Δημήτρης Παπαδημητρίου: Όρνιθες (2000)

Για την κωμωδία του Αριστοφάνη "Όρνιθες" που ανέβασε το 2000 το Εθνικό Θέατρο ο αξιόλογος συνθέτης και τραγουδοποιός Δημήτρης Παπαδημητρίου έγραψε τη μουσική αναμετρώμενος με τόλμη και αρετή προς το μυθικό επίτευγμα του Μάνου Χατζιδάκι πάνω στο ίδιο έργο που πείχε σκηνοθετήσει ο Κάρολος Κουν τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα και είχε προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις στο συντηρητικό κατεστημένο της εποχής! 

Εδώ χρησιμοποιήθηκε η μετάφραση του Α. Ροσόλυμου (που δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Σολομό), η οποία μπορεί μεν να υπολείπεται εκείνης του Βασίλη Ρώτα ως προς τους ευφάνταστους αναχρονισμούς, αλλά είναι ενδιαφέρουσα και σοβαρή. 

Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Κώστας Τσιάνος και πρωταγωνίστησαν οι: Πέτρος Φιλιππίδης, Σωτήρης Τζεβελέκος, Τάσος Παλατζίδης και Νίκος Μπουσδούκος. Τραγούδησαν οι κορυφαίοι του χορού Χαρά Κεφαλά και Αντώνης Λουδάρος. Στο χορό συμμετείχε και η άγνωστη ακόμη Φωτεινή Δάρρα. 

Το αποτέλεσμα είναι πολύ αξιόλογο με θαυμάσιες μουσικές ιδέες που δε δείχνουν καμία συμπλεγματική εξάρτηση από το ιστορικό τους πρότυπο.

Στη μνήμη μιας αληθινής σταρ!

Έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες, στις 12 Αυγούστου, τη μέρα που εγώ γιόρταζα τα γενέθλιά μου, η Lauren Bacall (1924-2014), μια αληθινή σταρ της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, μια σαγηνευτική κινηματογραφική περσόνα και μια γυναικεία φιγούρα που έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της στη μεγάλη οθόνη και στις καρδιές μας!

Την πρωτογνώρισα μέσα από την αινιγματική "αναίδεια" της έκφρασής της στην περιπέτεια "To Have and Have Not", παραγωγής 1944, στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση, όπου γνωρίστηκε κιόλας με τον μεγάλο Hamphrey Bogart, για να μοιραστεί στη συνέχεια μαζί του τη ζωή της μέχρι τον πρόωρο θάνατό του (1957). Συμπορεύτηκαν τα επόμενα χρόνια στην οθόνη σε μια υπέροχη σειρά noir αριστουργημάτων ("The Big Sleep", 1946, "Dark Passage", 1947) με αποκορύφωμα το έξοχο κλειστοφοβικό δράμα "Key Largo" (1948), όπου νομίζω πως έκανε την ωριμότερη και γοητευτικότερη ερμηνεία της και μ' έκανε να την ερωτευτώ διά παντός!

Η Lauren υπήρξε και μια ξεχωριστή προσωπικότητα με προοδευτική στάση ζωής και αντισυμβατική συμπεριφορά. Δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη μοναδική της γενναιότητα, της ίδιας αλλά και του Humphrey, να περιγελά και να σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο κάποιους καιροσκόπους διάσημους συναδέλφους της (Gary Cooper, John Wayne, Robert Taylor), οι οποίοι, όταν στις αρχές της δεκαετίας του '50 την αμερικανική κοινωνία δηλητηρίαζε η θλιβερή μακαρθική ψύχωση, έσπευσαν να πυροδοτήσουν την αντικομμουνιστική υστερία καταδίδοντας προοδευτικούς κινηματογραφιστές. Ανάμεσα σ' αυτούς δυστυχώς ήταν κι ο "δικός" μας Elia Kazan! Και τι κρίμα! Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του αριστουργήματα, όπως το "A Tree Grows in Broklyn" (1945) και το "A Street Named Desire" (1951), κι έχοντας πρόσφατα αποτίσει φόρο τιμής στον μεγάλο μεξικανό αγωνιστή Εμιλιάνο Ζαπάτα ("Viva Zapata", 1952), έσπευσε ν' ασπαστεί το αποτρόπαιο δόγμα του διεστραμμένου γερουσιαστή καταθέτοντας την αντικομμουνιστική καρικατούρα "Man On a Tightrope" (1953), με την οποία εξέθεσε κιόλας τον σπουδαίο ηθοποιό Frederic March! Ευτυχώς αμέσως μετά ήρθε η μεταμέλεια με το κορυφαίο "On the Waterfront" (1954). Απέναντι σ' όλα αυτά τα ταπεινωτικά φαινόμενα εκφυλισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας η υπέροχη Lauren Bacall στάθηκε όρθια και τους γύρισε αγέρωχα την πλάτη της!

