Τρίτη 31 Αυγούστου 2021

Οπισθοδρομική Κομπανία: Μια νύχτα με την Οπισθοδρομική (1983)

Με τίτλο "Μια νύχτα με την Οπισθοδρομική Κομπανία" κυκλοφόρησε το 1983 ο δεύτερος δίσκος του νεορεμπέτικου σχήματος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας, ένα χρόνο μετά την πρώτη τους δισκογραφική κατάθεση, και πάλι με υλικό από ζωντανές εμφανίσεις τους.
Το υλικό του δίσκου αντλείται κατά κύριο λόγο από το θησαυροφυλάκιο του ρεμπέτικου τραγουδιού με συνθέσεις των Γιάννη Παπαϊωάννου, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργου Μητσάκη και Μανώλη Χιώτη, αλλά επεκτείνεται και στο ορθόδοξο λαϊκό (Θόδωρος Δερβενιώτης) ή και το αρχοντορεμπέτικο του '50 (Μιχάλης Σουγιούλ), ενώ περιλαμβάνονται και δυο χαρακτηριστικά τουρκόφωνα τσιφτετέλια ("Καραμπιπερίμ", "Ραμπί ραμπί"), όπως τα είχε διασκευάσει ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Τα ερμηνεύουν μέλη του συγκροτήματος με κορυφαία την Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Μετά τους δυο πρώτους live δίσκους της η κομπανία συνέχισε τη δισκογραφία της με δύο ακόμη δίσκους ηχογραφημένους αυτή τη φορά στο στούντιο. Ο πρώτος ήταν αφιερωμένος αποκλειστικά στην Ελευθερία Αρβανιτάκη, ενώ ο τελευταίος ("Στη μέση της κομπανίας", 1985) ήταν ο μοναδικός με πρωτότυπες συνθέσεις. Στη συνέχεια το σχήμα διαλύθηκε, ενώ το 1992 η Lyra εξέδωσε ένα αναμνηστικό άλμπουμ με τίτλο "Μεγάλες επιτυχίες" βασισμένο στην επίσημη δισκογραφία του συγκροτήματος.

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2021

Οπισθοδρομική Κομπανία: Στης Ξανθής, στο Αιγινήτειο, στο Α/Γ "Κως" (1982)

Επιστρέφοντας στις νεορεμπέτικες κομπανίες που άνθισαν κατά τη μεταπολιτευτική περιόδο, θέλω να σταθώ στη δεύτερη κατά χρονική σειρά με την ονομασία Οπισθοδρομική Κομπανία, η οποία σχηματίστηκε το 1978 και διαλύθηκε το 1986 έχοντας ηχογραφήσει τέσσερις συνολικά δίσκους, από τους οποίους οι δυο πρώτοι (1982-1983) περιείχαν υλικό από ζωντανές ηχογραφήσεις, ενώ ο τρίτος ήταν προσωπικός δίσκος της βασικής τους ερμηνεύτριας, της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, λίγο πριν αυτή αρχίσει τη μεγάλη προσωπική της καριέρα. 
Τα βασικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Γιάννης Εμμανουηλίδης, ο Άγγελος Σφακιανάκης, ο Λάμπρος Καρελάς, ο Θοδωρής Παπαδόπουλος, ο Στράτος Στρατηγόπουλος και ο Χρήστος Ζέρβας. Και φυσικά η υπέροχη Ελευθερία Αρβανιτάκη. Μετά τη διάλυσή τους κάποια μέλη της κομπανίας συνέχισαν τη δράση τους με την ονομασία Οπισθοδρομικοί καταθέτοντας δύο συνολικά δίσκους ("Πάλι μπρος" 1991, "Sante" 1996).
Η πρώτη δισκογραφική καταγραφή του συγκροτήματος ήρθε το 1982 και αποτελεί μια ανθολόγηση από ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορους χώρους, όπου εμφανίζονταν εκείνη την εποχή. Ο δίσκος πήρε τον τίτλο "Στης Ξανθής, στο Αιγινήτειο, στο Α/Γ Κως" ακριβώς γιατί αυτοί ήταν οι χώροι, όπου έγιναν οι ηχογραφήσεις. Συγκεκριμένα, έχουμε τραγούδια από την Ταβέρνα της Ξανθής στο λόφο του Στρέφη (18 Νοεμβρίου 1981), από το αμφιθέατρο του Αιγινήτειου Νοσοκομείου (3 Δεκεμβρίου 1981) και από το Αρματαγωγό "Κως" του Πολεμικού Ναυτικού στο ναύσταθμο της Σαλαμίνας (6 Μαρτίου 1982). Ακούγονται επιλεγμένα τραγούδια από την εποχή του ρεμπέτικου και κλασικού λαϊκού (Γιάννης Παπαϊωάννου, Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Χατζηχρήστος, Νίκος Μεϊμάρης, Γεράσιμος Κλουβάτος, Στέλιος Καζαντζίδης) μέχρι και το νεότερο λαϊκό (Μάκης Χριστοδουλόπουλος). 

