Μάρκος Βαμβακάρης, Στράτος Παγιουμτζής: Ζωντανή ηχογράφηση (1961/1982)

Η συμπόρευση του Μάρκου Βαμβακάρη (1905-1972) με τον κορυφαίο ερμηνευτή του ρεμπέτικου τραγουδιού Στράτο Παγιουμτζή (1904-1971) ξεκίνησε από τις αρχές του '30 ακόμα, όταν οι δυο τους μαζί με τον παλιότερο Γιώργο Μπάτη και τον νεότερό τους Ανέστο Δελιά, είχαν συστήσει την περίφημη "Τετράδα" του Πειραιά, ένα πρωτοποριακό μουσικό σχήμα που έχει αφήσει εποχή και άνοιξε το δρόμο για τα αμέτρητα ρεμπέτικα σχήματα που το μιμήθηκαν τα επόμενα χρόνια.

Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των σχημάτων ήταν ότι δεν είχαν στεγανά και με απόλυτη φυσικότητα μπορούσαν να παίζουν δικά τους τραγούδια, αλλά και τραγούδια άλλων λαϊκών δημιουργών του καιρού τους. Κι αυτό αποτυπώνεται εύγλωττα στο δίσκο που σας παρουσιάζω σήμερα.

Έχουμε λοιπόν εδώ μια ηχογράφηση ντοκουμέντο με τον Μάρκο και το Στράτο, η οποία πραγματοποιήθηκε ζωντανά την άνοιξη του 1961 στο κέντρο του "Βρανά", όπως καταγράφηκε πρόχειρα με τα ηχοληπτικά μέσα της εποχής από τον κινηματογραφιστή Πάνο Κουτρουμπούση στο πλαίσιο του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ "Από μπουζούκια σε μπουζούκια". Στον ίδιο κινηματογραφιστή οφείλουμε επίσης και το πολύ ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό που κοσμεί την έκδοση, η οποία κυκλοφόρησε το 1982 από τη δισκογραφική εταιρία Αφοί Φαληρέα.

Ως προς το περιεχόμενο του δίσκου, οι δυο μεγάλοι μάστορες του ρεμπέτικου τραγουδιού παίζουν και τραγουδούν μια σειρά γνωστών και σχετικά άγνωστων τραγουδιών γραμμένων από τον Μάρκο, αλλά και τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Ανέστο Δελιά, τον Παναγιώτη Τούντα και άλλους. Αυθεντικός ρεμπέτικος ήχος και ερμηνείες που βρίσκονται πέρα από το οποιοδήποτε ηθικό δικαίωμα κριτικής που επιτρέπω στον κοινό θνητό εαυτό μου!

Τελειώνοντας, να σημειώσω ότι στο οπισθόφυλλο της έκδοσης φιλοξενείται μια συναρπαστική και γλαφυρή συνέντευξη του Μάρκου που κατέγραψαν η Βέτα και ο Γιάννης Κουνάδης τον Μάρτη του 1971, λίγους μήνες δηλαδή πριν από τον θάνατο του μεγάλου βάρδου.

Η Μαίρη Λίντα σήμερα τραγουδά το χθες (1977)

Θεωρώ εντελώς περιττό να κάνω οποιαδήποτε σύσταση στους φίλους του Δισκοβόλου των δύο μεγάλων καλλιτεχνών που φιλοξενούνται στο δίσκο "Η Μαίρη Λίντα σήμερα τραγουδά το χθες" που εκδόθηκε το 1977 από την PanVox, τον Μανώλη Χιώτη δηλαδή και τη μούσα και σύντροφο της ζωής του Μαίρη Λίντα. Θυμίζω μονάχα ότι ήταν από τους λίγους εκπροσώπους του ρεμπετολαϊκού πενταγράμμου που πέρασαν με εντυπωσιακό τρόπο και από το αναδυόμενο "έντεχνο" των αρχών του '60 ως συνεργάτες των αρχιμαστόρων του είδους, του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι. Έχω ξαναγράψει ότι από τις τρεις "πρώτες" εκτελέσεις του "Επιτάφιου" του Μίκη (Μούσχουρη, Μπιθικώτσης, Λίντα) θεωρώ ως επιτυχέστερη αυτή της Μαίρης Λίντα, η οποία τρόπον τινά συνδυάζει αρμονικά τις άλλες δύο που προηγήθηκαν.

