Δήμητρα Γαλάνη: Καλά είναι κι έτσι (1981)

Ο δίσκος "Καλά είναι κι έτσι" είναι ο δεύτερος καθαρά προσωπικός δίσκος της Δήμητρας Γαλάνη στη Minos, τρία χρόνια μετά το "Μ' αγαπούσες θυμάμαι" κι αφού μεσολάβησε ο δίσκος του Γιώργου Χατζηνάσιου "Εικόνες" (1979) που είχε επίσης μοναδική ερμηνεύτρια την ίδια, αλλά και η σημαντική της συμμετοχή στο δίσκο του Μάνου Λοΐζου "Για μια μέρα ζωής" (1980). 

Ο δίσκος περιλαμβάνει ένδεκα μελωδικές μπαλάντες χαμηλών τόνων γραμμένες από τους νέους συνθέτες Χρήστο Γκάρτζο και Δημήτρη Λέκκα, καθώς και από τους παλιότερους Γιάννη Σπανό και Νίκο Λαβράνο, ενώ υπάρχει κι ένα διασκευασμένο κομμάτι του Λέοναρντ Κοέν ("Τα κίτρινα φώτα") με ελληνικούς στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. 

Από τα όμορφα τραγούδια αυτού του δίσκου ξεχωρίζω ιδιαίτερα αυτά του Δημήτρη Λέκκα πάνω σε δυνατούς στίχους του ποιητή Γιώργου Χρονά ("18 χρονών", "Οδός Πειραιώς"), καθώς και το ομότιτλο σε μουσική του Χρήστου Γκάρτζου και στίχους του Γιώργου Σκούρτη. Ολόκληρος ο δίσκος διαπνέεται από έντονα μελαγχολική διάθεση, πράγμα που μοιάζει απόλυτα ταιριαστό με το φωνητικό ηχόχρωμα της εξαίρετης ερμηνεύτριας, η οποία άλλωστε την ίδια χρονιά συμμετείχε μαζί με τη Χαρούλα Αλεξίου στο δίσκο "Τα τραγούδια της χθεσινής μέρας" με ανάλογη μουσική και ερμηνευτική ατμόσφαιρα.

Στα αξιοσημείωτα του δίσκου η παρουσία της Λίνας Νικολακοπούλου στην πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση την ίδια εκείνη χρονιά που συνεργάστηκε με τον Σταμάτη Κραουνάκη στα "Σκουριασμένα χείλια". Στο δίσκο επίσης έχουμε σε δεύτερη εκτέλεση το τρυφερό τραγούδι "Σαν με κοιτάς" του Γιάννη Σπανού από την κινηματογραφική μουσική της ταινίας "Εκείνο το καλοκαίρι" (1971).

Την ενορχήστρωση υπογράφουν ο Κώστας Γανωσέλης και ο Νίκος Λαβράνος, ενώ στα φωνητικά συμμετέχει η Μίλλη Καραλή.

Δήμητρα Γαλάνη: Μ' αγαπούσες θυμάμαι (1978)

Συμπληρώνοντας την πρώτη της δεκαετία στη δισκογραφία η Δήμητρα Γαλάνη αποφασίζει το 1978 να μετακινηθεί από την Columbia, όπου είχε χτίσει ήδη ένα ακαταμάχητο ρεπερτόριο συνεργαζομενη με μεγάλους συνθέτες (Μάνος Χατζιδάκις, Δήμος Μούτσης, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Σπανός, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Γιώργος Χατζηνάσιος, Γιώργος Κατσαρός, Βασίλης Δημητρίου, Λίνος Κόκοτος, Χριστόδουλος Χάλαρης κ.ά.), στη Minos, το αντίπαλο δέος της τότε εγχώριας μουσικής βιομηχανίας. 