Αντίο, φίλε...

Τον βρήκα ξαφνικά στο δρόμο μου κι ας βαδίζαμε σε αντίστροφες κατευθύνσεις.

Τον γνώρισα μέσα από τις χωρίς αισθήματα διαδικτυακές διαδρομές

και γίναμε φίλοι των βαθέων αισθημάτων και της αμοιβαίας εκτίμησης.

Ανοίξαμε την καρδιά μας και σμίξαμε δυο κόσμους που έμοιαζαν αταίριαστοι.

Μια καρδιά που χώραγε όλο τον κόσμο, δεν μπορούσε να μη χωρέσει και τη δική μου παραφωνία!

Δεν ήξερε από προσποίηση ή μισόλογα και πάντα έλεγε ανοιχτά κάθε του στοχασμό.

Όσο κι αν αυτό τον έκανε δυσάρεστο στην αρχή, στο τέλος συνήθως τον δικαίωνε!

Ήταν ο Μάριος της καρδιάς μου, ο Μάριος που το 'σκασε για πάντα πριν από λίγες ώρες!

Δεν πρέπει να τον κλάψω, γιατί αυτό δεν αρμόζει στη γενναιότητά του.

Λέω απλά να τον τραγουδήσω και να τού ευχηθώ καλή αντάμωση εκεί στον καινούργιο του κόσμο, 
παρέα με τον Μάνο και τους άλλους αγαπημένους...

Κι εδώ το υπέροχο τραγούδι που έγραψε για τον Μάριο η καλή μου φίλη Βασιλική από τη Λάρισα:

Κώστας Γεωργουσόπουλος: Δάσκαλε που δίδασκες...

Αφορμή για το παρακάτω σχόλιο  έλαβα από την πρόσφατη («Ελευθεροτυπία», Σάββατο, 26/4/2014) επιφυλλίδα με τίτλο "Ιδιώνυμο" * του Πορφύριου, που δεν είναι άλλος από τον  σεβαστό δάσκαλο Κώστα Γεωργουσόπουλο.

Θέλω, πριν απ’ όλα, να δηλώσω το βαθύ θαυμασμό και την εκτίμησή μου στον αγαπητό κύριο Γεωργουσόπουλο ή καλύτερα Κ. Χ. Μύρη, μιας και η εκτίμησή μου έχει να κάνει με την καλλιτεχνική και δημιουργική του πλευρά ήδη από τα νεοκυματικά χρόνια, αλλά κυρίως από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70, τότε που η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο πλούτισε το νεοελληνικό πολιτισμό με κορυφαία αριστουργήματα, όπως το «Χρονικό» και η «Ιθαγένεια», αλλά και λίγο αργότερα, όταν η σύντομη συνεργασία του με την Ελένη Καραΐνδρου  απέφερε τον εμβληματικό κύκλο τραγουδιών «Η μεγάλη αγρυπνία», χωρίς να ξεχνώ φυσικά την τεράστια συμβολή του στο χώρο του θεάτρου τόσο ως μελετητή όσο και ως μεταφραστή.

Με δεδομένη λοιπόν την εκτίμησή μου για τον σημαντικό πνευματικό άνθρωπο σε συνδυασμό με την επαγγελματική μας συγγένεια, μιας και τυγχάνει να είμαι ενεργός εκπαιδευτικός, ομολογώ πως αισθάνθηκα τεράστια απογοήτευση από τη συγκεκριμένη επιφυλλίδα, η οποία σχολιάζει, ακροθιγώς έστω, την κακοδαιμονία της εν Ελλάδι σύγχρονης δημόσιας εκπαίδευσης.

