Αντώνης Πελεκάνος: Μελοποιημένα ποιήματα Παλαμά & Καρυωτάκη (1985)

Περνάμε σήμερα στη δυσεύρετη δισκογραφία του συνθέτη Αντώνη Πελεκάνου (γενν. 1949), ενός σεμνού και πολυσχιδούς εργάτη της μουσικής τέχνης, κλασικού κιθαριστή, παιδαγωγού και καθηγητή ανώτερων θεωρητικών, ιδιοκτήτη της μουσικής σχολής Ιαμβικό Ωδείο, αλλά και ενεργού εικαστικού καλλιτέχνη. 

Στο χώρο του τραγουδιού ξεκίνησε από τις πλακιώτικες μπουάτ, όπου συνεργάστηκε με πολλούς νεοκυματικούς τραγουδιστές, με τους οποίους άλλωστε ξανασυναντήθηκε πολύ αργότερα για την ηχογράφηση ενός κύκλου δικών του τραγουδιών. Κατά τη δεκαετία του '80 παρουσίασε μια πολύ ενδιαφέρουσα τριλογία δίσκων, όπου για πρώτη φορά αποκάλυψε επίσημα το τραγουδοποιητικό του ταλέντο που χαρακτηρίζεται από έντονη μελωδικότητα και λυρική διάθεση και μάλιστα αξιοποιώντας τον ποιητικό λόγο ως βάση των τραγουδιών του.

Η πρώτη δισκογραφική κατάθεση του Αντώνη Πελεκάνου ήρθε το 1985 με τον κύκλο "Μελοποιημένα ποιήματα Κωστή Παλαμά & Κώστα Καρυωτάκη" που κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή υπό την ετικέτα Ορφεύς. Ο δίσκος μοιράζεται εμφανώς δε δύο ενότητες αφιερωμένες αντίστοιχα στους δύο μεγάλους μας ποιητές, τον Κωστή Παλαμά (1859-1943) και τον Κώστα Καρυωτάκη (1896-1928). Γνωστά (και ξαναμελοποιημένα) ή λιγότερο γνωστά ποιήματα των δύο αυτών ποιητών έχουν μελοποιηθεί με ιδιαίτερη ευαισθησία από τον συνθέτη.

Η ενότητα του Παλαμά έχει υπόγειες επιρροές από το θεοδωρακικό ύφος, κυρίως στην επιγονική του εκδοχή, όπως διαμορφώθηκε στη μεταπολιτευτική περίοδο. Δύο τραγούδια ξεχωρίζω εδώ, το Βαριόμοιρη και το Είχε έναν πατέρα, στα οποία δίνει έναν πολύ μελωδικό χρωματισμό το βιολί, που πρωταγωνιστεί στην ορχηστρική συνοδεία. Τα υπόλοιπα τραγούδια έχουν ένα μάλλον συναυλιακό ύφος και τα βρίσκω λιγότερο ενδιαφέροντα.

Το δεύτερο μέρος, η ενότητα Καρυωτάκη, έχει μουσικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Καλογραμμένες μελωδίες, ταιριαστές με τον ποιητικό λόγο που υπηρετούν. Η Μυγδαλιά, η Κυριακή και ο Δρόμος είναι τα τραγούδια που ξεχωρίζω. Σημειώνω επίσης την πολλοστή μελοποίηση του ποιήματος Κι αν έσβησε σαν ίσκιος, που χωρίς αμφιβολία έχει γίνει το "σουξέ" του ποιητή μέσα στην ελληνική δισκογραφία με τουλάχιστον δώδεκα μελοποιήσεις (με χρονολογική σειρά: Λουκάς Θάνος, Μίκης Θεοδωράκης, Αντώνης Πελεκάνος, Κώστας Τελάκης, Χαΐνηδες, Γιάννης Παντελής, Λεονάρδος Βάλενσταϊν, Καλειδοσκόπιο, Antonio Chincoa, Διάφανα Κρίνα, Βαγγέλης Κοντόπουλος, Νίκος Γρηγοριάδης)!

