Σκηνική δισκογραφία | Γιάννης Σπανός: Στο καλντερίμι (1970/1994)

Το 1962 στο Θέατρο Πορεία είχε ανέβει η ιστορική παράσταση "Τα κόκκινα φανάρια" σε σκηνοθεσία Αλέξη Δαμιανού βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού και πλημμυρισμένη από την υπέροχη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Η μεγάλη επιτυχία της παράστασης οδήγησε την επόμενη χρονιά στο γύρισμα της θρυλικής ταινίας του Βασίλη Γεωργιάδη που έφτασε ως το κατώφλι των βραβείων όσκαρ και ανέδειξε τα διαχρονικά αριστουργήματα του Σταύρου Ξαρχάκου "Άπονη ζωή" και "Φτωχολογιά" που αποτελούν και το πρώτο στιχουργικό φανέρωμα του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Αρκετά χρόνια αργότερα ο Αλέκος Γαλανός ζήτησε από τον Γιάννη Σπανό, ευρισκόμενο τότε ακόμη στο Παρίσι, να αναλάβει τη μουσική επένδυση μιας νέας εκδοχής του έργου σε μορφή μιούζικαλ με τον τίτλο "Στο καλντερίμι" που τελικά ανέβηκε στο Θέατρο Περοκέ το καλοκαίρι του 1970. Η συνεργασία αυτή αποδείχθηκε άκρως επιτυχής, έστω κι αν δεν έφτασε ποτέ το επίπεδο της παλιάς θεατρικής παράστασης. Ο Σπανός, γράφοντας τη μουσική και τα τραγούδια της μουσικής αυτής παράστασης, δεν είχε καν υπόψιν του τη μουσική του Ξαρχάκου κι έτσι προέκυψε ένα εντελώς καινούργιο και διαφορετικό αποτέλεσμα, άκρως ενδιαφέρον ωστόσο με πολλά ωραία οργανικά θέματα και κάμποσα τραγούδια, όλα σε στίχους του συγγραφέα. Τα ερμήνευσαν σημαντικοί ανερχόμενοι τραγουδιστές της εποχής, όπως η Δήμητρα Γαλάνη, η Μαρία Δημητριάδη και η Αλέκα Μαβίλη, αλλά και ηθοποιοί της παράστασης, όπως η Ελένη Χαλκούση, η Άννα Φόνσου και ο Χρήστος Νέγκας.

Όλο το μουσικό υλικό  της παράστασης παρέμεινε ανέκδοτο για πολλά χρόνια, ώσπου εκδόθηκε σε ψηφιακή μορφή το 1994 από την εταιρεία Ανατολή με την επιμέλεια του γνωστού ραδιοφωνικού παραγωγού και στιχουργού Κώστα Κωτούλα.

Σκηνική δισκογραφία | Γιώργος Χατζηνάσιος: Το αγκίστρι (1977)

Η ταινία "Το αγκίστρι" είναι μια ερωτική (στα όρια του σοφτ πορνό) έγχρωμη παραγωγή του 1976 σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του παραγωγού Κλέαρχου Κονιτσιώτη με ένα μικτό καστ αποτελούμενο από Έλληνες και ξένους ηθοποιούς, όπως οι: Μπάρμπαρα Μπισέ, Γκίντερ Στολ, Μπομπ Μπίλινγκ, Σοφία Ρούμπου, Γιώργος Κυρίτσης και Ντίνος Καρύδης.

Παρά τη μετριότατη ποιότητα της ταινίας ο Γιώργος Χατζηνάσιος έγραψε ένα πολύ αξιόλογο soundtrack με πρωτότυπα οργανικά θέματα, ενώ ακούγονται φευγαλέα και κάποια τραγούδια από τον κύκλο τραγουδιών "Διαδρομή" (1973).

Το soundtrack είναι από τα λίγα που κυκλοφόρησαν σε δίσκο μαζί με την ταινία και μάλιστα σε διεθνή διανομή από την πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία Philips. Το βινύλιο με τον καιρό έγινε εξαιρετικά δυσεύρετο και περιζήτητο, ώσπου συμπεριλήφθηκε σε ψηφιακή έκδοση "Μουσική για εικόνα" του 1997 μαζί με τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά "Μυστικοί αρραβώνες".

