Γιώργος Μακρής: Πέρα βρέχει (1982)

Ο Γιώργος Μακρής ανήκει σ' εκείνη τη χαρισματική ομάδα τραγουδοποιών που ξεπήδησαν από τους περίφημους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας (1981-82) χάρις στη διορατικότητα και τη συνεχή υποστήριξη του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος βοήθησε ως παραγωγός τους πιο ταλαντούχους από αυτούς να έχουν μια συνέχεια στην ελληνική δισκογραφία. 

Έχουμε αναφερθεί ήδη στις περιπτώσεις του Βασίλη Νικολαΐδη, της Ηδύλης Τσαλίκη και του Σταύρου Παπασταύρου, οπότε σειρά έχει ο Γιώργος Μακρής που έδωσε ισχυρό το στίγμα του στους πρώτους Αγώνες του 1981 με τη σαρκαστική μπαλάντα "Ω, Δέσποινα των λογισμών μου". Η συνέχεια ήρθε την επόμενη χρονιά, όταν παρουσίασε την πρώτη ολοκληρωμένη του δουλειά με τίτλο "Πέρα βρέχει", για να ακολουθήσουν μέχρι το τέλος της δεκαετίας ακόμη δύο προσωπικές δουλειές ("Παραδείγματος χάριν", "Πιο άσχημα από πριν..."), ενώ την επόμενη δεκαετία τον βρίσκουμε πίσω από το σχήμα Zoolixo Λίγο!

Ο δίσκος "Πέρα βρέχει" αποτελεί ουσιαστικά μια διευρυμένη παραλλαγή του τραγουδιού "Ω, Δέσποινα των λογισμών μου" σε επίπεδο μουσικής, στίχων και ερμηνείας. Απλές, ρυθμικές μπαλάντες με κυρίαρχο το ηχόχρωμα της κιθάρας και πολύ λιτή συνοδεία ακουστικών οργάνων, συνιστούν έναν πρωτότυπο ηχητικό μικρόκοσμο που καθιστούν το δημιουργό τους απόλυτα αναγνωρίσιμο. Ο Μάνος Χατζιδάκις ανέλαβε τη διεύθυνση της ορχήστρας πάνω στην αφαιρετική ενορχήστρωση του Τάσου Καρακατσάνη. Το τραγούδι "Γυναίκα" εμφανίζεται και σε οργανική εκδοχή, ενώ το τραγούδι "Βοϊδάγγελοι" βασίζεται σε ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα.

Ηδύλη Τσαλίκη: Αυταπάτη (1983)

Η υπέροχη κυρία Ηδύλη Τσαλίκη πέρασε ως διάττων αστέρας από το ελληνικό τραγούδι: Μας συστήθηκε με δυο υπέροχα τραγούδια και μας χάρισε μία και μοναδική ολοκληρωμένη δουλειά, αφού νωρίτερα είχε καθηλώσει το ακροατήριο των Πρώτων Αγώνων Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας το 1981 με το πανέμορφο τραγούδι "Δικαίωση" πάνω σε ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη, το οποίο και της χάρισε δικαιότατα το πρώτο βραβείο, και λίγο αργότερα, χωρίς ποτέ να γνωρίσει την προσωπική της δικαίωση που τόσο της άξιζε, χάθηκε οριστικά από το προσκήνιο.

Αν θέλαμε λοιπόν να συνοψίσουμε την επίσημη καταγραφή της παρουσίας της Ηδύλης Τσαλίκη στην ελληνική δισκογραφία, πέρα από τα δυο τραγούδια που παρουσίασε στην Κέρκυρα ("Δικαίωση", "Νανούρισμα"), είχε επίσης συμμετοχή στους δίσκους του Λουκά Θάνου "Αναστροφή" (1983) και "Jazzburger" (1984), ενώ ενδιάμεσα παρουσίασε και τον μοναδικό προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Αυταπάτη" που κυκλοφόρησε το 1983 από τη Philips. Αυτά είναι όλα κι όλα!

