2025

 

Ο Θέμης Ανδρεάδης ...δεν τραγουδά Γιάννη Λογοθέτη! (συλλογή 1972-1979)

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα και είναι μια ευκαιρία να τη γιορτάσουμε χαρούμενα μαζί με έναν αγαπημένο ερμηνευτή ταυτισμένο με το διασκεδαστικό και χιουμοριστικό τραγούδι. Σήμερα λοιπόν γιορτάζει τα γενέθλιά του ο Θέμης Ανδρεάδης που ήρθε στη ζωή πριν από 75 χρόνια κι έλαμψε στα χρόνια του '70 με πάμπολλα χιουμοριστικά σουξέ σε στενή συνεργασία με τον στιχουργό και γελοιογράφο Γιάννη Λογοθέτη, με τον οποίο συμπορεύτηκε σε μια πολύ πετυχημένη σειρά προσωπικών δίσκων του κατά το πρώτο διάστημα (Γελοιογραφίες, Κάτι άλλο μου θυμίζει, Ο Θέμης Ανδρεάδης τραγουδά Λογοθέτη).

Παρά την αναπόφευκτη ταύτιση των δύο καλλιτεχνών εκείνα τα χρόνια, θέλω να επισημάνω δύο πράγματα: Πρώτον, ότι ο Θέμης Ανδρεάδης δεν τραγούδησε μόνο χιουμοριστικά τραγούδια, και δεύτερον, δεν τραγούδησε μόνο Γιάννη Λογοθέτη. Για το λόγο αυτό σκέφτηκα να φτιάξω μια συλλογή τραγουδιών του που να πληρούν ακριβώς αυτές τις δυο προδιαγραφές, δηλαδή να αποτυπώνουν συνεργασίες του με άλλους δημιουργούς και να περιλαμβάνουν και κάποιες "σοβαρές" ερμηνευτικές του στιγμές, τέτοιες μάλιστα που να φανερώνουν έναν ιδιαίτερα εκφραστικό και λυρικό ερμηνευτή, όπως ο ίδιος άλλωστε προσπάθησε να μας αποκαλύψει με το μεταγενέστερο προσωπικό του άλμπουμ Σαν ξαφνικό ταξίδι (1983).

Η πρώτη επαφή λοιπόν του Θέμη Ανδρεάδη με τη δισκογραφία ήρθε με δυο τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου ("Πού πάτε λοιπόν", "Του άντρα του πολλά βαρύ") από το άλμπουμ Διάλειμμα (1972). Την επόμενη μάλιστα χρονιά ο μεγάλος συνθέτης του εμπιστεύτηκε άλλα δυο εξαιρετικά τραγούδια ("Όχι δεν πρέπει", "Ο Ταρζάν"), τα οποία αρχικά κυκλοφόρησαν σε δίσκο 45 στροφών, αλλά αργότερα ενσωματώθηκαν στο άλμπουμ Ανεξάρτητα (1975). Τα τραγούδια "Πού πάτε λοιπόν" και "Όχι δεν πρέπει" αποτελούν τεκμήρια μιας λυρικής έκφρασης υψηλού επιπέδου, η οποία στα αμέσως επόμενα χρόνια υποτάχθηκε στις ανάγκες μιας εύπεπτης ερμηνευτικής μανιέρας, έστω κι αν αυτό του εξασφάλισε ευρεία δημοφιλία. Ακολούθησαν συνεργασίες με αρκετούς ακόμη συνθέτες, όπως ο Γιώργος Χατζηνάσιος (Διαδρομή, 1973) και ο Μίμης Πλέσσας που τον αξιοποίησε σε δύο άλμπουμ, πρώτα στο Σταθμός 0 (1974) δίπλα στη Δήμητρα Γαλάνη και λίγο αργότερα στη δεύτερη εγγραφή του έργου Το πανόραμα (1976). Το 1974 έλαβε μέρος στο πολυσυλλεκτικό άλμπουμ Χρυσός Δίσκος 1974 με τρία τραγούδια κάποιων ξεχασμένων δημιουργών, ενώ το 1976 στον προσωπικό του δίσκο Ο Πρωταθλητής μεταξύ διαφόρων επανεκτελέσεων ερμήνευσε και τρία πρωτότυπα τραγούδια του Βασίλη Δημητρίου. Τέλος, το 1979 ο Τάκης Παναγόπουλος εμπιστεύθηκε τέσσερα τραγούδια του στον Θέμη Ανδρεάδη από το αλμπουμ Η χαβούζα.