Τα τραγούδια ερμηνεύουν η Μαρία Κανελλοπούλου και η Φωτεινή (Φαίη) Μάτσου, αμφότερες σε πρώτη δισκογραφική εμφάνιση, ενώ συμμετέχει και ο ίδιος ο Αντώνης Πελεκάνος. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης και συμμετέχουν οι μουσικοί: Κώστας Σκορδίλης (πιάνο), Νίκος Καραγιάννης (βιολί), Λάζαρος Μουζίδης (μπουζούκι), Χρήστος Λιακόπουλος (μπάσο), Δημήτρης Ξενάκης (ακουστική κιθάρα), Αντώνης Πελεκάνος (κλασική κιθάρα), Νώντας Μανωλάκος (κρουστά). 

Αντώνης Πελεκάνος: Μπαλάντες ''Θυμάμαι" (1987)

Αφού πρώτα μας έδωσε δύο ολοκληρωμένες δουλειές αποκλειστικά με μελοποιημένη ποίηση (Μελοποιημένα ποιήματα Παλαμά & Καρυωτάκη", 1985, "Η κιθάρα - Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού", 1987), ο συνθέτης και κλασικός κιθαριστής Αντώνης Πελεκάνος προχώρησε και σε μια τρίτη δισκογραφική δουλειά, την πιο προσωπική του απ' όλες, αφού εδώ πλέον έχει αποκλειστικά ο ίδιος την ευθύνη σε όλα τα επίπεδα, μουσική, στίχους, ερμηνεία και εκτέλεση. 

Πρόκειται για τον κύκλο τραγουδιών "Θυμάμαι" που εκδόθηκε το 1987 σε ανεξάρτητη πάλι παραγωγή υπό την ετικέτα Απόλλων που ανέλαβε την εμπορική του διάθεση. Στον τίτλο του δίσκου υπάρχει συμπληρωματικά και η επισήμανση "Μπαλάντες" που υποδηλώνει καθαρά το είδος και το ύφος των τραγουδιών που είναι δέκα απλές λυρικές μπαλάντες χαμηλών τόνων με ευαίσθητη ερμηνεία αρμονικά δεμένη με τον ήχο της κιθάρας που εκτελεί ο ίδιος ο δημιουργός μαζί με ελάχιστα ακουστικά όργανα που την πλαισιώνουν. Είναι τραγούδια, όπως λέει κι ο ίδιος, σαν μικρές αληθινές ιστοριούλες βγαλμένες από προσωπικά βιώματα με ερωτική θεματολογία κι έντονη νοσταλγική διάθεση για τα χρόνια της παιδικής αθωότητας. 

Χωρίς να θέλω να υποδυθώ τον ειδήμονα ή τον μουσικό παραγωγό, θα έλεγα ότι τα τραγούδια αυτά κρύβουν μικρούς μελωδικούς θησαυρούς και θα μπορούσαν να είχαν περάσει σ' ένα ευρύτερο κοινό, αν τα ερμήνευε μια πιο αναγνωρίσιμη φωνή. Δυστυχώς χάθηκαν μέσα στην πορεία του αδυσώπητου χρόνου κι ο δίσκος πια είναι απολύτως δυσεύρετος, ώστε να ελπίζει κανείς σε μια μελλοντική τους δικαίωση. Ανακαλύψτε τα.

Αντώνης Πελεκάνος: Άσε μας να τραγουδάμε (1998)

Ο Αντώνης Πελεκάνος (γενν. 1949) ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι παίζοντας κιθάρα στη μπουάτ Εσπερίδες δίπλα στον Γιάννη Αργύρη, όπου είχε την ευκαιρία να γνωριστεί με τους κυριότερους νεοκυματικούς τραγουδιστές. Σύμφωνα μάλιστα με προσωπική του μαρτυρία, η Καίτη Χωματά του είχε εκφράσει την επιθυμία της να κάνει μαζί του μια ολοκληρωμένη δουλειά, η οποία δυστυχώς δεν ευτύχησε ποτέ, παρόλο που οι μελωδίες και οι μπαλάντες του συνθέτη μοιάζει να ταίριαζαν πολύ στο ερμηνευτικό ύφος της υπέροχης νεοκυματικής ερμηνεύτριας. 