Κυριακή 29 Αυγούστου 2021

Νίκος Ξυδάκης, Μανώλης Ρασούλης: Τα δήθεν (1979)

Τα "Δήθεν" (1979) αποτελούν τη φυσική συνέχεια του εμβληματικού κύκλου τραγουδιών "Η εκδίκηση της γυφτιάς", ο οποίος έκανε μεγάλη αίσθηση την προηγούμενη χρονιά ανατρέποντας τα κλισέ της λεγόμενης έντεχνης τραγουδοποιίας και νομιμοποιώντας απωθημένα μουσικά γούστα με εμφανείς αναφορές σε λούμπεν ακούσματα, αλλά με μια οπτική σοφιστικέ που μοιάζει να μας κλείνει πονηρά το μάτι...
Ο Νίκος Ξυδάκης και ο Μανώλης Ρασούλης επαναλαμβάνουν πετυχημένα την ίδια συνταγή και ο δίσκος θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία με αρκετά σουξέ, όπως το απομυθοποιητικό "Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια" που γνώρισε αρκετές επανεκτελέσεις, με κυριότερη εκείνη της Χαρούλας Αλεξίου. Αξίζει πάντως να ξεχωρίσουμε και στο δίσκο αυτό δύο πιο χαμηλόφωνα τραγούδια σε ύφος μπαλάντας που κερδίζουν αμέσως τον ακροατή με τη μελωδική τους γραμμή, τα: "Φίλε αδελφή ψυχή", "Σαν μια ταινία". Θα έλεγα ότι οι μελωδικές αυτές στιγμές προοικονομούν με σαφήνεια το αληθινό μουσικό πρόσωπο του σπουδαίου τραγουδοποιού Νίκου Ξυδάκη, όπως αυτό θα διαμορφωθεί και θα αναπτυχθεί την επόμενη δεκαετία.
Την ερμηνεία των τραγουδιών έχουν επιστρατευτεί οι ίδιοι ακριβώς ερμηνευτές του προηγούμενου δίσκου. Αυτή τη φορά ο Νίκος Παπάζογλου και ο Δημήτρης Κοντογιάννης μοιράζονται σχεδόν ισοδύναμα το υλικό, ενώ η Σοφία Διαμαντή ερμηνεύει δύο τραγούδια και κάνει σιγόντο σε αρκετά άλλα.
Το χαρακτηριστικό εξώφυλλο σχεδίασε και πάλι ο Αλέξης Κυριτσόπουλος, παρόλο που ο Σαββόπουλος δεν έχει καμία εμπλοκή μ' αυτή την έκδοση, αφού την παραγωγή του δίσκου υπογράφουν από κοινού οι δυο δημιουργοί του.

Σάββατο 28 Αυγούστου 2021

Νίκος Ξυδάκης, Μανώλης Ρασούλης: Η εκδίκηση της γυφτιάς (1978)