Σημειώνω ότι μετά το 1977 ο Ανδρεάδης παρουσίασε τρεις ακόμη προσωπικούς δίσκους χωρίς την παρουσία πλέον του Γιάννη Λογοθέτη. Οι δίσκοι αυτοί (Θεμιτά και αθέμιτα, Ο Θέμης που πάει παντού, Ως εξής) περιέχουν τραγούδια των Γιάννη Κιουρκτσόγλου, Νίκου Καρβέλα, Χρήστου Κυριαζή, Γιάννη Καραλή, Νινής Ζαχά και άλλων, αλλά δεν τα περιέλαβα στη συλλογή, μιας και συγκροτούν αυτοτελείς προσωπικές δουλειές. Επίσης δεν περιέλαβα και τα τρία τραγούδια του Χριστόδουλου Χάλαρη από το άλμπουμ Τα παιδικά (1974), επειδή οι στίχοι ανήκουν στον Γιάννη Λογοθέτη.

Σταμάτης Κραουνάκης: Όταν έρχονται οι φίλοι μου (1995)

Χριστούγεννα σήμερα. Ευκαιρία λοιπόν να μοιραστούμε τις ευχές μας για τη μεγάλη αυτή γιορτή! Από τη μεριά μου εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα και χρόνια πολλά!

Πριν από 69 χρόνια, ανήμερα των Χριστουγέννων, γεννήθηκε ο Σταμάτης Κραουνάκης, ένας πολυτάλαντος και ιδιαίτερα παραγωγικός δημιουργός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε σε κάθε έκφανση της μουσικής τέχνης, από το απλό τραγούδι ως τη σκηνική μουσική, όπου μάλιστα συνεχίζει ακούραστος μέχρι και σήμερα. Το πρώτο του τραγούδι ("Επεισόδιο") το ερμήνευσε η Τάνια Τσανακλίδου στο δίσκο Τσάρλυ Τσάπλιν (1978), ενώ την ίδια χρονιά παρουσίασε τον κύκλο μελοποιημένης ποίησης Το σπίτι του Αγαμέμνονα. Η ευρεία αναγνώρισή του ήρθε μέσα στη δεκαετία του '80 με μια σειρά πολύ πετυχημένων κύκλων τραγουδιών, όπως: Σκουριασμένα χείλια (1981), Σαριμπιντάμ (1982), Μόνον άντρες (1983), Κανονικά (1984), Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ (1985), Μαμά γερνάω (1988), αλλά και με άφθονη μουσική για το θέατρο ("Ο κοριός", "Λυσιστράτη", "Ευριπίδη Μήδεια", "Tennessee", "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε", "Το έκτο πάτωμα", "Τα τραγούδια του Καραγκιόζη" κ.ά.).

