Βασίλης Γκίνος: Ταξίδι απ' το παράθυρο (1988)

Ο Βασίλης Γκίνος (γενν. 1960) ξεκίνησε ως μέλος του συγκροτήματος Pete & Royce, αλλά έγινε γνωστός κυρίως από τη συμμετοχή του στο σχήμα Μουσικές Ταξιαρχίες του Τζίμη Πανούση κατά τη δεκαετία του '80.
Είναι σπουδαίος δεξιοτέχνης των πλήκτρων, αλλά κατά καιρούς καταπιάστηκε και με τη σύνθεση, ενώ η κύρια δραστηριότητά του εντοπίζεται στην ενορχήστρωση και τον προγραμματισμό, έχοντας συνεργαστεί με όλο το φάσμα του καλλιτεχνικού συναφιού, από τη Χαρούλα Αλεξίου, την Αρλέτα, τους αδελφούς Κατσιμίχα, τον Ορφέα Περίδη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη μέχρι τους αστέρες του εμπορικού τραγουδιού, όπως ο Κοντολάζος, η Γαρμπή, ο Γονίδης, ο Σφακιανάκης, ο Μαζωνάκης και άλλοι!

Ως συνθέτης μας έδωσε λιγοστούς δίσκους. Ο πρώτος απ' αυτούς ηχογραφήθηκε το 1988 για τη Minos. Τίτλος του: "Ταξίδι απ' το παράθυρο". Περιλαμβάνει ένδεκα ατμοσφαιρικά κομμάτια σε ύφος ηλεκτρονικής μπαλάντας. Τρία απ' αυτά είναι οργανικά. Τα τραγούδια ερμηνεύουν η Αγνή, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης που επιμελήθηκε και την παραγωγή του δίσκου.

Γιώργος Κατσαρός: Αφρική τώρα (1989)

Το "απαρτχάιντ" αποτελεί μια από τις πιο σκοταδιστικές περιόδους της σύγχρονης ανθρώπινης ιστορίας, απότοκο της αυταρχικής αποικιοκρατίας στη νότια Αφρική, που εφαρμόστηκε για κάμποσες δεκαετίες (1948-1994) επιβάλλοντας το "διαχωρισμό" μεταξύ των προνομιούχων λευκών και των καταπιεσμένων μαύρων κατοίκων της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης και αναδεικνύοντας ως σύμβολο του αγώνα για την κατάργησή του τον Νέλσον Μαντέλα, μια από τις πλέον εμβληματικές αγωνιστιτικές φιγούρες του 20ου αιώνα.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 κορυφώθηκαν οι κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο για την καταδίκη και κατάργηση του "απαρτχάιντ" και την αποφυλάκιση του Μαντέλα. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν εκδόθηκε και ο δίσκος "Αφρική τώρα" το 1989 από τη Philips με τραγούδια του Γιώργου Κατσαρού εμπνευσμένα από τον αγώνα για την αποκατάσταση της ισονομίας στην αφρικανική ήπειρο. Ο συνθέτης βασίστηκε σε ποιήματα σύγχρονων Αφρικανών ποιητών, αλλά και σε παραδοσιακές αφρικανικές μελωδίες, κι έφτιαξε έναν πολύ ενδιαφέροντα κύκλο τραγουδιών. Την ελληνική απόδοση των ποιημάτων ανέλαβε ο στιχουργός Δημήτρης Ιατρόπουλος, ενώ την ερμηνεία των τραγουδιών έκανε ο Λάκης Χαλκιάς. Συμμετέχει η Ελληνική Πολυφωνική Χορωδία.

Το έργο παρουσιάστηκε σε συναυλία κατά του "απαρτχάιντ" που πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 1989 στον κινηματογράφο Παλλάς της Αθήνας, ενώ παρουσιάστηκε και στον ΟΗΕ την ίδια χρονιά. Την ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας επιμελήθηκε ο συνθέτης, ο οποίος συμμετέχει και ως σολίστ με το σαξόφωνό του.