Ο δίσκος "Αυταπάτη" πάντως μας δίνει ένα πιο ολοκληρωμένο στίγμα των μουσικών χαρακτηριστικών της τραγουδοποιού. Δέκα τραγούδια αυτοσχεδιαστικής και ρυθμικής μορφής με εμφανείς επιρροές από το χώρο της τζαζ  που ενορχήστρωσε η ίδια σε συνεργασία με τον Λουκά Θάνου και τους μουσικούς Μάρκο Αλεξίου (πιάνο, πλήκτρα), Λευτέρη Τζήμα (κρουστά), Λάκη Ζώη (ηλεκτρική κιθάρα), Δημήτρη Ζαφειρέλη (κλασική κιθάρα), Φίλιππο Τσεμπερούλη (σαξόφωνο) και Γιώργο Ζηκογιάννη (μπάσο).

Σταύρος Παπασταύρου: Γιαπωνέζικοι κήποι (1998)

Δώδεκα χρόνια μετά το πετυχημένο "Μίλα μου για μήλα" ο Σταύρος Παπασταύρου επανέρχεται με νέα τραγούδια. Πρόκειται για το άλμπουμ "Γιαπωνέζικοι κήποι" που εκδόθηκε από την Ankh Productions το 1998 με βασικό ερμηνευτή τον νεοφώτιστο τότε Γιώργη Χριστοδούλου.

Με το δίσκο αυτό που αποτελεί και την τελευταία επίσημη δισκογραφική κατάθεσή του ο Παπασταύρου δείχνει την ανήσυχη και αντισυμβατική καλλιτεχνική του φύση και μας προσφέρει ένα μπουκέτο φρέσκα τραγούδια σε ένα ύφος που παίζει με ποικίλα μουσικά ηχοχρώματα μιας σύγχρονης ποπ αισθητικής αρμονικά ταιριαστής με τους στίχους που υπογράφει ο ερμηνευτής.

Ο Γιώργης Χριστοδούλου ερμηνεύει τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου κάνοντας την παρθενική του εμφάνιση στην ελληνική δισκογραφία. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική προσωπικότητα με σπουδές στη δραματική σχολή και αρκετές θεατρικές εμφανίσεις, αλλά και εκλεκτές μουσικές συνεργασίες με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως η Ελένη Καραΐνδρου, ο Νότης Μαυρουδής, ο Νίκος Ξυδάκης, η Δήμητρα Γαλάνη και η Νένα Βενετσάνου. Τα τελευταία χρόνια είναι εγκατεστημένος στη Βαρκελώνη, αλλά συνεχίζει πάντα να δίνει το δικό του παρών στην καλλιτεχνική ζωή του τόπου μας.

Στο δίσκο συμμετέχουν επίσης η Νένα Βενετσάνου, ο Αδάμ Ματθαίος και η ηθοποιός Πέγκυ Σταθακοπούλου ερμηνεύοντας το θεατρικό "Βαλς του Ρωμαίου". Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης.

Σταύρος Παπασταύρου: Μίλα μου για μήλα (1986)

Τέσσερα χρόνια μετά το "Πίσω δωμάτιο" ο τραγουδοποιός Σταύρος Παπασταύρου επανέρχεται με μια καινούργια, εντελώς διαφορετική δουλειά, πιο εξωστρεφή και κεφάτη. Πρόκειται για τον κύκλο θεατρικών παιδικών τραγουδιών "Μίλα μου για μήλα" που εκδόθηκε από τον Σείριο του Μάνου Χατζιδάκι το 1986 βασισμένη στα ευφάνταστα κείμενα του Ευγένιου Τριβιζά, μια σειρά πολύ ευρηματικών κειμένων με έντονο το λογοπαικτικό στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα και με λόγο αιχμηρό και διεισδυτικό, έτσι που τελικά να μην αφορούν μόνο παιδιά μικρής ηλικίας, αλλά παιδιά κάθε ηλικίας!

Ο συνθέτης κατέθεσε απλές και λειτουργικές μελωδίες πετυχαίνοντας να αποδώσει απόλυτα εύστοχα τα μηνύματα των στίχων. Για παράδειγμα, όπως και ο ίδιος επισημαίνει, στο εμβληματικό τραγούδι "Μίλα μου για μήλα" που έδωσε και τον τίτλο σε όλη τη δουλειά, η μουσική ακολουθεί το παιχνίδι των στίχων πάνω στις συλλαβές μι / λα / μη / λα χτίζοντας αντίστοιχα τη μελωδία πάνω στις νότες μι και λα!