Το 1995 ο συνθέτης παρουσίασε το διπλό άλμπουμ Όταν έρχονται οι φίλοι μου με 22 συνολικά τραγούδια, τα περισσότερα σε δεύτερη εκτέλεση γραμμένα κατά το διάστημα 1979-1995. Η έκδοση λοιπόν μοιάζει να έχει εορταστικό χαρακτήρα συγκεντρώνοντας μερικές από τις πιο αγαπημένες στιγμές του στο ελληνικό πεντάγραμμο ερμηνευμένες από μερικούς ερμηνευτές που τον ακολουθούσαν από χρόνια στη δισκογραφία, όπως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Κώστας Μακεδόνας, η Λίνα Νικολακοπούλου και η Έλλη Πασπαλά, μαζί με πολλές άλλες φωνές που κάλεσε για την περίσταση, όπως η Λίτσα Διαμάντη, ο Χρήστος Στεργιόγλου, ο Δημήτρης Μπάσης, η Μαρία Μαρκέτου και η Σοφία Χρήστου. Αρκετά τραγούδια μάλιστα τα ερμηνεύει ο ίδιος, ενώ συμμετέχει και η Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου. Οι στίχοι ανήκουν στη Λίνα Νικολακοπούλου και τον Σταμάτη Κραουνάκη, ενώ μερικά τραγούδια υπογράφονται και από άλλους στιχουργούς, όπως η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Γιώργος Ευσταθίου, ο Σταμάτης Φασουλής και ο Γιώργος Χειμωνάς.

Η νέα εκτέλεση αυτών των καταξιωμένων τραγουδιών διακρίνεται για το διονυσιακό της μπρίο και την ευφάνταση και απόλυτα λειτουργική ενορχήστρωση που επιμελήθηκε ο συνθέτης με τη συνδρομή του σταθερού του συνεργάτη Γιώργου Ζαχαρίου, ο οποίος έχει και τη διεύθυνση της ορχήστρας. Το εξώφυλλο σχεδίασε η ζωγράφος Μαρία Ηλία. 

Μίμης Πλέσσας, Άννα Μορφίδου: Στου φεγγαριού την άλλη όψη (2011)

Κατά το τελευταίο διάστημα της ενεργού μουσικής παρουσίας του ο μεγάλος συνθέτης Μίμης Πλέσσας δε δίστασε να δοκιμάσει τη μεταμόρφωση των τραγουδιών του σε κάθε μουσική φόρμα μέσα από τις εκλεκτικές του συνεργασίες, κυρίως με γυναικείες φωνές και μάλιστα διασπώντας τα στεγανά της ελληνικής επικράτειας δίνοντάς τους έτσι μια διεθνή διάσταση. Η χρονικά τελευταία από τις πολύ ενδιαφέρουσες αυτές πειραματικές συνεργασίες ήρθε το 2011 με το άλμπουμ Στου φεγγαριού την άλλη όψη. Αυτή τη φορά επέλεξε μια λυρική φωνή, η οποία του έδινε τη δυνατότητα να ντύσει τα τραγούδια του με ένα λόγιο μανδύα αξιοποιώντας έτσι και κάποιες λησμονημένες δικές του απόπειρες στο συγκεκριμένο μουσικό πεδίο.

Πρόκειται για την άκρως ενδιαφέρουσα συνάντηση του συνθέτη με την υψίφωνο Άννα Μορφίδου, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τα Τρίκαλα και σπουδές πιάνου αρχικά με τον συνθέτη Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη και στη συνέχεια ως χορωδός της Χορωδίας Κωνσταντινουπολιτών Αθηνών, αλλά και του χορωδιακού σχήματος Fons Musicalis. Το άλμπουμ μοιράζεται σε δυο ενότητες, από τις οποίες η πρώτη περιλαμβάνει μια σειρά από άριες που έγραψε ο συνθέτης για δυο όπερες, μία παλιότερη με τίτλο "Ζευς" (1968) σε λιμπρέτο του Γιάννη Καλαμίτση και μία νεότερη με τίτλο "Ορφέας και Ευρυδίκη" (1985) σε λιμπρέτο του Κώστα Κινδύνη. Η δεύτερη ενότητα περιλαμβάνει επιλεγμένα τραγούδια του συνθέτη από την πρώιμη συνθετική του περίοδο, όταν υπηρετούσε με μεγάλη επιτυχία το λεγόμενο "ελαφρό" τραγούδι συνεργαζόμενος με στιχουργούς, όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Γιώργος Οικονομίδης, ο Κώστας Πρετεντέρης, ο Νέστορας Μάτσας και η Ρέτη Ζαλοκώστα. Ανάμεσά τους κι ένα παραδοσιακό τραγούδι ("Κόκκινο αχείλι φίλησα"), το οποίο ο συνθέτης είχε και στο παρελθόν ηχογραφήσει με άλλες φωνές.