Η Μαρία Δημητριάδη στη Βουλγαρία (1979)

Το καλοκαίρι του 1979 η μεγάλη Ελληνίδα ερμηνεύτρια Μαρία Δημητριάδη (1950-2009) πραγματοποίησε μια σειρά συναυλιών μαζί με τον νεαρό τότε τραγουδιστή Κώστα Θωμαΐδη ερμηνεύοντας τραγούδια από τη σπουδαία της θητεία στο ελληνικό τραγούδι με συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη, του Θάνου Μικρούτσικου, του Γιάννη Μαρκόπουλου, αλλά και του Μάνου Λοΐζου και του Διονύση Σαββόπουλου, αν και δεν είχε ποτέ ως τότε ηχογραφήσει πρωτότυπα τραγούδια των δύο τελευταίων.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτών των συναυλιών βρέθηκε και σε ένα φεστιβάλ νεολαιών στην πόλη Blagoegrad της Βουλγαρίας, όπου παρουσίασε το πρόγραμμά της γνωρίζοντας την αποθέωση του κοινού. Η επιτυχία αυτή παρακίνησε κάποιους αρμόδιους του φεστιβάλ να ζητήσουν από την τραγουδίστρια να ηχογραφήσει στο στούντιο μια επιλογή από τα τραγούδια του προγράμματός της, πράγμα που όντως συνέβη κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση ενός άγνωστου στην Ελλάδα δίσκου 33 στροφών για λογαριασμό της βουλγαρικής δισκογραφικής εταιρίας Balkanton. Ο δίσκος πήρε για τίτλο το όνομά της τραγουδίστριας στην ξενόγλωσση εκδοχή του: "Maria Dimitriadi". Η ίδια ερμήνευσε το κύριο σώμα του υλικού, ενώ ένα τραγούδι απέδωσε ο Κώστας Θωμαΐδης.

Λίγα από τα τραγούδια αυτής της ηχογράφησης προέρχονται από το προσωπικό ρεπερτόριο της Δημητριάδη, κυρίως μερικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη από τον κύκλο "Τα λαϊκά" και του Θάνου Μικρούτσικου από τα "Πολιτικά τραγούδια". Τα περισσότερα είναι επανεκτελέσεις κλασικών τραγουδιών που ηχογραφήθηκαν αρχικά με άλλες φωνές, όπως τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου και του Μάνου Λοΐζου. Ο Κώστας Θωμαΐδης παίζει μπουζούκι και τραγουδά, ο Τόλης Πιπεράς κρουστά, ο Κώστας Γεωργίου κιθάρα, ο Ανδρέας Μικρούτσικος μπάσο, ο Θανάσης Νικόπουλος πιάνο και ο Ανδρέας Τσέγας πλήκτρα.

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Τα 45άρια (2009)

Ολοκληρώνουμε σήμερα τη δισκογραφία του Διονύση Σαββόπουλου στη Lyra (1964-1983) με μια απαραίτητη προσθήκη: Τα 45άρια που ηχογράφησε όλο αυτό το διάστημα στην ίδια εταιρία, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε μια ολοκληρωμένη έκδοση που κυκλοφόρησε το 2009 περιλαμβάνοντας ένδεκα συνολικά τραγούδια αυτής της κατηγορίας. Για την ακρίβεια, τα δέκα από αυτά προέρχονται από δισκάκια 45 στροφών, ενώ το ένα, η "Συννεφούλα" σε μια σπάνια ηχογράφηση με τον Νότη Μαυρουδή στην κιθάρα, προέρχεται από το ανέκδοτο αρχείο της εταιρίας.

Θα ήθελα λοιπόν να κάνω μια πιο αναλυτική καταγραφή των ηχογραφήσεων του Σαββόπουλου για τις 45 στροφές από την αρχή της καριέρας του. 

