα παράλια" βασισμένο σε παραδοσιακό υλικό, καθώς και με μια πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία με τον συνθέτη Δημήτρη Λάγιο στο δίσκο "Έργα για ορχήστρα νυκτών εγχόρδων".

Το 1989 λοιπόν η Μαρίζα Κωχ ξαναμπαίνει επιτέλους στο στούντιο για τα καινούργια της τραγούδια που εκδόθηκαν σε δίσκο από την εταιρία Sakkaris με τον τίτλο "Εθνική Οδός". Για την ακρίβεια, επρόκειτο για υλικό που κρατούσε στα συρτάρια της από τα προηγούμενα πέντε τουλάχιστον χρόνια, ώσπου της δόθηκε η δυνατότητα να τα ηχογραφήσει στην καινούργια της στέγη. Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα τραγούδια, από τα οποία το τελευταίο ("Ο Καραγκιόζης μανάβης") αποτελεί διασκευή δημοτικού τραγουδιού. Τα υπόλοιπα έχουν μουσική και στίχους της Μαρίζας με εξαίρεση το "Σπασμένος ήρωας" που έχει στίχους του Νίκου Κωνσταντάρα.

Το ομότιτλο τραγούδι ακούστηκε λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα, αλλά γενικά ο δίσκος δεν είχε ιδιαίτερα θερμή υποδοχή από το κοινό και γιαυτό γρήγορα ξεχάστηκε. Το ύφος της Μαρίζας απέχει πολύ από το οικείο ύφος του παρελθόντος, καθώς υιοθετεί πλέον μια πιο δυναμική και ροκ γραμμή στην ενορχήστρωση που επιμελήθηκε ο Γιάννης Σπυρόπουλος (Μπαχ).

Η τραγουδοποιός Μαρίζα Κωχ: Ο καθρέφτης (1980)

Μετά τον εξαιρετικό δίσκο του 1977, με τον οποίο η Μαρίζα Κωχ μας παρουσίασε την πρώτη και άκρως πετυχημένη απόπειρά της στο πεδίο της μελοποιημένης ποίησης, μας αποκάλυψε αμέσως κι ένα διαφορετικό πρόσωπο, με το οποίο στη συνέχεια σχεδόν θα ταυτιστεί με θρησκευτική αφοσίωση συνεχίζοντας μέχρι και σήμερα. Μιλώ βέβαια για το ενδιαφέρον της για το παιδικό τραγούδι που εκφράστηκε με πολυάριθμους παιδικούς δίσκους αρχίζοντας  από το 1978 ("Ένα περιβόλι γεμάτο τραγούδια", "Μια εκδρομή με τη Μαρίζα") και μετατρέποντας αυτό το πεδίο σε έργο ζωής για την ίδια.
Παράλληλα βέβαια δεν εγκατέλειψε ποτέ το αρχικό της ενδιαφέρον για το παραδοσιακό τραγούδι ηχογραφώντας την επόμενη χρονιά το διπλό άλμπουμ "Αιγαίο" (1979). Κι έτσι πλέον βλέπουμε τη Μαρίζα να αρμενίζει σε τριπλό μουσικό πέλαγος (παράδοση, παιδικό τραγούδι, τραγουδοποιία), πάντα φρέσκια και πάντα με ενδιαφέρουσες ιδέες και προτάσεις. 

Η συνέχεια της προσωπικής της συνθετικής δουλειάς ήρθε τρία χρόνια αργότερα, όταν το 1980 κυκλοφόρησε πάλι από τη CBS ο δίσκος της "Ο καθρέφτης" με δέκα καινούργια τραγούδια, από τα οποία τα οκτώ αποτελούν δικές της δημιουργίες σε μουσική και στίχους και φυσικά ερμηνεία. Δυο τραγούδια έχουν παραδοσιακή αφετηρία. Το ένα ("Αχ και να μπορούσα") βασίζεται σε αλβανική παραδοσιακή μελωδία, ενώ το άλλο ("Μακεδονίτικο") προέρχεται από τη δημοτική παράδοση της Μακεδονίας.