Όλα τα τραγούδια αποδίδονται στη λιτή φόρμα της φωνής με συνοδεία σόλο πιάνου. Ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας ανέλαβε την ευθύνη της διδασκαλίας των τραγουδιών συνοδεύοντας την υπέροχη ερμηνεύτρια με το πιάνο του. Την επιμέλεια της έκδοσης φρόντισε η σύζυγός του Λουκίλα Καρρέρ.

Μίμης Πλέσσας, Fide Koksal: Γέφυρες, Από το Αιγαίο και το Βόσπορο (2010)

Αν ο δίσκος La mar (2007) του Μίμη Πλέσσα με τη φωνή της Klaudia Delmer επιχειρούσε να γεφυρώσει μέσω της θάλασσας δυο τόσο διαφορετικούς πολιτισμούς, όπως ο ελληνικός και ο ισπανικός, με το άλμπουμ Bridges (Από το Αιγαίο και το Βόσπορο) ο ανήσυχος δημιουργός, παρά το προχωρημένο πλέον της ηλικίας του, επιχειρεί να στήσει μια γέφυρα πολιτισμού, όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος, ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική μουσική παράδοση, η οποία άλλωστε ιστορικά συμπλέει σε μεγάλο βαθμό, αφού έχει σφυρηλατηθεί σε τόπους μακροχρόνιας συμβίωσης πλάι στις ακτές που βρέχονται από τα νερά του Αιγαίου ως το πέρασμα του Βοσπόρου και το ξάνοιγμα προς τον Εύξεινο Πόντο.

Ο δίσκος αυτός αποτελεί το επίσημο τεκμήριο της γόνιμης συνεργασίας που είχε ο συνθέτης με την αξιόλογη Τουρκάλα μουσικό και ερμηνεύτρια Fide Koksal, η οποία γεννήθηκε το 1982 στη Σμύρνη, αλλά από νωρίς βρέθηκε να εμπλέκεται στα ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα είτε ως ηθοποιός με τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος "Ματωμένα Χώματα" (2008-2009), είτε ως ερμηνεύτρια πλάι στον Γιώργο Νταλάρα, ενώ είναι παντρεμένη με τον Έλληνα πιανίστα Νάσο Σωπύλη, στενό συνεργάτη επί χρόνια του Μίμη Πλέσσα. 

Ο δίσκος εκδόθηκε το 2010 και περιλαμβάνει δέκα επιλεγμένες στιγμές από την ακριβή τραγουδιστική παρακαταθήκη του μεγάλου συνθέτη, τραγούδια σε στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Ηλία Λυμπερόπουλου, Άκου Δασκαλόπουλου, Δημήτρη Χριστοδούλου, Γιάννη Δαλιανίδη, Δημήτρη Μπρούχου και Antonio Macado, τα οποία διασκεύασε σε τζαζ απόχρωση η Τουρκάλα ερμηνεύτρια και τα αποδίδει εναλλάξ στην τουρκική και ελληνική γλώσσα έχοντας μάλιστα προσθέσει η ίδια τους τουρκικούς στίχους. Ο συνθέτης αγκάλιασε με αγάπη την όλη προσπάθεια βάζοντας τη δική του ενορχηστρωτική πινελιά για το όμορφο αποτέλεσμα. Ξεχωρίζει η συγκινητική ερμηνεία του εναρκτήριου τραγουδιού "Ένα καράβι" που πρωτοακούστηκε στο άλμπουμ Μέρες του καλοκαιριού (1970) με τη φωνή της Ρένας Κουμιώτη.