Πάντως στίχοι και μουσική δημιουργούν αυθόρμητα στον ακροατή τον αυτονόητο συνειρμό με τα ιστορικά τραγούδια της "Λιλιπούπολης" που είχαν προηγηθεί κατά έξι χρόνια. Είναι και η παρουσία του Μάνου Χατζιδάκι που ενισχύει αυτόν το συνειρμό. Είναι και ο ίδιος ο Σταύρος Παπασταύρου που μνημονεύει τη Λένα Πλάτωνος στο τραγούδι "Το χρυσόψαρο". Είναι φυσικά και οι δυο ερμηνευτές της "Λιλιπούπολης", ο Σπύρος Σακκάς και η Σαβίνα Γιαννάτου, που δίνουν κι εδώ το παρών με την προσθήκη της Κρίστης Στασινοπούλου!

Σταύρος Παπασταύρου: Το πίσω δωμάτιο (1982)

Η συμμετοχή και διάκριση του τραγουδοποιού Σταύρου Παπασταύρου στους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας το 1981 στάθηκε το εφαλτήριο, για να εισέλθει δυναμικά στην ελληνική δισκογραφία. Έτσι φτάσαμε στον κύκλο τραγουδιών "Το πίσω δωμάτιο", την πρώτη επίσημη ολοκληρωμένη του δουλειά, που κυκλοφόρησε από τη Minos το 1982 με παραγωγό τον Μάνο Χατζιδάκι. Τα δυο όμορφα τραγούδια από τους Αγώνες της Κέρκυρας ("Απ' την αρχή", "Θολός καθρέφτης") αποτέλεσαν τη βάση, πάνω στην οποία χτίστηκε το υπόλοιπο υλικό του δίσκου.

Ο συνθέτης καταθέτει με τα τραγούδια του το ισχυρό απόθεμα ευαισθησίας που διακρίνει το ταλέντο του. Δέκα τρυφερές μπαλάντες με θεματικό σημείο αναφοράς την προσωπική μοναξιά μέσα από μικρά αδιέξοδα και μνήμες που αναδεύουν οι απώλειες της καθημερινότητας. Η μουσική ρέει αβίαστα σε μια ατμόσφαιρα υποβλητική με μακρινούς νεοκυματικούς απόηχους και λιτή συνοδεία μιας κιθάρας ή ενός πιάνου και άλλων ακουστικών οργάνων, όπως το λαούτο, το φλάουτο ή το κλαρινέτο. 

Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο ίδιος ο Σταύρος Παπασταύρου με τη σύμπραξη του Τάσου Καρακατσάνη. Τα τραγούδια έκαναν αίσθηση στην εποχή τους και ακούστηκαν αρκετά, ιδιαίτερα από το ραδιόφωνο, ενώ ακόμη και σήμερα, κάπου 40 χρόνια αργότερα, δεν έχουν χάσει τη φρεσκάδα και το ενδιαφέρον τους. Ασφαλώς ένας από τους ξεχωριστούς δίσκους που μας χάρισε η άνυδρη δεκαετία του '80.

Σταύρος Παπασταύρου: Ξάγρυπνη πόλη (1978/1986)

Συχνά έχουμε αναφερθεί στα "παιδιά" του Μάνου Χατζιδάκι, σημαντικούς δηλαδή μουσικούς που έγραψαν βέβαια τη δική τους αυτόνομη ιστορία στην ελληνική μουσική, αλλά ξεκίνησαν ή πορεύτηκαν ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής τους πλάι στον μεγάλο συνθέτη, είτε υπηρετώντας το δικό του έργου, είτε παρουσιάζοντας προσωπικές τους δημιουργίες υπό τη δική του υποστήριξη.

Ευκαιρία λοιπόν να αναφερθούμε σε έναν ακόμη τέτοιο καλλιτέχνη με παρουσία από τις αρχές της δεκαετίας του '70 και με διακριτική πορεία στο ελληνικό τραγούδι, ιδιαίτερα μετά την εμφάνισή του στους ιστορικούς Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας το 1981 που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις. Γιατί ουσιαστικά εκεί πρωτογνωρίσαμε τον Σταύρο Παπασταύρου με δυο όμορφες μπαλάντες ("Απ' την αρχή", "Θολός καθρέφτης"), από τις οποίες η πρώτη βραβεύτηκε κιόλας. 