Η πρώτη πρώτη του ηχογράφηση εκδόθηκε το 1964, λίγους μήνες μετά την κάθοδό του από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Το 45άρι αυτό περιλάμβανε τα τραγούδια: "Εγερτήριο" (που το ξέρουμε πιο πολύ με τον τίτλο "Ήλιε ήλιε αρχηγέ") και "Μια θάλασσα μικρή". Το πρώτο μπήκε στο "Φορτηγό" (1966), αλλά το δεύτερο ξεχάστηκε για χρόνια, ώσπου ενσωματώθηκε σε καινούργια εκτέλεση στο δίσκο "Δέκα χρόνια κομμάτια" (1975). Το δεύτερο 45άρι ηχογραφήθηκε το 1965 με τα τραγούδια: "Συννεφούλα" και "Το δέντρο". Και τα δυο μπήκαν τον επόμενο χρόνο και στο "Φορτηγό".
Τα δυο πρώτα 45άρια του Σαββόπουλου επανακυκλοφόρησαν μέσα στο 1965 ως μέρος δύο extended δίσκων 45 στροφών με τέσσερα τραγούδια ο καθένας και με γενικό τίτλο: "Ο Διονύσης Σαββόπουλος με την κιθάρα του...". Συγκεκριμένα, ο πρώτος είχε τα τραγούδια: "Ήλιε ήλιε αρχηγέ", "Μια θάλασσα μικρή", "Τα πουλιά της δυστυχίας", "Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη". Κι ο δεύτερος: "Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας", "Οι δεκαπέντε", "Το δέντρο", "Συννεφούλα". Τα τραγούδια "Οι δεκαπέντε" και "Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας" εντάχθηκαν αργότερα και στο δίσκο "Δέκα χρόνια κομμάτια", αλλά σε καινούργια εκτέλεση.

Αν λοιπόν, τέλος, συνυπολογίσουμε ότι το 1966 ηχογραφήθηκαν άλλα δυο 45άρια, το ένα με τα τραγούδια: "Η Ζωζώ", "Τα κορίτσια δυο δυο"  και το δεύτερο με τα τραγούδια: "Βιετνάμ γιε γιε", "Οι παλιοί μας φίλοι", διαπιστώνουμε στην πραγματικότητα ότι ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Σαββόπουλου, το περίφημο "Φορτηγό", δεν ήταν παρά μια συλλογή τραγουδιών του από τις 45 στροφές, αφού μόλις τρία τραγούδια του δίσκου δεν είχαν κυκλοφορήσει ανεξάρτητα, δηλαδή τα τραγούδια: "Οι μάγοι", "Η μαϊμού" και  "Μπουλούκι".

Το 1974 εκδόθηκε άλλο ένα 45άρι με τα τραγούδια: "Σαν τον Καραγκιόζη", "Για την Κύπρο". Το πρώτο μπήκε αμέσως μετά και στο δίσκο "Δέκα χρόνια κομμάτια" και το δεύτερο αργότερα στη "Ρεζέρβα". Και τα δυο σε διαφορετικές εκτελέσεις. 

Τέλος, το 1975 ηχογραφήθηκε ακόμη ένα 45άρι του Σαββόπουλου με τα τραγούδια: "Ο πολιτευτής", "Ο καθρέφτης". Το πρώτο σε διαφορετική εκτέλεση ενσωματώθηκε αργότερα στη "Ρεζέρβα", ενώ το δεύτερο σε μουσική και στίχους του παλιού ρεμπέτη Δημήτρη Γκόγκου (Μπαγιαντέρα) και ερμηνευμένο από τον Διονύση και τον Μπαγιαντέρα δεν επανεκδόθηκε ποτέ σε άλλο δίσκο, αν και γνώρισε και μια νεότερη επανεκτέλεση από τη Δήμητρα Γαλάνη και τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω.

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Τραπεζάκια έξω (1983)

Με τα "Τραπεζάκια έξω" ολοκληρώνεται η χρυσή περίοδος του Διονύση Σαββόπουλου στη Lyra. Στο διάστημα 1966-1983 μας έδωσε εννιά συνολικά ολοκληρωμένους δίσκους που σήμερα θεωρούνται κλασικοί και σημεία αναφοράς στην ελληνική δισκογραφία.