Μίμης Πλέσσας, Μαρία Μαρκεζίνη: The Mimis Plessas Songbook (2007)

Η Μαρία Μαρκεζίνη είναι μια πολυτάλαντη ερμηνεύτρια και πιανίστρια που ζει μόνιμα στην Ολλανδία, όπου έχει μια πολύ αξιόλογη καριέρα υπηρετώντας το χώρο της τζαζ μουσικής. Κι ακριβώς αυτή η μουσική της επιλογή την έφερε κοντά στον Μίμη Πλέσσα, τον καταξιωμένο δημιουργό που σε όλη την καριέρα του, παράλληλα με την πολύ πετυχημένη του μουσική δημιουργία σε άλλα μουσικά πεδία (τραγούδι, θέατρο, κινηματογράφος), δεν σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με τη μεγάλη του αγάπη, τη τζαζ μουσική. Η συνάντηση λοιπόν των δύο καλλιτεχνών απέφερε το πολύ συναρπαστικό άλμπουμ 12 Sketches - The Mimis Plessas Songbook, το οποίο ηχογραφήθηκε τον Μάιο και Ιούνιο του 2007 στο Άμστερνταμ και κυκλοφόρησε στη διεθνή αγορά την ίδια χρονιά από την Artway / Technotropon.

Αυτή τη φορά ο συνθέτης απουσιάζει από την άμεση εμπλοκή στη δημιουργία του δίσκου, καθώς όλη η ιδέα και η εκτέλεσή της ανήκει στη Μαρία Μαρκεζίνη, η οποία θέλησε έτσι να αποτίσει ένα φόρο τιμής στον άνθρωπο που στάθηκε ο άτυπος μέντορά της στη διαμόρφωση της μουσικής της ταυτότητας. Διάλεξε λοιπόν δώδεκα γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια του συνθέτη από διάφορες χρονικές περιόδους και τα προσάρμοσε στη δική της γλώσσας με το αυτοσχεδιαστικό και τζαζ στοιχείο να κυριαρχεί στην ενορχήστρωση και την ερμηνεία τους, η οποία άλλοτε γίνεται στην ελληνική κι άλλοτε στην αγγλική γλώσσα. Οι στίχοι των τραγουδιών ανήκουν στους Κώστα Πρετεντέρη, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Δανάη, Λουκίλα Καρρέρ, Γιάννη Καλαμίτση, Κώστα Βίρβο, Θάνο Σοφό, Ηλία Λυμπερόπουλο, Κώστα Κινδύνη και Ρέτη Ζαλοκώστα.

Τα τραγούδια ερμηνεύει φυσικά η Μαρία Μαρκεζίνη, η οποία παίζει και πιάνο. Συμμετέχει το οργανικό σύνολο The Vaste Mannen αποτελούμενο από τους Bart de Win, Harry Hendriks, Rinus Raaijmakers και Arthur Lijten. Συμμετέχει επ΄σιης το τζαζ κουαρτέτο The Jurriaan Berger Quartet. Ο δίσκος ως επίλογό του περιέχει και μια ζωντανή ηχογράφηση του τραγουδιού "Το άγαλμα" που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβρη του 2005 στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας.

Μίμης Πλέσσας, Klaudia Delmer: LaMAR - Δρόμοι της θάλασσας (2007)

Άλλη μια ξεχωριστή δισκογραφική δουλειά του χαλκέντερου συνθέτη Μίμη Πλέσσα κυκλοφόρησε το 2007 με τον ξενόγλωσσο τίτλο La Mar και ελληνικό Δρόμοι της θάλασσας. Αποκλειστική ερμηνεύτρια των 15 τραγουδιών του άλμπουμ είναι η κοσμοπολίτισσα ερμηνεύτρια Klaudia Delmer, η οποία γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1973 από Ιταλό πατέρα, έζησε στην Ισπανία, σπούδασε στην Αμερική, ενώ από το 1995 είναι μόνιμα εγκατεστημένη στην Ελλάδα καταγράφοντας μάλιστα αρκετές ως τώρα δισκογραφικές παρουσίες αρχής γενομένης από το 1999. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δύο προσωπικές δουλειές, μία το 2001 με τίτλο Ainola, όπου περιέχεται και η εξαιρετική διασκευή του "Ερωτικού" ("Gioco d' ombre") του Νίκου Ξυδάκη σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, και η δεύτερη το 2007 με τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα.