Ας μού επιτρέψει λοιπόν να πω ότι έχω την προσδοκία από έναν τέτοιον άνθρωπο να μην αντιμετωπίζει έτσι επιδερμικά και αφ’ υψηλού ένα τόσο σοβαρό και πολυσύνθετο φαινόμενο, όπως η δημόσια εκπαίδευση, ταυτιζόμενος απροκάλυπτα με μια αυταρχική πολιτική ηγεσία που βαρύνεται ήδη με εγκληματικές παρεμβάσεις, οι οποίες απειλούν να καταβυθίσουν αύτανδρο το άμοιρο σκάφος του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του. Όχι, δε θέλω να παίξω κάποιο ρόλο υπερασπιστή των χρεοκοπημένων συνδικαλιστικών πρακτικών κι ούτε παραβλέπω τις αναμφισβήτητες ευθύνες του συναφιού μου! Αλλά διαμαρτύρομαι που με τόση ευκολία από τη γραφίδα ενός πνευματικού ανθρώπου προσυπογράφεται η θλιβερή επωδός που παιανίζουν ανεύθυνα οι ραψωδοί της εξουσίας επαναλαμβάνοντας μονότονα πως για όλα φταίει ο δασκαλάκος** της μαχόμενης εκπαιδευτικής καθημερινότητας!

Πιο συγκεκριμένα λοιπόν, έχω την προσδοκία και την απαίτηση από σας, κύριε Γεωργουσόπουλε, να μην υιοθετείτε άκριτα τη φτηνή επικοινωνιακή προπαγάνδα για το δήθεν υπουργικό ενδιαφέρον, για παράδειγμα, να καλυφθούν οι χαμένες μαθητοώρες λόγω των μαθητικών καταλήψεων (τις οποίες καταδικάζω χωρίς περιστροφές), ενώ οφείλετε να γνωρίζετε ότι πολλαπλάσιες ώρες χάθηκαν και δυστυχώς εξακολουθούν να χάνονται λόγω έλλειψης καθηγητών σε πάμπολλες σχολικές μονάδες με απόλυτη ευθύνη των αρμοδίων! 
Έχω την προσδοκία να μη δίνετε και τόση βάση στις μεθοδευμένες επιθέσεις κατασυκοφάντησης του δασκάλου, όταν, για παράδειγμα, ο αρμόδιος υφυπουργός ανερυθρίαστα εκτοξεύει το χονδροειδές ψεύδος ότι στις καταλήψεις οι εκπαιδευτικοί κάθονται στα σπίτια τους και πληρώνονται, αν και γνωρίζει καλά πως παρευρίσκονται υποχρεωτικά (άλλως καταγράφονται ως αδικαιολογήτως απόντες) στον αύλειο χώρο πασχίζοντας να συνδιαλλαγούν με τους μαθητές, ώστε ν' ανοίξει το σχολείο, ενώ συχνά πραγματοποιούν ακόμη και υπαίθριες συνεδριάσεις του συλλόγου! 
Έχω την προσδοκία να αντιλαμβάνεστε πως η επιφυλακτικότητα όλων των εκπαιδευτικών στο θέμα της αξιολόγησης δεν έχει να κάνει μόνο με ιδεοληπτική εμμονή ή και παραδοχή της ανεπάρκειάς τους, όπως τόσο βολικά διατείνονται οι συκοφάντες, αλλά πολύ περισσότερο με την αμφισβήτηση των σκοπιμοτήτων που υποκρύπτει. 
Έχω την προσδοκία να γνωρίζετε πως πίσω από το εύστοχο κλισέ που επιστρατεύετε ως κατακλείδα του κειμένου σας («όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή») κρύβεται η αληθινή ευθύνη εκείνων που ήδη τα τελευταία 3-4 χρόνια έχουν καταργήσει περίπου το 20% των σχολικών μονάδων στην επικράτεια αποκλειστικά και μόνο με οικονομίστικα και διόλου με εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά κριτήρια! Άραγε ποιος πνευματικός άνθρωπος αυτού του τόπου ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας γι’ αυτήν την εκφυλιστική πολιτική;