Τέλος πάντων, ας έρθουμε στο δίσκο μας. Πρόκειται για ένα μεταθανάτιο αφιέρωμα στον σπουδαίο συνθέτη και δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη με επανεκτελέσεις κλασικών τραγουδιών του ερμηνευμένες πάλι από τη μόνιμη ερμηνεύτριά τους, τη Μαίρη Λίντα. Έχουμε λοιπόν 32 πασίγνωστες μελωδίες διαρθρωμένες σε 8 τετραμερείς σουίτες, οι περισσότερες σε ρυθμούς γρήγορους, έτσι όπως τους προτιμούσε ο συνθέτης, για να μπορεί να αναδείξει την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του στο μπουζούκι. Εδώ βέβαια ο Χιώτης είναι (βιολογικά) απών, οπότε τη θέση του πήρε ένας νεότερος ομότεχνός του, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο οποίος ομολογουμένως διεκπεραιώνει άψογα την υποχρέωσή του, έστω κι αν το αποτέλεσμα επ' ουδενί δε φτάνει στα επίπεδα ενός αυθεντικού Χιώτη. Η φωνή της Μαίρης Λίντα, ελαφρά πιο θαμπή από τη χρυσή εποχή της ακμής της, παραμένει υπέροχη και μελωδικότατη. 

Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης Νάκης Πετρίδης. Στην έκδοση φιλοξενείται κι ένα σύντομο σημείωμα του Αλέκου Σακελλάριου που αναφέρεται με διθυραμβικούς χαρακτηρισμούς στον Μανώλη Χιώτη.

Μιχάλης Μενιδιάτης: Το σχολειό της βιοπάλης (1975)

Ο Μιχάλης Μενιδιάτης (1932-2012) ανήκει στη γενιά των μεγάλων λαϊκών ερμηνευτών της δεκαετίας του '60. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Καλογράνης, αλλά η καταγωγή του από το Μενίδι του έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα με νονό του τον Απόστολο Καλδάρα, ο οποίος υπήρξε ο συνθέτης που του έδωσε αμέτρητες επιτυχίες στα πρώτα του βήματα ("Πετραδάκι πετραδάκι", "Μην περιμένεις πια" κ.ά.) που συνέβαλαν αποφασιστικά στην καθιέρωσή του. Θα έλεγα ότι ανήκει στη δεύτερη γραμμή των μεγάλων λαϊκών τραγουδιστών, αν συμπεριλάβουμε στην πρώτη σειρά τους κορυφαίους Στέλιο Καζαντζίδη, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Πάνο Γαβαλά και Μανώλη Αγγελόπουλο. 

Στο πάλκο βρέθηκε από τα μέσα του '50, αλλά το πρώτο του τραγούδι ("Θα χτίσω μια καλύβα") ηχογραφήθηκε το 1959 και είχε μουσική του Γεράσιμου Κλουβάτου. Το 1969 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος κι έκτοτε το δισκογραφικό του παρών ήταν αδιάλειπτο μέχρι το 1990 που αποφάσισε να αποσυρθεί από την άμεση ενεργό δράση. Ξεχωριστή στιγμή της καριέρας του ήταν η συμμετοχή του στο soundtrack του Διονύση Σαββόπουλου για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Happy Day" (1976), όπου ερμήνευσε το σπουδαίο τραγούδι "Λαϊκός τραγουδιστής".