Κι αυτός ο δίσκος περιέχει εξαιρετικά τραγούδια που ακούστηκαν πολύ. Ξεχωρίζω ως καλύτερα πέντε απ' αυτά: "Τρακ τακ", "Μ' ένα γαρίφαλο", "Ψηλώνει ο νους", "Η μπαλάντα του καλού τεχνίτη", "Διπλό τραγούδι". Αλλά και τα υπόλοιπα είναι ενδιαφέροντα. Ο τότε σύντροφός της και συνθέτης Γιάννης Γλέζος είναι ο σκιώδης συνεργάτης της σ' αυτή τη δουλειά συμμετέχοντας μάλιστα και στα φωνητικά των τραγουδιών "Μακεδονίτικο", "Σ' το λέω γιατί σ' αγαπώ", "Διπλό τραγούδι".

Η τραγουδοποιός Μαρίζα: Μαρίζα Κωχ (1977)

Η Μαρίζα Κωχ αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού με πολυδιάστατη μουσική δραστηριότητα. Ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '60, ενώ έκανε κι ένα σύντομο πέρασμα από το "Νέο Κύμα" πλάι στον Νίκο Χουλιαρά. Το 1970 ερμήνευσε δυο υπέροχες λαϊκές μπαλάντες του Μάνου Λοΐζου στις "Θαλασσογραφίες". Ακολούθησε το 1972 η ερμηνεία δύο μελοποιημένων ποιημάτων του Κώστα Καρυωτάκη σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, ενώ ήδη είχε ηχογραφήσει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο 33 στροφών με τίτλο "Αραμπάς".
Η πρώτη δισκογραφική της περίοδος (1970-1976) ανήκει στη Minos και χαρακτηρίζεται κυρίως από διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών που ερμήνευσε η ίδια με πολύ φρέσκο τρόπο ακολουθώντας το διεθνές φολκ ρεύμα. Παράλληλα ερμήνευσε και αρκετά τραγούδια σε δεύτερη εκτέλεση (κυρίως του Διονύση Σαββόπουλου), συνεργάστηκε με τον Θανάση Γκαϊφύλλια στην "Ατέλειωτη εκδρομή" του, ενώ άρχισε να δοκιμάζει δειλά δειλά και τις δικές της συνθετικές ικανότητες, ιδιαίτερα στο δίσκο "Άσε με να ταξιδέψω" (1976), όπου πλέον για πρώτη φορά τα δικά της τραγούδια επικρατούν των υπολοίπων.

Από το 1977, όταν πια μετακινείται στην CBS, η Μαρίζα αρχίζει να ηχογραφεί πιο συστηματικά, αν και σε αραιά χρονικά διαστήματα, ολοκληρωμένους κύκλους δικών της συνθέσεων αποκαλύπτοντας ένα αυθεντικό και πηγαίο ταλέντο, ειδικά μάλιστα στην πρώτη της δουλειά στη νέα εταιρία που κυκλοφόρησε το 1977 με τίτλο το όνομά της.
Ο δίσκος "Μαρίζα Κωχ" κατέχει σημαντική θέση στην ελληνική δισκογραφία, κυρίως γιατί είναι η πρώτη συγκροτημένη παρουσίαση μελοποιημένων ποιημάτων του Νίκου Καββαδία (1910-1975), άγνωστου ουσιαστικά μέχρι πρότινος ποιητή στο ελληνικό κοινό με δύο μόλις μελοποιητικές απόπειρες στο παρελθόν, πρώτα από τον Πάνο Σαββόπουλο στο δίσκο "Επεισόδιο" (1971) με τη λογοκριμένη μελοποίηση του ποιήματος "Αρμίδα", αλλά κυρίως από τον Γιάννη Σπανό με το αριστουργηματικό τραγούδι "Ιδανικός κι ανάξιος εραστής" από την "Τρίτη Ανθολογία" (1975), το τραγούδι που ουσιαστικά μας σύστησε έναν "καινούργιο" ποιητή ακριβώς τη χρονιά του θανάτου του, ο οποίος όμως επρόκειτο στη συνέχεια να γίνει ίσως ο δημοφιλέστερος όλων των ομοτέχνων του!

Ο Κώστας Νικολάου μελοποιεί Γεώργιο Βιζυηνό (2016)

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανεξάρτητη ηχογράφηση ήρθε στα χέρια μου πρόσφατα σε μορφή demo ψηφιακού δίσκου που δημιουργήθηκε το 2016 από δύο νέους καλλιτέχνες και ζευγάρι στη ζωή: Τον Κώστα Νικολάου και την Ελένη Πασσά. Οι δυο τους μας συστήνονται ως Ακροβάτες και μας παρουσιάζουν έναν κύκλο μελοποιημένων ποιημάτων του Γεώργιου Βιζυηνού (1849-1896), σημαντικού εκπροσώπου της παλιάς Αθηναϊκής Σχολής, του οποίου αρκετές φορές στο παρελθόν έχουν μελοποιηθεί ποιήματα από συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Νότης Μαυρουδής και ο Νίκος Ξυδάκης.

