Βέρα Βασιλείου-Πέτσα: Βορεινό παράθυρο (2015)

Μιας και αναφερθήκαμε χθες στον ποιητικό λόγο της επαρχίας, είναι ευκαιρία σήμερα να σταθούμε σε μια άλλη ποιητική φωνή που έρχεται έξω από το υδροκέφαλο κέντρο, για να μας θυμίσει ότι η ευαισθησία και η έμπνευση μπορούν να ξεπηδήσουν από παντού, ασχέτως αν πολλές φορές δε βρίσκουν τον τρόπο να δημοσιοποιηθούν ευρύτερα κι ενίοτε σβήνουν εν τη γενέσει τους.

Ευτυχώς αυτό το τελευταίο δε συνέβη με την Τρικαλινή ποιήτρια Βέρα Βασιλείου-Πέτσα, η οποία σε σχετικά ώριμη ηλικία έκανε το δικό της λογοτεχνικό ξεπέταγμα συμμετέχοντας στον καταξιωμένο θεσμό των Δελφικών Ποιητικών Αγώνων, όπου και βραβεύτηκε, για να πάρει έτσι τη φόρα που χρειαζόταν και να ξεκινήσει μια ενδιαφέρουσα παρουσία στα λογοτεχνικά πράγματα του τόπου μας, αρχικά με το μυθιστόρημα "Μην περάσεις το ποτάμι" (όπου ποτάμι προφανώς είναι ο Ληθαίος ποταμός που διασχίζει τη γενέθλια πόλη της) και στη συνέχεια με τις ποιητικές συλλογές "Σαράντα μίλια σιωπή" (2011) και "Βορεινό παράθυρο" (2015).

Η Βέρα Βασιλείου-Πέτσα καταπιάστηκε και με το στίχο κι έτσι το όνομά της τα τελευταία χρόνια φιγουράρει δίπλα σε κάμποσα όμορφα τραγούδια του "έντεχνου" ρεπερτορίου συνεργαζόμενη με συνθέτες, όπως ο Χρήστος Λεοντής, ο Λίνος Κόκοτος, ο Μιχάλης Τερζής, ο Αντώνης Παπαγγελής, ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης και άλλοι. Ωστόσο η πιο συγκροτημένη στιχουργική της παρουσία εντοπίζεται ως συνοδευτικό υλικό της ποιητικής της συλλογής "Βορεινό παράθυρο" που κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις του μουσικού περιοδικού Μετρονόμος.

Το "Βορεινό παράθυρο" λοιπόν μαζί με το σώμα των ποιητικών κειμένων της Βέρας Βασιλείου-Πέτσα περιλαμβάνει κι έναν πολύ ενδιαφέροντα ψηφιακό δίσκο με δέκα τραγούδια σε δικούς της στίχους που μελοποίησαν οι συνθέτες Λίνος Κόκοτος, Μιχάλης Τερζής, Νεοκλής Νεοφυτίδης και Πάνος Μπούσαλης. Όμορφες μελωδίες ενορχηστρωμένες επιδέξια από τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη. Βασικός ερμηνευτής τους είναι ο νέος τραγουδοποιός Πάνος Μπούσαλης, ενώ συμμετέχουν και οι Νένα Βενετσάνου, Παντελής Θαλασσινός και Λιζέτα Καλημέρη.

Νίκος Τσιριγώτης: Μουσικές Νοστωδίες Λεσβίων Ποιητών (2018)

"Η έκδοση του μουσικού CD "Μουσικές Νοστωδίες Λεσβίων Ποιητών" (2018) αποτελεί αξιοσημείωτο καλλιτεχνικό γεγονός. Πρόκειται για έναν αξιόλογο δίσκο, λεσβιακό. Όλοι οι συντελεστές του είναι Λέσβιοι. Είναι μια ανεξάρτητη, εκτός εμπορίου, όπως τα πολυτιμότερα, παραγωγή, πέρα από οδηγίες κάποιου προκαθορισμένου αισθητικού ρεύματος ή σχολής. Εκφράζει την ερωτική σχέση των δημιουργών του με την ποιοτική μουσική και το ποιοτικό τραγούδι "ιδιωτικών στιγμών και εξαιρετικών αισθημάτων..."