Το 1975 κυκλοφόρησε ο πέμπτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο "Το σχολειό της βιοπάλης" , αν και ουσιαστικά είναι ο πρώτος με πρωτότυπα (εκτός από τέσσερα) τραγούδια γραμμένα ειδικά για τη συγκεκριμένη έκδοση και όχι με τραγούδια που ήδη είχαν κυκλοφορήσει σε 45άρια, όπως ήταν η πρακτική των προηγούμενων χρόνων. Πρόκειται για δώδεκα καλογραμμένα λαϊκά τραγούδια που υπογράφονται από σημαντικά ονόματα του είδους: Άκης Πάνου, Βασίλης Βασιλειάδης, Χρήστος Νικολόπουλος, Στέλιος Βαμβακάρης. Ξεχωρίζω τα τραγούδια: "Παράνομη αγάπη", "Εφτά φορές". Και τα δυο γράφτηκαν από τον Άκη Πάνου και είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα στις 45 στροφές πάλι με τη φωνή του Μενιδιάτη. Το πρώτο γνώρισε αρκετές μεταγενέστερες επανεκτελέσεις. Καλός δίσκος.

Λίτσα Διαμάντη: Δώδεκα επιτυχίες (1972)

Η πορεία της Λίτσας Διαμάντη στο ελληνικό τραγούδι ήταν δύσκολη και χρειάστηκε πολύ χρόνο στο παρασκήνιο και στη σκιά μεγάλων τραγουδιστών της δεκαετίας του '60, τους οποίους συνόδευε ως δεύτερη φωνή, μέχρι να καταφέρει να αποκτήσει τη δική της αυτόνομη παρουσία και να αναδείξει την υπέροχη λαϊκή φωνή της. Κάπου στα 1965, παιδί ακόμα, ήταν ο Γιώργος Μητσάκης που της εμπιστεύεται το πρώτο μεγάλο τραγούδι της καριέρας της, τις "Συννεφιές". Το 1966 τη βρίσκουμε να συμμετέχει στην "Ανάσταση ονείρων" του Χρήστου Λεοντή ως δεύτερη φωνή. Το 1968 ο Μάνος Λοΐζος της δίνει ένα τραγούδι ("Όποιος δει το παλικάρι") στο δίσκο "Ο Σταθμός" κι άλλο ένα ("Πάρε τα μάτια") λίγο αργότερα ο Άγγελος Σέμπος στη "Συνάντηση" (1969), χωρίς και πάλι να σταθούν αρκετά, για να την αναδείξουν σε μεγάλο όνομα.

Μπαίνοντας όμως στη δεκαετία του '70 η καριέρα της εκτινάσσεται στην κορυφή μέσα από απανωτές επιτυχίες που της έγραψαν ο Γιώργος Κατσαρός, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Άκης Πάνου και άλλοι συνθέτες. 
Και φτάνουμε στο 1972, τη χρονιά που κυκλοφορεί ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος με τίτλο "Δώδεκα επιτυχίες". Ουσιαστικά βέβαια πρόκειται για μια συλλογή σκόρπιων ηχογραφήσεων της εποχής που είχαν κυκλοφορήσει σε 45άρια και μαζεύτηκαν για τη συγκεκριμένη έκδοση. Ο δίσκος πάντως απογειώνει την ερμηνεύτρια με τα μεγάλα σουξέ που ανέδειξε, όπως τα όμορφα "Νύχτα στάσου" του Χρήστου Νικολόπουλου, "Δεν υπάρχει ευτυχία" και "Ένας φίλος" του Γιώργου Κατσαρού,  "Και το παιδί όταν με δει" και "Στήριγμά μου τελευταίο" του Απόστολου Καλδάρα, "Σε κάνω Θεό μου" του Βασίλη Βασιλειάδη, αλλά και όλα τα υπόλοιπα. 

Ο δρόμος πια ήταν ορθάνοιχτος κι ακολούθησε μια περίοδος μεγάλης εμπορικής απήχησης της τραγουδίστριας με απανωτούς προσωπικούς δίσκους, ώσπου προς το τέλος της δεκαετίας του '70 το ρεπερτόριό της κατέληξε σε τραγουδάκια άνευ ενδιαφέροντος και στην αναπόφευκτη παρακμή της καριέρας της.