Τίτλος της εργασίας: "Το δάκρυ της αμπέλου". Περιλαμβάνει δεκατέσσερα μελοποιημένα ποιήματα σε μουσική του Κώστα Νικολάου, τα οποία ερμηνεύει ο ίδιος με την κιθάρα του, ενώ τον συνοδεύει η Ελένη Πασσά. Η μελοποίηση είναι απλή και άκρως μελωδική, αντλώντας την έμπνευσή της από ποικίλα μουσικά ιδιώματα του τόπου μας. 

Δύο από τα μελοποιημένα ποιήματα ("Αποχωρισμός", "Το όνειρο") μας είναι πολύ οικεία από τις υπέροχες μελοποιήσεις που μας είχε χαρίσει πολύ παλιά ο Γιάννης Σπανός στις δύο πρώτες του "Ανθολογίες". Η τωρινή τους εκδοχή αντιμετωπίζει εντελώς αποστασιοποιμένα τα δυο αυτά ποιήματα, χωρίς καμία απολύτως αναφορά στις πρώτες τους μελοποιήσεις. Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό, αν και προσωπικά ξεχώρισα το τραγούδι "Το αποπλανηθέν πτηνόν". 

Μίμης Πλέσσας: Σταθμός 0 (1974)

Επανέρχομαι στον πολυγραφότατο συνθέτη Μίμη Πλέσσα, για να ολοκληρώσω την παρουσίαση της δισκογραφίας του κατά τη δεκαετία του '70 καλύπτοντας μια σημαντική παράλειψη. Πρόκειται για τον κύκλο τραγουδιών "Σταθμός 0" που εκδόθηκε από την Columbia το 1974.

Ο δίσκος αυτός γράφτηκε στον απόηχο της τεράστιας επιτυχίας του περίφημου "Δρόμου" (1969), μιας απλησίαστης ακρώρειας της ελληνικής δισκογραφίας, την οποία ούτε ο ίδιος ο δημιουργός της κατάφερε ποτέ να πλησιάσει. 

Ο δίσκος, όπως είπαμε, κυκλοφόρησε το 1974, τη σημαδιακή χρονιά της μεταπολίτευσης, μέσα στο κλίμα της κυριαρχίας του πολιτικού τραγουδιού. Μοιραία συνέπεια αυτού ήταν να μην ακουστεί σχεδόν καθόλου, παρόλο που δεν είναι τελείως άσχετος με το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού στο ομώνυμο τραγούδι, αλλά και σε κάποια άλλα, υπάρχουν έμμεσες αναφορές στην περίοδο που προηγήθηκε.

Η μουσική του Μίμη Πλέσσα μπορεί να μην είναι το ίδιο εμπνευσμένη σε όλα τα μέρη, ωστόσο υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα αξιόλογα τραγούδια που ακούγονται με πολύ ενδιαφέρον ακόμη και σήμερα. Οι τίτλοι τους: "Σταθμός 0", "Στο μακρύ γιαλό", "Με πανί, κλωστή κι αγάπη", "Γράψε μου δυο λόγια". Ίσως και το "Αν μου δίνανε". Κινούνται κατά βάσιν στο ίδιο μουσικό κλίμα με τα τραγούδια του εξαιρετικού δίσκου "Για μια σταγόνα αλάτι" (1973). Οι στίχοι γράφτηκαν από δύο γυναίκες: Τα εννιά από τη συγγραφέα Σοφία Φίλντιση και τα υπόλοιπα από τη Βεατρίκη Δαλαμάγκα.

Βασική ερμηνεύτρια του δίσκου είναι η υπέροχη Δήμητρα Γαλάνη. Συμμετέχει σε τρία τραγούδια και ο Θέμης Ανδρεάδης, που εκείνη την εποχή έχτιζε την καριέρα του με τα σατιρικά τραγούδια του Γιάννη Λογοθέτη, αν και παράλληλα είχε πολύ αξιόλογες και "σοβαρές" συνεργασίες με πολλούς καταξιωμένους συνθέτες, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Χριστόδουλος Χάλαρης και φυσικά ο Μίμης Πλέσσας.