Αμέσως ηχογράφησε εκεί τον τέταρτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Μ' αγαπούσες θυμάμαι". Το άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατέσσερα συνολικά τραγούδια, από τα οποία τα δώδεκα είναι πρωτότυπα ελληνικά και τα άλλα δύο διασκευασμένες διεθνείς επιτυχίες, όπως ήταν η μόδα της εποχής.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι κατώτερο των φωνητικών δυνατοτήτων της σπουδαίας ερμηνεύτριας κι ασφαλώς κατώτερο από το σημαντικό ρεπερτόριο που είχε ήδη στην προσωπική της παρακαταθήκη. Αν εξαιρέσει κανείς τα τέσσερα τραγούδια που πρόσφεραν οι καταξιωμένοι συνθέτες Δήμος Μούτσης και Γιάννης Σπανός, τα οποία και είναι μακράν τα καλύτερα του δίσκου, ιδιαίτερα το αισθαντικό "Πάντα το χρώμα μου ήταν το γκρίζο", τα υπόλοιπα κινούνται σε μέτρια επίπεδα και δεν ξεφεύγουν από τα τυπικά κλισέ του ελαφρολαϊκού συρμού της εποχής, αν και διαθέτουν πολύ φροντισμένη ενορχήστρωση που φέρει τη βαριά υπογραφή του σπουδαίου μαέστρου Κώστα Κλάββα.

Κώστας Θωμαΐδης: Το άρωμα του χρόνου (1999)

Συνεχίζοντας τη συνεπή πορεία του στο ελληνικό τραγούδι ο εξαίρετος ερμηνευτής Κώστας Θωμαΐδης έκλεισε τους λογαριασμούς του με τον προηγούμενο αιώνα ηχογραφώντας τον ωραιότερο ίσως προσωπικό του δίσκο το 1999 με τίτλο "Το άρωμα του χρόνου" για λογαριασμό της EMI και μάλιστα στη διεθνή ετικέτα His Master's Voice που εκείνο τον καιρό είχε για υπεύθυνο των ελληνικών της εκδόσεων τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο. Βεβαίως είναι γνωστή η διαχρονική σχέση του συνθέτη με τον τραγουδιστή κι αυτό συνέβαλε στην έκδοση αυτού του αξιόλογου δίσκου με υπεύθυνο παραγωγής τον Μικρούτσικο.

Πρόκειται πράγματι για μια εξαιρετικά επιμελημένη ψηφιακή έκδοση με πολύ φροντισμένο και καλαίσθητο artwork, αλλά κυρίως με ωραία τραγούδια, γραμμένα πάνω στο χρώμα της φωνής του Θωμαΐδη από δύο εκλεκτούς τραγουδοποιούς της νέας γενιάς, τον Νίκο Ζούδιαρη και τον Μίνωα Μάτσα. Υπάρχουν επίσης και τρία τραγούδια με μουσική του ίδιου του τραγουδιστή. Τρυφερές μπαλάντες με έντονη μελωδική φόρτιση και καλοδουλεμένη ενορχήστρωση από τον κιθαρίστα Γιάννη Παπαζαχαριάκη, εκτός από τα τραγούδια του Μάτσα που τα ενορχήστρωσε ο ίδιος.

Στίχους έγραψαν ο Νίκος Ζούδιαρης, ο Οδυσσέας Ιωάννου, ο Ισαάκ Σούσης και ο Θέμης Μουμουλίδης. Σε δυο τραγούδια τον τραγουδιστή συνοδεύει ο Θάνος Μικρούτσικος.

Κώστας Θωμαΐδης: Τραγούδια της νύχτας (1994)

Ο Κώστας Θωμαΐδης είναι ένας από τους πλέον συνεπείς και σεμνούς υπηρέτες του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού με σταθερή και διακριτική παρουσία από τα μέσα της δεκαείας του '70 μέχρι σήμερα. Αν και οι συμμετοχές του σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών είναι πάμπολλες, η προσωπική του δισκογραφία είναι μικρή, αλλά πολύ αξιόλογη και με πολύ προσεγμένες επιλογές. 

Σας έχω ήδη παρουσιάσει τους πρώτους προσωπικούς του δίσκου, τους "Μοναχικούς σαλτιμπάγκους" (1987), την "Πρώτη στιγμή" (1988) και "Της φαντασίας ταξίδια" (1991). Κι έφτασε η στιγμή της μεγάλης του αναγνώρισης με μια ξεχωριστή εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1993, όταν έκανε δύο ζωντανές εμφανίσεις στο εκλεκτό κοινό του σημαντικού αυτού χώρου στις 18 και 20 εκείνου του Δεκέμβρη. Οι βραδιές αυτές ηχογραφήθηκαν ζωντανά και κυκλοφόρησαν αμέσως μετά σε ψηφιακό δίσκο από την FM Records.