Ωστόσο ο συνθέτης πολύ αργότερα, στο κλείσιμο της δεκαετίας του '90, παρουσίασε ένα ψηφιακό δίσκο με τίτλο "Άσε μας να τραγουδάμε" σε δική του παραγωγή, όπου μπόρεσε να αξιοποιήσει, έστω και ετεροχρονισμένα, τις φωνές τριών νεοκυματικών ερμηνευτών, του Γιώργου Ζωγράφου, της Καίτης Χωματά και του Μιχάλη Βιολάρη. Πρόκειται για έναν ετερόκλητο κύκλο 16 τραγουδιών σε πρώτη ή δεύτερη εκτέλεση. Τέσσερα τραγούδια ("Πελώρια ματόκλαδα", "Κι αν έσβησε σαν ίσκιος", "Χρώματα", "Έρημος γυμνός") που προέρχονται από τις δύο πρώτες δισκογραφικές καταθέσεις του συνθέτη ("Μελοποιημένα ποιήματα Παλαμά & Καρυωτάκη", "Η κιθάρα & Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού"), εδώ αποδίδονται σε δεύτερη εκτέλεση από τους τρεις αυτούς αγαπημένους ερμηνευτές. Τα υπόλοιπα είναι πρωτότυπες συνθέσεις βασισμένες σε στίχους του Φώντα Λάδη, του Θεόδωρου Γραμμένου, της Δέσποινας Σημάκη, της Νίκης Παπουλάκου και του ίδιου του συνθέτη, ο οποίος μάλιστα ερμηνεύει και έξι τραγούδια. Στο υλικό του δίσκου περιλαμβάνονται και τρία μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου (καινούργιο είναι μόνο ένα: "Το ξέρω"), τα οποία ερμηνεύει με το στιβαρό του ύφος ο Γιώργος Ζωγράφος από μια παλιότερη ερασιτεχνική ηχογράφηση.

Ο δίσκος συμπληρώνεται και με δύο ορχηστρικά θέματα ("Το ξέρω", "Όσο μπορείς αγάπε με"), ενώ πρέπει να επισημάνω ότι ο συνθέτης φρόντισε να εκδώσει σε ανεξάρτητη συλλογή όλες τις ορχηστρικές του συνθέσεις, συνολικά οκτώ, βασισμένες σε μελωδίες τραγουδιών του.

Αντώνης Πελεκάνος: Η κιθάρα - Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού (1987)

Η δεύτερη προσωπική δισκογραφική εργασία του συνθέτη Αντώνη Πελεκάνου ήρθε το 1987, δυο χρόνια μετά τον κύκλο "Μελοποιημένα ποιήματα Κωστή Παλαμά και Κώστα Καρυωτάκη". Και πάλι βασίζεται στον ποιητικό λόγο επιλέγοντας αυτή τη φορά τον μεγάλο Ισπανό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Federico Garcia Lorca (1898-1936) και τον ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο (1909-1990). 

Ο τίτλος του δίσκου είναι διπλός: "Η κιθάρα & Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού". Ο μικρός κύκλος "Η κιθάρα" καλύπτει τη μία πλευρά του αναλογικού δίσκου με έξι μελοποιημένα ποιήματα του Λόρκα σε ελληνική απόδοση του Μάριου Λαέρτη από μια παλιότερη έκδοση του 1964 με μεταφράσεις των θεατρικών έργων "Ο έρωτας του Δον Περλιμπλίν με τη Μπελίζα στον κήπο του" (1933), "Γέρμα" (1934) και "Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα" (1936). Όμορφες λυρικές μελωδίες του συνθέτη ντύνουν πολύ ταιριαστά τον ποιητικό λόγο. Ξεχωρίζει το ομότιτλο τραγούδι, το οποίο είχε μελοποιήσει πολύ παλιότερα και ο Μάνος Λοΐζος.

