Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδά Μάριο Τόκα: Εντελβάις (1999)

Έχοντας στη φαρέτρα τους τις δύο τεράστιες εμπορικές επιτυχίες που είχαν γνωρίσει στο πρόσφατο παρελθόν οι κοινοί τους δίσκοι Η εθνική μας μοναξιά (1992) και Παρέα μ' έναν ήλιο (1994) ο Μάριος Τόκας και ο Δημήτρης Μητροπάνος ολοκληρώνουν το 1999 τη γόνιμη συνεργασία τους με μια τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά υπό τον τίτλο Εντελβάις. 

Αν και ο δίσκος αυτός δε γνώρισε την ίδια απήχηση με τους προηγούμενους και λίγα τραγούδια έγιναν γνωστά στο ευρύ κοινό, έχω την εντύπωση ότι είναι ο καλύτερός τους. Είναι μια δουλειά με μεγάλη ομοιογένεια, με όμορφες μελωδίες του συνθέτη και ισορροπημένη ενορχήστρωση από τον Γιώργο Παγιάτη και μ' ένα Μητροπάνο απόλυτα εναρμονισμένο με το ύφος των τραγουδιών σε μια εποχή που χρειαζόταν το κατάλληλο υλικό μετά τις εντυπωσιακές συνεργασίες που είχε στο μεταξύ με τον Θάνο Μικρούτσικο (Στου αιώνα την παράγκα, Ψάξε στ' όνειρό μας).

Φτάνουν αυτά; Ίσως όχι. Ωστόσο ο δίσκος διαθέτει ένα ξεκάθαρο συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους προηγούμενους: Τους στίχους του Άλκη Αλκαίου, αυτού του οξυδερκούς κι ευαίσθητου στιχουργού με το μεστό ποιητικό του λόγο! Ναι, αυτό νομίζω πως είναι το πραγματικό πλεονέκτημα αυτής της δουλειάς που αποτελεί εν τέλει και μία από τις καλύτερες δισκογραφικές καταθέσεις του πρόωρα χαμένου συνθέτη σε μια εποχή που έδειχνε κορεσμένος από την απλή φόρμα του τραγουδιού και είχε αρχίσει παράλληλα να καταπιάνεται πιο συστηματικά με θρησκευτικές και πατριωτικές συνθέσεις (Ψυχή τε και σώματι, Θεογεννήτωρ Μαρία, Φωνή πατρίδας), αλλά και με τη μουσική για την τηλεόραση (Βίος ανθόσπαρτος).

Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδά Μάριο Τόκα: Παρέα μ' έναν ήλιο (1994)

Mετά την απίστευτη επιτυχία του δίσκου Η εθνική μας μοναξιά (1992) το δισκογραφικό ραντεβού του Μάριου Τόκα και του Δημήτρη Μητροπάνου ανανεώθηκε με ένα καινούργιο άλμπουμ δυο χρόνια μετά. Το 2004 λοιπόν, κι αφού μεσολάβησε μια συμπαθητική συνεργασία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία του λαϊκού ερμηνευτή με τον Γιάννη Σπανό, κυκλοφόρησε ο κύκλος τραγουδιών Παρέα μ' έναν ήλιο με δώδεκα τραγούδια πάνω στην ίδια πετυχημένη συνταγή. 

Κι αυτός ο δίσκος γνώρισε επιτυχία και ανέδειξε μερικά πολυτραγουδισμένα σουξέ ("Τα Λαδάδικα", "Ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου"). Αυτή τη φορά οι στίχοι γράφτηκαν αποκλειστικά από τον Φίλιππο Γράψα, εκτός από το τραγούδι του φινάλε ("Τριανταφυλλιά") που έχει στίχους του Βάσου Βασιλείου γραμμένους στην κυπριακή διάλεκτο. Θα έλεγα πάντως ότι οι στίχοι του Γράψα ρέπουν προς τη μεγαλοστομία, πράγμα που κάποιες στιγμές γίνεται ενοχλητικό και εμποδίζει την απόλαυση των μελωδιών του συνθέτη, ο οποίος έγραψε καλοφτιαγμένα τραγούδια, χωρίς άκομψες γωνίες και με στέρεους λαϊκούς ρυθμούς, ό,τι πρέπει δηλαδή για την εκφραστική φωνή του σπουδαίου τραγουδιστή. 

Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Νίκος Κούρος, ενώ στα φωνητικά έλαβαν μέρος οι: Χρήστος Νικολόπουλος, Μαρία Αλεξίου, Λένα Ολυμπίου και Κώστας Χατζηχριστοδούλου. Το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου ("Τον Αύγουστο που μου χρωστάς") είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αδικοχαμένου ερμηνευτή Διονύση Θεοδόση, παλιού συνεργάτη του συνθέτη, ο οποίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή λίγους μήνες πριν από την κυκλοφορία του δίσκου.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδά Μάριο Τόκα: Η εθνική μας μοναξιά (1992)

Η συνεργασία του συνθέτη Μάριου Τόκα (1954-2008) με τον Δημήτρη Μητροπάνο (1948-2012) απέφερε τρεις ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών που γνώρισαν ευρύτατη αποδοχή από το κοινό, αρχής γενομένης με το άλμπουμ Η εθνική μας μοναξιά (1992), ενώ ως το τέλος της ίδιας δεκαετίας ακολούθησαν τα άλμπουμ Παρέα μ' ένα ήλιο (1994) και Εντελβάις (1999). 

Ο δίσκος Η εθνική μας μοναξιά, με τίτλο που αυθόρμητα παραπέμπει στην ιστορική προεδρική ατάκα "έθνος ανάδελφον", υπήρξε ο πρώτος ιστορικά αυτής της πετυχημένης συνεργασίας και μάλιστα αναδείχθηκε κι ο πιο εμπορικός, με πωλήσεις που ξεπέρασαν τις 160.000 και με τεράστια λαϊκά σουξέ, τα οποία λειτούργησαν ως ένα νέο εφαλτήριο για την απογείωση της μάλλον τελματωμένης εκείνη τη στιγμή καριέρας του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή που προσπαθούσε να ξεφύγει από ένα πολύ μέτριο ρεπερτόριο, στο οποίο είχε περιπέσει από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Χρωστάει λοιπόν πολλά ο Μητροπάνος στα τραγούδια αυτά του Μάριου Τόκα, πράγμα άλλωστε που κι ο ίδιος το αναγνώριζε σε κάθε ευκαιρία. 

Ο δίσκος είναι αρκετά άνισος, πάντως, με κάμποσα πολύ αβανταδόρικα τραγούδια που έγιναν τεράστιες επιτυχίες χάρις στους στέρεους λαϊκούς ρυθμούς της μουσικής, αλλά και τους μεγαλόστομους στίχους ("Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη", "Η εθνική μας μοναξιά", "Μια στάση εδώ"). Είναι ακριβώς αυτά τα τραγούδια που δε μ' αρέσουν! Γιατί πλάι σ' αυτά υπάρχουν και μερικά πιο χαμηλόφωνα με λυρική διάθεση ("Θάλασσες", "Κοιμήσου"), τα οποία είναι πολύ όμορφα και μπορώ να τ ' ακούω ακόμη με ευχαρίστηση. 

Στο δίσκο συνέπραξαν οι στιχουργοί: Σαράντης Αλιβιζάτος, Φίλιππος Γράψας, Κώστας Φασουλάς, Γιάννης Πάριος και Άννα Αργυρού. Η ερμηνεία του Μητροπάνου είναι εξαιρετική.

Βίκυ Μοσχολιού, Νίκος Καρανικόλας: Βίκυ Μοσχολιού '98 (2010)

Στο ενδιάμεσο της κυκλοφορίας των δίσκων Ο Τζακ Ο' Χάρα (1995) του Γιώργου Ζαμπέτα και Βραδινό σινιάλο (2004) μεσολάβησε άλλη μια μάλλον άγνωστη ηχογράφηση σε στούντιο με τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού. Πρόκειται για ένα κύκλο καθαρά λαϊκών τραγουδιών του Νίκου Καρανικόλα που ηχογραφήθηκε το 1998, αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο παρέμεινε ανέκδοτος επί 12 χρόνια, για να εκδοθεί τελικά από το περιοδικό Όασις με το τελευταίο τεύχος του (Μάιος 2010), αφού στο μεταξύ είχαν φύγει από τη ζωή και οι δύο πρωταγωνιστές του.