Αυτά σημειώνει προλογίζοντας σε δημόσια παρουσίαση την έκδοση του παρόντος δίσκου ο φιλόλογος και καλός φίλος Δημήτρης Πατίλας, επίσης Λέσβιος εκπαιδευτικός και μελετητής, αξιόλογος μουσικός συλλέκτης και θαυμάσιος άνθρωπος.

Ο Νίκος Τσιριγώτης που υπογράφει τις συνθέσεις των τραγουδιών αυτής της ανεξάρτητης έκδοσης γεννήθηκε το 1950 στη Μυτιλήνη, όπου και διαμένει μόνιμα από το 1980 και δώθε έχοντας την ευθύνη της τοπικής Ορχήστρας του Δήμου Λέσβου και διάφορων χορωδιακών σχημάτων που ο ίδιος δημιούργησε, με τα οποία επιδίδεται με ζήλο και επιμονή στην παρουσίαση του καλού ελληνικού τραγουδιού σε κάθε γωνιά του τόπου του, αλλά και σε τόπους μακρινούς προσκαλεσμένος από Έλληνες της Διασποράς. Έχει γράψει πολλά δικά του τραγούδια που κινούνται ελεύθερα σε όλα τα μουσικά πεδία, ενώ έχει συνθέσει και μουσική για θεατρικές παραστάσεις συνεργαζόμενος με τοπικά θεατρικά σχήματα, όπως το Μπουρίνι, οι Άστεγοι και το Θεατρικό Εργαστήρι.

Η παρούσα λοιπόν ψηφιακή έκδοση μας δίνει ένα καλό δείγμα του τραγουδοποιητικού ταλέντου του Νίκου Τσιριγώτη. Περιλαμβάνει 23 συνολικά συνθέσεις, ανάμεσα στις οποίες και έξι οργανικά θέματα με παραδοσιακούς κυρίως χρωματισμούς. Οι επιδράσεις από το λεγόμενο "έντεχνο", αλλά και από το καθαρόαιμο λαϊκό τραγούδι είναι εμφανείς, αλλά κυρίαρχο στοιχείο είναι ο λυρισμός, η μελωδική γραμμή, καθώς και η ρυθμική πολυμορφία, όπου χρειάζεται, συνδυασμένα με φροντισμένες ενορχηστρώσεις και άρτια εκτέλεση από την τοπική ορχήστρα υπό τη διεύθυνση φυσικά του συνθέτη.

Αξίζει βεβαίως να τονίσουμε ότι όλα τα τραγούδια στηρίζονται σε στίχους τοπικών ποιητών και ερμηνεύονται από ερασιτέχνες τραγουδιστές, οι οποίοι πάντως δεν υστερούν σε τίποτε από πολλούς επαγγελματίες ευρείας προβολής!

Ο Δημήτρης Πατίλας κλείνει την παρουσίασή του με μια ωραία επισήμανση:

"...Το CD αυτό έρχεται να αποδείξει ότι κι εδώ στη Λέσβο, σε καιρούς κρίσης, παρακμής και έκπτωσης, εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραδίδουν ούτε προδίδουν την ψυχή και τις αξίες τους. Δημιουργοί όμορφων έργων που μας αναπαύουν, μας ελεούν, ανανεώνουν την ελπίδα, ισχυρά αντίδοτα στις ασχήμιες και στις δυσκολίες του βίου και του ονείρου. Στα ζείδωρα νάματά τους τέρπεται κι αποφορτίζεται ο νους και η ψυχή μας".