Όσο κι αν η ανεπαρκής συνδικαλιστική ηγεσία έχει σταθεί ανίκανη ν' αναδείξει την αληθινή πραγματικότητα στο χώρο της παιδείας, την ώρα που τα ΜΜΕ έχουν υψώσει έναν τεράστιο παραμορφωτικό φακό μεταξύ σχολείου και κοινωνίας, αυτό δε δίνει το ηθικό δικαίωμα σ’ έναν σκεπτόμενο και πολύπειρο άνθρωπο με προοδευτικό πνεύμα ν' αγνοεί την αμείλικτη πραγματικότητα και να συνθέτει αντιεκπαιδευτικά λιβελλογραφήματα επιβραβεύοντας εμμέσως και τροφοδοτώντας με επιχειρήματα τους στυγερούς θύτες της άμοιρης δημόσιας εκπαίδευσης…

________________

* Δείτε το δημοσίευμα του Κ. Γεωργουσόπουλου

**Αυτός ο "δασκαλάκος" είναι που κάποτε είχε υμνήσει με τόση συμπάθεια ο κύριος Γεωργουσόπουλος στο "Χρονικό" του:

Μια φωνή χωρίς παρωπίδες από την εκκλησία

Ήρθε και πάλι δυστυχώς στην επικαιρότητα μια σκοτεινή πλευρά των λειτουργών της εκκλησίας μας μέσα από τον παροξυσμό μίσους και τις κατάρες ενός ιεράρχη, ο οποίος εξεμάνη εναντίον ενός συγγραφέα! Το έχουμε δυστυχώς ζήσει πάμπολλες φορές αυτό το μεσαιωνικό σκηνικό που ομολογώ πως είναι απολύτως αποκρουστικό και οπωσδήποτε έξω από τον νηφάλιο λόγο που εξ ορισμού πρέπει να εκπηγάζει από τα χείλη των λειτουργών μιας θρησκείας που κατεξοχήν διδάσκει την αγάπη!

Δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στο συγγραφικό τάλαντο του Νίκου Δήμου, αν και οφείλω να ομολογήσω πως εκείνο το νεανικό του πόνημα με τίτλο "Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας", τότε, στα χρόνια του '70, με είχε εντυπωσιάσει, γιατί εκεί μέσα ανακάλυψα πολλά στοιχεία του εαυτού μου. Αν μη τι άλλο, πάντως, τού αναγνωρίζω τη γενναιότητα να λέει με παρρησία τη συχνά αμφισβητούμενη άποψή του. 

Πρόσφατα ο Νίκος Δήμου έκανε δηλώσεις καταγγέλλοντας ότι δεν αναγνωρίζει ως αρχηγό κράτους το ...Άγιο Φως! Αρχικά αιφνιδιάστηκα. Σκέφτηκα τι κοινοτοπία ήταν ξαφνικά αυτή; Υπήρχε δηλαδή κανείς που να θεωρούσε ...αρχηγό κράτους το Άγιο Φως; Μέσα από τον καταιγισμό των δημοσιευμάτων και κυρίως μέσα από την απίστευτου μίσους κι εμπάθειας κραυγή του μητροπολίτη Αμβρόσιου διαπίστωσα ότι ήμουν βαθιά νυχτωμένος κι ότι πράγματι πλάι στο συρφετό των στυλιζαρισμένων ηγετών της παγκόσμιας κοινότητας υπάρχει κι ένας ηγέτης sui generis, σε ...άυλη μορφή, σε εκδοχή φωτός, εκδοχή που μόνο στην αρχαιοελληνική μυθολογία θα μπορούσαμε να φανταστούμε μέσα από τις απίθανες μεταμορφώσεις του πολυμήχανου πατέρα των ολυμπίων θεών! Φυσικά χαμογέλασα με συγκατάβαση, γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που εκδηλώνονταν ανάλογες αντιλήψεις ειδωλολατρικής κατεύθυνσης από τη μεριά της εκκλησίας. 

