Νίκος Δανίκας: Ροζ προκηρύξεις (1976)

Μιας και η κουβέντα μας με το δίσκο "Η αγωγή του πολίτου" (1975) έφερε στο προσκήνιο τον εμβληματικό περφόρμερ, ηθοποιό και τραγουδιστή Γιώργο Μαρίνο, λέω να σταθούμε λίγο παραπάνω στον εξαιρετικά προικισμένο και πολυσχιδή αυτόν καλλιτέχνη που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60, ενώ το 1962 τον βρίσκουμε να παίζει και να τραγουδά στην περίφημη "Οδό Ονείρων" του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1967 θα ηχογραφήσει δυο 45άρια με νεοκυματικού ύφους τραγούδια του Βασίλη Δημητρίου και της Ηλέκτρας Παπακώστα και θα κλείσει τη δεκαετία με αρκετές σκόρπιες ηχογραφήσεις για τις 45 στροφές και την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού του δίσκου ("Μια ζωντανή παρουσίαση"). Η δεκαετία του '70 στάθηκε η πιο παραγωγική του στη δισκογραφία με πολλές ενδιαφέρουσες συνεργασίες, όπως αυτές με τον Γιώργο Κριμιζάκη στο δίσκο "Η αγωγή του πολίτου" και κυρίως με τον Μίμη Πλέσσα ("Λουκιανού νεκρικοί διάλογοι", "Παράσταση").

Την ίδια εποχή συναντήθηκε και με τον συνθέτη Νίκο Δανίκα, πρώτα το 1972 με τις "Σκηνές και εικόνες" και μεταπολιτευτικά με τις "Ροζ προκηρύξεις". Ας σταθούμε λοιπόν σ' αυτό το δίσκο που με τη λέξη "προκηρύξεις" στον τίτλο μοιάζει να συμπλέει με το πνεύμα του μεταπολιτευτικού πολιτικού τραγουδιού, αλλά έρχεται ο προσδιορισμός "ροζ", για να μας υποδείξει ξεκάθαρα ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικές μπροσούρες, αλλά με θεματολογία "ροζ" χρώματος, δηλαδή με ευφάνταστες θεατρικές εικόνες, όπου πρωταγωνιστούν γυναικείες φιγούρες και αλλόκοτες ερωτικές περιπέτειες που ανακατεύουν αυθαίρετα το χρόνο και φέρνουν στο προσκήνιο πότε την Ασπασία του Περικλέους και πότε τη "χλωμή Αφρώ" ή τη "δεσποινίδα Θεώνη", αμφότερες με ακραιφνή φιλοβασιλικά φρονήματα που ονειρεύονται να εξαργυρώσουν την προίκα τους με τη χαρά της ερωτικής τους συνεύρεσης με τους ...τριακόσιους του Λεωνίδα, μαζί με πολλά άλλα ευτράπελα που κινούνται στον αντίποδα του μουσικού συρμού της εποχής σαν μια φωνή διαμαρτυρίας μάλλον για τη νέα ...τυραννία! 

Όλα αυτά τα εξωφρενικά ευρήματα ανήκουν στην ευφάνταστη γραφή του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα και μεταφραστή Παύλου Μάτεσι, ο οποίος υπογράφει τους σπινθηροβόλους στίχους των τραγουδιών που μελοποίησε με κέφι και θεατρικού ύφους ρυθμικά μουσικά θέματα ο Νίκος Δανίκας, για να αποκτήσουν την τελική τους υπόσταση μέσα από την απόλυτα εκφραστική ερμηνεία του Γιώργου Μαρίνου. Συμμετέχουν επίσης η Κατερίνα Γιαννακοπούλου και η Σοφία Χρήστου.

Σημειώνω ότι η μεταγενέστερη ψηφιακή επανέκδοση του δίσκου (1995) εμπλουτίστηκε με τα τραγούδια "Η Μαρία του Οκτώβρη" και "Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα" σε μουσική του Δανίκα, στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και ερμηνεία του Γιώργου Μαρίνου που είχαν αρχικά κυκλοφορήσει σε δισκάκι 45 στροφών το 1975.