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ (1997)

Η προσωπική δισκογραφία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου είναι πλουσιότατη με αδιάλειπτη παρουσία κάθε χρόνο είτε με πολυσυλλεκτικό υλικό, είτε με ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών εκλεκτών συνθετών που του εμπιστεύτηκαν κατά καιρούς ολοκληρωμένα έργα τους, είτε και με ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες.

Το 1997 λοιπόν εκδόθηκε, από τη Μinos πάντα, η 15η προσωπική του δουλειά με τίτλο "Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ" που έχω επιλέξει για σήμερα λόγω της παρουσίας και πάλι σε δικό του δίσκο του τραγουδοποιού Νικόλα Άσιμου με πέντε τραγούδια, φυσικά σε δεύτερη εκτέλεση, εξαιρετική πάντως, μεταξύ των οποίων και τα κορυφαία Ο μπαγάσας και Ουλαλούμ.

Ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης τραγούδια στενών συνεργατών του ερμηνευτή, δηλαδή του Χριστόφορου Κροκίδη, του Σταμάτη Μεσημέρη, του Απόστολου Μπουλασίκη και του Γιάννη Κ. Ιωάννου που επιμελήθηκε και την ενορχήστρωση όλου του υλικού. Η έκπληξη πάντως είναι ένα κλασικό τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα, το εμβληματικό Μάλιστα κύριε, διασκευασμένο κατάλληλα για τη φωνή και το ύφος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Στα φωνητικά συμμετέχουν μεταξύ άλλων η Ελισάβετ Καρατζώλη, η Καλλιόπη Βέττα, ο Χριστόφορος Κροκίδης και ο Σταμάτης Μεσημέρης. Το ιδιαίτερα φροντισμένο artwork της έκδοσης επιμελήθηκε ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Χαιρετίσματα (1987)

Θα συνεχίσω με δυο προσωπικούς δίσκους του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (Χαιρετίσματα, Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ) που συνδέονται με το έργο του πρόωρα χαμένου εκκεντρικού τραγουδοποιού Νικόλα Άσιμου, καθώς είναι γνωστό ότι ο συγκεκριμένος ερμηνευτής ήταν από εκείνους που στήριξαν από την πρώτη στιγμή την προώθηση των τραγουδιών του Άσιμου είτε συμμετέχοντας σε δουλειές του, είτε ερμηνεύοντας σε δεύτερη εκτέλεση δικά του τραγούδια.

Η καριέρα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου θα έλεγα ότι βασίστηκε σε δυο στέρεους πυλώνες, στο πεδίο του "έντεχνου" τραγουδιού με εμβληματικές συνεργασίες (Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Λοΐζος, Θάνος Μικρούτσικος, Θωμάς Μπακαλάκος, Γιάννης Ζουγανέλης, Γιώργος Τσαγκάρης κ.ά.) και φυσικά στο πεδίο το ροκ τραγουδιού που τον κατέστησε το κορυφαίο εμπορικά όνομα στην εγχώρια ροκ δισκογραφία με αφετηρία το δίσκο "Φοβάμαι" (1982) και με σταθερή πορεία μέχρι και σήμερα.

Ο δίσκος "Χαιρετίσματα" εκδόθηκε από τη Minos το 1987 και αποτελεί την όγδοη προσωπική του δουλειά, τρία χρόνια μετά τον "Καρυωτάκη" του Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για ένα ροκ άλμπουμ με δέκα τραγούδια, από τα οποία τα μισά ανήκουν στον Νικόλα Άσιμο και αποτελούν τη δεύτερη επίσημη δισκογραφική παρουσία δικών του τραγουδιών ενόσω ακόμη βρισκόταν στη ζωή. Όλα έγιναν επιτυχίες με τις δυνατές ερμηνείες του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αλλά χωρίς αμφιβολία η τρυφερή μπαλάντα "Αγαπάω κι αδιαφορώ" ξεχωρίζει και αποκαλύπτει την απέραντα ευαίσθητη φύση του τραγουδοποιού.

Τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου αποτελούν συνθέσεις του κιθαρίστα Χρήστου Τόλιου και του ίδιου του Βασίλη που εδώ ξεδιπλώνει πειστικά και το δικό του συνθετικό ταλέντο δίνοντάς μας όμορφα τραγούδια, ιδιαίτερα το τρυφερό "Πάρε με" σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου, η οποία συμμετέχει και στα φωνητικά του δίσκου μαζί με τον Γιάννη Γιοκαρίνη και τον Χρήστο Τόλιο.

Νικόλας Άσιμος: Αρνήθηκα πολλά (2014)

Ολοκληρώνουμε σήμερα την επισκόπηση της προσωπικής δισκογραφίας του ιδιόρρυθμου τραγουδοποιού Νικόλα Άσιμου με μια σχετικά πρόσφατη έκδοση από την ετικέτα B-Other Side που περιέχει υλικό και πάλι παρμένο από τις περίφημες παράνομες κασέτες του με αυτοσχέδιες ηχογραφήσεις που ο ίδιος διακινούσε για λόγους βιοπορισμού, καθώς η επίσημη δισκογραφία δεν αποτελούσε φιλόξενο πεδίο για κείνον. 

Η έκδοση κυκλοφόρησε το 2014 αποκλειστικά σε βινύλιο και σε περιορισμένη ποσότητα αριθμημένων αντιτύπων που εξαντλήθηκαν αμέσως. Περιλαμβάνει συνολικά δεκαπέντε τραγούδια, μεταξύ των οποίων και κάμποσα από τα γνωστότερα, όπως: Γιουσουρούμ, Ο μπαγάσας, Αγαπάω κι αδιαφορώ, Καταρρέω. Ανάμεσά τους και ο Ρωμιός, το πρώτο ηχογραφημένο τραγούδι του το 1975 σε δισκάκι 45 στροφών (μαζί με το "Μηχανισμός").

Λιτή, αλλά πολύ φροντισμένη έκδοση με απέριττο εξώφυλλο που επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας, ενώ στο εσώφυλλο περιλαμβάνεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείωμα του ψυχίατρου Σωτήρη Παστάκα, ο οποίος ήταν δίπλα στον Νικόλα το τελευταίο δύσκολο διάστημα της ζωής και μας εξηγεί πώς έφτασε στη μοιραία απόφαση. Ιδού πώς καταλήγει:

  "......Ο κύριος Ασημόπουλος, μεγαλέμπορος από την Κοζάνη, κατάφερε τελικά να πάρει το γιο του από το περίπτερο 14 του Δαφνίου. Ο γιος του ο Νικόλας ήτανε 'κει ένα μήνα βασιλιάς: άλλος του έφερνε τον καφέ, άλλος τις παντόφλες και άλλος την κιθάρα του. Τον έβαλε σε ένα μονόκλινο στην καλύτερη ψυχιατρική κλινική στα βόρεια προάστια, ένα κελί, χωρίς παράθυρο, χωρίς κιθάρα, χωρίς τρελούς φίλους... Τον έβγαλε από κει ύστερα με ιατρογενή κατάθλιψη και καθηλωμένο από τα νευροληπτικά να μην λυγίζουν τα δάχτυλα του ούτε για να παίξει ένα ακόρντο... Κατάφερε μόνο να φτιάξει τη θηλιά του...".