Αλλά τα πρώτα του βήματα εντοπίζονται στις αρχές του '70, όταν είχε ήδη διεκπεραιώσει τις μουσικές του σπουδές στην αρμονία και το πιάνο με σημαντικούς μάλιστα δασκάλους, όπως ο Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης και ο Αλέξανδρος Αινιάν. Μετά την εμφάνισή του στους Αγώνες της Κέρκυρας άνοιξε ο δρόμος της δισκογραφίας και μέσα στη δεκαετία του '80 μας παρουσίασε τις δυο πρώτες ολοκληρωμένες του δουλειές που άφησαν ένα ισχυρό στίγμα στην εποχή τους. Ήταν οι κύκλοι τραγουδιών "Το πίσω δωμάτιο" (1982) και "Μίλα μου για μήλα" (1985). Ο δεύτερος μάλιστα σηματοδότησε το σταθερό ενδιαφέρον του για το παιδικό τραγούδι, το οποίο υπηρέτησε και συνεχίζει να υπηρετεί με αρκετές δουλειές, λιγότερο στο χώρο της κανονικής δισκογραφίας και περισσότερο στο χώρο της έκδοσης παιδικών βιβλίων με συνοδεία μουσικής.

Ωστόσο, πριν απ' όλα αυτά, σε χρόνο ανύποπτο - ακόμη και για τον ίδιο! - εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '70 και συγκεκριμένα το 1978 κυκλοφόρησε από την εταιρία Seagull σε παραγωγή του Κώστα Γιαννίκου η πρωτόλεια δισκογραφική δουλειά του Σταύρου Παπασταύρου με τίτλο "Ξάγρυπνη πόλη". Το υλικό της δουλειάς αυτής περιλαμβάνει τις πρώτες τραγουδιστικές απόπειρες του τραγουδοποιού που ήταν ήδη ηχογραφημένες αρκετά χρόνια νωρίτερα, ενώ στον ενδιάμεσο χρόνο είχαν παρουσιαστεί σε νεανικά ποπ φεστιβάλ της εποχής, όπου ο Παπασταύρου συμμετείχε με το γκρουπάκι του που το ονόμαζε Παρέα. Η έκδοση του 1978 πραγματοποιήθηκε ερήμην του συνθέτη με πρωτοβουλία του παραγωγού και γιαυτό ο ίδιος δεν την ενέκρινε ποτέ και δεν την υπολογίζει στην επίσημη δισκογραφία του! 

Γιάννης Μαρκόπουλος: Φίλοι που φεύγουν (1991)

Με το ξεκίνημα της δεκαετίας του '90 ο Γιάννης Μαρκόπουλος, πάντα εμπνευσμένος και ανήσυχος, μας χαρίζει έναν σπουδαίο κύκλο μελοποιημένης ποίησης με τίτλο "Φίλοι που φεύγουν", ο οποίος κυκλοφόρησε το 1991 από την ΕΜΙ Columbia. 

Το έργο βασίζεται κυρίως σε μελοποιημένα ποιήματα του σημαντικού μεταπολεμικού μας ποιητή Νίκου Καρούζου (1926-1990), ενός δημιουργού με ξεχωριστό ποιητικό έργο που συνδυάζει τις θεμελιώδεις έννοιες του έρωτα και του θανάτου με τις θρησκευτικές του ανησυχίες. Από τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου τα οκτώ είναι γραμμένα πάνω σε δική του ποίηση, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το εξαιρετικό "Όσο κρατήσει η ζωή" με την καίρια ερμηνεία του Μανώλη Μητσιά, αν και γνωστότερο μάλλον έγινε με μια δεύτερη εκτέλεση από τη Χαρούλα Αλεξίου.

Περιλαμβάνονται επίσης και τρία ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005) με γνωστότερο το "Φίλοι που φεύγουν", το οποίο έδωσε και τον τίτλο στο δίσκο, ποίημα που επίσης μας έγινε γνωστό πρώτα από τη μελοποίηση της Angelique Ionatos στο δίσκο "I palami sou..." (1979) κι αμέσως μετά από το δίσκο "Η αγάπη είναι ο φόβος" (1980) του Μιχάλη Γρηγορίου. Υπάρχει επίσης κι ένα μελοποιημένο ποίημα του υπερρεαλιστή ποιητή της γενιάς του '30 Ανδρέα Εμπειρίκου (1901-1975) με τίτλο "Κρηπίδωμα".

