Τραγουδοποιοί του '90 - Διονύσης Τσακνής: Ή ταν ή επί τας (1993)

Ιδιαίτερα παραγωγικός τραγουδοποιός ο Διονύσης Τσακνής, σε όλη τη δεκαετία του '90 δεν έπαψε να έχει τακτική δισκογραφική παρουσία ανελλιπώς κάθε χρόνο! Μετά τον πετυχημένο "Αλήτη καιρό" (1991) ήρθε ένας προσωπικός δίσκος για τον Γιώργο Κατσάρη ("Ο μπαλαμός", 1992) βασισμένος στο τηλεοπτικό "Τραγούδι των γύφτων", ενώ το 1993 μας έδωσε την επόμενη προσωπική του δουλειά με τίτλο "Ή ταν ή επί τας".

Πρόκειται για έναν τυπικό του ύφους του κύκλο ροκ τραγουδιών που φανερώνει την συνεχή ωρίμανση του δημιουργού με αποκρυσταλλωμένα τα χαρακτηριστικά της ροκ γραφής του διανθισμένης με ευαίσθητες μπαλάντες και στιχουργική σύγχρονου προβληματισμού με μια επίμονη πεσιμιστική διάθεση. Ξεχωρίζουν κάποια τραγούδια, όπως τα: "Οι ασκοί του Αιόλου", "Ή ταν ή επί τας", "Τόσo δα μικρό", καθώς και το τρυφερό "Αστεράκι" αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του. Πολύ ενδιαφέρουσα η επανεκτέλεση του κλασικού τραγουδιού "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον" με τη φωνή του ίδιου αυτή τη φορά και με διαφορετική ενορχήστρωση που πατάει διακριτικά στα χωράφια της λόγιας μουσικής με την όμορφη συμφωνική εισαγωγή του. Μάλιστα το θέμα του μεγάλου αυτού τραγουδιού δίνεται στο φινάλε και σε οργανική παραλλαγή με διαλεκτική συνύπαρξη της συμφωνικής και ροκ οργανικής συνοδείας! Άλλωστε οι συμφωνικές ανησυχίες του Τσακνή θα γίνουν πιο ξεκάθαρες σε μεταγενέστερες δουλειές του, όπως στη ζωντανή ηχογράφηση "Παίζοντας με δυο ορχήστρες" (2000).

Πάντως το τραγούδι που ακούστηκε περισσότερο από το δίσκο ήταν το "Φορέας" με τη συμμετοχή του Λάκη Λαζόπουλου, ένα τραγούδι που ακούστηκε και στην πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά "Δέκα μικροί Μήτσοι". Σημειώνω επίσης ότι στο δίσκο κάνει και την πρώτη στιχουργική του εμφάνιση ο Οδυσσέας Ιωάννου με το "Τραγούδι για φίλους". Στα φωνητικά συμμετέχουν επίσης ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Κώστας Θωμαΐδης και ο Γιώργος Δημητριάδης. Την ενορχήστρωση αυτή τη φορά επιμελήθηκε ο Μιχάλης Μουστάκης (πρώην μέλος των Φατμέ και στη συνέχεια των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω) με τη σύμπραξη του Δημήτρη Μπαρμπαγάλα.

Τραγουδοποιοί του '90 - Διονύσης Τσακνής: Αλήτης καιρός (1991)

Με το δίσκο "Αλήτης Καιρός" ο Διονύσης Τσακνής μπαίνει δυναμικά στη γόνιμη δεκαετία του '90 ως ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της γενιάς του, σε μια δεκαετία που ανέδειξε μια εντυπωσιακή φουρνιά νέων δημιουργών (Μάλαμας, Παπακωνσταντίνου, Ζούδιαρης, Περίδης κ.ά.), μέσω των οποίων το ελληνικό τραγούδι γνώρισε μια καινούργια άνθιση. 

Πρόκειται για ένα δυνατό ροκ δίσκο με δέκα καινούργια τραγούδια, όλα σε δική του μουσική και στίχους, ενώ στην ερμηνεία συμμετέχουν μαζί του και η Δήμητρα Γαλάνη ("Mass Media"), ο Γιώργος Νταλάρας ("Νοέμβρης '91") και η Ελένη Τσαλιγοπούλου ("Μόνος σαν όμηρος"). Το εναρκτήριο τραγούδι ("Ρωγμές") ακούστηκε πολύ, ενώ την πιο δυνατή στιγμή του δίσκου αποτελεί το βιωματικό "Νοέμβρης '91" αφιερωμένo στη 17η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Όμορφες και οι τρυφερές μπαλάντες "Σε βλέπω να γελάς", "Διαδρομή" και "Μόνος σαν όμηρος". 