Όπως ήδη έχω επισημάνει, πέρα από την αναβίωση του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού από τα ποικίλα νεορεμπέτικα σχήματα που ξεφύτρωναν ασταμάτητα από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα από το ξεκίνημα της δεκαετίας του '80, είχαμε και πρωτότυπες δημιουργίες που κινούνταν σε ανάλογο αισθητικό μήκος κύματος συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εδραίωση του μουσικού αυτού ρεύματος που θα κρατήσει για αρκετά χρόνια.
Ο πρώτος δημιουργός που εμπλέκεται σ' αυτή τη διαδικασία και φέρει την ευθύνη για τη γέννηση μιας γενιάς νέων λαϊκών δημιουργών ήταν ο Νίκος Ξυδάκης με δυο εμβληματικά έργα που κυκλοφόρησαν από τη Lyra κατά τη διετία 1978-1979, αμφότερα βασισμένα στην ευρηματική στιχοποιία του Μανώλη Ρασούλη. Πρόκειται φυσικά για την "Εκδίκηση της γυφτιάς" (1978) και "Τα δήθεν" (1979), με τα οποία ήρθε η στιγμή να ασχοληθούμε πιο λεπτομερώς.
Ο δίσκος "Η εκδίκηση της γυφτιάς" είναι ήδη ένας κλασικός δίσκος που σφραγίζει με την αισθητική του ιδιαιτερότητα το κλείσιμο της πολύ εύφορης δεκαετίας του '70. Είναι το έργο που έφερε στο προσκήνιο δύο σημαντικές προσωπικότητες της νεότερης μουσικής μας ιστορίας. Τον συνθέτη Νίκο Ξυδάκη (γενν. 1952) και  τον στιχουργό Μανώλη Ρασούλη (1945-2011). Οι δυο τους συνεργάστηκαν και την επόμενη χρονιά στο εξίσου κλασικό άλμπουμ "Τα δήθεν", ενώ είχαν και σποραδικές συναντήσεις και σε κατοπινά έργα του συνθέτη. Επιπλέον, με την "Εκδίκηση της γυφτιάς" είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε κι έναν καινούργιο τραγουδιστή που έμελλε να γράψει λαμπρές σελίδες στα επόμενα χρόνια. Τον Νίκο Παπάζογλου. Όλα αυτά μαζί συγκροτούν ένα πακέτο κριτηρίων που αρκούν, για να χαρακτηριστεί ο συγκεκριμένος δίσκος ως ιδιαίτερα σημαντικός.

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2021

Η Ρεμπέτικη Κομπανία με τον Δημήτρη Κοντογιάννη (1983)

Ο τρίτος δίσκος της Ρεμπέτικης Κομπανίας εκδόθηκε το 1983 και αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του άξιου αυτού νεορεμπέτικου σχήματος, το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην αναβίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού που καρποφόρησε ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80.
Ο δίσκος κινείται στα ίδια αισθητικά μονοπάτια με τους δυο προηγούμενους, αν και εδώ υπάρχει μια διεύρυνση του ρεπερτορίου, αφού, μαζί με επιλεγμένα ρεμπέτικα τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, του Γιάννη Παπαϊωάννου, του Γιώργου Μπάτη, του Στέλιου Κηρομύτη, του Γιώργου Μητσάκη, του Απόστολου Χατζηχρήστου και του Θόδωρου Δερβενιώτη, έχουμε κι ένα δείγμα από μικρασιάτικους και σμυρνέικους παραδοσιακούς σκοπούς σε χορευτικούς ρυθμούς καρσιλαμά ή τσιφτετελιού, καθώς κι έναν σταφιδιανό (χανιώτικο) σκοπό της Κρήτης.
Στο δίσκο αυτό είναι εμφανής η προβολή του ονόματος του βασικού ερμηνευτή του συγκροτήματος Δημήτρη Κοντογιάννη που αποτυπώνεται και στον τίτλο. Άλλωστε ήδη ο Δημήτρης Κοντογιάννης είχε χτίσει μιαν αυτόνομη παρουσία κι ένα σοβαρό όνομα στο καλλιτεχνικό στερέωμα με τη συμμετοχή του σε πάμπολλες άλλες δισκογραφικές εκδόσεις, όπως στους πρώτους δίσκους του Νίκου Ξυδάκη ("Η εκδίκηση της γυφτιάς", "Τα δήθεν"), αλλά και στη "Ρεζέρβα" του Διονύση Σαββόπουλου, σε δίσκους του Χρήστου Νικολόπουλου ("Οι κυβερνήσεις πέφτουνε...", "Παίξε Χρήστο επειγόντως") και στον σημαντικό κύκλο τραγουδιών "Κέντρο διερχομένων" του Νίκου Μαμαγκάκη, ενώ το 1982 είχε κυκλοφορήσει κι ένας προσωπικός του δίσκος με ζωντανές ηχογραφήσεις ("Μια βραδιά στου Σαμπάνη").