Η μουσική του συνθέτη προσαρμόζεται πειστικά πάνω στον ποιητικό λόγο και καταφέρνει να αναδείξει τις κρυμμένες του επισημάνσεις μέσα από μελωδικά ή ρυθμικά σχήματα που δε φαίνονται διατεθειμένα να περιοριστούν σε απλές λαϊκές φόρμες, αλλά επεκτείνονται με φυσικότητα και προς λόγιες κατευθύνσεις με τραγούδια οπερατικού ύφους. Γιαυτό και επιστρατεύτηκαν ερμηνευτές που καλύπτουν όλο αυτό το ερμηνευτικό φάσμα, όπως ο μεγάλος λαϊκός ερμηνευτής Μανώλης Μητσιάς, αλλά και η Βασιλική Λαβίνα ή οι Ο.Ρ.Α. και ο ίδιος ο συνθέτης, αλλά και ο τενόρος Κωνσταντίνος Παλιατσάρας μαζί με το Χορωδιακό Εργαστήρι της Μουσικής.

Γιάννης Μαρκόπουλος: Τολμηρή επικοινωνία (1987)

Με το έργο "Τολμηρή Επικοινωνία" ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος επιχειρεί έναν απολογισμό της συνολικής μουσικής του πορείας ρίχνοντας ταυτόχρονα μια συνοπτική ματιά στο ευρύτερο φάσμα του ελληνικού τραγουδιού. Θα το λέγαμε ένα μουσικό πανόραμα, ένα ηχητικό καλειδοσκόπιο, όπου συνυπάρχουν πολλά ετερόκλητα μουσικά πράγματα ενοποιημένα από τη νεωτεριστική ενορχηστρωτική γραμμή που υιοθετεί εδώ ο συνθέτης.

Πράγματι, όπως το υπαινίσσεται και ο τίτλος, στο δίσκο βρίσκουμε ένα εκτεταμένο "δειγματολόγιο" της συνθετικής διαδρομής του Γιάννη Μαρκόπουλου με τραγούδια που καλύπτουν το χρονικό ορίζοντα μιας εικοσιπενταετίας (από τις αρχές του '60), ενώ υπάρχουν και αρκετές πρωτότυπες συνθέσεις. Τα ηχοχρώματα που χαρακτηρίζουν την ορχήστρα έχουν έντονο το ηλεκτρικό στοιχείο, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις φλερτάρουν ακόμη και με το ροκ. Κάποια τραγούδια εμφανίζονται μεταμορφωμένα και ανανεωμένα, ενώ άλλα υφίστανται μιαν αδικαιολόγητη αποδόμηση. 

Ο Μαρκόπουλος δείχνει να έχει αφήσει οριστικά πίσω του τη μεγαλόστομη διακήρυξή του για επιστροφή στις ρίζες και στην παράδοση. Σαν να θέλει όμως να μας "ξεγελάσει" για τις προθέσεις του, προσθέτει στο τελευταίο μέρος του πρώτου δίσκου μια σουίτα από νησιώτικα τραγούδια, ομολογουμένως σε εξαιρετικές ερμηνείες, τα οποία "μουντζουρώνει" ανελέητα ένα εκνευριστικό ηλεκτρονικό ηχητικό εφέ που τα διαπερνά!

Αλλά καλύτερα να σταθούμε στα θετικά στοιχεία του δίσκου. Και δεν λίγα αυτά. Είτε σε κάποιες επανεκτελέσεις, όπως το αριστουργηματικό "Όχι δεν πρέπει" που δίνεται σε νέα εκδοχή με παρέμβλητους στίχους του Γιώργου Χρονά από το ποίημά του "Σκηνή της αφίξεως στη Γένοβα". Είτε σε νέες συνθέσεις που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, όπως: "Ηλεκτρικός Θησέας", "Γαλανή ζωγραφιά", "Στο Πολυτεχνείο" και "Μικρός Επίλογος" σε ποίηση Δημήτρη Βάρου, αλλά κυρίως η έξοχη "Εαρινή Συμφωνία" του Γιάννη Ρίτσου σε μια σπουδαία μελοποίηση αλλά και ερμηνεία. Επίσης το εντυπωσιακό "Παπαντόπ, ντοπ, ντοπ" του Μήτσου Κασόλα με παρέμβλητους στίχους του Δημήτρη Βάρου από το ποίημά του "Γραμμή ανοιχτή".