Ο δίσκος περιλαμβάνει μικτό υλικό με επανεκτελέσεις παλιών τραγουδιών του συνθέτη, αλλά και πρωτότυπες συνθέσεις βασισμένες σε μελοποιημένη ποίηση ισπανόφωνων ποιητών, όπως οι Jorge Luis Borges, Pablo Neruda, Antonio Gala, Rafael Alberti και Antonio Machado, μαζί με ένα ποίημα του Nίκου Εγγονόπουλου που αναφέρεται στον Κ.Π. Καβάφη. Το παλιότερο υλικό βασίζεται σε στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Δημήτρη Χριστοδούλου, Άκου Δασκαλόπουλου, Κώστα Βίρβου και Δημήτρη Μπρούχου. Κοινή θεματική γραμμή όλων των τραγουδιών η αναφορά στη θάλασσα ως χωνευτήρι πολιτισμών και γέφυρα επικοινωνίας διαφορετικών λαών. Ο συνθέτης έχει φροντίσει με μεγάλη ευαισθησία την ενορχήστρωση του υλικού προσφέροντας ένα απολαυστικό ακρόαμα μοναδικής μελωδικής ομορφιάς, το οποίο αποδίδει εξαίσια η εκλεκτή ερμηνεύτρια άλλοτε στον ισπανική κι άλλοτε στην ελληνική γλώσσα.

Ο έκδοση του δίσκου είχε και μια ενδιαφέρουσα συνέχεια, καθώς έδωσε την αφορμή να προσκληθούν την ίδια χρονιά ο συνθέτης και η ερμηνεύτρια από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, για να παρουσιάσουν το έργο ζωντανά στο πλαίσιο εορταστικών εκδηλώσεων στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Μίμης Πλέσσας, Μαριάννα Ευστρατίου: Του έρωτα και της αγάπης (1996)

Το 1996 από τη Wea κυκλοφόρησε ο δίσκος Του έρωτα και της αγάπης με 14 τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και υπότιτλο 14 μπαλάντες με τη Μαριάννα Ευστρατίου. Πρόκειται για υλικό ανάμικτο με παλιότερες (σε επανεκτέλεση) και καινούργιες συνθέσεις που κινούνται στον αντίποδα του άλμπουμ Τα λαϊκά του καημού και της αγάπης (1984) που είδαμε χθες, παρά την ομοιότητα του τίτλου. 

Εδώ έχουμε μια σειρά πολύ μελωδικών τραγουδιών με ατμοσφαιρική ενορχήστρωση σε ύφος easy listening που επιμελήθηκε προσωπικά ο συνθέτης χαρίζοντάς μας ένα γοητευτικό μπουκέτο μελωδιών που δυστυχώς δεν πέρασαν στο ευρύτερο μουσικόφιλο κοινό. Η πολυσυλλεκτική προέλευση του υλικού δικαιολογεί και το μεγάλο αριθμό διαφορετικών στιχουργών που υπογράφουν τα τραγούδια, όπως: Λουκίλα Καρρέρ, Δημήτρης Γιαννουκάκης, Κώστας Κινδύνης, Κώστας Πρετεντέρης, Σοφία Φίλντιση, Βεατρίκη Δαλαμάγκα, Άκης Παράσογλου, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Ιφιγένεια Γιαννοπούλου και άλλοι.