Γιώργος Κριμιζάκης: Η Αγωγή του Πολίτου (1975)

Παραμένουμε στο μεταπολιτευτικό κλίμα και στην καταιγίδα του πολιτικού τραγουδιού που δεν άφησε κανένα σχεδόν καλλιτέχνη του τραγουδιού ανεπηρέαστο. Χαρακτηριστική η περίπτωση του συνθέτη Γιώργου Κριμιζάκη, ο οποίος προερχόταν από την ώριμη φάση του Νέου Κύματος και ήδη από το ξεκίνημα της δεκαετίας του '70 μας είχε δώσει δυο δίσκους ελαφρολαϊκού ύφους και ερωτικής θεματολογίας, πρώτα τις "Φωτογραφίες" (1971) και στη συνέχεια το "Η αγάπη μας" (1973). Οι δυο αυτοί δίσκοι επ' ουδενί δεν προϊδέαζαν για την επόμενη δουλειά του, η οποία ήρθε ένα χρόνο μετά τη μεταπολίτευση με τον κύκλο τραγουδιών "Η αγωγή του πολίτου" (1975), τίτλο που παραπέμπει ευθέως στο ιστορικό εκείνο σχολικό μάθημα της επίσημης κρατικής προπαγάνδας, πράγμα που υποδηλώνεται και από τον χαρακτηριστικό υπότιτλο του δίσκου: Ευτράπελος προπαγάνδα μετά ιντερμεδίων.

Εδώ ο συνθέτης, αξιοποιώντας τους ευρηματικούς σατιρικούς και δηκτικούς στίχους του Γιάννη Κακουλίδη, μας αποκαλύπτει το ταλέντο του στη μουσική επιθεωρησιακού ύφους - που τα επόμενα χρόνια θα υπηρετήσει ευδόκιμα - γράφοντας τραγούδια που μοιάζουν να προορίζονται για σκηνική χρήση με εμβατηριακούς ρυθμούς, παρλάτες και χορευτικά θέματα, όλα με σταθερή στόχευση τη διακωμώδηση της εξωφρενικής πραγματικότητας που είχε προηγηθεί στα χρόνια της επτάχρονης χούντας. 

Για το λόγο αυτό επιστρατεύτηκαν ως ερμηνευτές δυο παλιοί θεράποντες της υποκριτικής τέχνης, ο Γιώργος Μαρίνος που είναι και ο βασικός ερμηνευτής του δίσκου, και η Μιράντα Κουνελάκη που υποδύεται ένα ερμηνευτικό ρόλο με ευθεία αναφορά στη Ζωζώ Σαπουντζάκη και στα περίφημα σκηνικά της καπρίτσια. Συμμετέχει επίσης σε δυο τραγούδια ο Μιχάλης Βιολάρης, αλλά και ο παλιός ρεμπέτης Μαρίνος Γαβριήλ (1919-1977), γνωστός και ως Μαρινάκης, που τραγουδά το ρεμπετοειδές "Δυο μπάτσοι". Η πληθωρική θεατρική ερμηνεία πάντως του Γιώργου Μαρίνου, ο οποίος άλλωστε είχε ήδη από πιο παλιά δείξει το τραγουδιστικό του ταλέντο, είναι αυτή που δικαιώνει ένα δίσκο που δύσκολα πλέον μπορεί να συγκινήσει ένα σύγχρονο ακροατή αποκομμένο από την επικαιρότητα της εποχής που τον γέννησε. Το εξώφυλλο σχεδίασε ο ζωγράφος Αλέξης Ακριθάκης.

Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Ρίτσος: Καπνισμένο τσουκάλι (1975)

Επέτειος της αιματηρής εξέγερσης του Πολυτεχνείου σήμερα και γυρνάμε πάλι σ' εκείνη τη δύσκολη εποχή, όταν η μεταπολίτευση έφερε μαζί με τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και μια ριζική ανατροπή των δεδομένων του ελληνικού τραγουδιού με τη δυναμική "εισβολή" της καταιγίδας Θεοδωράκη και του πολιτικού τραγουδιού, που ήταν επόμενο να επηρεάσει συνολικά την κατεύθυνση και την αισθητική της ελληνικής δισκογραφίας. 