Γιώργος Χατζηνάσιος: Σ' αγαπώ (1971/1992)

Η ταινία "Σ' αγαπώ" της Finos Film γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία το 1971, τη χρονιά της πρώτης της προβολής, με 393.137 συνολικά εισιτήρια καταλαμβάνοντας τη 2η θέση από τις εγχώριες παραγωγές της χρονιάς. Λίγο αργότερα, μέσα στην ίδια χρονιά, είχε παιχτεί και η ταινία "Η Αλίκη δικτάτωρ" που όμως είχε μικρότερη εμπορική απήχηση. 

Κοινό στοιχείο και των δύο ταινιών η παρουσία στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο απόγειο της δημοτικότητάς της, έχοντας ήδη περάσει στη μετά Παπαμιχαήλ εποχή και λίγο πριν εγκαταλείψει τη μεγάλη οθόνη, για να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στις μεγάλες θεατρικές παραγωγές. Δεύτερο κοινό στοιχείο των δύο ταινιών ο σκηνοθέτης Τάκης Βουγιουκλάκης, αδελφός της μεγάλης σταρ. Στην ταινία έλαβαν μέρος και οι ηθοποιοί: Άγγελος Αντωνόπουλος, Νίκος Γαλανός, Μπέττυ Αρβανίτη, Σπύρος Καλογήρου και Νότης Περγιάλης. Σκηνοθέτης ο αδελφός της Τάκης Βουγιουκλάκης. 

Το τρίτο κοινό στοιχείο ήταν η παρουσία του συνθέτη Γιώργου Χατζηνάσιου στη μουσική τους επένδυση, σε μια εποχή που ο πολυγραφότατος συνθέτης έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα στην ελληνική μουσική και δισκογραφία. Οργανικά θέματα με συμφωνικές πινελιές που χρωματίζουν χαρακτηριστικές στιγμές της ταινίας μαζί με δυο τραγούδια, το ένα χορωδιακό στην έναρξη της ταινίας κι ένα ακόμη σε ποπ ρυθμό ("Άσπρο περιστέρι σ' αγαπώ") σε στίχους Πάνου Κοντέλη που ερμηνεύει η Αλίκη. Το θέμα του κομματιού "Αναμνήσεις" αργότερα απέκτησε στίχους από τη Λίνα Νικολακοπούλου κι έγινε το τραγούδι "Μ' αυτόν τον έρωτα" που ερμήνευσε η Δήμητρα Γαλάνη στο δίσκο "Παιχνίδι για δύο" (1986).

Το soundtrack της ταινίας παρέμεινε για χρόνια ανέκδοτο και πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 χάρις στη φροντίδα του δραστήριου ηθοποιού και παραγωγού Μάκη Δελαπόρτα.

Σκηνική δισκογραφία | Λοΐζος-Χατζηνάσιος: Η Αλίκη δικτάτωρ (1972/1991)

Η ταινία "Η Αλίκη Δικτάτωρ", παρά τον τολμηρό της τίτλο, γυρίστηκε στα χρόνια της χουντικής επταετίας κι έκοψε κοντά στις 300.000 εισιτήρια στην πρώτη της προβολή τη σεζόν 1971-72. Πρόκειται για μια φαντασμαγορική έγχρωμη παραγωγή της Finos Film σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη με απόλυτη πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη πλαισιωμένη από καλούς ηθοποιούς, όπως ο Νίκος Γαλανός, ο Νίκος Ρίζος, ο Λαυρέντης Διανέλλος, η Καίτη Λαμπροπούλου, η Άννα Βαγενά και πολλοί άλλοι. 