Για την ερμηνεία του πολυμορφικού αυτού υλικού επιστρατεύτηκε μια πλειάδα ερμηνευτών, παλιότερων και πιο νέων: Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Παύλος Σιδηρόπουλος, Βασιλική Λαβίνα, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Μαρία Φωτίου, Ρούλα Μανισάνου, Νίκος Ανδρουλάκης, Άγγελος Διονυσίου, Αφοί Κονιτόπουλοι και Γιάννης Μαρκόπουλος.

Στα θετικά του δίσκου θα πρέπει να πιστωθεί και η εξαιρετική ηχογράφηση του έργου. Ήχος κρυστάλλινος που καθιστά απολαυστικό το όλο ακρόαμα.

Γιάννης Μαρκόπουλος: Κοντσέρτο για Λύρα, Μουσική για τον Θεοτοκόπουλο (1988)

Ο πολυσύνθετη μουσική προσωπικότητα του Γιάννη Μαρκόπουλου δεν αποτελεί έκπληξη που απλώθηκε σε όλα τα μουσικά πεδία, από τις απλές φόρμες του τραγουδιού ή τις πιο απαιτητικές διαδικασίες της κινηματογραφικής και θεατρικής γραφής μέχρι τις φόρμες της συμφωνικής μουσικής. Ήδη το πρωτόλειο έργο του "Θησέας" στα πρώτα δημιουργικά του βήματα έδειχνε τις προχωρημένες φιλοδοξίες του συνθέτη, ο οποίος άλλωστε ολοκληρώνοντας τον πρώτο συνθετικό του κύκλο, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '60, αποφάσισε να διευρύνει και να εμβαθύνει τις μουσικές του γνώσεις.

Στα τέλη λοιπόν της δεκαετίας του '80, μετά από την κατάθεση ενός βαρυσήμαντου έργου στη φόρμα του κύκλου τραγουδιών, αποφασίζει να υλοποιήσει τις πιο φιλόδοξες μουσικές του ανησυχίες γράφοντας ένα δικό του κοντσέρτο για το αγαπημένο του όργανο, την κρητική λύρα. Τίτλος του έργου: Κοντσέρτο-Ραψωδία για Λύρα και Ορχήστρα, έργο σε τριμερή μορφή, χωρίς όμως την κλασική διαδοχή αργού και γοργού μέρους που γνωρίζουμε από την τυποποιημένη φόρμα του δυτικού κοντσέρτου, αλλά με μια διαδοχή μερών με κλιμακούμενη ένταση που καταλήγει σε ένα διονυσιακό presto!

Το έργο γράφτηκε το καλοκαίρι του 1987 και παίχτηκε ζωντανά στο Λυκαβηττό, στο Ηρώδειο και στου Φεστιβάλ Ηρακλείου. Σολίστ ο σταθερός συνεργάτης του συνθέτη από την προηγούμενη δεκαετία και σπουδαίος λυράρης Χαράλαμπος Γαργανουράκης συνοδευόμενος από την ορχήστρα Παλίντονος Αρμονία.

Μαζί με το έργο αυτό ο δίσκος που κυκλοφόρησε το 1988 περιλαμβάνει και μέρη της υπέροχης Μουσικής για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο που συνέθεσε ο Γιάννης Μαρκόπουλος με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ σε έξι τηλεοπτικά επεισόδια για τη ζωή του μεγάλου Κρητικού ζωγράφου της Αναγέννησης, του El Greco, που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Χαρωνίτης. Η έμπνευση του συνθέτη καταφεύγει στην ανάπλαση της μουσικής ατμόσφαιρας εκείνης της εποχής που αποδίδεται με χαρακτηριστικά χορευτικά μοτίβα και ηχοχρώματα τονισμένα με χρήση τσέμπαλου, λαούτου, βιόλας ντ' αμόρε και φλάουτου. Περιλαμβάνονται έξι ορχηστρικά θέματα, από τα οποία το πρώτο μέρος ("Χάνδακας") νομίζω πως είναι ένα αυθεντικό μουσικό διαμάντι. 

Το έργο προλογίζει ο ίδιος ο συνθέτης ερμηνεύοντας το μελοποιημένο ποίημα "Ήλιε παίζεις μαζί μου" του Γιώργου Σεφέρη από τα "Τρία κρυφά ποιήματα". Ερμηνεύει το Εργαστήρι Παλιάς Μουσικής υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.