Πρόκειται για το δίσκο "Τραγούδια της νύχτας", με υπότιτλο: "Ο Κώστας Θωμαΐδης στο Μέγαρο Μουσικής", που περιλαμβάνει ένα χορταστικό και απολαυστικό πρόγραμμα με δεκαοκτώ τραγούδια εμπνευσμένα από την ατμόσφαιρα της νύχτας, ελληνικά και ξένα, από όλο το μουσικό φάσμα που εκτείνεται από το παραδοσιακό και το έντεχνο λαϊκό και φτάνει μέχρι το κλασικό τραγούδι. Έχουμε λοιπόν συνθέσεις του Μάρκου Βαμβακάρη, Μιχάλη Σουγιούλ, Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Νότη Μαυρουδή και Θάνου Μικρούτσικου, αλλά και του Lucio Dalla και του Nicola Piovani, ακόμη και του Giacomo Puccini! Ανάμεσά τους κι ένα μελωδικότατο "Νανούρισμα" που έγραψε ο ίδιος. 

Στην επιλογή του υλικού έβαλε το χεράκι του και ο απόλυτος ειδήμων του χώρου, ο εκλεκτός μουσικός ερευνητής Γιώργος Μονεμβασίτης. Την ενορχήστρωση έκανε ο Θύμιος Παπαδόπουλος που έπαιξε φλάουτο και κλαρινέτο. Μαζί του ο Τάκης Φαραζής στο πιάνο, ο Πλούταρχος Ρεμπούτσικας στο βιολοντσέλο και το ακορντεόν, ο Μιχάλης Βοριάς στο βιολί, ο Γιάννης Παπαζαχαριάκης στις κιθάρες και ο ίδιος ο Κώστας Θωμαΐδης στο μαντολίνο.

Κώστας Θωμαΐδης: Η πρώτη στιγμή (1988)

Ο Κώστας Θωμαΐδης αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση διακριτικής παρουσίας στο ποιοτικό μας τραγούδι εδώ και πολλά χρόνια. Ερμηνευτής με ιδιαίτερα εκφραστικό κι ευαίσθητο φωνητικό ηχόχρωμα, αλλά και συνθέτης ο ίδιος, όπως και ραδιοφωνικός παραγωγός εκλεκτών μουσικών εκπομπών που δείχνουν βαθιά γνώση πάνω στο τραγούδι, όχι μόνο το ελληνικό, αλλά και το διεθνές.

Τον πρωτογνωρίσαμε - ίσως χωρίς καν να το καταλάβουμε - από τη μικρή συμμετοχή του στα "Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας" (1975) του Λουκιανού Κηλαηδόνη, αλλά και από την "Έρημη πόλη" (1982) του Γιώργου Σταυριανού ή το "Έρως ανίκατε μάχαν" (1985) του Νότη Μαυρουδή και τους "Μοναχικούς σαλτιμπάγκους" (1987) του Θανάση Νικόπουλου. Τις πραγματικές όμως συστάσεις μαζί του μας τις έδωσε ο Θάνος Μικρούτσικος μέσα από τις πολλαπλές τους συνεργασίες που ξεκίνησαν το 1983 με τον εμβληματικό δίσκο "Ο γέρος της Αλεξάνδρειας" που περιλαμβάνει μελοποιημένα ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη.

Το 1988 ο Κώστας Θωμαΐδης μας αποκάλυψε και το συνθετικό του πρόσωπο μέσα από τον πρώτο εξολοκλήρου προσωπικό του δίσκο "Η πρώτη στιγμή", που κι ο τίτλος του ακόμη συμβολικά σηματοδοτεί αυτή την καλλιτεχνική του μετάβαση. Το άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα αισθαντικές ηλεκτρικές μπαλάντες σε λάτιν και ροκ ρυθμούς με ιδιαίτερα ατμοσφαιρική ενορχήστρωση. Ο ίδιος έγραψε τη μουσική σε οκτώ τραγούδια, ενώ από ένα κατέθεσαν ο Ανδρέας Μικρούτσικος - που υπογράφει και όλη την παραγωγή της έκδοσης - και η Λάρα Καλλίρη. Στίχους έγραψαν η Σοφία Βόσσου - που έκανε και τις ενορχηστρώσεις - η Λάρα Καλλίρη, η Μαριάννα Παντελοπούλου και ο γνωστός θεατρικός σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης, ο οποίος είναι έκτοτε από τους σταθερούς συνεργάτες του Θωμαΐδη.