Η πρωτοτυπία της ταινίας εντοπίζεται στη μουσική της, καθώς εδώ βρέθηκαν δύο συνθέτες να μοιράζονται τη μουσική επιμέλεια. Ο Μάνος Λοΐζος έγραψε μόνο τα τραγούδια που βασίζονται σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ενώ ο Γιώργος Χατζηνάσιος συνέθεσε τα ορχηστρικά μέρη που υπογραμμίζουν τη δράση της ταινίας. Τα τραγούδια ερμηνεύει φυσικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη συνοδευόμενη από παιδική χορωδία. Το τραγούδι "Ο μικρός δικτάτωρ" περιέχεται σε διπλή εκτέλεση με τον Λαυρέντη Διανέλλο να ερμηνεύει τη δεύτερη επανάληψη, ενώ άλλο ένα χαριτωμένο τραγουδάκι ("Είμαι μια πεταλουδίτσα") ερμηνεύει η Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Ένα από τα τραγούδια είναι και το τρυφερό "Πόσο σ' αγαπώ" που πολλά χρόνια αργότερα το αγαπήσαμε με τη φωνή της Δώρας Σιτζάνη με ελαφρά παραλλαγμένους στίχους στο δίσκο "Για μια μέρα ζωής" (1980). 

Το soundtrack αυτό δεν κυκλοφόρησε την εποχή της προβολής της ταινίας, αλλά μόλις το 1991 σε επιμέλεια Μάκη Δελαπόρτα.

Μάνος Λοΐζος: Ευδοκία (1971)

Ο αγαπημένος τραγουδοποιός Μάνος Λοΐζος καταπιάστηκε περιστασιακά και με τον ελληνικό κινηματογράφο είτε γράφοντας εξολοκλήρου μουσική και τραγούδια, είτε συμμετέχοντας με μεμονωμένα τραγούδια του. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τραγούδια του γραμμένα για κάποια ταινία ή πρωτοακουσμένα στη μεγάλη οθόνη με άλλους ερμηνευτές στη συνέχεια πέρασαν στην επίσημη δισκογραφία κι έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Όπως και να το κάνουμε και όσο "επιλήψιμη" θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τη συμμετοχή συχνά σε ταινίες ασήμαντες ή και χυδαίου περιεχομένου, αυτός ήταν ένας βασικός τρόπος βιοπορισμού πολλών παλιότερων δημιουργών, μιας και οι απολαβές τους από τις δισκογραφικές εταιρίες ήταν κατά κανόνα ισχνές.

Το 1965 λοιπόν έχουμε την πρώτη συμμετοχή του Λοΐζου στον ελληνικό κινηματογράφο με την ταινία "Μπετόβεν και μπουζούκι" του Ορέστη Λάσκου. Ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στις ταινίες "Αγάπη που δε σβήνει ο χρόνος" του Γιώργου Ζερβουλάκου και "Επιχείρησις Δούρειος Ίππος" του Τρέντυ Ρουμανά σε σενάριο Θανάση Βαλτινού. Το 1967 έγραψε μουσική για την "Τρούμπα '67" του Γρηγόρη Γρηγορίου, ενώ το 1969 για τις ταινίες του Ντίνου Δημόπουλου "Λεβεντόπαιδο" και τη "Νεράιδα και το παλικάρι". Το 1971 για τις "Διακοπές στην Κύπρο μας" του Ορέστη Λάσκου, την "Ιδιωτική μου ζωή" και "Πρόκληση" του Όμηρου Ευστρατιάδη και την "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού. Το 1972 έγραψε τραγούδια για την ταινία "Η Αλίκη δικτάτωρ" του Τάκη Βουγιουκλάκη, ενώ το 1975 συμμετείχε στην ταινία-ντοκουμέντο "Τα τραγούδια της φωτιάς" του Νίκου Κούνδουρου.

Απ' όλες αυτές τις κινηματογραφικές παρουσίες του η πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Μάνου Λοΐζου καταγράφεται στην κλασική ταινία "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού, μια οριακή στιγμή στη διαμόρφωση και εξέλιξη του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Το soundtrack έχει εξ ολοκλήρου ορχηστρική μουσική με ελάχιστους φωνητικούς βοκαλισμούς και σκόρπιες φράσεις από τους διαλόγους. Τη φωνή της επώνυμης ηρωίδας ντουμπλάρει η Ελένη Ροδά, ενώ ακούγονται και οι φωνές του Μάνου Λοΐζου (στην "Προσευχή"), του Χρήστου Τσάγκα και του Αλέξη Δαμιανού. Συμμετέχει επίσης Στρατιωτική Μπάντα και χορωδία. Από τα θέματα του soundtrack ξεχωρίζει το εμβληματικό "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" και το "Τσιφτετέλι", τα οποία σε νέα ενορχήστρωση αποτελούν κομμάτια του δίσκου "Να 'χαμε, τι να 'χαμε" (1972), όπου μάλιστα το δεύτερο απέκτησε και στίχους κι έγινε ο πασίγνωστος "Κουταλιανός".