Την ενορχήστρωση και πάλι επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζηκογιάννης, ενώ πρέπει να επισημάνω ότι στην ψηφιακή του έκδοση ο δίσκος κυκλοφόρησε εμπλουτισμένος με οκτώ από τα δέκα τραγούδια του δίσκου "Φταίνε τα τραγούδια" (1989).  

Ταγουδοποιοί του '90 - Διονύσης Τσακνής: Φώτα, παρακαλώ! (1990)

Από τα πρώτα κιόλας μουσικά του φανερώματα ο Διονύσης Τσακνής έδειξε πως δεν είναι μόνο ένας πολύ ταλαντούχος τραγουδοποιός, αλλά ένας ολοκληρωμένος συνθέτης, καθώς το ενδιαφέρον του συχνά επεκτείνεται και σε άλλους συγγενικούς χώρους, όπως το θέατρο και η τηλεόραση. Το πρώιμο ενδιαφέρον του για τα πεδία αυτά καλύπτει ο δίσκος "Φώτα, παρακαλώ!" που κυκλοφόρησε το 1990 από την ΑΚΤΗ και αποτελεί το πρώτο δείγμα της άλλης πλευράς του δημιουργού, η οποία τα επόμενα χρόνια θα μας χαρίσει πολλές ακόμη ενδιαφέρουσες προτάσεις ("Το τελευταίο αντίο", "Business στα Βαλκάνια", "Χωρικά ύδατα" "Δούρειος ίππος", "Γαλάζιο φόρεμα" κ.ά.).

Ο δίσκος λοιπόν "Φώτα, παρακαλώ!" είναι πολυσυλλεκτικός και περιλαμβάνει υλικό γραμμένο για τις τηλεοπτικές σειρές "Το μπουρίνι" (1986), "Τα καημένα (1987), "Η παρέλαση" (1988-89) και "Το φάντασμα" (1988-89), καθώς και για τη θεατρική παράσταση "Σάββατο - Κυριακή" του ΚΘΒΕ (1989). Λόγω της χρηστικής του λειτουργίας για εντελώς διαφορετικές παραγωγές το συγκεκριμένο υλικό εύλογο είναι να έχει ετερόκλητο χαρακτήρα. Εδώ περιέχεται το υπέροχο "Τραγούδι των γύφτων" με τον Γιώργο Κατσάρη, πάνω στο οποίο χτίστηκε το υλικό ολόκληρου του μεταγενέστερου δίσκου "Ο μπαλαμός" (1992), η χαριτωμένη "Ταραντέλα" με την Τάνια Τσανακλίδου και τον Κώστα Θωμαΐδη, το τρυφερό "Τραγούδι της Έλενας" με την ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου, καθώς και άλλα ωραία τραγούδια, συχνά σε καθαρόαιμο λαϊκό ύφος, με τις φωνές του Mανώλη Μητσιά, της Ελένης Δήμου, της Γιάννας Κατσαγιώργη, ακόμη και της Πίτσας Παπαδοπούλου!

Τραγουδοποιοί του '90 - Διονύσης Τσακνής: Φταίνε τα τραγούδια (1989)

Ο Διονύσης Τσακνής (γενν. 1954) ξεκίνησε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 και πορεύτηκε παράλληλα με τους πρώιμους τραγουδοποιούς της εποχής (Βαγγέλης Γερμανός, Νίκος Πορτοκάλογλου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Αδελφοί Κατσιμίχα) παρουσιάζοντας ήδη το 1983 το πρωτόλειο "Η μπαλάντα του ταξιδιώτη" και λίγο αργότερα το δεύτερο προσωπικό του δίσκο ("Το τρίτο μάτι", 1987), ενώ συγχρόνως είχε αρχίσει να επεκτείνει τα μουσικά του ενδιαφέροντα και σε άλλα πεδία και κυρίως στο χώρο του θεάτρου με αξιόλογες μουσικές επενδύσεις που αργότερα θα περάσουν και στη δισκογραφία.