Ο Νίκος Καρανικόλας (1929-2003), σύζυγος της ερμηνεύτριας Βούλας Γκίκα, υπήρξε αξιόλογος μπουζουξής από τα χρόνια του '50 πλάι στον Γρηγόρη Μπιθικώτση, ενώ κατά καιρούς παρουσίασε και κάποιες δικές του συνθέσεις με πιο αξιοπρόσεκτη τη συμμετοχή του στο άλμπουμ Εμείς οι Έλληνες (1997), όπου μεταξύ άλλων μας έδωσε και μια ενδιαφέρουσα μελοποίηση ενός ποιήματος του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη ("Νυχτερινό")! 

Ο δίσκος λοιπόν με τη Βίκυ Μοσχολιού πήρε τον άτυπο τίτλο Βίκυ Μοσχολιού '98 με την επισήμανση: Ο δίσκος που δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Περιλαμβάνει δώδεκα μέρη, ένδεκα τραγούδια κι ένα οργανικό φινάλε βασισμένο στο εισαγωγικό τραγούδι "Τα χρόνια φεύγουν". Καλογραμμένοι λαϊκοί σκοποί πάνω σε στίχους που έγραψαν οι Αντώνης Τσαγκρής, Αγγελική Νικολοπούλου, Λευτέρης Χαψιάδης, Γιώργος Κρητικός, Ευανθία Τριδήμα, Βούλα Γκίκα και ο συνθέτης. Το υλικό επεξεργάστηκε και ενορχήστρωσε ο μπουζουξής Μανώλης Μιχαλάκης. Στα φωνητικά έλαβαν μέρος οι: Βούλα Γκίκα, Νίκος Καλέκας και Νίκος Καρανικόλας. Η ερμηνεία της Βίκυς Μοσχολιού διακρίνεται για τη μεγάλη εκφραστική της δύναμη, έστω κι αν έχει χαθεί προ πολλού ο υπέροχος φωνητικός της χρωματισμός.

Βίκυ Μοσχολιού, Γιώργος Ζαμπέτας: Ο Τζακ Ο' Χάρα (1995)

Η συνεργασία της Βίκυς Μοσχολιού με τον Γιώργο Ζαμπέτα υπήρξε μακροχρόνια κι απέφερε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του έτσι κι αλλιώς σπουδαίου ρεπερτορίου της. Η πρώτη και σημαντικότερη φάση της σημειώθηκε κατά το διάστημα 1964-1968 στην Columbia, ενώ η δεύτερη κατά τη διετία 1971-1972 στη Philips. Η συνεργασία αυτή μας χάρισε συνολικά γύρω στα 30 τραγούδια, όλα γνωστά κι αγαπημένα (Χωρισμός, Δειλινά, Ξημερώματα, Πάει πάει, Πόρτα κλειστή τα χείλη σου, Αλήτης, Το αδιέξοδο, Το γράμμα κι η φωτογραφία κλπ.).

Λιγότερο γνωστή είναι μια τρίτη "συνεργασία" των δύο καλλιτεχνών πολύ αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν πια η μεγάλη ερμηνεύτρια σταδιακά αποσυρόταν από την ενεργό δράση. Το 1995 λοιπόν από την Eros Music κυκλοφόρησε το άλμπουμ Ο Τζακ Ο' Χάρα με δεκατέσσερα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα, ο οποίος είχε ήδη φύγει από τη ζωή το 1992. Είναι η πρώτη μεταθανάτια έκδοση με ακυκλοφόρητα τραγούδια του συνθέτη αποδεικνύοντας τη μεγάλη του υστεροφημία, η οποία αυξανόταν συνεχώς με το χρόνο.

Δέκα τραγούδια του δίσκου έχουν στίχους του Θεόδωρου Ποάλα (γνωστού και με το ψευδώνυμο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου). Το ομότιτλο τραγούδι πάντως αποδίδεται σε δεύτερη εκτέλεση, αφού πρώτος το είχε ερμηνεύσει ο ίδιος ο συνθέτης στο δίσκο Περιπέτειες (1972). Οι στίχοι ανήκουν στον καταγόμενο από την Καστοριά Ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο, ραδιοφωνικό παραγωγό και ποιητή Θεοδόση Άθα (1936-1973), τον οποίο είχε γνωρίσει ο συνθέτης στη Νέα Υόρκη το 1971. Από ένα τραγούδι επίσης έγραψαν οι Νίκος Μπακογιάννης ("Ο μπατίρης"), Κώστας Καραγιάννης ("Ομολογώ") και Ξενοφών Φιλέρης ("Ο Φραγκούλης"). 