Τετάρτη 25 Αυγούστου 2021

Ρεμπέτικη Κομπανία: Πώς θα περάσει η βραδιά (1979)

Η αλήθεια είναι ότι η Ρεμπέτικη Κομπανία μπήκε μάλλον απρόθυμα στο χώρο της δισκογραφίας, αφού ο αρχικός στόχος της παρέας ήταν να παίζουν για την προσωπική τους ευχαρίστηση ή στη συνέχεια για τις πιστές παρέες που τους απολάμβαναν σε διάφορες ταβέρνες της Αθήνας, όταν μετέτρεψαν το κέφι τους σε επάγγελμα. Κι αυτή η διάθεση δε φάνηκε να αλλάζει ριζικά μετά την πρώτη τους ηχογράφηση το 1975 με τα "Μπλε παράθυρα". Γιαυτό δε μοιάζει παράξενο που χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να ξαναμπούν στο στούντιο.
Η δεύτερη λοιπόν δισκογραφική τους κατάθεση ήρθε το 1979 με τίτλο "Πώς θα περάσει η βραδιά". Κι αυτό το άλμπουμ έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με το προηγούμενο. Τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου έχουν ανθολογηθεί από την ανεξάντλητη δεξαμενή του αυθεντικού ρεμπέτικου τραγουδιού και αποτελούν συνθέσεις μερικών από τους αρχιμάστορες του είδους, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Στέλιος Κερομύτης, ο Κώστας Καρίπης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Σπύρος Περιστέρης και ο Δημήτρης Γκόγκος (Μπαγιαντέρας).
Στην ερμηνεία των τραγουδιών αυτή τη φορά συμμετέχουν περισσότερα μέλη της κομπανίας. Μαζί με τον Δημήτρη Κοντογιάννη και τον Μανώλη Δημητριανάκη ακούγονται επίσης η Χαρά Εμμανουήλ και ο Γιάννης Σιδερής. Η Ρεμπέτικη Κομπανία αντιμετωπίζει με απόλυτο σεβασμό το ακριβό υλικό που έχει στα χέρια της και το αποδίδει με ακρίβεια αυθεντικού ρεμπέτικου σχήματος.

Τρίτη 24 Αυγούστου 2021

Ρεμπέτικη Κομπανία: Τα μπλε παράθυρα (1975)

Η Μεταπολίτευση, ως γνωστόν, επέφερε ριζική ανατροπή στο μουσικό σκηνικό και στην ελληνική δισκογραφία με την καταιγιστική εισβολή του πολιτικού τραγουδιού και την κυριαρχική παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη, η οποία για ένα διάστημα επισκίασε τα πάντα, με αποτέλεσμα πολλές φωνές να καταπνιγούν κάτω από το βάρος του κυρίαρχου ήχου και να ψάχνουν απεγνωσμένα τρόπο να αναπνεύσουν και να ακουστούν. Έτσι δε θ' αργήσει να κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή της μια διάθεση αντίδρασης στο σκηνικό αυτό, η οποία εκδηλώθηκε με διάφορους τρόπους και από ποικίλους διαύλους προς το κοινό, όταν αυτό άρχισε να παρουσιάζει σημάδια κόπωσης και κορεσμού.
Μέσα σ' αυτό λοιπόν το κλίμα εντάσσεται και μια διάθεση επιστροφής στις ρίζες του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού, όταν άρχισαν να ξεφυτρώνουν η μια μετά την άλλη οι περίφημες κομπανίες που υποστήριζαν ένα είδος αναβίωσης του ρεμπέτικου τραγουδιού. Στο ίδιο κλίμα αργότερα, αλλά με πρωτότυπες συνθέσεις, θα κινηθεί και η "γύφτικη" ανθοφορία με πρωτεργάτη τον Μανώλη Ρασούλη σε μια μακρά σειρά συνεργασιών του με τον Νίκο Ξυδάκη ("Η εκδίκηση της γυφτιάς", "Τα δήθεν"), τον Μάνο Λοΐζο ("Τα τραγούδια της Χαρούλας"), τον Χρήστο Νικολόπουλο ("Οι κυβερνήσεις πέφτουνε...". "Παίξε Χρήστο επειγοντως") και τον Πέτρο Βαγιόπουλο ("Πότε Βούδας, πότε Κούδας" κ.ά.). 
Από την πληθώρα αυτών των νεολαϊκών σχημάτων πρώτη χρονικά εμφανίστηκε η Ρεμπέτικη Κομπανία (1973-1983) κι ακολούθησαν η Οπισθοδρομική Κομπανία (1978-1986), η Αθηναϊκή Κομπανία (1981-2003), τα Παιδιά από την Πάτρα (1983-2003) και αρκετά άλλα μικρότερης εμβέλειας.
Η Ρεμπέτικη Κομπανία είχε σχηματιστεί ήδη από το 1973, αλλά η δισκογραφική της παρουσία ξεκίνησε το 1975. Τα μέλη της κομπανίας ήταν οι: Δημήτρης και Γιώργος Κοντογιάννης, Μανώλης Δημητριανάκης, Ανδρέας Τσεκούρας, Γιώργος Παπαδάκης, Χαρά Εμμανουήλ, Γιώργος Σιδερής και Γιάννης Καρβέλας. Ηχογράφησαν συνολικά τρεις ολοκληρωμένους δίσκους ως το 1983 που διαλύθηκαν, αν και την ίδια χρονιά εμφανίστηκε κι ένα άλλο σχήμα με το ίδιο όνομα ηχογραφώντας ένα και μοναδικό δίσκο χωρίς συνέχεια.