Η δεύτερη πλευρά του δίσκου καλύπτεται με μελοποιημένα μέρη από την ποιητική συλλογή "Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού" του Γιάννη Ρίτσου που εκδόθηκε το 1964 και περιλαμβάνει 40 "παιδικά" ποιήματα αφιερωμένα σε δυο παιδιά (το Φώτη και την κόρη του Έρη), εννιά χρόνια μετά το "Πρωινό άστρο", έργο επίσης με παιδικό περιεχόμενο. Η μουσική κι εδώ έχει ανάλογα χαρακτηριστικά με τα ποιήματα του Λόρκα καταφέρνοντας με πειστικό τρόπο να μας περιγράψει μουσικά την ξέχειλη ευαισθησία του ποιητή. Η μελοποίηση του Αντώνη Πελεκάνου ήταν η πρώτη χρονικά για το συγκεκριμένο έργο του ποιητή, ενώ το 2000 εκδόθηκε και μια δεύτερη εκτενέστερη μελοποίηση από τον Σωτήρη Σακελλαρόπουλο.

Τα τραγούδια αποδίδει πολύ εκφραστικά η Κύπρια ερμηνεύτρια Μαρία Αριστοφάνους στην πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση. Δυο τραγούδια επίσης αποδίδει ο ίδιος ο συνθέτης, ο οποίος έχει επιμεληθεί και την ενορχήστρωση βασισμένος στην κυριαρχία του κιθαριστικού ηχοχρώματος με την προσθήκη ακουστικών οργάνων, κυρίως του φλάουτου.

Χαΐνηδες: Το μεγάλο ταξίδι (1997)

Το 1997 εκδόθηκε από τη Lyra ο τέταρτος δίσκος των Χαΐνηδων με τίτλο "Το μεγάλο ταξίδι" που θεωρώ ότι αποτελεί την κορύφωση της δημιουργικής τους πορείας και μ' αυτόν θα ολοκληρώσουμε το μικρό μας αφιέρωμα στη δισκογραφία του αξιόλογου κρητικού συγκροτήματος που πάντως συνεχίζει σταθερά την πορεία του μέχρι σήμερα έχοντας ήδη χτίσει πλουσιότατο ρεπερτόριο. 

Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο άλμπουμ με πολυσυμμετοχικό χαρακτήρα. Ήδη στο συγκρότημα έχει προστεθεί ο Κωστής Αβυσσινός, ο οποίος ερμηνεύει τέσσερα τραγούδια, ενώ παίζει λαούτο και μαντολίνο. Συμπράττουν επίσης πάμπολλοι αξιόλογοι μουσικοί και ερμηνευτές: Μανόλης Λιδάκης, Αμίν Αλαγκαμπού, Σωκράτης Σινόπουλος, Περικλής Παπαπετρόπουλος, Μανώλης Πάππος, Χρήστος Κωνσταντίνου, Αχιλλέας Περσίδης, Χάρης Λαμπράκης, Ελένη Καλαϊτζίδου.

Στο δίσκο περιλαμβάνεται και μια πολύ όμορφη μελοποίηση του ποιήματος "Κι αν έσβησε σαν ίσκιος" του Κώστα Καρυωτάκη, το οποίο έχει μελοποιηθεί περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο ελληνικό ποίημα! Στο αρχείο μου τουλάχιστον έχω καταγραμμένες δώδεκα συνολικά μελοποιήσεις του και μάλιστα από εντελώς διαφορετικής αισθητικής μουσικούς! Τις αναφέρω αμέσως με χρονολογική κατάταξη:

Λουκάς Θάνος "Σάλπισμα" (1980), Μίκης Θεοδωράκης "Καρυωτάκης" (1984), Αντώνης Πελεκάνος "Παλαμάς-Καρυωτάκης" (1985), Κώστας Τελάκης "Τα νηπενθή" (1994), Χαΐνηδες "Το μεγάλο ταξίδι" (1997), Γιάννης Παντελής "Ιδανικοί αυτόχειρες" (1999), Λεονάρδος Βαλενστάιν "Το παιχνίδι της σκιάς" (2001), Καλειδοσκόπιο "Το μηδέν και το άπειρο" (2005), Antonio Chincoa "Τραγούδια του έρωτα και του θανάτου" (2007), Διάφανα Κρίνα "Κι η αγάπη πάλι θα καλεί" (2008), Υποσύστημα "Ποίηση και ελληνικό ροκ" (2008), Neon "Κάθε πραγματικότης αποκρουστική" (2012).

Κωστής Παλαμάς: Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ (2004)

13 Ιανουαρίου σήμερα και μια ξεχωριστή επέτειος μας δίνει την αφορμή να περάσουμε σε έναν άλλο σημαντικό Έλληνα ποιητή. Στις 13 λοιπόν Ιανουαρίου του μακρινού 1859 γεννήθηκε στην Πάτρα από Μεσολογγίτες γονείς ο Κωστής Παλαμάς (1859-1943), πατριαρχική μορφή της λεγόμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής» της λογοτεχνίας μας ή αλλιώς «Γενιάς του 1880» και κορυφαία πνευματική προσωπικότητα των νεοελληνικών γραμμάτων με ογκωδέστατο ποιητικό (κυρίως) έργο δομημένο σε μια μεγάλη σειρά μεγαλόπνοων ποιητικών συλλογών («Τραγούδια της πατρίδος μου», «Τα μάτια της ψυχής μου», «Ίαμβοι και ανάπαιστοι», «Η ασάλευτη ζωή», «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», «Η φλογέρα του βασιλιά», «Οι καημοί της λιμνοθάλασσας», «Ο τάφος», «Η πολιτεία και η μοναξιά», «Βωμοί» κ.ά.), αλλά και σημαντικά πεζά, θεατρικά ή δοκιμιακά κείμενα που τον κατέστησαν ως την αδιαμφισβήτητα κυρίαρχη μορφή της προπολεμικής πνευματικής ζωής του τόπου μας. Η προσφιλής του θεματολογία ανέτρεχε στην ελληνική ιστορική μνήμη αναδεικνύοντας με μεγαλόπνοη γραφή τις λαμπερές, αλλά και σκοτεινές στιγμές της διαχρονικής διαδρομής του έθνους, ενώ παράλληλα συνέθεσε και πληθώρα έργων καθαρά λυρικής πνοής που αποτύπωναν την καθημερινότητα και τις μικροχαρές και πίκρες των απλών ανθρώπων. Το ακαταμάχητο κύρος της προσωπικότητάς του συνέβαλε αποφασιστικά και στην εδραίωση της απλής λαϊκής γλώσσας (της λεγόμενης «δημοτικής») ως κυρίαρχης γλώσσας της ελληνικής λογοτεχνίας σε πλήρη αντιδιαστολή με την επίσημη γλώσσα του κράτους που εκείνη την εποχή ήταν η λόγια εκδοχή της («καθαρεύουσα»).