Ρωμαλέες μελωδίες πάνω στη γνωστή μανιέρα του συνθέτη που ερμηνεύονται από μια γερασμένη Βίκυ Μοσχολιού σε μια εποχή που η φωνή της πια είχε χάσει το μαγικό της χρώμα, αλλά διατηρούσε σε υψηλό βαθμό της εκφραστική της δύναμη. Η ορχήστρα είναι αξιοπρεπέστατη με επικεφαλής στο μπουζούκι τον Γιάννη Μπιθικώτση και τον Μιχάλη Ζαμπέτα, γιο του συνθέτη, ο οποίος μάλιστα ερμηνεύει το τραγούδι "Ο μπατίρης". Στο φινάλε του δίσκου έχουμε μια μικρή έκπληξη με τη συμμετοχή της θαυμάσιας Παιδικής Χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου που ερμηνεύει το τραγούδι "Πάμε, φεγγάρι μου".

Βίκυ Μοσχολιού: Βραδινό σινιάλο (2004)

Μετά την πετυχημένη διπλή συνεργασία της με τον Σταμάτη Κραουνάκη (Εφημερία, Καινούργιο πράγμα), καθώς και μια ενδιαφέρουσα συνάντηση με τον Γιώργο Ζαμπέτα το 1995 (Τζακ Ο' Χάρα), η Βίκυ Μοσχολιού επί μία δεκαετία παρέμεινε μακριά από τη δισκογραφία και φάνηκε να έχει κλείσει οριστικά ο κύκλος της. Ωστόσο το 2004 είχαμε μια αιφνιδιαστική επιστροφή της με έναν ολόφρεσκο κύκλο τραγουδιών που κυκλοφόρησε από τη Legend με τίτλο Βραδινό Σινιάλο, ένα δίσκο που έμελλε να αποτελέσει οριστικά το κύκνειο άσμα της εμβληματικής ερμηνεύτριας, που έφυγε τόσο νωρίς από τη ζωή στις 16 Αυγούστου 2005, μόλις 62 χρονών, μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία αυτού του δίσκου.

Τιμητικά λοιπόν κι ενώ ήταν ήδη γνωστή η ανήκεστη νόσος που ταλαιπωρούσε τη μεγάλη ερμηνεύτρια, μια σειρά νέων τραγουδοποιών της χάρισαν μια τελευταία ευκαιρία, για να επικοινωνήσει με το μεγάλο της κοινό και να του πει με νότες το στερνό αντίο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Μιχάλης Κουμπιός, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Σπυρόπουλος κι ο Μανώλης Λιδάκης τής έγραψαν 11 καινούργια τραγούδια προσαρμοσμένα στις φωνητικές της δυνατότητες και ταυτόχρονα εναρμονισμένα στον οικείο ήχο της σύγχρονης τραγουδοποιίας. Πρόκειται για τυπικό δείγμα τραγουδιών της τρέχουσας αισθητικής. Χαμηλόφωνα, χωρίς εξάρσεις, σχεδόν ομογενοποιημένου ύφους. Κανένα δεν ξεχωρίζει περισσότερο απ' τα υπόλοιπα. Λες και γράφτηκαν όλα από έναν άνθρωπο.

Αν μένει κάτι λοιπόν απ' τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν είναι φυσικά τίποτε άλλο από την παρουσία της μεγάλης τραγουδίστριας, η οποία ολοφάνερα κατέβαλε συγκινητική προσπάθεια, για να δικαιώσει αυτά τα απλά τραγουδάκια, πετυχαίνοντας εν τέλει να δικαιώσει μόνο τη δική της παρουσία. Γιατί πράγματι η Βίκυ Μοσχολιού καταφέρνει να είναι Η Μεγάλη Μοσχολιού, έστω κι αν βρέθηκε υποχρεωμένη να μας αποχαιρετήσει μ' ένα υλικό που δεν μπορεί να συγκριθεί με τα αριστουργήματα του μεγαλειώδους παρελθόντος της στο ελληνικό πεντάγραμμο.