Ωστόσο ήδη τα σημάδια μιας μεταστροφής του τραγουδοποιού ανιχνεύονται καθαρά στα "Τραπεζάκια έξω", ένα δίσκο πολύ πιο εξωστρεφή από τους προηγούμενους με εμφανείς παραχωρήσεις στον εμπορικό ήχο και τους αβανταδόρικους ρυθμούς, που πάντως εκτιμήθηκαν δεόντως από τον κόσμο, τραγουδήθηκαν πολύ και σε κάποιες περιπτώσεις τροφοδότησαν και την πολιτική συνθηματολογία της εποχής! Τέτοια τραγούδια είναι τα: "Μας βαράνε ντέφια", "Δεν είναι ρυθμός", "Ας κρατήσουν οι χοροί" και "Το χειμώνα ετούτο". Στίχοι και μουσική σε κοινότοπα μονοπάτια που συνέπλεαν με την σταδιακή παρακμή που ήδη εμφάνιζε το ελληνικό τραγούδι μέσα στη δεκαετία του '80.

Βέβαια ο παλιός καλός Σαββόπουλος είναι πάντα παρών κι αυτό το βρίσκουμε σε κάποια πολύ όμορφα χαμηλόφωνα τραγούδια, όπως το απολογητικό "Νέο Κύμα", το υποβλητικό "Μυστικό τοπίο", το αργό χασάπικο "Πρωτομαγιά", οι "Φλόγες", το "Canto". Δεν είναι και λίγα δηλαδή!

Και κάπου εκεί ο Διονύσης γυρνά επιδεικτικά την πλάτη του στο παρελθόν και στρέφει το βλέμμα του σ' ένα αμφίβολο και συζητήσιμο μέλλον που θα οδηγήσει στην ανατροπή της εικόνας που είχε σφυρηλατήσει με τις παλιότερες κλασικές του δουλειές. Γιαυτό και η μετέπειτα πορεία του με τις τρεις βασικές του δισκογραφικές καταθέσεις ("Το κούρεμα", "Μην πετάξεις τίποτα", "Χρονοποιός) προσωπικά μου είναι αδιάφορη. Εξαιρείται ασφαλώς η ενδιαφέρουσα μουσική του για κάποιες θεατρικές δουλειές που εκδόθηκε το 1996 από την PolyGram με τίτλο "Παράρτημα Α'".

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Η Ρεζέρβα (1979)

Με τη "Ρεζέρβα" (1979) ο Διονύσης Σαββόπουλος ολοκληρώνει τη 15χρονη ανηφορική πορεία του στο ελληνικό τραγούδι κατακτώντας πλέον μια κορυφή, μετά την οποία ο ίδιος και μαζί του συνολικά το ελληνικό τραγούδι θα πορευτούν σε μια σταθερά καθοδική διαδρομή μηρυκάζοντας τις κατακτήσεις της λαμπρής προηγούμενης 20ετίας.

Σε προσωπικό επίπεδο, η "Ρεζέρβα" αποτελεί την επιτομή της σαββοπουλικής τέχνης. Ένας πολυσύνθετος δίσκος που χτίζεται πάνω στη στερεότυπη μουσική και στιχουργική μανιέρα του ώριμου πια τραγουδοποιού. Η μουσική του φλερτάρει σταθερά με τον ροκ ήχο της περασμένης δεκαετίας μπολιασμένη πάντα και με στοιχεία του μπλουζ και της φολκ, αλλά και του λαϊκού μας τραγουδιού. Το εντυπωσιακότερο άλλωστε κομμάτι του δίσκου, το τραγούδι - ποταμός "Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο", εμπνευσμένο από την τραγική ιστορία του Νίκου Κοεμτζή, είναι ένα αργόσυρτο ζεϊμπέκικο που ταυτόχρονα βαδίζει στους δρόμους του δυτικού μπλουζ. 