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2021

Μαρίζα Κωχ: Δέκα χρόνια ...κομμάτια (1965-1975)

Ως επιστέγασμα στην παρουσίαση της προσωπικής δισκογραφίας της Μαρίζας Κωχ έχω ετοιμάσει και σας παρουσιάζω σήμερα μια συγκεντρωτική συλλογή όλων των σκόρπιων τραγουδιών της που καλύπτουν την πρώτη δεκαετία της στο χώρο του τραγουδιού (1965-1975) με άγνωστες κατά το πλείστον ηχογραφήσεις από τις 45 στροφές ή από συμμετοχές της σε άλλους δίσκους ή ακόμη και με ανέκδοτο υλικό κυρίως από το χώρο του ελληνικού κινηματογράφου.
Έδωσα στη συλλογή τον τίτλο "Δέκα χρόνια ...κομμάτια" για δυο λόγους: α) Γιατί ανταποκρίνεται στο χρονικό πλαίσιο που καλύπτουν οι συγκεκριμένες ηχογραφήσεις, β) Γιατί παραπέμπει στον Διονύση Σαββόπουλο! Και το λέω αυτό, επειδή είναι γνωστή η αδυναμία της Μαρίζας για τα τραγούδια του Σαββόπουλου, πολλά από τα οποία άλλωστε ερμήνευσε η ίδια σε δεύτερη εκτέλεση στους πρώτους προσωπικούς της δίσκους.
Η συλλογή ξεκινάει με δυο τραγούδια του Στράτου Καμενίδη που κυκλοφόρησαν το 1965 σε δισκάκι 45 στροφών από τη Fidelity και αποτελούν το πρώτο πρώτο δισκογραφικό φανέρωμα της Μαρίζας. Ακολουθεί ένα μικρό ανέκδοτο δείγμα της συνεργασίας της με τον Μίκη Θεοδωράκη, όταν το 1966 είχε ενσωματωθεί στην ομάδα τραγουδιστών του και ο συνθέτης της έγραψε τον κύκλο τραγουδιών "Η ηλικία της γειτονιάς μου" σε στίχους του Μιχάλη Παπανικολάου, τα οποία όμως λόγω της πολιτικής εκτροπής της 21ης Απριλίου 1967 δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ! Εδώ έχουμε τρεις ανέκδοτες ηχογραφήσεις, από τις οποίες οι δύο προέρχονται από συναυλία του 1984, ενώ η τρίτη είναι παρμένη από τηλεοπτική εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου το 1976 και στην ερμηνεία συμμετέχει και ο Θανάσης Γκαϊφύλιας.
Την ίδια εποχή η Μαρίζα είχε και μια μικρή παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο, απ' όπου προέρχονται τρία τραγούδια: Το παλιότερο είναι του 1966 και ακούστηκε στην ταινία "Ο γυρισμός του στρατιώτη" του Γιώργου Λόη σε μουσική του Γιάννη Σπανού και παραμένει ανέκδοτο*. Ανέκδοτο είναι επίσης ένα τραγούδι του Νίκου Μαμαγκάκη που τραγούδησε η Μαρίζα στην ταινία "Οικογένεια Χωραφά" του Κώστα Ασημακόπουλου, παραγωγής 1968, ενώ ένα δεύτερο κινηματογραφικό τραγούδι του Γιάννη Σπανού από την ταινία "Το νυφοπάζαρο" (1969), πάλι του Κώστα Ασημακόπουλου, εκδόθηκε πολύ αργότερα, το 1992, από τη Lyra. Η Μαρίζα έχει ερμηνεύσει κι ένα τρίτο τραγούδι του Γιάννη Σπανού, το γνωστό "Σύννεφα πλατιά" που πρωτοακούστηκε το 1964 από τη Νέλλη Μάνου. Το τραγούδι παίχτηκε σε εκπομπή του ΕΙΡ το 1967 και παραμένει ανέκδοτο.
Το 1968 η Μαρίζα βρέθηκε στο περιβάλλον του Νέου Κύματος συμμετέχοντας σε τρία τραγούδια από τον δεύτερο προσωπικό δίσκο του Νίκου Χουλιαρά που εκδόθηκε από τη Zodiac, ενώ το 1970 είχε την τύχη να τραγουδήσει δύο υπέροχα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου στο δίσκο "Θαλασσογραφίες" που εκδόθηκε από τη Minos, πράγμα που της έδωσε την ευκαιρία να ενσωματωθεί στο δυναμικό της μεγάλης αυτής δισκογραφικής εταιρίας, όπου τα επόμενα χρόνια θα παρουσιάσει τους δικούς της πλέον προσωπικούς δίσκους και μάλιστα με μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.
Τα επόμενα χρόνια στο περιθώριο της προσωπικής της δισκογραφίας η Μαρίζα ηχογράφησε μερικά ακόμη σκόρπια τραγούδια. Το 1972 ο άσημος τότε Θάνος Μικρούτσικος της εμπιστεύτηκε δυο μελοποιημένα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη που κυκλοφόρησαν από τη Minos σε δισκάκι 45 στροφών. Το 1973 έλαβε επίσης μέρος με ένα τραγούδι στο δίσκο "Τραγούδια του Νοτιά" του Τάκη Παναγόπουλου, το 1974 συμμετείχε στο δίσκο "Νιάτα" με ένα τραγούδι του Διονύση Σκάλου, ενώ το 1975 ολοκληρώνεται αυτή η παράλληλη διαδρομή με τη συμμετοχή στο δίσκο "Η ατέλειωτη εκδρομή" του Θανάση Γκαϊφύλια, όπου ερμήνευσε μαζί του το υπέροχο ομότιτλο τραγούδι.