Μιχάλης Βιολάρης: Όταν ο έρωτας μιλάει (1990)

Από τον Γιώργο Κριμιζάκη εύκολα ο συνειρμός σε οδηγεί στον Μιχάλη Βιολάρη, μιας και οι δυο τους είχαν μακροχρόνια δισκογραφική συνεργασία με τελευταία το δίσκο "Τρέχουμε τρέχουμε" του 1986. Μετά το δίσκο αυτό ο τραγουδιστής συνέχισε το μοναχικό του δρόμο προσπαθώντας με δυσκολία πλέον να κρατηθεί στο προσκήνιο, πράγμα που ευοδώθηκε το 1990 με το δίσκο "Όταν ο έρωτας μιλάει" που εκδόθηκε από τη Minos.

Η αλήθεια είναι ότι από τα μέσα της δεκαετίας του '60 που πρωτοεμφανίστηκε στο πεντάγραμμο ο Μιχάλης Βιολάρης με τα κυπριακά του τραγούδια στην αρχή και κάποιες άλλες δικές του συνθέσεις, ενώ στη συνέχεια με την οργανική ένταξή του στο νεοκυματικό ρεύμα, μέχρι να φτάσουμε στη δεκαετία του '90, χρειάστηκε να μπει πολύ νερό στο κρασί κι ο τραγουδιστής να κάνει πάμπολλες παραχωρήσεις στην αισθητική του γραμμή, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει την ενεργό παρουσία του και μετά το θάνατο του Νέου Κύματος. Πρώτα ο Λίνος Κόκοτος στο υπέροχο "Θαλασσινό τριφύλλι" του και στη συνέχεια ο Γιώργος Κριμιζάκης στάθηκαν οι κύριοι αιμοδότες του νέου του ρεπερτορίου.

Ο δίσκος λοιπόν "Όταν ο έρωτας μιλάει" απέχει πολύ από το αναγνωρίσιμο μουσικό ύφος του τραγουδιστή. Περιλαμβάνει δώδεκα καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια που υπογράφουν οι αρχιμάστορες του είδους Χρήστος Νικολόπουλος και Τάκης Σούκας. Ο Κώστας Αντωνιάδης έγραψε επίσης δυο τραγούδια κι άλλα δύο ο Μιχάλης Τερζής προαναγγέλλοντας τη συνεργασία τους δυο χρόνια αργότερα με τον κύκλο τραγουδιών "Ένα καράβι όνειρα" (1992), όπου επιχειρήθηκε μια ενδιαφέρουσα αν και πολύ ετεροχρονισμένη αναβίωση του νεοκυματικού κλίματος.

Γιώργος Κριμιζάκης: Έτσι είναι η αγάπη (1977)

Ο συνθέτης Γιώργος Κριμιζάκης εμφανίστηκε στα όψιμα χρόνια του Νέου Κύματος με τραγούδια για την Καίτη Χωματά, τη Ρένα Κουμιώτη και τον Μιχάλη Βιολάρη. Η δεκαετία του '70 υπήρξε παραγωγικόκατη για τον ίδιο, ενώ η εμπορική επιτυχία ήρθε λίγο αργότερα μέσα από τις συνεργασίες του στους σατιρικούς δίσκους του Χάρρυ Κλυνν.

Το 1977 υπήρξε το παραγωγικότερο στην καριέρα του Γιώργου Κριμιζάκη. Τέσσερις προωπικοί δίσκοι κι άλλοι τόσοι με συμμετοχές του καταγράφηκαν εκείνη τη χρονιά! Ήδη έχουμε στο Δισκοβόλο το δίσκο "Με αγάπη" από την πλούσια σοδειά εκείνης της χρονιάς. Και σήμερα έχει σειρά ο δίσκος "Έτσι είναι η αγάπη" που εκδόθηκε από τη Zodiac, την εφεδρική εταιρία της Lyra.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα καλογραμμένα ελαφρολαϊκά τραγούδια σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Ξενοφώντα Φιλέρη. Δεν γνώρισαν ιδιαίτερη δημοτικότητα τα τραγούδια του δίσκου, αλλά αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, γιατί ακούγονται ευχάριστα και απηχούν το χαρακτηριστικό ήχο εκείνης της εποχής, πριν το είδος εκφυλιστεί. Άλλωστε ο Κριμιζάκης ξέρει καλά τους κώδικες αυτού του είδους κι έχει γράψει κατά καιρούς πολύ όμορφα τραγούδια, ενώ οι ενορχηστρώσεις του είναι πάντα προσεγμένες, χωρίς ογκώδη οργανικά σχήματα που εξυπηρετούν τον φτηνό εντυπωσιασμό.