Σπύρος Παπαβασιλείου, Λευτέρης Μυτιληναίος: Συνήθειες (1976)

Ο Σπύρος Παπαβασιλείου (1940-2009) υπήρξε ένας πολύ παραγωγικός ελαφρολαϊκός συνθέτης με πάμπολλες μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του μέσα από σημαντικές συνεργασίες που είχε από το ξεκίνημά του κιόλας στις αρχές της δεκαετίας του '70. Διαβάστε ονόματα: Δημήτρης Μητροπάνος, Μαρινέλλα, Βίκυ Μοσχολιού, Λευτέρης Μυτιληναίος, Στράτος Διονυσίου, Αντώνης Καλογιάννης, Δούκισσα, Γιάννης Πάριος. Κι άλλοι πολλοί!

Στα πρώτα χρόνια της πορείας του προτιμούσε να μοιράζει τραγούδια σε δίσκους πρωτοκλασάτων τραγουδιστών και γιαυτό οι προσωπικοί του δίσκοι ήταν λιγοστοί, αν και στη δεκαετία του '80 αυξήθηκαν κατακόρυφα. Το 1976 πάντως ήταν η χρονιά που ηχογράφησε μαζεμένους τους δυο πρώτους προσωπικούς δίσκους του. Ο ένας είχε τίτλο «Πικρά κι ανθρώπινα» και είχε ερμηνευτή τον Στράτο Διονυσίου.

Θα σταθώ όμως εδώ στο δεύτερο δίσκο του που εκδόθηκε την ίδια χρονιά με τίτλο «Συνήθειες». Περιλαμβάνει δεκατρία ελαφρολαϊκά τραγούδια γραμμένα πάνω στη γνωστή μανιέρα του είδους που τότε γνώριζε ιδιαίτερη απήχηση στον κόσμο. Οι στίχοι γράφτηκαν από τους Τάσο Οικονόμου, Κώστα Ρουβέλα, Γιάννη Κιούρκα και Μάρω Μπιζάνη. Απλά ερωτικά τραγουδάκια που ακούστηκαν αρκετά, ειδικά το πρώτο («Το ζήτημα»), αλλά σήμερα πια έχουν ολοκληρωτικά ξεχαστεί. 

Βασικός ερμηνευτής είναι ο δημοφιλής τότε ερωτικός τραγουδιστής Λευτέρης Μυτιληναίος και μαζί του σε πέντε τραγούδια η νεοφώτιστη του χώρου Βασιλική Λαβίνα, μια υπέροχη φωνή που πρωτοεμφανίστηκε ένα χρόνο πριν με τραγούδια του Δήμου Μούτση και που σύντομα θα καταφέρει να εδραιώσει την παρουσία της στο χώρο ερμηνεύοντας σημαντικά τραγούδια του συζύγου της και μεγάλου συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου.

Θανάσης Πολυκανδριώτης: Αυτά που αγαπήσαμε (1985)

Μιας και πιάσαμε τον λαϊκό συνθέτη και δεξιοτέχνη μπουζουξή Θανάση Πολυκανδριώτη, θα ήθελα να τον αποχαιρετήσουμε με ένα μικρό μουσικό του πορτρέτο που κυκλοφόρησε το 1985 από τη Minos με τίτλο "Αυτά που αγαπήσαμε".

Πρόκειται για μια ανθολογία 14 τραγουδιών που έγραψε ο συνθέτης κατά την περίοδο 1968-1985 και τα ερμήνευσαν μερικοί από τους πιο δημοφιλείς λαϊκούς τραγουδιστές της εποχής. Από τρία τραγούδια λοιπόν ερμηνεύουν οι Στράτος Διονυσίου, Τόλης Βοσκόπουλος και Γιάννης Πάριος. Όλα τεράστιες επιτυχίες εκείνο τον καιρό, αν και σήμερα πια δεν πολυακούγονται. Μαζί τους και η Λίτσα Διαμάντη με δυο τραγούδια, ενώ από ένα ερμηνεύουν οι Ελένη Δήμου, Ηλίας Κλωναρίδης και Θανάσης Κομνηνός. Οι στίχοι στα περισσότερα γράφτηκαν από τον Γιάννη Πάριο, ο οποίος συχνά επιδίδονταν σ' αυτό το σπορ που όχι σπάνια οδηγούσε σε μεγάλα σουξέ, όπως αυτά εδώ.