Ο "άλλος" Μικρούτσικος: Η επιστροφή της Ελένης (1999)

Ολοκληρώνουμε αυτό το αφιέρωμα στη λόγια πλευρά του συνθέτη Θάνου Μικρούτσικου με μια μεγάλη δημιουργία που κλείνει θριαμβευτικά τη δεκαετία '90, αν και φυσικά ο δημιουργός δε σταμάτησε εκεί, αλλά μέχρι το τέλος του βίου του συνέχισε να συνθέτει έργα σ' αυτό το πεδίο, παράλληλα με το ευρύτερης αποδοχής λαϊκό του έργο.

Τον Ιανουάριο λοιπόν του 1999 παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η μονόπρακτη όπερα "Η επιστροφή της Ελένης", σύνθεση σε τρεις ενότητες μοιρασμένες σε έξι συνολικά σκηνές με θέμα τον αρχετυπικό μύθο της ωραίας Ελένης, όπως μας τον παραδίδουν οι αρχαίοι μύθοι, η ευριπίδεια εκδοχή και η νεοτερική ποιητική ματιά του Γιάννη Ρίτσου. Το έργο διερευνά την εσωτερική αναζήτηση ταυτότητας της ηρωίδας μέσα από τις πολλαπλές εκδοχές της προσωπικής της περιπέτειας που ισορροπεί μεταξύ ανθρώπινης και θεϊκής διάστασης. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τον τότε πρόεδρο του Μεγάρου Μουσικής Χρήστο Λαμπράκη, βασισμένο εν πολλοίς στο ποιητικό κείμενο του Γιάννη Ρίτσου, με την παρέμβαση του συνθέτη στη διαμόρφωση της πλοκής. Η πρώτη γραφή του έργου είχε παρουσιαστεί το 1993, πριν πάρει το 1999 την οριστική του μορφή, με την οποία παρουσιάστηκε στο ΜΜΑ, αλλά και σε ξένες πόλεις (Μονπελιέ, Φλωρεντία).

Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο, από τις σπάνιες ελληνικές δημιουργίες στο πεδίο της όπερας με διεθνή απήχηση και διανομή. Την παράσταση σκηνοθέτησε και χορογράφησε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου. Η μεσόφωνος Pamela Pantos έχει επωμιστεί τον επώνυμο ρόλο, ενώ συμμετέχουν επίσης σημαντικοί Έλληνες και ξένοι λυρικοί ερμηνευτές, όπως: Τάσης Χριστογιαννόπουλος (βαρύτονος), Μάτα Κατσούλη (σοπράνο), Τζούλια Σουγλάκου (σοπράνο), Χριστόφορος Σταμπόγλης (βαθύφωνος), Δημήτρης Καβράκος (βαθύφωνος), Αντώνης Κορωναίος, Γιάννης Χριστόπουλος και άλλοι.

Στην ερμηνεία του έργου συμμετέχει επίσης η Χορωδία της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Αντώνη Κοντογεωργίου, ενώ παίζει η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής που διευθύνει ο Αλέξανδρος Μυράτ. Συμμετέχουν επίσης οι σολίστ: Νίκος Γκίνος (κλαρινέτο), Βίκυ Στυλιανού (πιάνο) και Δημήτρης Πάτρας (βιολοντσέλο).

Ο "άλλος" Μικρούτσικος: Slow Motion, Guitar Concerto, The Hell of a Season (1998)

Εδώ έχουμε έναν ακόμη λόγιο δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου που αναδεικνύει τις αρετές του στην καθαρή συμφωνική γραφή μέσα από τρία σημαντικά έργα, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, γραμμένα για διαφορετικές αφορμές και ηχογραφημένα ζωντανά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τα έργα:

1. Slow Motion (Αργή Κίνηση), σύνθεση του 1990 για ορχήστρα εγχόρδων. Έργο που θυμίζει έντονα το αριστουργηματικό "Cantus in memoriam Benjamin Britten" του Εσθονού συνθέτη Arvo Part. Ερμηνεύει η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ.