Είναι αξιοσημείωτη η διαχρονική δημοφιλία της παλαμικής ποίησης στο μουσικό πεδίο. Στο λόγιο χώρο ο Επτανήσιος συνθέτης Σπύρος Σαμάρας ήταν αυτός που μελοποίησε το 1896 το ποίημα «Αρχαίο πνεύμ' αθάνατο», το οποίο γράφτηκε για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της νεότερης εποχής και το 1958 καθιερώθηκε ως ο επίσημος ύμνος του παγκόσμιου αυτού θεσμού, ενώ ο Μανόλης Καλομοίρης έγραψε σημαντικά έργα βασισμένα στην ποίηση του Κωστή Παλαμά («Μαγιοβότανα», «Κάποια λογάκια», «Τραγούδια για φωνή και πιάνο»). Στο χώρο του απλού τραγουδιού ήδη από τη δεκαετία του '30 ο νεαρός τότε Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε αρκετά ποιήματα του Παλαμά (που δισκογραφήθηκαν πολύ αργότερα), αλλά στην επίσημη δισκογραφία πρώτος ο Γιάννης Σπανός παρουσίασε δυο θαυμάσιες μελοποιήσεις στις πρώτες του «Ανθολογίες» («Μια πίκρα», «Άφκιαστο κι αστόλιστο»), για να ακολουθήσουν ολοκληρωμένοι κύκλοι από τους συνθέτες Βασίλη Αρχιτεκτονίδη («Δυο κύκλοι»), Μιχάλη Τερζή («Ύμνος και θρήνος για την Κύπρο / Έξι τραγούδια σε ποίηση Παλαμά», «Όλη τη μουσική μες στην αγάπη βάλε»), Πέτρο Ταμπούρη («Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου»), Λουκά Θάνου («Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου»), μαζί με πληθώρα μεμονωμένων μελοποιήσεων από πολλούς συνθέτες της παλιότερης και νεότερης γενιάς (Νότης Μαυρουδής, Χρήστος Λεοντής, Σωκράτης Βενάρδος, Μιχάλης Τραγουδάκης, Αντώνης Πελεκάνος, Σταμάτης Κραουνάκης, Μιχάλης Κουμπιός, Βασίλης Παπανικολάου, Νένα Βενετσάνου, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ορφέας Περίδης κ.ά.).

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν το μικρό μας αφιέρωμα στον δισκογραφημένο Παλαμά με ένα εξαιρετικό άλμπουμ που εξέδωσε το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) το 2004, προϊόν ενός ειδικού αφιερώματος του πανεπιστημίου στον ποιητή με αφορμή την επέτειο των 60 χρόνων από το θάνατό του. Πρόκειται για μια μεγάλη παραγγελία σε νέους Έλληνες τραγουδοποιούς για σύνθεση καινούργιων τραγουδιών βασισμένων στο ποιητικό έργο του Παλαμά που έγινε με πρωτοβουλία του τότε πρύτανη και γνωστού γλωσσολόγου Γεωργίου Μπαμπινιώτη, με σκοπό όλο αυτό το υλικό να παρουσιαστεί ζωντανά στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων με τίτλο «Τεχνών Επίσκεψις στο Παλαιό Πανεπιστήμιο» που διοργανώνονται κάθε χρόνο σε ειδικό χώρο στην Πλάκα. Η συγκεκριμένη λοιπόν εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 2003, όπου και ηχογραφήθηκε ζωντανά κι εκδόθηκε σε ψηφιακό δίσκο από το ίδιο το πανεπιστήμιο με τίτλο «Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ».

Πρόκειται για μια εξαίρετη από κάθε άποψη έκδοση σε μορφή πολυσέλιδου βιβλίου (περίπου 100 σελίδων μικρού μεγέθους) που περιλαμβάνει βαρυσήμαντα κείμενα του Γεωργίου Μπαμπινιώτη, του Κώστα Γεωργουσόπουλου και του καθηγητή του ΕΚΠΑ Ιωσήφ Βιβιλάκη, μαζί με πλούσιο υλικό για το ποιητικό έργο του Παλαμά, αλλά και για τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο όλο εγχείρημα. Ο ψηφιακός δίσκος είναι γενναιόδωρος σε περιεχόμενο, αφού περιλαμβάνει δεκαεννέα συνολικά πρωτότυπα τραγούδια γραμμένα από αντίστοιχο αριθμό τραγουδοποιών της νεότερης γενιάς, οι οποίοι επέλεξαν μερικά από τα ελάσσονα και χαμηλόφωνα ποιήματα μέσα από το τεράστιο corpus του ποιητή, αναδεικνύοντας έναν διάχυτο λυρισμό που κρύβεται πίσω από τις μεγαλόπνοες ποιητικές συνθέσεις του. 