Σταμάτης Κραουνάκης, Βίκυ Μοσχολιού: Καινούργιο πράγμα (1992)

Δυο χρόνια μετά το άλμπουμ Εφημερία ο Σταμάτης Κραουνάκης ξανασυναντά τη Βίκυ Μοσχολιού κι ετοιμάζουν ένα νέο κύκλο τραγουδιών εντελώς προσωπικό και για τους δύο που κυκλοφόρησε το 1992 από την ΑΚΤΗ με τίτλο Καινούργιο πράγμα.

Αν στην προηγούμενη συνεργασία τους η μεγάλη ερμηνεύτρια χρειάστηκε να παραμερίσει λίγο το προσωπικό ερμηνευτικό της ύφος, για να προσαρμοστεί στις διονυσιακές εξάρσεις του Κραουνάκη, αυτή τη φορά συνέβη το αντίστροφο, καθώς ο συνθέτης προσάρμοσε το δικό του ύφος στα δικά της μέτρα και το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά καλογραμμένων τραγουδιών με λαϊκά ηχοχρώματα και μελωδική φόρτιση που ηχούν πιο οικεία για τους φίλους της ερμηνεύτριας.

Βασικός στιχουργός των τραγουδιών αυτών είναι ο Μάνος Τσιλιμίδης, ενώ στίχους έγραψε και ο συνθέτης, καθώς και ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης με το τραγούδι "Λόλα" από την παράσταση "Βαλεντίν" που παίχτηκε στο θέατρο Καισαριανής. Η φωνή της Βίκυς Μοσχολιού, παρά την απωλεια της ζεστής γλυκύτητας που χαρακτήριζε τις παλιές της ερμηνείες, ανταποκρίνεται άριστα και με περισσή εκφραστικότητα στις απαιτήσεις των τραγουδιών. Ο Νίκος Δανίκας συνεργάστηκε και πάλι με τον συνθέτη για την ενορχήστρωση και διεύθυνση των τραγουδιών. Στο τραγούδι "Πάμε για τη Λάρισα" ο Κώστας Μακεδόνας κάνει τη δεύτερη φωνή. 

Σταμάτης Κραουνάκης, Βίκυ Μοσχολιού: Εφημερία (1990)

Μέσα στη δεκαετία του '90 η Βίκυ Μοσχολιού είχε διπλή συνεργασία με τον Σταμάτη Κραουνάκη, δέκα χρόνια μετά την πολύ πετυχημένη πρώτη τους συνάντηση το 1981 με το άλμπουμ Σκουριασμένα χείλια. Το 1990 εκδόθηκε από τη CBS ο κύκλος τραγουδιών Εφημερία και το 1992 ο δίσκος Καινούργιο πράγμα.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης εκείνη την  εποχή βρισκόταν στο απόγειο του δημιουργικού του οίστρου ηχογραφώντας αλλεπάλληλους κύκλους τραγουδιών με πρωτοκλασάτους ερμηνευτές (Τάνια Τσανακλίδου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Κώστας Μακεδόνας, Γιώργος Μαρίνος, Βίκυ Μοσχολιού), ενώ παράλληλα έγραφε ασταμάτητα μουσική για το θέατρο (Λυσιστράτη, Μήδεια, Tennessee, Αυτός ο Γιώργος, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, Το έκτο πάτωμα). Η επιμονή του να κρατήσει στην επικαιρότητα τη γερασμένη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού απέφερε ενδιαφέροντες καρπούς με τα δυο άλμπουμ που προανέφερα, όπου κατάφερε να βάλει αρκετά πετυχημένα στα δικά του αισθητικά καλούπια μια τόσο εμβληματική φωνή, έτσι που να εισπράττει κανείς από την ερμηνεία της Μοσχολιού μια συγκινητική ανταπόκριση με νεανικό μπρίο στις προκλήσεις της διονυσιακής ιδιοσυγκρασίας του συνθέτη.