Νικόλας Άσιμος: Βιομηχανία του πεζοδρομίου (2002)

Η εταιρία Minos ήταν αυτή που πρώτη φιλοξένησε υλικό του Νικόλα Άσιμου ("Ο Ξαναπές", 1982) σε μια  προσεγμένη παραγωγή με καλή ορχήστρα και άριστη ηχογράφηση και μάλιστα με την υποστήριξη δύο καταξιωμένων ερμηνευτών του ρεπερτορίου της, της Χαρούλας Αλεξίου και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Ο τελευταίος δεν έπαψε ποτέ να επιστρέφει στα τραγούδια του Άσιμου με ωραίες δικές του επανεκτελέσεις εν ζωή ή και μετά το θάνατο του εκκεντρικού τραγουδοποιού.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η εμπλοκή του Νικόλα στο δισκογραφικό κατεστημένο δεν στάθηκε και πολύ φιλική μαζί του κι έτσι περιορίστηκε και πάλι στο "πιθάρι" του ως σύγχρονος Διογένης αναζητώντας πάντα με αγωνία την ανθρώπινη επικοινωνία, αλλά και τους λιγοστούς πόρους για την επιβίωσή του. Κι αυτή η ανάγκη τον οδήγησε να ξεπουλά το έργο του με φτηνές ηχογραφήσεις σε κασέτες που διακινούσε παράνομα, ενώ παράλληλα πάσχιζε να στήνει αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις ή μικρές συναυλίες.

Οι κασέτες αυτές λοιπόν περιέχουν πλούσιο υλικό με άγνωστα κυρίως τραγούδια που δεν είχαν τον τρόπο να περάσουν σε διαύλους ευρύτερης κυκλοφορίας. Αν και όλο αυτό το υλικό διασώζεται στην κατοχή πολλών συλλεκτών, παρουσιάζει ασφαλώς μεγάλο ενδιαφέρον ότι ένα μέρος του τελικά εκδόθηκε επίσημα από τη Minos το 2002 με τον τίτλο "Βιομηχανία του πεζοδρομίου". Η έκδοση περιλάμβανε δύο ψηφιακούς δίσκους με δεκαεννιά συνολικά τραγούδια, σχεδόν όλα άγνωστα. 

Πρόκειται για τραγούδια που κινούνται έντονα στο ύφος του νεορεμπέτικου συρμού των αρχών της δεκαετίας του '80, αλλά και της ροκ μπαλάντας. Φυσικά τα ερμηνεύει ο ίδιος ο Νικόλας με πολύ κέφι και ευαισθησία. Μια πολύ χρήσιμη έκδοση λοιπόν που ασφαλώς συμβάλλει στην πιο ολοκληρωμένη γνωριμία μας με τον μουσικό Νικόλα Άσιμο.

Νικόλας Άσιμος: Στο φαλημέντο του κόσμου - Γιουσουρούμ (1992)

Με τίτλο "Στο φαλημέντο του κόσμου - Γιουσουρούμ" κυκλοφόρησε το 1992 από την MBI ένας τρίτος προσωπικός δίσκος του Νικόλα Άσιμου, δεύτερος μεταθανάτιος, με ηχογραφήσεις σε studio. Όπως και στους δύο προηγούμενους, κι εδώ όλα τα τραγούδια προέρχονται από παλιότερο υλικό του καλλιτέχνη, που κυκλοφορούσε στις αυτοσχέδιες "παράνομες" κασέτες του. 

Η νέα συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε δουλειά του Άσιμου έκανε ορισμένα τραγούδια να ακουστούν πολύ. Τα δύο τραγούδια που λέει εδώ ("Πας φιρί φιρί", "Γιουσουρούμ") υπήρχαν και στο δίσκο "Το Φανάρι του Διογένη" (1989).

Έπαιξαν οι Μουσικοί: Χριστόφορος Κροκίδης (ακουστικές, ηλεκτρικές κιθάρες, βιολί), Στέφανος Δημητρίου (ντραμς, κρουστά), Βαγγέλης Πατεράκης (μπάσο), Στέλλα Παρασκευά & Γιάννης Γιοκαρίνης (συνθεσάιζερ), Γιώργος Μαγκλαρας (βιολί), Τόλης Βουλτζάτης, Θύμιος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Τράνταλης, Γιώργος Τσελεπίδης, Δημήτρης Ντουφεξιάδης, Πάνος Πατσόγλου και Αρίων Καλλοναίος. Στα φωνητικά συμμετείχαν οι: Πουπέτα Λάππα, Μαριάννα Τριανταφύλλου και Θοδώρα Κομνηνού. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης με τη σύμπραξη του Χριστόφορου Κροκίδη.