2. Κοντσέρτο για Κιθάρα και Ορχήστρα, σύνθεση του 1992 που γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας από το Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας της Λιέγης και αναπτύσσεται στην τυπική μορφή των τριών μερών, χωρίς ειδική επισήμανση κάθε μέρους. Ο αξιόλογος Έλληνας κιθαριστής Κώστας Κοτσιώλης είναι ο σολίστ, ενώ την Ορχήστρα της Κόρντοβα διευθύνει ο σημαντικός Κουβανός συνθέτης, κιθαριστής και μαέστρος Leo Brouwer.

3. The Hell of a Season (Η Κόλαση μιας Εποχής), σύνθεση του 1989, μια εξαιρετική συμφωνική τοιχογραφία του Θάνου Μικρούτσικου που γράφτηκε για τη 200η επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης. Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αρμενίας διευθύνει ο Loris Tjeknavorian.

Ο "άλλος" Μικρούτσικος: For Sax & Strings & Love & Dreams (1998)

Ο συγκεκριμένος δίσκος περιλαμβάνει τρία σημαντικά έργα του Θάνου Μικρούτσικου που ανήκουν καθαρά στην κατηγορία της λόγιας μουσικής. Πρόκειται για τα έργα:

i. For Sax & Strings & Love & Dreams, έργο για σαξόφωνο και έγχορδα.

ii. Warna για σοπράνο, κρουστά, πλήκτρα και έγχορδα.

iii. Irreproachable Death (Ανεπίληπτος θάνατος) για φωνή και σεξτέτο πνευστών.

Τα τρία αυτά έργα ηχογραφήθηκαν στο υπερσύγχρονο κέντρο ηχοληψίας του Μεγάρου Μουσικής, όπου γίνονται όλες οι ηχογραφήσεις της Καμεράτας, συνήθως με έργα Ελλήνων συνθετών. Η παρούσα ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 1996-1997.

Τα δύο πρώτα έργα, ηχογραφημένα τον Ιούλιο του 1997, εκτελούνται από τη σπουδαία Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ. Στο πρώτο έργο, που γράφτηκε το 1996, σολίστ στο σαξόφωνο είναι ο Θεόδωρος Κερκέζος. Το δεύτερο έργο ("Warna") αποδίδεται στα γαλλικά και βασίζεται σε κείμενα του Βέλγου Paul Willems, του οποίου επίσης ήταν τα κείμενα στο έργο του συνθέτη "Νύχτα με σκιές χρωματιστές" (1987). Σολίστ η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου (στα γαλλικά). Το έργο είναι παλιότερο, αφού γράφτηκε το 1984 και αναθεωρήθηκε το 1996 για την παρούσα ηχογράφηση. Εξαιρετικά φωνητικά και μελωδίες σε ύφος μπαρόκ στοιχειοθετούν ένα μικρό αριστούργημα, που περιμένει τη δικαιωματική του αναγνώριση από τους μουσικόφιλους. Προσέξτε ιδιαίτερα το υπέροχο θέμα του πέμπτου μέρους ("J' habiterai la ville...").

Το τρίτο έργο, γραμμένο στα 1996, έχει ελληνικό τίτλο "Ο ανεπίληπτος θάνατος" και βασίζεται σε ποίηση του Άγγελου Σικελιανού (1884-1951). Ερμηνεύει και πάλι η Σόνια Θεοδωρίδου, αυτή τη φορά στην ελληνική γλώσσα, συνοδευόμενη από ένα υπέροχο σεξτέτο πνευστών (το προνομιακό σχήμα του συνθέτη) υπό τη διεύθυνση του έμπειρου Νίκου Τσούχλου. Η ηχογράφηση του έργου πραγματοποιήθηκε στο ΜΜΑ τον Ιούλιο του 1996.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε στη διεθνή αγορά από την αξιόλογη ιταλική δισκογραφική εταιρία AGORA, στον κατάλογο της οποίας έχουν συμπεριληφθεί τα τελευταία χρόνια αρκετά έργα Ελλήνων συνθετών.