Ωστόσο η καταξίωση του δημιουργού ουσιαστικά ήρθε στη δεκαετία του '90 με αφετηρία τον κύκλο τραγουδιών "Φταίνε τα τραγούδια" που κυκλοφόρησε το 1989, ένα πολύ ενδιαφέρον ροκ άλμπουμ με δέκα τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του, ερμηνευμένα επίσης από τον ίδιο και ενορχηστρωμένα από τον Γιώργο Ζηκογιάννη. 

Είναι ο δίσκος που ανέδειξε δυο εξαιρετικές στιγμές που με σιγουριά μπορούμε να πούμε πως σφυρηλάτησαν σε πολύ στέρεες βάσεις το όνομα του ανερχόμενου τραγουδοποιού της επαρχίας, μιας και ο Τσακνής μέχρι εκείνη την εποχή ακόμη επέμενε να διαμένει στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Καρδίτσα, πριν αποφασίσει στις αρχές του '90 να εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα. Το ένα τραγούδι είναι αυτό που έδωσε και τον τίτλο στο δίσκο ("Φταίνε τα τραγούδια"), μια μελαγχολική κι ευαίσθητη ροκ μπαλάντα, και το άλλο είναι το εμβληματικό "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον", το κορυφαίο τραγούδι όλης της καριέρας του με τους εύστοχους και αιχμηρούς στίχους που στηλιτεύουν ανελέητα τον κυνικό πολιτικό ρεαλισμό. Το τραγούδι μάλιστα σφραγίστηκε από την ακαταμάχητη ερμηνεία των αδελφών Κατσιμίχα.

Να επισημάνω ότι δυο τραγούδια του δίσκου δεν έχουν στίχους του Τσακνή. Στο "Θα γυρίσω θεατής" οι στίχοι ανήκουν στον αδελφό του Νίκο Τσακνή και "Στο βάθος κάποιου δρόμου" οι στίχοι γράφτηκαν από τον Αντώνη Παπαϊωάννου. Το τραγούδι "Παράσταση για δύο" στηρίζεται σε παραδοσιακή ιρλανδέζικη μελωδία.

Στάμος Σέμσης: Γενναίοι έρωτες (1997)

Δυο χρόνια μετά την πετυχημένη πρώτη συνάντηση του συνθέτη Στάμου Σέμση με τον έμπειρο στιχουργό Μιχάλη Μπουρμπούλη στο δίσκο "Στην Ελλάδα κάνει κρύο" (1995) οι δυο δημιουργοί επανέρχονται με φρέσκο υλικό κι ένα καινούργιο λαϊκό δίσκο με όμορφα τραγούδια σαν ...γλυκό του κουταλιού! 

Ο δίσκος έχει τον τίτλο "Γενναίοι έρωτες" και βασική ερμηνεύτρια την εξαίρετη Μελίνα Κανά, η οποία εκείνη την εποχή είχε καθιερωθεί στην πρώτη γραμμή των νέων ερμηνευτών μέσα από τις ξεχωριστές συνεργασίες της με τον Νίκο Μαμαγκάκη, τον Νίκο Ξυδάκη, τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. 

Ο συνθέτης εδώ δείχνει να εμβαθύνει πιο αποτελεσματικά στον καθαρό λαϊκό ήχο παράλληλα με τη μελωδική του ευχέρεια πετυχαίνοντας σωστές ισορροπίες μεταξύ της πηγαίας του μελωδικότητας και του ρυθμού. Έτσι προκύπτουν όμορφα τραγούδια με πιο ξεχωριστά τα "Είσαι γλυκό του κουταλιού", "Τέσσερα φιλιά", "Ένα πλοίο η Ρεβέκκα" και - το αγαπημένο μου - "Τα φώτα στο διάστημα", ενώ ακούστηκε πολύ και το "Αχ, να περάσει ο πυρετός". 

Δίπλα στη Μελίνα Κανά και ιδιαίτερα στις πιο καθαρές λαϊκές στιγμές του δίσκου ο νέος Θεσσαλονικιός τραγουδιστής Ανδρέας Καρακότας που λίγο νωρίτερα μας είχαν συστήσει ο Απόστολος Καλδάρας και ο Μάνος Χατζιδάκις. Συμμετέχει επίσης η Τερέζα Δανέζη απαγγέλλοντας στίχους του Μπουρμπούλη στο στοχαστικό κομμάτι του φινάλε με τις δεξιοτεχνικές πινελιές της βιόλας που παίζει ο συνθέτης.