Η θεματολογία των τραγουδιών του απλώνεται σε πεδία υπαρξιακά, αλλά και επικαιρικά. Αυτό είναι και το καινούργιο στοιχείο που εισάγει ο δημιουργός στο έργο του: Αρκετά τραγούδια παραπέμπουν στην πολιτική επικαιρότητα του καιρού, μεταπολίτευση, εκλογές, πολιτική συνθηματολογία της απλής αναλογικής και τα σχετικά. Η διασύνδεση με το άμεσο παρελθόν του καλλιτέχνη γίνεται και αμεσότερα με την παρουσία τριών τραγουδιών, που είχαν ήδη ακουστεί και πιο παλιά: Το εισαγωγικό "Πρωινό" σε πρωτόλεια και σπερματική μορφή είχε ήδη ακουστεί ως επίλογος στα "Δέκα χρόνια κομμάτια", ενώ τα τραγούδια "Για την Κύπρο" και "Πολιτευτής" είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους 45 στροφών (1974/75), αλλά σε διαφορετικές εκτελέσεις.

Αξιοσημείωτα επίσης είναι τα τραγούδια "Γεννήθηκα στη Σαλονίκη" για το εξομολογητικό αυτοβιογραφικό του περιεχόμενο, "Κανονάκι", όπου ο Διονύσης αποκαλύπτει μιαν ακόμη ξεχωριστή του ικανότητα, αυτή του παραμυθά - αφηγητή, και "Αουντουαντάρια" με τον πρωτότυπο τρόπο παρουσίασης των μουσικών που συνεργάστηκαν για την ηχογράφηση του δίσκου.

Βασικός ερμηνευτής των τραγουδιών φυσικά είναι ο ίδιος ο Σαββόπουλος. Ωστόσο κι αυτή τη φορά έχει και κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές, με τις οποίες μοιράζεται την ερμηνεία μερικών τραγουδιών. Είναι η Αφροδίτη Μάνου, η Άλκηστη Πρωτοψάλτη και η Ελένη Βιτάλη.

Κική Δημουλά, Νίκος Ξανθούλης: Ο πληθυντικός αριθμός (2003)

Έφυγε από τη ζωή η σημαντική μας ποιήτρια Κική Δημουλά στα 89 της χρόνια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931 και καταπιάστηκε με την ποίηση σε σχετικά μεγάλη ηλικία γνωρίζοντας ευρεία καταξίωση εδώ και τρεις δεκαετίες με αλλεπάλληλες βραβεύσεις και καθολική αναγνώριση. Το 1972 κέρδισε το πρώτο της κρατικό βραβείο για τη συλλογή "Το λίγο του κόσμου" και στη συνέχεια πολυάριθμες ακόμη τιμητικές διακρίσεις με κορυφαίες το 2009 κατακτώντας το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας και το 2010 το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.

Η ποίηση της Κικής Δημουλά γνώρισε και μια πολύ ενδιαφέρουσα δισκογραφική πορεία αρχής γενομένης με τις αισθαντικές απαγγελίες στίχων της από την Τάνια Τσανακλίδου στο δίσκο "Μαγικό κουτί" (1998). Την ίδια χρονιά ο Θάνος Μικρούτσικος ηχογράφησε το δίσκο "Στην αγκαλιά της άκρης", όπου η ίδια η ποιήτρια διαβάζει ποιήματά της διανθισμένα με όμορφα πιανιστικά ιντερμέδια του συνθέτη. Ακολούθησαν αρκετές ακόμη δισκογραφικές εκδόσεις με ποιήματά της, άλλοτε σε μορφή απαγγελίας, άλλοτε μελοποιημένα, όπως οι συνθέσεις των Νίκου Ξανθούλη ("Ο πληθυντικός αριθμός", 2003), Κυριάκου Σφέτσα ("Γη των απουσιών", 2004), Μαρίας Βουμβάκη ("Το τερραίν του παραδείσου", 2006), Σοφίας Καμαγιάννη ("Στων άστρων την άλω", 2008), Άνεμου ("Φ Χρυσός Λόγος", 2009) και Γιώργου Καζαντζή ("Μικρή σουίτα", 2014). 