Ο "άλλος" Μικρούτσικος: Music for Two (1992)

Άλλος ένας εξαιρετικός δίσκος με υλικό από την "άλλη" όψη της μουσικής προσωπικότητας του Θάνου Μικρούτσικου. Ο τίτλος του, "Music for Two" (Μουσική για Δύο, που θυμίζει τον τίτλο "Όπερα για Έναν"), προσδιορίζει άμεσα τη μορφολογική δομή αυτών των συνθέσεων, καθώς πρόκειται για τρία έργα μουσικής δωματίου προορισμένα για δύο, διαφορετικούς κάθε φορά, ερμηνευτές (όργανα ή φωνή). Στη μουσική τους ουσία πρόκειται για συνθέσεις που αναπτύσσονται με τους αυστηρούς κανόνες της λόγιας μουσικής στη φόρμα του duo, δηλαδή της σονάτας για δύο όργανα, ενώ ταυτόχρονα υιοθετούν και αυτοσχεδιαστικά στοιχεία που αντλούνται από τη δεξαμενή της jazz μουσικής.

Ο δίσκος περιλαμβάνει τα εξής έργα:

α) Ντούο για βιολί και πιάνο, έργο γραμμένο το 1990 με πρώτους ερμηνευτές τον Δημήτρη Βράσκο στο βιολί και τη Νέλλη Σεμιτέκολο στο πιάνο. Αντιγράφω από το εσώφυλλο της έκδοσης: "...Στο έργο συνυπάρχουν διαφορετικά μουσικά στοιχεία, τα οποία δημιουργούν όμως ένα ομοιογενές και εξαιρετικά δραματικό σύνολο, τόσο από μουσικής πλευράς όσο και από εννοιολογικής. Μπορούμε να φανταστούμε ότι η «Μουσική για δύο» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καθολική ερωτική εικόνα, όπου συνυπάρχουν με την ίδια ένταση, η ταύτιση και η απώθηση, η σύγκρουση και η ένωση, το βύθισμα και η ανύψωση, ο διαρκής διάλογος του αρσενικού και του θηλυκού".

β) Εικόνες για μέτζο σοπράνο και φλάουτο, ένας ασυνήθιστος συνδυασμός που γράφτηκε το 1984 και προέκυψε από το βασικό υλικό της μουσικής για το ποιητικό έργο του Paul Claudel «La Cantate a trios voix» (Καντάτα για τρεις φωνές). Όπως διαβάζουμε στο ένθετο, το έργο παρουσιάστηκε από το Nouveau Theatre de Belgique (Νέο Θέατρο του Βελγίου) και το σκηνοθέτη Henri Ronse (όπως και το έργο "Νύχτα με σκιές χρωματιστές" που αναφέραμε χθες) σε μια μικτή θεατρική-μουσική παράσταση για πέντε ερμηνευτές (τρεις ηθοποιούς, μία μεσόφωνο κι έναν φλαουτίστα). Στο διάστημα 1984-1989 το έργο παίχτηκε επανειλημμένα σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις (Βρυξέλλες, Λυών, Γενεύη, Λωζάνη κ.ά.) με μέτζο-σοπράνο τις Lucienne Van Deyck, Lieve Jansen και Judith Vindevogel και φλαουτίστες τους Johan Rycken και Marc Grauwels. Στην παρούσα ηχογράφηση το έργο ερμηνεύεται από τη Lieve Jansen και τον Johan Rycken. Παρά τη βαθιά θρησκευτικότητα που χαρακτηρίζει το κείμενο του Κλοντέλ, το έργο ουσιαστικά κυριαρχείται από το ερωτικό συναίσθημα. Ακόμη και η επίκληση "Mon Dieu" στην πραγματικότητα έχει πάρει χαρακτήρα ερωτικής επίκλησης!

γ) Ντούο για άλτο σαξόφωνο και ηλεκτρικό μπάσο, σύνθεση του 1985, που αρχικά εκδόθηκε το 1986 ως μέρος του αναλογικού δίσκου "Duo for Alto Sax & Electric Bass-Opera for One", για τον οποίο έχουμε ήδη μιλήσει. Το έργο συμπεριλήφθηκε επίσης και στο δίσκο "Music Stories" (2003). Σολίστες ο David Lynch και ο Γιώργος Φακανάς.