Σημειώνω ότι ο δίσκος δεν εκδόθηκε ποτέ ψηφιακά, αλλά όλα τα τραγούδια μπορούν εύκολα να βρεθούν σε διάφορες ψηφιακές κυκλοφορίες.

Θανάσης Πολυκανδριώτης: Μια καρδιά θα ζωγραφίσω (1975)

Ο συνθέτης και μεγάλος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Θανάσης Πολυκανδριώτης δε νομίζω πως χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στους φίλους του ελληνικού τραγουδιού, γιατί φρόντισε ο ίδιος εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στο μουσικό στερέωμα να δίνει αδιαλείπτως τα πειστικά του τεκμήρια μέσα από τα δημοφιλή του τραγούδια, αλλά και την ακατάπαυστη παρουσία του στα στούντιο ηχογραφήσεων, όπου συμμετέχει στα πιο δόκιμα οργανικά σύνολα για την ηχογράφηση αμέτρητων δίσκων διαφόρων δημιουργών. Γόνος μεγάλης μουσικής οικογένειας, κατάφερε κι ο ίδιος από τα μέσα της δεκαετίας του '60 να λειτουργεί ως αυτόνομος σολίστας και δημιουργός, ενώ κάποια στιγμή συνέπραξε ακόμη και με συμφωνικές ορχήστρες ερμηνεύοντας κλασικές διασκευές με σόλο του μπουζουκιού!

Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική του καταγραφή χρονολογείται στα 1974 κι από εκεί και πέρα έχουμε μια μακρά σειρά προσωπικών δίσκων, αλλά και πολυάριθμων τραγουδιών του σε προσωπικούς δίσκους διαφόρων πρωτοκλασάτων τραγουδιστών (Στράτος Διονυσίου, Γιάννης Πάριος, Μαρινέλλα, Τόλης Βοσκόπουλος, Λίτσα Διαμάντη, Ελένη Βιτάλη κ.ά.). 
Το 1975 ηχογράφησε τον δεύτερο δίσκο του με τίτλο "Μια καρδιά θα ζωγραφίσω" που κυκλοφόρησε από τη Zodiac της Lyra. Λαϊκός δίσκος με τραγούδια ισορροπημένης ρυθμικής και μελωδικής ανάπτυξης και προσεγμένη ενορχήστρωση, αν και δεν σημείωσαν ιδιαίτερη επιτυχία. Στα περισσότερα οι στίχοι γράφτηκαν από τον σπουδαίο στιχουργό Άκο Δασκαλόπουλο, ενώ στα υπόλοιπα από τη Βαρβάρα Τσιμπούλη και τη Μάρω Μπιζάνη.

Βασικοί ερμηνευτές του δίσκου με τέσσερα τραγούδια ο καθένας είναι οι συμπαθητικοί λαϊκοί τραγουδιστές Μάνος Παπαδάκης και Έλενα Κωστή. Με δυο τραγούδια ο καθένας συμμετέχουν επίσης οι Γιάννης Μπογδάνος και Γιάννης Παναγιώτου.

Πάνος Γαβαλάς, Πόλυ Πάνου: Κρυφές χαρές (1975/1982)

Λέω να σταθώ σήμερα σε έναν καλό λαϊκό δίσκο της Panivar που κυκλοφόρησε αρχικά το 1975 κι επανεκδόθηκε το 1982, αλλά περιλαμβάνει ηχογραφήσεις παλιότερες, από τη δεκαετία του '60, όταν πρωτοκυκλοφόρησαν σε 45άρια από τη Βεντέττα, το ρεπερτόριο της οποίας στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην Panivar.

Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια για την Panivar, η οποία υπήρξε μια δισκογραφική εταιρία ειδικευμένη στο λαϊκό ρεπερτόριο. Ιδρύθηκε το 1967 από τον Παναγιώτη Βαρδουλάκη και δραστηριοποιήθηκε για πάνω από 40 χρόνια, μέχρι το κλείσιμό της το 2008. Στο ξεκίνημά της φιλοξένησε λίγο πολύ όλα τα μεγάλα ονόματα του ορθόδοξου λαϊκού τραγουδιού που βρίσκονταν πλέον στη δύση της καριέρας τους δίνοντάς τους μια καινούργια ευκαιρία να συνεχίσουν την παρουσία τους στο ελληνικό πεντάγραμμο. Αργότερα βέβαια ξέπεσε σε καλλιτέχνες και ρεπερτόριο εντελώς παρακμιακού επιπέδου και μοιραία οδηγήθηκε στο μαρασμό.

Ο παρών δίσκος στην αρχική έκδοση του 1975 είχε τίτλο "Κρυφές χαρές, κρυφοί καημοί", αλλά στην τελική έκδοση του 1982 ο τίτλος περιορίστηκε στο πρώτο μισό. Περιλαμβάνει δώδεκα όμορφα λαϊκά τραγούδια, τα περισσότερα ελάχιστα γνωστά. Τα υπογράφουν αξιόλογοι λαϊκοί δημιουργοί, όπως ο Στέλιος Χρυσίνης, ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο Βασίλης Βασιλειάδης, ο Στράτος Καμενίδης και κάποιοι άλλοι λιγότερο γνωστοί. Στην ερμηνεία έχουμε δύο μεγάλες φωνές του λαϊκού πενταγράμμου, τον Πάνο Γαβαλά και την Πόλυ Πάνου. Συμμετέχουν επίσης ο Χρηστάκης, ο Κώστας Βολιώτης, η Έφη Καρρά, ο Μάριος και φυσικά η εξαιρετική Ρία Κούρτη, αυτή η μόνιμη φιγούρα πλάι στον Πάνο Γαβαλά που παρέμεινε στη σκιά του επί δεκαετίες, την οποία ωστόσο εδώ ακούμε και ως πρώτη φωνή σε δυο τραγούδια!

Χαράλαμπος Γαργανουράκης: Στον τόπο που γεννήθηκα (1979)

Το 1979 ο σπουδαίος κρητικός τραγουδιστής Χαράλαμπος Γαργανουράκης, πέντε μόλις χρόνια από τη πρώτη δισκογραφική του εμφάνιση και κουβαλώντας ήδη μια βαρυσήμαντη προίκα με πολύ μεγάλες δισκογραφικές συμμετοχές σε έργα του Γιάννη Μαρκόπουλου, ηχογραφεί τον πέμπτο κατά σειρά προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Στον τόπο που γεννήθηκα", πάντα για λογαριασμό της Columbia.

Πρόκειται για έναν κύκλο δεκατριών τραγουδιών που κινούνται σε ηχοχρωματισμούς της κρητικής παράδοσης, αν και αποτελούν συνθέσεις νεότερων δημιουργών. Τα μισά τραγούδια υπογράφει ο άσημος τότε Χρήστος Κυριαζής! Ναι! Αυτός που κάποια μοιραία νεαρή θα του θυμίζει λίγα χρόνια αργότερα τη μάνα του! Δεν είναι η πρώτη του εμφάνιση αυτή, αφού είχε ξεκινήσει νωρίτερα κι έκανε κάποιο θόρυβο με τη συνεργασία του σε δίσκους του Θέμη Ανδρεάδη. Αλλά εδώ έχει γράψει τραγούδια κρητικού χρώματος! Αλλόκοτο ακούγεται, αλλά θα σας θυμίσω ότι λίγο νωρίτερα ο Γιάννης Ζουγανέλης είχε παρουσιάσει ανάλογου ύφους τραγούδια στο δίσκο "Εξομολόγηση" (1975), οπότε υπήρχε ήδη προηγούμενο!

Τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου μοιράζονται ισοδύναμα οι συνθέτες Μιχάλης Τερζής, Αντώνης Βαρδής και Γιάννης Καραλής. Τραγούδια του ίδιου περίπου ύφους όλα, χωρίς εξάρσεις και χωρίς ενδιαφέρον, εκτός φυσικά από την πειστική ερμηνεία του εξαίρετου κυρίου Γαργανουράκη!