Ο δίσκος Εφημερία φέρει ως συμπληρωματική επισήμανση την ημερομηνία 13 Μαΐου 1990, από το ομότιτλο τραγούδι που βασίστηκε σε στίχους του σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά. Όλα τα τραγούδια έχουν μουσική του Κραουνάκη, ο οποίος έγραψε και τους περισσότερους στίχους με τη σύμπραξη της Λίνας Νικολακοπούλου και του Σταμάτη Φασουλή σε ένα τραγούδι  ("Το ροκ"), καθώς και της Άννας Παναγιωτοπούλου σε άλλο ένα ("Ο Έλληνας"), το οποίο και ερμηνεύει η ίδια. Στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχει επίσης η Πωλίνα κι ένα αυτοσχέδιο χορωδιακό σχήμα. Ένα μωσαϊκό ετερόκλητων ήχων συνιστά τη μουσική των τραγουδιών που παίζουν ελεύθερα ανάμεσα στο ροκ, στο τσιφτετέλι, στο ζεϊμπέκικο και άλλους λαϊκούς ρυθμούς βγαλμένους από το παρελθόν. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης μαζί με τον Νίκο Δανίκα.

Βίκυ Μοσχολιού, Γιώργος Νιάρχος: Γκρο πλαν (1990)

Συμπληρώνονται σήμερα 19 χρόνια από τον πρόωρο θάνατο της κορυφαίας ερμηνεύτριας Βίκυς Μοσχολιού (1943-2005) και είναι ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην όψιμη προσωπική της δισκογραφία, όταν πλέον η φωνή της είχε εμφανή τα σημάδια της παρακμής, πράγμα που την είχε οδηγήσει στη σταδιακή απόσυρση από το προσκήνιο και στον περιορισμό της δισκογραφικής της δραστηριότητας σε σποραδικές και πολύ αραιές πλέον επανεμφανίσεις. 

Στην πραγματικότητα βέβαια πολύ νωρίτερα, μετά την κυκλοφορία του κύκλου τραγουδιών Σκουριασμένα χείλια (1981) του Σταμάτη Κραουνάκη, είχε αρχίσει να διαφαίνεται η πτώση της φωνητικής της επάρκειας, ενώ και το άλλοτε κραταιό της ρεπερτόριο έμοιαζε πια να πέφτει σε ένα τέλμα μετριότητας με συνεργασίες ελαφρολαϊκού ύφους (Σπύρος Παπαβασιλείου, Νίκος Λαβράνος, Τάκης Μουσαφίρης, Τάκης Μπουγάς, Αντώνης Στεφανίδης), αν και σποραδικά είχε και κάποιες αξιοσημείωτες στιγμές με τον Γιάννη Μαρκόπουλο (Του σίδερου και του νερού) ή τον Σταμάτη Κραουνάκη και πάλι (Εφημερία, Καινούργιο πράγμα).

Η δεκαετία του '90 κινήθηκε στην ίδια γραμμή αρχής γενομένης το 1990 με την κυκλοφορία του άλμπουμ Γκρο πλαν, έναν κύκλο ελαφρολαϊκών τραγουδιών σε μουσική του μαέστρου και πιανίστα Γιώργου Νιάρχου, ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε κάνει αισθητή την παρουσία του συνεργαζόμενος με τον Γιάννη Πουλόπουλο (Όπου πας θα πάω) και τη Μαρινέλλα (Είσαι μια θύελλα). Οι στίχοι των τραγουδιών γράφτηκαν από τον έμπειρο παλιό στιχουργό Θάνο Σοφό, ενώ σε δυο τραγούδια συνέπραξε ο θεατρικός συγγραφέας και στιχουργός Ναπολέων Ελευθερίου. Απλά κι εύπεπτα τραγουδάκια χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον που ακούστηκαν κάπως στη καιρό τους, αλλά σύντομα ξεχάστηκαν και χάθηκαν από το προσκήνιο, χωρίς φυσικά να έχουν προσθέσει τίποτε στο μύθο της μεγάλης ερμηνεύτριας. Σημειώνω απλώς ότι μπουζούκι παίζουν ο Δημήτρης Μαργιολάς και Χρήστος Κωνσταντίνου, ενώ στα φωνητικά συμπράττουν οι: Εύα Τσελίδου, Σάντυ Λάμπρου, Στέλιος Γουλιέλμος και Ανδρέας Δημητρίου.