Ανάμεσα στους δημιουργούς που συντονίστηκαν αμέσως στη δυναμική αυτή ήταν και ο Χρήστος Λεοντής. Κατά την πολύ παραγωγική διετία 1974-1975 ο σημαντικός συνθέτης παρουσίασε τρεις ολοκληρωμένες δουλειές που αποτελούν την κορύφωση της δισκογραφικής του παρακαταθήκης στο νεοελληνικό πολιτισμό. Πρώτα το "Αχ, έρωτα" κι αμέσως μετά, σχεδόν ταυτόχρονα, τις "Παραστάσεις" και το "Καπνισμένο τσουκάλι". Τρεις απανωτές ηχογραφήσεις και ύστερα μακρόχρονη πάλι σιωπή, λες και ήρθαν σαν μια ανάγκη αποφόρτισης του συνθέτη από ένα βάρος που κουβαλούσε μέσα του για καιρό. Και πράγματι, αυτή η ξεχωριστή τριλογία του συνθέτη χαρακτηρίζεται από έντονη πολιτική φόρτιση με αναφορές σε σκοτεινές πολιτικές συνθήκες είτε του τόπου μας, είτε και άλλων τόπων με ανάλογες πολιτικές περιπέτειες από μισαλλόδοξα καθεστώτα (κυρίως Ισπανία). Από την άποψη αυτή δεν απέχει πολύ ο λυρικός λόγος του Ισπανού Λόρκα με τον αιχμηρό, αλλά βαθιά αισιόδοξο λόγο του Γιάννη Ρίτσου, στην ποίηση του οποίου ακουμπά ο σπουδαίος συνθέτης με το έργο του "Καπνισμένο τσουκάλι", το οποίο μάλιστα είχε γραφτεί στις μέρες του Πολυτεχνείου και προορίζονταν για την πρώτη του παρουσίαση λίγες μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα εκείνου του μοιραίου Νοέμβρη του '73. 

Το "Καπνισμένο τσουκάλι" λοιπόν με τη χαρακτηριστική λαϊκή γλώσσα που επιλέγει ο ποιητής, αλλά και τις αυθεντικές λαϊκές εικόνες της καθημερινότητας που επιστρατεύει, για να μπορέσει μέσα από αγνά υλικά να μας δώσει ένα απέριττο ποιητικό αριστούργημα, ευτύχησε στα χέρια του εκλεκτού συνθέτη να πάρει την κατάλληλη μουσική φόρμα που θα του άνοιγε το δρόμο να περάσει και στο κατάλληλο ακροατήριο, δηλαδή και στον πιο απλό καθημερινό άνθρωπο. Δυναμικές εξάρσεις, χορευτικά και ρυθμικά τραγούδια, αλλά και εξαίσιες μελωδικές νησίδες, όλα ενορχηστρωμένα με υποδειγματική μαεστρία από τον συνθέτη που ευτύχησε να έχει μαζί του και δυο ακριβές φωνές, για να τους δώσουν το τελικό περιτύλιγμα σαν ένα δώρο καρδιάς του ποιητή και του συνθέτη στο διψασμένο κοινό της εποχής που έβγαινε αναζωογονημένο και διψασμένο από της εφτάχρονη τυραννία της χούντας των συνταγματαρχών. Ο Νίκος Ξυλούρης, έχοντας κλείσει πολύ ευδόκιμα δυο μεγάλους κύκλους συνεργασιών του στο πεδίο του "έντεχνου" τραγουδιού, πρώτα με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και αμέσως μετά με τον Σταύρο Ξαρχάκο, βρέθηκε στο περιβάλλον του Λεοντή συμμετέχοντας την ίδια χρονιά και στους δυο δίσκους του συνθέτη (Παραστάσεις, Καπνισμένο τσουκάλι), μαζί με την υπέροχη Τάνια Τσανακλίδου που μόλις τότε έκανε τα πρώτα της βήματα στο ελληνικό τραγούδι, ήταν οι δυο άξιοι ερμηνευτές του έργου, στο οποίο μάλιστα συμμετέχει και ο ίδιος ο ποιητής απαγγέλλοντας στίχους του, καθώς και τραγουδιστής Βασίλης Μπάρνης.