Στάμος Σέμσης: Στην Ελλάδα κάνει κρύο (1995)

Μετά την ατυχή λαϊκή προσπάθεια του Στάμου Σέμση με το δίσκο "Ναδίρ" (1991) ακολούθησε μια δεύτερη ολοκληρωμένη συνεργασία με την Έλλη Πασπαλά ("Living a Lie", 1993) και ταυτόχρονα μια μάλλον άγνωστη σύμπραξη με τον Γιώργο Μαρίνο ("Ο παίκτης", 1993), κι αφού δοκίμασε τις ερμηνευτικές του δυνατότητες στο δίσκο του συνεργάτη του Γιώργου Ανδρέου "Δέκα τελευταία χρόνια" (1994), θα μας δώσει τον πρώτο λαϊκό του δίσκο με ευρεία απήχηση, μιας και ο βασικός του ερμηνευτής θα είναι ο Γιώργος Νταλάρας.

Ο λόγος βέβαια για τον ξεχωριστό κύκλο τραγουδιών "Στην Ελλάδα κάνει κρύο" που κυκλοφόρησε το 1995 από την RCA (BMG) με δέκα τραγούδια σε στίχους του έμπειρου Μιχάλη Μπουρμπούλη, ο οποίος θα συμπορευτεί με τον συνθέτη τα επόμενα χρόνια σε αρκετές ενδιαφέρουσες δουλειές τους. Ομολογουμένως οι στίχοι του Μπουρμπούλη είναι αξιόλογοι και πρωτότυποι με θεματολογία που περιδιαβαίνει αχαρτογράφητα ή ημισκότεινα τοπία μέσα από μια ευρεία ανθρωπογεωγραφική οπτική και γλώσσα υπαινικτική και συμβολική, όπως φαίνεται και από τον τίτλο όλης της δουλειάς.

Η ράθυμη μελωδία του τραγουδιού "Τα βεγγαλικά σου μάτια" αποτέλεσε το ισχυρό εμπορικό όπλο του δίσκου που πάντως περιλαμβάνει κι άλλες εκλεκτές στιγμές, όπως το ομότιτλο τραγούδι ή το συγκαλυμμένο ζεϊμπέκικο "Τα ζάρια τα βαριά" και το βαλς "Μαργαρίτα" που ερμηνεύει ο συνθέτης. Προσωπικά πάντως από το δίσκο ξεχωρίζω δυο πολύ ιδιαίτερες στιγμές: Πρώτα το οργανικό "Νυχτερινό" που λειτουργεί ως εισαγωγή του έργου με τη δεξιοτεχνική μελωδία της βιόλας, και το ζεϊμπέκικο "Το πούλμαν για την Τίρυνθα" με τη βιόλα και πάλι να σέρνει εξαίσια την υπέροχη μελωδία, ενώ η βαριά φωνή του συνθέτη αποδίδει συναρπαστικά την πικρή αίσθηση της μεταγωγής κρατουμένων στις αγροτικές φυλακές της Τίρυνθας. 

Ένας σπουδαίος δίσκος που παρά την εμπορική του απήχηση εξακολουθεί να κρύβει ακόμη πολλές όμορφες στιγμές που δεν έχουν ανακαλυφθεί.

Στάμος Σέμσης: Ναδίρ (1991)

Ο Στάμος Σέμσης (γενν. 1964) προέρχεται από μεγάλη μουσική οικογένεια, αφού παππούς του ήταν ο θρυλικός βιολιστής του ρεμπέτικου Δημήτρης Σέμσης ή Σαλονικιός, ενώ ο πατέρας και ο αδελφός του ήταν επίσης σημαντικοί βιολονίστες σε συμφωνικά ορχηστρικά σχήματα. Και ο ίδιος σπούδασε κλασικό βιολί, αλλά ειδικεύτηκε τελικά στη βιόλα, όργανο που συχνά ενσωματώνει επιδέξια και διακριτικά στην ορχήστρα των τραγουδιών του προσδίδοντας ένα πολύ ιδιόμορφο ηχόχρωμα. Η πρώτη δισκογραφική του εμφάνιση σημειώθηκε το 1989 με το αγγλόφωνο άλμπουμ "Cairo" που ερμήνευσε η Έλλη Πασπαλά εγκαινιάζοντας τη μακρόχρονη συνεργασία τους, η οποία την επόμενη χρονιά απέφερε το άλμπουμ "Το νησί των Λωτοφάγων".