Ωστόσο και πάλι διαψεύστηκα στην προπέτειά μου να βάλω όλους τους λειτουργούς της εκκλησίας στο ίδιο τσουβάλι. Γιατί βρέθηκα τυχαία σ' ένα διαδικτυακό τόπο, όπου με έκπληξη, αλλά σίγουρα με μεγάλη ικανοποίηση, διάβασα τις απόψεις του πατρός Β. Θερμού, ο οποίος σε ευθεία αντίθεση με τον φανατισμό του Αμβρόσιου λέει μεταξύ άλλων:

Εν ολίγοις, ως Εκκλησία δεν μάθαμε να είμαστε ένας από τους πολλούς. Και πεισματικά αρνιόμαστε να το μάθουμε βρίζοντας όποιον μάς θυμίζει αυτό το καθήκον. Επιπλέον, φαντασιωνόμαστε πως μόνο εμείς εκφράζουμε αυτό που λέγεται Εκκλησία. Αγνοούμε πως υπάρχουν αρκετοί πιστοί (μεταξύ των οποίων και εγώ και πολλοί άλλοι που γνωρίζω) που βρίσκουν γελοίο να υποδεχόμαστε το Άγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους! Είναι περιττό να τονίσω ότι αντιδράσεις σαν και αυτές που επικρίνουμε εδώ απλώς “σπρώχνουν πιο βαθιά το καρφί”. Με άλλα λόγια, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δικαιώνουν τους ορθολογιστές στις προκαταλήψεις τους και να παγιώνουν ακόμη περισσότερο την εντύπωσή τους ότι αυτό που ονομάζεται “Ορθόδοξη Εκκλησία” δεν είναι παρά ένας όχλος σκοταδιστών και φανατικών ρασοφόρων και των αφελών οπαδών τους.
Χειροκροτώ χωρίς σχόλια!

Ο νέος δίσκος του μαέστρου Γιώργου Πέτρου από τη DECCA

Κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες η νέα ηοχογράφηση του Έλληνα αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου για τη μεγάλη αγγλική εταιρία DECCA. 

Πρόκειται για ένα μικρό αφιέρωμα στον σημαντικό Γερμανό συνθέτη Johann Adolf Hasse (1699-1783) που έδρασε κυρίως στη λεγόμενη εποχή του Ροκοκό. 

"Rokoko" είναι και ο τίτλος του δίσκου. Περιλαμβάνει μια ανθολογία με άριες από διάφορες όπερες του συνθέτη ερμηνευμένες από τον σύγχρονο Κροάτη κοντρατενόρο Max Emanuel Cencic. 

Ο δίσκος επίσης περιλαμβάνει και το αγαπημένο Κοντσέρτο για Μαντολίνο με σολίστ τον Έλληνα Θεόδωρο Κίτσο. 

Τα έργα ερμηνεύει η Armonia Atenea με όργανα εποχής. Δεν είναι άλλη από τη γνωστή μας Camerata, όπως μετονομάστηκε για το διεθνές κοινό.

Ο Σάκης Μπουλάς ερμηνεύει Καβάφη

Ο πρόωρα χαμένος και ιδιαίτερα προικισμένος καλλιτέχνης Σάκης Μπουλάς (1954-2014) λόγω της μεγάλης δημοφιλίας του ως ηθοποιός της μικρής οθόνης θεωρώ ότι αδικείται από το μονοδιάστατη υπερπροβολή αυτής της ιδιότητάς του, καθώς υπήρξε ένας πολύ αξιόλογος τραγουδιστής με σοβαρή δισκογραφική παρουσία και μάλιστα μακράς διαρκείας. 

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '70 είχε αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία του στο τραγούδι με δύο σημαντικές συνεργασίες: Το 1976 συμμετείχε στο δίσκο "Καντάτα για τη Μακρόνησο" του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και το 1977 στους "Αχαρνής" του Διονύση Σαββόπουλου. 

Η συνεργασία του μάλιστα με τον Θάνο Μικρούτσικο συνεχίστηκε και τα κατοπινά χρόνια, καθώς το 1983 συμμετείχε στο τραγούδι-ποταμό "Ιχνογραφία" μαζί με τον Γιώργο Μεράντζα και ταυτόχρονα στον κύκλο τραγουδιών "Ο Γέρος της Αλεξάνδρειας" πάνω σε ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη. Στον κύκλο αυτόν, που είχε για βασικούς ερμηνευτές τον Γιώργο Μεράντζα και τον Κώστα Θωμαΐδη, ο Σάκης Μπουλάς ερμήνευσε με συγκινητική εκφραστική εσωτερικότητα σε μορφή θεατρικής απαγγελίας καβαφικούς στίχους ("80 χρόνια αργότερα") με αυτοσχεδιαστική μουσική υπόκρουση πνευστών.