Μεταξύ των εκλεκτών αυτών τραγουδοποιών βρίσκουμε ονόματα, όπως: Γιώργος Ανδρέου, Φοίβος Δεληβοριάς, Κωστής Ζευγαδέλλης, Νίκος Ζούδιαρης, Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Λειβαδάς, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Νίκος Ξυδάκης, Ορφέας Περίδης και Μελίνα Τανάγρη. Οι ίδιοι μάλιστα ερμηνεύουν στις περισσότερες περιπτώσεις τα τραγούδια τους, ενώ συμμετέχουν και αρκετοί αξιόλογοι ερμηνευτές, όπως οι: Βικτωρία Ταγκούλη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Ανδρέας Καρακότας, Μαρία Σπυροπούλου και Σταύρος Ψαρουδάκης. Τα τραγούδια αποδίδονται με λιτότατη οργανική συνοδεία, ένα πιάνο ή μια κιθάρα. Το συνολικό ακρόαμα δημιουργεί μια υπέροχη μυσταγωγία.

Αντώνης Πελεκάνος: Ορχηστρικά (1998;)

Ολοκληρώνουμε σήμερα την παρουσίαση της δυσεύρετης δισκογραφίας του συνθέτη και κλασικού κιθαριστή Αντώνη Πελεκάνου με μια ακόμη απολύτως προσωπική του δουλειά που εκδόθηκε ψηφιακά στο τέλος της δεκαετίας του '90 παράλληλα με τον κύκλο τραγουδιών "Άσε μας να τραγουδάμε", του οποίου άλλωστε μοιάζει ως φυσική προέκταση.

Ο δίσκος φέρει το λιτό τίτλο "Ορχηστρικά" που αποδίδει άμεσα και το περιεχόμενό του: Οκτώ ορχηστρικές συνθέσεις βασισμένες σε μελωδίες τραγουδιών του που είχαν εκδοθεί νωρίτερα σε δικές του παραγωγές. Δύο από αυτές τις συνθέσεις ("Όσο μπορείς", "Το ξέρω") περιέχονταν αυτούσιες και στον κύκλο "Άσε μας να τραγουδάμε" (1998), ενώ από τον ίδιο κύκλο έχουμε άλλες τρεις οργανικές μελωδίες βασισμένες στα τραγούδια: "Φιλώ μια ξένη", "Αγάπη αληθινή", "Παράγγειλα της μοίρας μου". 

Ο δίσκος συμπληρώνεται με τρία ακόμη θέματα. Από την πρώτη δισκογραφική δουλειά του συνθέτη ("Μελοποιημένα ποιήματα Παλαμά & Καρυωτάκη", 1985) προέρχεται η μελωδία "Περδικόστηθη τσιγγάνα" κι από τη δεύτερη ("Η κιθάρα, Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού", 1987) η μελωδία "Πελώρια ματόκλαδα". Τέλος, υπάρχει και το θέμα "Δείξε μου το σώμα σου" που δεν το βρίσκουμε σε καμία από τις προηγούμενες δουλειές του, αλλά αποκλειστικά στη συγκεκριμένη συλλογή.

Όλα τα ορχηστρικά αυτά θέματα κρατούν απείραχτες τις αρχικές ενορχηστρώσεις των αντίστοιχων τραγουδιών που επιμελήθηκε ο ίδιος ο συνθέτης επιλέγοντας απλούς οργανικούς συνδυασμούς και ακουστικά όργανα. Η λιτή αυτή εκδοχή των τραγουδιών του Αντώνη Πελεκάνου αποκαλύπτει πιο καθαρά το μελωδικό πλούτο των τραγουδιών του και είναι κρίμα που ο συνθέτης παραμένει άγνωστος για το ευρύτερο μουσικόφιλο κοινό.