Ο δίσκος επανεκδόθηκε το 2000 ως premium CD του περιοδικού Δίφωνο (τεύχος 54) με την αξιοσημείωτη προσθήκη των τραγουδιών "Ο Ρωμιός" και "Ο μηχανισμός", που αποτελούν την πρώτη επίσημη ηχογράφηση του Άσιμου το 1975 σε δίσκο 45 στροφών.

Νικόλας Άσιμος: Το Φανάρι του Διογένη (1989)

Λέγαμε χθες ότι ο Νικόλας Άσιμος αξιώθηκε να εκδώσει μόλις έναν ολοκληρωμένο δίσκο στη σύντομη ζωή του, αφού οι αντιδράσεις που ακολούθησαν τον επανέφεραν στη σιωπή και το μοναχικό περιθωριακό του δρόμο. Έμειναν έτσι στα αρχεία κάμποσες ακόμα επαγγελματικές ηχογραφήσεις που ο ίδιος δε θέλησε να δισκογραφηθούν όσο ζούσε, με εξαίρεση βέβαια πέντε τραγούδια που ερμήνευσε, σε δεύτερη πάντως εκτέλεση, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου το 1987 στο δίσκο του "Χαιρετίσματα". 

Ωστόσο η εταιρία, προφανώς εκμεταλλευόμενη και το ενδιαφέρον του κοινού που προκάλεσε ο τρόπος με τον οποίο ο εκκεντρικός τραγουδοποιός τερμάτισε τη ζωή του, λίγο μετά το μοιραίο γεγονός έδωσε στην κυκλοφορία κάποιες από αυτές τις ηχογραφήσεις που αποτέλεσαν έτσι τη δεύτερη προσωπική δουλειά του καλλιτέχνη, έστω και μεταθανάτια.

Ο δίσκος φέρει το χαρακτηριστικό τίτλο "Το Φανάρι του Διογένη" παρμένο από το ομότιτλο τραγούδι, αλλά σημειολογικά πολύ ταιριαστό με τα χαρακτηριστικά του βίου του συνθέτη. Πρόκειται βέβαια για μια συλλογή σκόρπιων ηχογραφήσεων που πάντως παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και σε μουσικό, αλλά και σε στιχουργικό επίπεδο. Τα γνωστά χαρακτηριστικά του Άσιμου βρίσκονται κι εδώ αναπτυγμένα με αδρά χρώματα, αλλά κυριαρχούν οι τρυφερές στιγμές της ερωτικής μοναξιάς και αναζήτησης. 

Είναι εντυπωσιακό πάντως ότι κάποια τραγούδια μοιάζουν να προφητεύουν το μοιραίο συμβάν, όπως το εναρκτήριο με τον αυτοσαρκαστικό τίτλο "Μπαγάσας", όπου ο Νικόλας συνομιλεί περιπαικτικά με τον ήδη νεκρό εαυτό του! Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί πώς ακριβώς μπορεί να λειτουργούσε στο μυαλό του η φράση "Βρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω...". Ομολογώ ότι μπαίνω στον πειρασμό να συνδυάζω αυτό το στίχο με τα λόγια του Καρυωτάκη ("Η ευτυχία μου, σκέφτομαι, θα 'ναι ζήτημα ύψους...") από το ποίημα "Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο" που τα έγραψε κοιτώντας επίμονα το ταβάνι του δωματίου του, απ' όπου σκεφτόταν να κρεμαστεί...