Παραθέτω εδώ ένα πολύ κατατοπιστικό σημείωμα* του συνθέτη σχετικό με τη σύνθεση και την ηχογράφηση του έργου του:

Δισκογραφία Τάσου Καρακατσάνη: Οι μπαλάντες της Νόνης (2016)

Δέκα χρόνια μετά το δίσκο "...των ανέμων επιβάτες" κι αφού μεσολάβησε το 2013 η (δυσεύρετη δυστυχώς) έκδοση "Τρεις ενότητες θεατρικής μουσικής" (σε κείμενα και πάλι της Ειρήνης Χηράτου), κυκλοφόρησε το 2016 η τελευταία μέχρι σήμερα δισκογραφημένη δουλειά του πιανίστα, ενορχηστρωτή και συνθέτη Τάσου Καρακατσάνη που επιγράφεται "Οι μπαλάντες της Νόνης" και είναι ο δεύτερος κατά σειρά κύκλος μελοποιημένης ποίησης του δημιουργού. Αυτή τη φορά έχουμε τραγούδια σε ποίηση της σύγχρονης ποιήτριας και εκπαιδευτικού Νόνης Σταματέλου (γενν. 1960), από το όνομα της οποίας προέκυψε και ο τίτλος του δίσκου.

Ο συνθέτης έγραψε δώδεκα ευαίσθητα τραγούδια σε ύφος μπαλάντας με λιτή ενορχήστρωση, όπου κυριαρχεί ο ήχος του πιάνου που παίζει ο ίδιος. Οι στίχοι της ποιήτριας, απέριττοι και δωρικοί χωρίς καλλωπίσματα, ευθύβολοι στο μήνυμά τους, ενίοτε νοσταλγικοί και θεατρικοί, έχουν ανθολογηθεί από τις ποιητικές συλλογές: Παιχνίδι αιχμηρό (2008), Σε πύρινη τροχιά (2012) και Έλλειψη χώρου (2015). 

Βασικό προσόν του δίσκου είναι και οι θαυμάσιες ερμηνείες των τραγουδιών από την ηθοποιό Άρτεμι Αποστολοπούλου, τον τενόρο Λευτέρη Τουμαρά, τον συνθέτη και τραγουδιστή Παναγιώτη Τερζάκη και την ειδικευμένη στο ηπειρώτικο παραδοσιακό τραγούδι Γεωργία Τέντα μαζί με τον συνθέτη. Η παραγωγή του δίσκου ανήκει στις εκδόσεις της Οδού Πανός του ποιητή Γιώργου Χρονά.

Δισκογραφία Τάσου Καρακατσάνη: ...των ανέμων επιβάτες (2006)

Το 2006 ο Τάσος Καρακατσάνης μας έδωσε τον πρώτο ολοκληρωμένο κύκλο τραγουδιών του στην κατηγορία της μελοποιημένης ποίησης με δεκατέσσερα τραγούδια σε ποίηση του Παναγιώτη Καρακούλη. 

Ο Παναγιώτης Καρακούλης (γενν. 1944) είναι γιατρός και ποιητής της σύγχρονης γενιάς. Έχει εκδώσει μία ανθολογία νεοελληνικής ποίησης με τίτλο "Χρυσός σε ματ" και τις ποιητικές συλλογές "Έλενα και κάποιες σκέψεις" και "Έλενα ΙΙ", ενώ το 2008 κυκλοφόρησε μια συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του με τίτλο "Συγκομιδή Α'" (ποιήματα 1995-2005). Έχει γράψει επίσης και τα θεατρικά "Μουσική Δωματίου" και "Βιτρίνα νυφικών", ενώ έχει διατελέσει και πρόεδρος του "Λαϊκού Θεάτρου" Νέας Ερυθραίας.

Τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύουν ο σταθερός συνοδοιπόρος του συνθέτη Γιάννης Θωμόπουλος, η ηθοποιός Άρτεμις Αποστολοπούλου, ο τενόρος Λευτέρης Τουμαράς και ο ποιητής και συνθέτης Περικλής Χειλάς. Ο Τάσος Καρακατσάνης απαγγέλλει στίχους. Συμμετέχει επίσης Λαϊκό Μουσικό Σύνολο υπό τη διεύθυνση του συνθέτη με σολίστ τους Βιβή Γκέκα (μαντολίνο), Παύλο Τριανταφυλλίδη (τρομπόνι), Φωτεινή Νικολοπούλου (βιολοντσέλο) και τον συνθέτη στο πιάνο.

Δισκογραφία Τάσου Καρακατσάνη: Κυκλική αναπνοή (2005)

Η δεύτερη ολοκληρωμένη συνεργασία του Τάσου Καρακατσάνη με την Κύπρια ποιήτρια και μουσικό Ειρήνη Χηράτου (γενν. 1957) ήρθε το 2005 με έναν δυσεύρετο δίσκο που εκδόθηκε από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ) με τίτλο «Κυκλική αναπνοή» βασισμένο στην ποιητική σύνθεση «Καιάδες». Είχε προηγηθεί βέβαια η σύμπραξή τους το 1999 με το δίσκο «Τα παραμύθια του Αλτ-Ιλύ & Ένα ξυπόλυτο φεγγάρι». 

Ο δίσκος φέρει τον χαρακτηριστικό υπότιτλο: «Ηχητικά παράδοξα σε πέντε ενότητες». Οι ενότητες αυτές επιγράφονται ως Ακίνητοι, Στη λεωφόρο Ποσειδώνος, Στο μουσικό στέκι Flash, Στη Λευκή Ατλαντίδα, Επίλογος. Περιλαμβάνονται τραγούδια, απαγγελίες κι ένα μικρό θεατρικό μονόπρακτο. Εκδόθηκε υπό την αιγίδα του Δημήτρη Χριστόφια, τότε Προέδρου της Βουλής και μετέπειτα Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Το έργο πραγματεύεται τη μεγάλη κοινωνική μάστιγα των ναρκωτικών. Ο Κύπριος Πρόεδρος σημειώνει σχετικά: "...κι όταν η ποίηση της Ειρήνης Χηράτου συναντά τη μουσική του καταξιωμένου συνθέτη Τάσου Καρακατσάνη, τότς οι "Καιάδες" μετατρέπονται σε "Κυκλική Αναπνοή" που τροφοδοτεί τα πνευμόνια του αγώνα ενάντια στα ναρκωτικά που είναι αγώνας ζωής για τους νέους και τους γονείς, αγώνας στον οποίο όλοι έχουμε θέση και ρόλο...".

Τα τραγούδια ερμηνεύουν ο τενόρος Λευτέρης Τουμαράς, ο βαρύτονος Κωστής Ρασιδάκις, οι ηθοποιοί Άρτεμις Αποστολοπούλου, Μαριέττα Μητσίδου, Βάσια Λακουμέντα, Κασσάνδρα Χαραλάμπη και ο σταθερός συνεργάτης του συνθέτη λαϊκός τραγουδιστής Γιάννης Θωμόπουλος. Ο Ορέστης Γράβαρης παίζει κρουστά, ο Ερμής Μιχαήλ ηλεκτρική κιθάρα, ο Παύλος Τριανταφυλλίδης τρομπόνι, η Ειρήνη Χηράτου βιολί και ο συνθέτης πιάνο.

Δισκογραφία Τάσου Καρακατσάνη: Και το τρένο πάει στον ουρανό... (2001)

Το 2001 από τον Σείριο κυκλοφόρησε ο δίσκος του Τάσου Καρακατσάνη «Kαι το τρένο πάει στον ουρανό…» που αποτελεί το soundtrack της ομώνυμης ταινίας του Γιάννη Ιωάννου, μιας διεθνούς παραγωγής του 2001 με τη σύμπραξη Ελλάδας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Κύπρου. 

Η ταινία καταπιάνεται με το δύσκολο θέμα του εκτοπισμού Ελλήνων σε περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης στα χρόνια του μεταξικού καθεστώτος. Πρωταγωνίστρια της ταινίας η μεγάλη ηθοποιός Ειρήνη Παπά. Παίζουν επίσης: Αλέξης Ιωάννου, Πανίκο Τσιέρσιχ, Piro Milkani, Nikolai Roudarov, Maria Kavardjikova, Ivan Kitschev. Το σενάριο και τους στίχους των τραγουδιών έγραψε ο Γιάννης Ιωάννου. 