Από τις εκδόσεις αυτές διάλεξα να σας παρουσιάσω το δίσκο που επιγράφεται με τον τίτλο της δημοφιλέστερης ποιητικής συλλογής της Κικής Δημουλά: "Ο πληθυντικός αριθμός".

Ο Νίκος Ξανθούλης είναι σύγχρονος Έλληνας συνθέτης και τρομπετίστας που δραστηριοποιείται κυρίως στο χώρο της λόγιας μουσικής με αρκετές ήδη καταγεγραμμένες στο ενεργητικό του οργανικές και φωνητικές συνθέσεις, όπως το Κουιντέτο "Χωροχρόνος" για χάλκινα πνευστά, η Ρομαντική Σονάτα για βιολί και πιάνο, η Φαντασία για τρομπέτα και πιάνο, το Κοντσέρτο για τρομπέτα και ορχήστρα, παιδικές όπερες και έργα σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και άλλων.

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Αχαρνής (1977)

Με τους "Αχαρνής" ο Διονύσης Σαββόπουλος απέδειξε ότι διαθέτει βαθιά αίσθηση των θεατρικών κωδίκων, την οποία επιστράτευσε μαζί με το ισχυρό γλωσσικό του ένστικτο και την αφηγηματική του ευχέρεια, για να προσεγγίσει με τον δικό του, εντελώς ιδιόμορφο, αλλά απολύτως πειστικό τρόπο ένα κλασικό έργο της αρχαιοελληνικής γραμματείας και να το φέρει στα καθ' ημάς.
Το έργο αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη από τις 11 κωμωδίες του Αριστοφάνη και διδάχθηκε το 425 π.Χ., στην καρδιά του Πελοποννησιακού Πολέμου, κατακτώντας μάλιστα το πρώτο βραβείο. Προφανώς το αντιπολεμικό μήνυμα του έργου άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές των Αθηναίων, οι οποίοι λίγο νωρίτερα είχαν θρηνήσει αμέτρητα θύματα του πολέμου, αλλά και του μεγάλου λοιμού.

Θεωρητικά η μουσική και ο λόγος που περιλαμβάνονται σ' αυτήν τη σύνθεση προορίζονταν για το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, αλλά η παράσταση αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και γιαυτό τελικά ανέλαβε την παρουσίασή της από μόνος του ο Διονύσης αρχικά σε μια μπουάτ της Πλάκας, αλλά στη συνέχεια και σε άλλους χώρους. 

Το έργο έχει και δύο ξεχωριστούς υπότιτλους. Ο πρώτος είναι: "Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια", για να δηλώσει την αναβίωση του μεγάλου κωμικού στη σύγχρονη εποχή. Και ο δεύτερος: "Τραγούδια για νέους κανταδόρους", γιατί στην ερμηνεία των τραγουδιών επιστράτευσε μια σειρά νέους τραγουδιστές, οι οποίοι αργότερα έγραψαν ο καθένας τη δική του ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Ιδού τα ονόματα: Μανώλης Ρασούλης, Σάκης Μπουλάς, Νίκος Παπάζογλου, Μελίνα Τανάγρη, Νίκος Ζιώγαλας, Ηλίας Λιούγκος, Βαγγέλης Ξύδης! Λίγοι απ' όλους αυτούς είχαν κάποια προϋπηρεσία στο ελληνικό τραγούδι, όπως ο Ηλίας Λιούγκος στα "Παράλογα" (1976) του Μάνου Χατζιδάκι ή ο Σάκης Μπουλάς στην "Καντάτα για τη Μακρόνησο" (1976) του Θάνου Μικρούτσικου ή ο Μανώλης Ρασούλης στα "Νέγρικα" (1975) του Μάνου Λοΐζου. 