Τα τραγούδια ερμηνεύουν δύο νέοι τότε λαϊκοί ερμηνευτές: Η Έλενα Κωστή που λίγο νωρίτερα τη γνωρίσαμε από τις "Παραλογές" (1975) του Αργύρη Κουνάδη, και ο Κώστας Μαντζόπουλος που ξεκίνησε με τα "Αντάρτικα" του Πάνου Τζαβέλλα.

Λήδα: Θα σε πάρω ταξίδι (1980)

Το δίδυμο Λήδα και Σπύρος (Λήδα Χαλκιαδάκη, Σπύρος Βλασσόπουλος) έδωσε έντονο το καλλιτεχνικό του στίγμα με δυο υπέροχους κύκλους τραγουδιών στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70 ("Ηλεκτρικός αποσπερίτης", "Χαμένο τίποτα δεν πάει"), αλλά στη συνέχεια οι δρόμοι τους χώρισαν κι ο καθένας τους ακολούθησε για κάμποσα χρόνια την προσωπική του διαδρομή: Ο Σπύρος ως συνθέτης συνεργαζόμενος με τραγουδιστές, όπως ο Βλάσης Μπονάτσος, η Άννα Βίσση ή η Αλέκα Κανελλίδου, και η Λήδα ως ερμηνεύτρια σε δίσκους του Αργύρη Κουνάδη και του Μίμη Πλέσσα.

Το 1980 ωστόσο οι δρόμοι των δύο καλλιτεχνών ξανασυναντήθηκαν με μια καινούργια προσωπική δουλειά της Λήδας που έμελλε να είναι και η τελευταία της. Τίτλος του δίσκου: "Θα σε πάρω ταξίδι". Ηλεκτρικές ή ακουστικές μπαλάντες με απλή κι ευχάριστη μουσική που αποκτούν ένα υπολογίσιμο ειδικό βάρος κυρίως από τη θαυμάσια ερμηνεία της Λήδας. 

Ο Σπύρος Βλασσόπουλος υπογράφει τα οκτώ από τα ένδεκα τραγούδια του δίσκου, ο Λ. Βισβίκης ένα και δύο η ίδια η Λήδα που έγραψε και τους στίχους σε τέσσερα τραγούδια, ενώ τα υπόλοιπα γράφτηκαν από τους Δημήτρη Ιατρόπουλο, Τάκη Καρνάτσο, Σάσα Μανέτα, Γιάννη Καλαμίτση και τον ποιητή και παλιό συνεργάτη του δίδυμου Ανδρέα Αγγελάκη. Την ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας έκανε ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου.

Πόπη Αστεριάδη: Με σημαία το όνειρο (2020)