Το soundtrack μοιράζεται σε δύο ενότητες: Α’ Ενότητα: Σουχούμι 1937, Β’ Ενότητα: Στη δεξίωση του γραμματέα Πετρόφ 1957. Και κλείνει με τον επίλογο «Επιστροφή στην Ελλάδα». Ατμοσφαιρικά μουσικά θέματα που αποτυπώνουν το κλίμα της εποχής. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Ειρήνη Παπά, Λευτέρης Τουμαράς, Μαριάννα Γκέκα, Άρτεμις Αποστολοπούλου, Γιάννης Θωμόπουλος.

Ο συνθέτης σημειώνει στο εσώφυλλο της έκδοσης: "Το μουσικό μου ταξίδι-σχόλιο ξεκινάει μαζί με την ταινία και τις εικόνες της Μαύρης Θάλασσας και καταλήγει στην ταραγμένη από τις κραυγές λιγδιασμένων καραβανάδων. Γαλάζια Ελλάδα του ’37. Εθνικών επετείων αφιέρωμα, το παιδικό μου τραγούδι που συνθλίβεται κάτω από τους ρυθμούς των παρελάσεων και τη σκουριασμένη σάλπιγγα του Προκόπη Βασιλειάδη κάπου στη Λάρισα του Δημήτρη Κεχαΐδη*. Είκοσι χρόνια μετά το τέλος της ταινίας, στη δεξίωση του γραμματέα Πετρώφ, η Μαρία του εμφυλίου, η Μαριάννα από το Μπουένος Άιρες κι ο Λευτέρης από τη Σύμη μαζί με τα δουλικά χαμόγελα της ορχήστρας διασκεδάζουν τους φανταστικούς ήρωες του Ναζίμ Χικμέτ και του Αρμπούζοφ, ενώ έξω από τα παράθυρα κάποιοι λαϊκοί απόηχοι ταξιδεύουν κι αυτοί ψάχνοντας για πατρίδα από τη μακρινή χώρα του Τσέχοφ στη ρεμπέτικη Ελλάδα".

* Η αναφορά στον θεατρικό συγγραφέα Δημήτρη Κεχαΐδη σε σχέση με το μουσικό θέμα «Εθνικών επετείων αφιέρωμα» υπαινίσσεται τη χρήση του θέματος αυτού στην παράσταση του έργου «Βέρα» του Κεχαΐδη που ανέβηκε το 1996 από το ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου.

Δισκογραφία Τάσου Καρακατσάνη: Τα παραμύθια του Αλτ-Ιλύ (1999)

Η τέταρτη κατά σειρά δουλειά του Τάσου Καρακατσάνη εκδόθηκε το 1999 με γενικό τίτλο "Τα παραμύθια του Αλτ-Ιλύ" και περιλαμβάνει δύο ενότητες που θεματικά παραπέμπουν στην τραγωδία της Κύπρου και βασίζονται σε κείμενα της Κύπριας ποιήτριας και μουσικού Ειρήνης Χηράτου, με την οποία ο συνθέτης είχε πολλαπλές συνεργασίες κατά καιρούς. Ο δίσκος εκδόθηκε από την ΜΒΙ με τη στήριξη της Επιτροπής Συγγενών και Αδηλώτων Αιχμαλώτων Κύπρου και άλλων φορέων του Κυπριακού κράτους. 

Η πρώτη ενότητα έχει τον ξεχωριστό τίτλο "Ένα ξυπόλυτο φεγγάρι" κι αποτελείται από οκτώ τραγούδια κατ' επίφασιν λαϊκά, όπως τα χαρακτηρίζει ο συνθέτης, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται κι ένα μικρό απόσπασμα από τη "Μήδεια" του Ευριπίδη. Οι στίχοι τους κουβαλούν το βάρος της κυπριακής δοκιμασίας καταγγέλλοντας τη δικτατορία, το φόβο, την πείνα, τον πόνο και την εξαθλίωση, όλες αυτές τις οδυνηρές εμπειρίες που καθρεφτίζονται στους κύκλους του λυπημένου φεγγαριού. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Γεράσιμος Ανδρεάτος, Γιάννης Θωμόπουλος, Ελευθερία Μεταξά, Άρτεμη Αποστολοπούλου, Μαρία Δρακοπούλου και Κατερίνα Γιαμαλή.