Ο Σαββόπουλος στη Lyra: Happy Day (1976)

Ανάμεσα στα "Δέκα χρόνια κομμάτια" (1975) και στη "Ρεζέρβα" (1979) παρεμβάλλεται ένα μεσοδιάστημα, κατά το οποίο ο Διονύσης Σαββόπουλος καταπιάστηκε με τον κινηματογράφο και το θέατρο και κατέθεσε στη δισκογραφία τα αντίστοιχα soundtrack. Πρώτα το "Happy Day" για την ομώνυμη ταινία του Παντελή Βούλγαρη και τον επόμενο χρόνο τους "Αχαρνής" για την παράσταση της ομότιτλης κωμωδίας του Αριστοφάνη. 

Στην εισαγωγή του "Happy Day" ακούμε μια πετυχημένη μίμηση του πετάγματος της μύγας από τον Αλέκο Σακελλάριο! Κι αμέσως μετά το έξοχο τραγούδι "Λαϊκός τραγουδιστής" με τον Μιχάλη Μενιδιάτη στη δεύτερη (μετά το "Ζεϊμπέκικο") και άκρως ευτυχή απόπειρα του Διονύση να γράψει λαϊκό τραγούδι. Σε μια ρετρό αποστροφή του δίσκου ακούμε επίσης τον τραγουδιστή του ελαφρού τραγουδιού Σώτο Παναγόπουλο στην εύστοχη "Νινόν" που έχει στίχους του παλιού σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκου. Και πολλά άλλα. Ακόμη και ένα μοτίβο από μια θρησκευτική σύνθεση του Mendelssohn ακούμε! Και πολλά πνευστά μπάντας σε ύφος στρατιωτικής φανφάρας, όπως το εναρκτήριο "Καλημέρα σας" που περιέχει το εμβατήριο "Πόση καλοσύνη" βασισμένο σε ποίηση του Γιάννη Κουγιούλη (1906-2002), αν και ο συνθέτης το αποδίδει σε άγνωστο ποιητή. Πανσπερμία δηλαδή μουσικών ιδεών!

Ιδού πώς περιγράφει ο ίδιος ο Διονύσης τη συνεργασία του με τον Βούλγαρη:

Έρχεται ο Παντελής με κάτι παπούτσια κρεπ και ζητάει τραγούδια με σαξόφωνο και ακορντεόν να στήσει μια γιορτή στο στυλ της Μακρονήσου δυο μήνες πριν το φιλμάρισμα. Εκεί. Τίποτε πιο εύκολο. Αναψυκτήρια του Αιγάλεω «στο στάδιο όλοι» καψιμί ξύλινη εξέδρα - μεγάφωνα, αέρας, διάφορα άσκημα ρετρό - ύστερα πάλι ο αέρας. Την πρώτη νύχτα στην παλιά στρατώνα πετάγομαι πάνω μούσκεμα. Όλοι αυτοί στα ζαχαροπλαστεία και στα γραφεία κάποτε πέρασαν από δω. Αυτός ο χώρος δεν είναι του παρελθόντος, είναι τώρα, μας σκάβει το λάκκο, δεν θα σταματήσει αν δεν ξεπληρωθεί. Πώς θα ξεπληρωθεί; Βγάζω δίσκο. Ελεημοσύνη. Βοήθησε με στο σκοτάδι μου, δεν έχουμε να κάνουμε μουσικές ή φίλμ. Έχουμε να ελευθερώσουμε αυτόν που ούτε πέθανε ούτε άντεξε άλλο, να κάνουμε τη γιορτή - κουρέλα, αληθινή όσο ποτέ. Πώς γίνεται αυτό; Υπάρχει καμιά Οργάνωση; Όχι, όχι μην πάμε στο Φεστιβάλ. Δεν καταφέραμε να γιορτάσουμε στη Μακρόνησο, πώς θα γιορτάσουμε στο Φεστιβάλ;