Ένα κρυμμένο «αχ», ένα βαθύ και μακρόσυρτο «ααχ»! Και ιδού το υπέροχο αρκτικόλεξο που διαγράφεται μέσα μου, όποτε ακούω μια «νεοκυματική» μελωδία που με κάνει αυθόρμητα να συναρμολογώ τα αρχικά των τριών κορυφαίων ερμηνευτριών εκείνου του αλησμόνητου μουσικού ρεύματος που άνθισε στα πλακιώτικα στενά και στα κυκλικά αυλάκια των αναλογικών δίσκων της Lyra και του Αλέκου Πατσιφά: Αρλέτα, Αστεριάδη, Χωματά! Ααχ!!!
Ώρες ώρες συλλογιέμαι πόσο τυχερός στάθηκα που πρόλαβα, παιδί πράμα βέβαια τότε, στην ακμή της εκείνη την υπέροχη ανάταση του ελληνικού τραγουδιού στα χρόνια του ’60 κι ας πορευόταν κόντρα στην ανώμαλη πολιτική ζωή του τόπου μας. Κι αίφνης ήρθε ένας κοσμοπολίτης συνθέτης μας με τις ακριβές αποσκευές του από τις όχθες του Σηκουάνα να μεταλαμπαδεύσει στα καθ’ ημάς με τρόπο αριστοτεχνικό τη γαλλική μπαλάντα μπολιάζοντάς την με το ακμάζον εγχώριο «έντεχνο» τραγούδι, αυτό που γέννησε η αστείρευτη έμπνευση των δυο Διόσκουρων της μουσικής μας, του Μάνου και του Μίκη. Ήταν ο Γιάννης Σπανός αυτός που λίγο πριν από τα μέσα του ’60 δημιούργησε μια ζωτική παραφυάδα στον κύριο κορμό του τραγουδιού μας, η οποία δειλά δειλά και διακριτικά αυτονομήθηκε ως δυναμικό μουσικό ρεύμα με την άτυπη ονομασία «Νέο Κύμα». Επρόκειτο για ένα λεπταίσθητο είδος τραγουδιού που το χαρακτήριζε η εσωστρέφεια, η ευγένεια, η αφαιρετική έκφραση, η μελωδική φόρτιση, ο επίμονα ποιητικός προσανατολισμός και… Και οι υπέροχες φωνές, ανδρικές και γυναικείες.Από τις γυναικείες λοιπόν φωνές κυριάρχησαν κι άφησαν ανεξίτηλο το χνάρι τους στο ελληνικό τραγούδι οι τρεις εκλεκτές ερμηνεύτριες που προανέφερα: Αρλέτα, Πόπη Αστεριάδη, Καίτη Χωματά. Ξεκίνησαν ανεξάρτητα με πορείες άλλοτε παράλληλες κι άλλοτε τεμνόμενες, όπως συνέβη το 1968 που συναντήθηκαν για πρώτη φορά και οι τρεις στη δεύτερη «Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού, για να συνεχίσουν και πάλι καθεμιά το δικό της δρόμο.

Γυρνάμε λοιπόν στο 1965, τη χρονιά που έκανε τα πρώτα δισκογραφικά του βήματα ένα δεκαεπτάχρονο πανέμορφο κορίτσι με αγορίστικο σχεδόν μαλλί και βελούδινη φωνή. Ήταν η Πόπη Αστεριάδη που ξεκίναγε τη δική της γοητευτική ιστορία στο ελληνικό τραγούδι ηχογραφώντας αρχικά για τις 45 στροφές, πριν επιβληθεί ο δίσκος μακράς διαρκείας. Η πρώτη τραγουδιστική της εμφάνιση είχε πραγματοποιηθεί το 1964 στα περίφημα «Νέα ταλέντα» του Γιώργου Οικονομίδη, ενώ τα δύο πρώτα δισκογραφημένα τραγούδια της στη Lyra γεννήθηκαν από τον τραγουδοποιό Πάνο Σαββόπουλο. Το 1966 ερμήνευσε αφοπλιστικά δυο χαμηλόφωνες μελωδίες του Νίκου Μαμαγκάκη που συμπεριλήφθηκαν στο οργανικό soundtrack της ταινίας «Η εκδρομή». Το 1967 πάλι ο Νίκος Μαμαγκάκης την επέλεξε ως ερμηνεύτρια στη φωνητική σουίτα «Αρκάδι». Πήρε μέρος και στις δυο πρώτες ποιητικές «Ανθολογίες» του Γιάννη Σπανού (1967/1968), ενώ από το 1968 ξεκίνησε να ηχογραφεί και ολοκληρωμένους προσωπικούς δίσκους. Την επόμενη χρονιά είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον κλασικό δίσκο «Ο δρόμος» του Μίμη Πλέσσα και συγχρόνως μια σημαντική συνεργασία με τον Λάκη Παππά που απέφερε το δίσκο «Πάει κι αυτή η Κυριακή» (που κυκλοφόρησε τελικά το 1971), ενώ παράλληλα ηχογραφούσε και ανεξάρτητα τραγούδια με εκλεκτούς συνθέτες. Ιδού μερικά ονόματα: Γιάννης Σπανός, Μίμης Πλέσσας, Νίκος Μαμαγκάκης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νότης Μαυρουδής, Γιώργος Κουρουπός, Σπήλιος Μεντής, Κώστας Ξενάκης, Γιώργος Κοντογιώργος, Νίκος Χουλιαράς, Ηλίας Καραγιάννης, Γιάννης Γκούμας, Λάκης Παππάς, Γιώργος Κοτσώνης και άλλοι, χωρίς να διστάσει να αναμετρηθεί και με τα μεγάλα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά και με παραδοσιακό υλικό, σε μερικές υποδειγματικές επανεκτελέσεις.