Το 1991 λοιπόν ο Στάμος Σέμσης παρουσίασε την τρίτη προσωπική του δουλειά με τίτλο "Ναδίρ", η οποία, όπως και οι δύο προηγούμενες, εκδόθηκε από την ΑΚΤΗ. Δυστυχώς πρόκειται για μια πολύ μέτρια δουλειά βασισμένη σε στίχους της Ιφιγένειας Γιαννοπούλου, οι οποίοι δεν αποφεύγουν τα πολυφορεμένα εκφραστικά και θεματικά κλισέ. Η μουσική περιλαμβάνει ανατολίτικους σκοπούς, σοφιστικέ τσιφτετέλια και περιπαθείς λαϊκότροπους ρυθμούς που ψάχνουν να βρουν μια ταυτότητα, αλλά τελικά βυθίζονται αύτανδροι στο ναδίρ της θορυβώδους αναζήτησής τους! 

Αν κάτι διασώζει το δίσκο είναι η υψηλής εκφραστικής δύναμης ερμηνεία της υπέροχης Τάνιας Τσανακλίδου και το χαριτωμένο εξώφυλλο που υπογράφεται από τον μάστορα του είδους Γιώργο Σταθόπουλο. Tην παραγωγή επιμελήθηκε ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου και γιαυτό ίσως όλη η αισθητική του δίσκου παραπέμπει έντονα στα δικά του χαρακτηριστικά. Όπως και να έχει, δεν είναι σίγουρα από τους δίσκους του Σέμση που πιστοποιούν το αδιαμφισβήτητο συνθετικό ταλέντο του.

Γιώργος Ανδρέου: Χελιδόνια της βροχής (2000)

Η γόνιμη δεκαετία του '90 ολοκληρώνεται για τον συνθέτη Γιώργο Ανδρέου με μια εξαιρετική δουλειά πλημμυρισμένη από μελωδίες και νοσταλγικά χρώματα που τονίζονται ιδιαίτερα από τους γοητευτικούς ηχοχρωματισμούς της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων, αυτής της υπέροχης ορχήστρας που επί χρόνια υπηρέτησε τη μουσική ζωή της αχαϊκής πρωτεύουσας υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση του Θανάση Τσιπινάκη και συνεχίζει ακόμη μετά τον πρόωρο θάνατο του ιδρυτή της το 2012.

Πρόκειται για τον κύκλο τραγουδιών "Χελιδόνια της βροχής" βασισμένο σε ποίηση του πατρινού ποιητή Διονύση Καρατζά, γνωστού μας άλλωστε από τις σπουδαίες συνεργασίες του με τον Μίκη Θεοδωράκη ("Τα πρόσωπα του ήλιου", "Ως αρχαίος άνεμος", "Η Βεατρίκη στην Οδό Μηδέν", "Τα λυρικότερα") και τον Ηλία Ανδριόπουλο ("Μουσικό τοπίο").

Ο συνθέτης καταθέτει όλη την ευαισθησία του σε μια σειρά συναρπαστικών μελωδιών που γράφτηκαν για το συγκεκριμένο οργανικό σύνολο και αποδίδονται με απόλυτη εκφραστικότητα. Αρωγοί άξιοι αυτής της θαυμάσια δουλειάς οι δυο βασικές ερμηνεύτριες, η Τάνια Τσανακλίδου και η Ελένη Τσαλιγοπούλου, αμφότερες αγαπημένες ερμηνεύτριες και σύντροφοι κατά καιρούς του συνθέτη. Μαζί τους ο Δημήτρης Μπάσης, η Βάκια Σταύρου και ο τενόρος Μάριος Φραγκούλης, ενώ ο ποιητής απαγγέλλει στίχους από τρία σύντομα ποιήματά του με την συνοδεία του οργανικού θέματος "Σαν παιχνίδι".