Νικόλας Άσιμος: Ο Ξαναπές (1982)

Ο Νικόλας Άσιμος (1949-1988) αποτελεί μιαν απολύτως sui generis περίπτωση τραγουδοποιού μέσα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Αυτοκαταστροφική φύση, έξω από κάθε συμβατική αντίληψη για τη ζωή, έζησε το σύντομο βίο του και έφησε ένα μικρό μουσικό έργο, τα οποία (βίος και έργο) δεν έπαψαν ποτέ, κοντά 35 χρόνια ήδη μετά την αυτοχειρία του, να προκαλούν το ενδιαφέρον και να μελετώνται από κάποιους με φανατισμό και θρησκευτική σχεδόν προσήλωση. 

Κι όμως ο Νικόλαος Ασημόπουλος, πριν γίνει ο διάσημος ...Άσιμος (δηλαδή: απρόσιτος, απλησίαστος), υπήρξε φιλομαθής κι έκανε μιαν απόπειρα να ακολουθήσει τη συμβατική οδό φοιτώντας στη φιλοσοφική σχολή. Φαίνεται κιόλας αυτό μέσα στα τραγούδια του. Συχνές αναφορές σε έννοιες και πράγματα λόγιας φύσης, σουρρεαλιστικά παρατεθειμένα, που χτίζονται πρώτα επιτήδεια, για να έχει όλο το περιθώριο μετά να τους δώσει το χαριστικό λάκτισμα και να τα ισοπεδώσει! Λόγος καυστικός, περιπαικτικός, ανατρεπτικός, θυμωμένος αλλά και τρυφερός. Γυρεύει εναγώνια την ανθρώπινη επαφή, αλλά και τη χλευάζει, όταν νιώθει ότι δεν μπορεί να την κατακτήσει. Απολωλώς και άσωτος με το σημάδι του καταραμένου στο κούτελο πορεύτηκε τον ανεπίστρεπτο δρόμο του τέλους:

"Ότι ενθάδε κείμεθα,

ω ξείν', αγγέλειν

κι απολωλότες είμεθα

απ' την αγέλην"...

Με το δίσκο "Ο Ξαναπές" ο Άσιμος έκανε την πρώτη του (και μοναδική) επίσημη εμφάνιση στην ελληνική δισκογραφία με μια ολοκληρωμένη δουλειά και με όρους επαγγελματικής παραγωγής. Είχε προηγηθεί μόνο ένα 45άρι του στα 1975 με δύο τραγούδια ("Ο Ρωμιός", "Ο μηχανισμός"), τα οποία περιέχονται στον μεταθανάτιο δίσκο του "Στο φαλημέντο του κόσμου - Γιουσουρούμ" (στην έκδοση του περιοδικού "ΔΙΦΩΝΟ", τεύχος 54, 2000).

Στο "Ξαναπές" περιλαμβάνονται δέκα τραγούδια που ήταν ήδη γνωστά στους κύκλους του Άσιμου μέσα από μια σειρά αυτοσχέδιων κασετών, τις οποίες διακινούσε "παράνομα" ο ίδιος. Τα τραγούδια συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά του δημιουργού τους, όπως τα περιγράψαμε πιο πάνω. Μουσικά φλερτάρουν χωρίς ενδοιασμούς και περιστροφές με διάφορα είδη τραγουδιού, με εμφανέστερα το ροκ και το ρεμπέτικο.

Συμπαραστάτες του σ' αυτό το τολμηρό διάβημα ήταν δύο καταξιωμένα και μεγάλα ονόματα του τραγουδιστικού κατεστημένου: Η Χαρούλα Αλεξίου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Ο τελευταίος μάλιστα ανέπτυξε τα επόμενα χρόνια μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τα τραγούδια του Άσιμου, αφού συμπεριέλαβε αρκετά απ' αυτά σε προσωπικούς του δίσκους ("Χαιρετίσματα", 1987, "Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ", 1997).