Ακούστε το:

Ελένη Καραΐνδρου: Μουσική για τη Μήδεια του Ευριπίδη (2014)

Η διάσημη Ελληνίδα συνθέτρια Ελένη Καραΐνδρου συνεχίζει την πολυσήμαντη μουσική της προσφορά, έστω και χωρίς τον μεγάλο της συνοδοιπόρο Θόδωρο Αγγελόπουλο, πλάι στον οποίο οικοδόμησε αυτή την υπέροχη παρακαταθήκη των κινηματογραφικών της συνθέσεων. 

Έτσι κι αλλιώς με το θέατρο ξεκίνησε και μοιάζει απολύτως φυσιολογική η επιστροφή της σ' αυτό. Εδώ και δεκαετίες άλλωστε συνεργάζεται στενά με τον σκηνοθέτη και σύζυγό της Αντώνη Αντύπα επενδύοντας μουσικά κάθε νέα παράσταση του θεάτρου του.
Η "Μήδεια" του Ευριπίδη*, σκηνοθετημένη πάντα από τον Αντώνη Αντύπα, παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2011 στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, καθώς και στο Ηρώδειο στις αρχές του Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Η παράσταση στηρίχθηκε στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Στους κεντρικούς ρόλους οι: Αμαλία Μουτούση ως Μήδεια, Χρήστος Λούλης ως Ιάσων και Άρης Λεμπεσόπουλος ως Κρέων. Τον γυναικείο χορό αποτελούν τα μέλη του θιάσου υπό την καθοδήγηση του Αντώνη Κοντογεωργίου. Η ίδια η Ελένη Καραΐνδρου δανείζει τη φωνή της σε κάποια σόλο φωνητικά μέρη. Τη λιτή, απολύτως τελετουργική μουσική υπόκρουση αποδίδουν σπουδαίοι οργανικοί σολίστες, μεταξύ των οποίων ο Σωκράτης Σινόπουλος στην πολίτικη λύρα και το λαούτο, ο Νίκος Γκίνος στο κλαρινέτο, ο Ανδρέας Κατσιγιάννης στο σαντούρι και άλλοι. 

Μια καθαρή μουσική γλώσσα ποτισμένη από τα αυθεντικά νάματα της ελληνικής παράδοσης. Άλλη μια υψηλής αισθητικής στάθμης έκδοση της γερμανικής εταιρίας ECM.

Ο Δημήτρης Λάγιος ερμηνεύει Ρήγα Φεραίο (1975)

Υπάρχει η εντύπωση μεταξύ τους φιλόμουσων ότι η πρώτη δισκογραφική εμφάνιση του πρόωρα χαμένου συνθέτη Δημήτρη Λάγιου (1952-1991) καταγράφεται το 1982 με τον "Ήλιο τον Ηλιάτορα" πάνω σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη. 

Η αλήθεια όμως είναι ότι αρκετά χρόνια νωρίτερα, το 1975, ο νεαρός τότε συνθέτης βρέθηκε στο studio για μια παντελώς άγνωστη ηχογράφηση ανεξάρτητης παραγωγής με τίτλο "Τέσσερα Επαναστατικά Τραγούδια του Ρήγα Φεραίου"! Ο δίσκος κυκλοφόρησε εκτός εμπορίου σε 1000 μόλις αντίτυπα κι όπως ήταν φυσικό, γρήγορα εξαφανίστηκε από το προσκήνιο και ξεχάστηκε εντελώς. 

Η μουσική ανασύνθεση ανήκει στον ιστοριοδίφη και μουσικό ερευνητή Γεώργιο Γ. Λαδά, ο οποίος μάλιστα προλογίζει καθένα από τα μελοποιημένα ποιήματα. 

Τα τέσσερα μέρη του έργου είναι: "Θούριος", "Ύμνος πατριωτικός", "Επαναστατικό Τραγούδι, "Ω παιδιά μου ορφανά μου". 

Ο Δημήτρης Λάγιος έκανε την ενορχήστρωση, διηύθυνε την ορχήστρα και τραγούδησε. Η μουσική έχει εμβατηριακό χαρακτήρα, όπως επιβάλλει άλλωστε και το ειδικό περιεχόμενο των επαναστατικών ποιημάτων του Ρήγα.