Στο όμορφο αποτέλεσμα ασφαλώς έχει συμβάλει και η αισθαντική ερμηνεία της Μαριάννας Ευστρατίου, την οποία μας είχε συστήσει πρώτος ο Μάνος Χατζιδάκις με την ιστορική θεατρική του μουσική για την Πορνογραφία (1982), ενώ στη συνέχεια μας έδωσε πέντε προσωπικούς δίσκους, χωρίς πάντως να καταφέρει ποτέ να εδραιώσει την παρουσία της στο χώρο. Προσθέτω ότι στο δίσκο του Πλέσσα συμμετέχουν μαζί της σε κάποια τραγούδια ο Δάκης και ο Γιάννης Κούτρας.

Μίμης Πλέσσας, Αιμιλία Νομικού: Τα λαϊκά του καημού και της αγάπης (1984)

Ο χρόνος που μας αποχαιρετά σε λίγες ημέρες αφήνει πίσω του τη μεγάλη απώλεια του κορυφαίου συνθέτη Μίμη Πλέσσα που έφυγε από τη ζωή στις 5 Οκτωβρίου έχοντας συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής και πάνω από επτά δεκαετίες έντονης δημιουργικής δραστηριότητας με εκατοντάδες τίτλους έργων να καταγράφονται στο σώμα της ελληνικής δισκογραφίας μέχρι και τα πολύ πρόσφατα χρόνια. Θέλω λοιπόν να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με τον πολυγραφότατο συνθέτη μέσα από ένα ακόμη μικρό αφιέρωμα, αυτή τη φορά επικεντρωμένο σε μια σειρά όχι και τόσο γνωστών δισκογραφικών του εργασιών αποκλειστικά με γυναίκες ερμηνεύτριες που ασφαλώς έχουν το δικό τους ενδιαφέρον.

Ξεκινώ λοιπόν με ένα δίσκο βινυλίου που κυκλοφόρησε το 1984 από την εταιρεία Ρυθμός, όπου ο συνθέτης παρουσίασε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 μια σειρά δίσκων του ποικίλου περιεχομένου, από παιδικά μέχρι λαϊκά τραγούδια. Ο συγκεκριμένος δίσκος έχει τίτλο Τα λαϊκά του καημού και της αγάπης και περιλαμβάνει δώδεκα καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια σε στίχους κυρίως των Κώστα Βίρβου, Γιώργου Κανελλόπουλου και Γιώργου Σκούρτη, όλα ερμηνευμένα από την Αιμιλία Νομικού. Οφείλω να δώσω μερικές παραπάνω πληροφορίες για την άσημη αυτή ερμηνεύτρια, η οποία ξεκίνησε το 1975 συμμετέχοντας στο δίσκο Αντιθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου, ενώ το 1978 συμμετείχε και στο δίσκο Βράδιασε στη γειτονιά με τραγούδια του Χρύσανθου Μουζακίτη. Ακολούθησε πολύχρονη απουσία από το προσκήνιο, ώσπου το 1984 ο Μίμης Πλέσσας της έδωσε την ευκαιρία για το μοναδικό προσωπικό της δίσκο, ενώ την επόμενη χρονιά (1985) τη χρησιμοποίησε και στο έργο του Ορφέας και Ευρυδίκη, με το οποίο έκλεισε οριστικά η σύντομη καριέρα της.

Ο δίσκος Τα λαϊκά του καημού και της αγάπης περιέχει τραγούδια που δικαιολογούν τον τίτλο τους, γραμμένα πάνω σε στέρεους λαϊκούς σκοπούς (ζεϊμπέκικα, χασάπικα, τσιφτετέλια), αν και δεν ακούστηκαν καθόλου στην εποχή τους και γρήγορα ξεχάστηκαν εντελώς. Όχι αδικαιολόγητα, θα έλεγα, γιατί δεν αποτελούν ασφαλώς αντιπροσωπευτικά δείγματα της μεγάλης μαστοριάς του συνθέτη, ο οποίος εδώ μοιάζει να κάνει μια τυπική και διεκπεραιωτική δουλειά, χωρίς την έμπνευση που χαρακτήριζε το παλιότερο έργο του. Εντελώς πρόχειρη και η έκδοση με χαμηλής αισθητικής εξώφυλλο.