Το κύριο σώμα του δίσκου περιλαμβάνει το έργο "Τα παραμύθια του Αλτ-Ιλύ" που βασίζεται στα κλασικά παραμύθια της Χαλιμάς και του Σεβάχ κι έχει τη μορφή παιδικού μιούζικαλ με πρωταγωνιστές το φεγγάρι, τη βασίλισσα Νύχτα και παιδιά που χορεύουν και ψαρεύουν. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Λευτέρης Τουμαράς, Άρτεμη Αποστολοπούλου, Ελευθερία Μεταξά και Λάκης Λαζόπουλος. Συμμετέχουν επίσης οι αξιόλογοι μουσικοί: Χάρης Χατζηγεωργίου (βιολί), Ντάνα Χατζηγεωργίου (βιολοντσέλο), Παναγιώτης Στέφος (τρομπόνι), Παναγιώτης Καίσαρης (τρομπέτα) και Βιβή Γκέκα (μαντολίνο). Διευθύνει και παίζει πιάνο ο Τάσος Καρακατσάνης.

Δισκογραφία Τάσου Καρακατσάνη: Με τον Αριστοφάνη στη Σύμη (1997)

Από τον Σείριο και πάλι και σχεδόν ταυτόχρονα με  την κυκλοφορία του θεατρικού δίσκου "Έξι ενότητες θεατρικής μουσικής" του Τάσου Καρακατσάνη κυκλοφόρησε το 1997 κι ένας δεύτερος δίσκος του συνθέτη, επίσης με θεατρικό υλικό. Τίτλος του: "Με τον Αριστοφάνη στη Σύμη". 

Ο δίσκος περιλαμβάνει μουσική και τραγούδια του Τάσου Καρακατσάνη για τέσσερις παραγωγές του Συμιακού Θεάτρου, ενός περιφερειακού θεατρικού σχήματος με σαράντα περίπου μέλη που ιδρύθηκε το 1984 με επικεφαλής τον ηθοποιό Μανόλη Αντωνόγλου. 

Έχουμε λοιπόν υλικό που ανέβηκε στη σκηνή κατά το διάστημα 1989-1996, και συγκεκριμένα: Δύο κωμωδίες του Αριστοφάνη, τη "Λυσιστράτη" που παίχτηκε το 1989 σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου και τις "Εκκλησιάζουσες" παραγωγής 1993 σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζηπαππά, την παράσταση "Αλέμηνας" βασισμένη στην κωμωδία του Μένανδρου "Επιτρέποντες" που παίχτηκε το 1991 σε σκηνοθεσία Γιώργου Μαργαρίτη, καθώς και την ηθογραφική παράσταση "Γκόλφω η Συμιακιά" που παίχτηκε το 1996 σε σκηνοθεσία Αντώνη Μπαμπούνη, εμπνευσμένη από μικρές ιστορίες της Σύμης σε κείμενα του Μανόλη Αντωνόγλου γραμμένα στη ντόπια συμιακή διάλεκτο.

Στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχουν μέλη του θεατρικού σχήματος με επικεφαλής τον πρωταγωνιστή των παραστάσεων Μανόλη Αντωνόγλου, ενώ στη μουσική εκτέλεση συμμετέχει 20μελές οργανικό σύνολο που ενορχήστρωσε και διηύθυνε ο συνθέτης. Πολύ επιμελημένη η έκδοση του Σείριου με λεπτομέρειες για τα έργα και τις παραστάσεις, καθώς και ένα χρήσιμο λεξιλόγιο της συμιακής διαλέκτου. Όλες οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου κατά τη διάρκεια των γενικών δοκιμών πριν από κάθε παράσταση.