Κυριακή 22 Αυγούστου 2021

Μαρίζα Κωχ: Τα παράλια (1987)

Έχοντας ολοκληρώσει τον πρώτο και ιδιαίτερα γόνιμο κύκλο της στη Minos (1971-1976) η Μαρίζα Κωχ αποφάσισε να αλλάξει στέγη και συγχρόνως μουσικό πρόσωπο δίνοντας πλέον προτεραιότητα σε υλικό πρωτότυπο με την προσωπική της συνθετική σφραγίδα.
Βέβαια δεν έπαψε ποτέ να ανατρέχει στην παράδοση και ιδιαίτερα της νησιωτικής Ελλάδας και των Μικρασιατικών παραλίων, ενώ από το ξεκίνημα της επόμενης δεκαετίας μας αποκάλυψε κι ένα τρίτο μουσικό πρόσωπο, αυτό που είχε σχέση με τα παιδιά και το παιδικό τραγούδι, ένα πεδίο που θα καλλιεργήσει αργότερα πολύ συστηματικά με θαυμάσια αποτελέσματα.
Το 1987 πάντως η Μαρίζα μας δίνει έναν ακόμη προσωπικό δίσκο με υλικό παραδοσιακό. Ο τίτλος του δίσκου, "Τα παράλια", αποδίδει χωρίς περιστροφές την αφετηρία του συγκεκριμένου υλικού που αντλείται από τις χαμένες πατρίδες των Μικρασιατικών παραλίων, ενώ υπάρχουν και τραγούδια, όπως ο "Άγγελος", η "Προσφυγοπούλα" ή η "Ελένη", που αποτυπώνουν χαρακτηριστικά μοτίβα μιας ευρύτερης παραδοσιακής "μυθολογίας" που φτάνει ως τη Θράκη.