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε οργανικά θέματα και δέκα τραγούδια. Το οργανικό "Το λιμάνι νύχτα" βασίζεται στο θέμα του παλιότερου τραγουδιού "Το λιμάνι" που είχε ερμηνεύσει η Αναστασία Μουτσάτσου. Από τα τραγούδια ξεχωρίζουν ιδιαίτερα τα: "Χελιδόνια της βροχής", "Τις θάλασσες σταμάτα", "Τι μένει" και το επιλογικό "Άγιος ο έρωτας" που ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Οδυσσέας Ελύτης του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Η έκδοση είναι εξαιρετικά καλαίσθητη, αν και προξενεί αρνητική εντύπωση στο οπισθόφυλλο η λανθασμένη απόδοση στα αγγλικά της λέξης Χελιδόνια ως Sparrows (σπουργίτια)!

Γιώργος Ανδρέου: Μικρή πατρίδα (1996)

Το 1996 αποδείχθηκε η πιο γόνιμη χρονιά του Γιώργου Ανδρέου με δύο προσωπικές δουλειές, τη "Μικρή πατρίδα" και την "Αρζεντίνα", οι οποίες ωστόσο δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση μεταξύ τους ως προς την αισθητική του υλικού τους.

Χωρίς αμφιβολία, ο δίσκος "Μικρή πατρίδα" αποτελεί μια από τις ακρώρειες ολόκληρης της δεκαετίας του '90 και ασφαλώς την πιο ώριμη και ολοκληρωμένη δισκογραφική κατάθεση του πολυτάλαντου δημιουργού (συνθέτη, στιχουργού, πιανίστα, ενορχηστρωτή, παραγωγού) Γιώργου Ανδρέου. Mε κύριο όχημα το υπέροχο ομότιτλο τραγούδι (που γνώρισε πάμπολλες μεταγενέστερες επανεκτελέσεις), αλλά και με όλα τα υπόλοιπα τραγούδια να στέκονται σε υψηλό επίπεδο, ο δίσκος ακούστηκε πολύ και ανέδειξε έναν εξαιρετικό καινούργιο τραγουδιστή, τον Παντελή Θεοχαρίδη, μια από τις εκφραστικότερες φωνές της νεότερης γενιάς ερμηνευτών. Ντεμπούτο επίσης με το δίσκο αυτό έκανε και η θαυμάσια ερμηνεύτρια Μόρφω Τσαϊρέλη αποδίδοντας δύο τραγούδια, από τα οποία το ένα, η τρυφερή ερωτική μελωδία "Τέτοια παράξενη ομορφιά", αποτελεί μια από τις ωραιότερες στιγμές του συνθέτη.

Δυνατό στοιχείο επίσης του δίσκου οι ποιητικότατοι και στοχαστικοί στίχοι του Παρασκευά Καρασούλου που έδωσαν μια νέα πνοή στη βαλτωμένη σύγχρονη στιχουργική, αν και δεν είχαν την επιθυμητή συνέχεια. Είναι μια ποίηση εσωστρεφής και εξομολογητική μέσα από μια αγωνιώδη αναζήτηση της ερωτικής και ανθρώπινης επαφής. Η ενορχήστρωση κινείται στην περιοχή της έντεχνης αισθητικής, χωρίς να απουσιάζουν πάντως και τα λαϊκότερα στοιχεία. Στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχουν επίσης οι καταξιωμένοι Γιώργος Νταλάρας και Ελένη Τσαλιγοπούλου, καθώς και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης που κλείνει το δίσκο με την υποβλητικά εξομολογητική μπαλάντα "Η μόνη αλήθεια". 

Αξίζει να σταθούμε λίγο στην εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση, από τις πιο προσεγμένες της ελληνικής δισκογραφίας. Πρωτοποριακή χειροποίητη και οικολογική συσκευασία και συγχρόνως η πρώτη έκδοση της νεοσύστατης εκδοτικής εταιρείας Μικρή Άρκτος ιδιοκτησίας του στιχουργού, η οποία στα κατοπινά χρόνια θα μας δώσει εξαιρετικές παραγωγές δίσκων και βιβλίων, ενώ έχει και την αποκλειστικότητα στην ελληνική διανομή των δίσκων της Ελένης Καραΐνδρου συνεργαζόμενη με τη γερμανική εταιρεία ECM.