Γιώργος Ζαμπέτας: Ντοκουμέντα (1975)

Κλείνοντας το αφιέρωμά μας στη δισκογραφία για το έπος του '40 και τη γερμανική κατοχή θα ήθελα σήμερα να σταθώ σε μια μικρή έκπληξη. Έναν προσωπικό δίσκο ενός σπουδαίου λαϊκού συνθέτη, δεξιοτέχνη του μπουζουκιού και μυθικού διασκεδαστή με αμέτρητες μάλιστα κινηματογραφικές εμφανίσεις. Κι αναφέρομαι φυσικά στον Γιώργο Ζαμπέτα (1925-1992), τον άνθρωπο που μεταξύ άλλων πιστώνεται την τιμή ότι λειτούργησε ως σκιώδης συνδημιουργός μερικών από τα μεγάλα τραγούδια σημαντικών συνθετών μας, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίμης Πλέσσας και ο Σταύρος Ξαρχάκος!

Ο Γιώργος Ζαμπέτας συχνά ερμήνευε ο ίδιος τα τραγούδια του, ιδιαίτερα τα χιουμοριστικά μ' εκείνο το πηγαίο και εντυπωσιακά εκφραστικό ύφος. Από τις αρχές μάλιστα της δεκαετίας του '70 στην τακτική δισκογραφική του παρουσία περιλαμβάνονται και κάμποσοι δίσκοι με αποκλειστικά δικές του ερμηνείες, όπως οι: "Λεωφόρος Ζαμπέτα" (1973), "Μάλιστα κύριε" (1974) και "Ντοκουμέντα" (1975).

Θέλω λοιπόν να σταθώ στον τελευταίο από αυτούς τους εντελώς προσωπικούς δίσκους του Γιώργου Ζαμπέτα που κυκλοφόρησε το 1975 από την Polygram με τίτλο "Ντοκουμέντα". Πρόκειται για έναν κύκλο δεκατριών καινούργιων τραγουδιών με ένα οργανικό φινάλε. Πέντε τραγούδια υπογράφουν στιχουργικά, από ένα ο καθένας, μερικοί από τους σταθερούς συνεργάτες του συνθέτη, δηλαδή οι Αλέκος Καγιάντας (δικό του το ωραίο "Σ' αυτές τις στράτες"), Νίκος Μπακογιάννης, Διονύσης Τζεφρώνης, Θάνος Σοφός και Βύρων Μακρίδης. Σουξέ του δίσκου αναδείχθηκε ωστόσο το τραγούδι "Στο Λευκό τον Πύργο" με στίχους του Ξενοφώντα Φιλέρη.

Η έκπληξη που κρύβει ο δίσκος είναι μια απροσδόκητη ενότητα πέντε τραγουδιών σε στίχους του Ξενοφώντα Φιλέρη που αναφέρονται στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και αποτυπώνουν προσωπικές βιωματικές εμπειρίες του στιχουργού! Παίζονται όλα συνεχόμενα από την αρχή της δεύτερης όψης του αναλογικού δίσκου κι έχουν τους τίτλους: "Το πιτσιρίκι", "Ο Φιφίκος", "Η κομμαντατούρα", "Μάνα ήρθανε ληστές", "Άντε να σαλτάρω". Προφανώς τα τραγούδια αυτά δικαιολογούν και τον τίτλο του δίσκου. Τα στέρεα λαϊκά χρώματα της μουσικής δίνουν στα τραγούδια ένα νεορεμπέτικο χρώμα που μας παραπέμπει σε κλασικά ρεμπέτικα που γράφτηκαν μέσα στα μαύρα κατοχικά χρόνια, για να περιγράψουν τις σκληρές συνθήκες της γερμανικής θηριωδίας.

Μίμης Πλέσσας: Μίλα μου για τη λευτεριά (1970/1974)

Ιδού ένας ακόμη αξιόλογος κύκλος τραγουδιών εμπνευσμένος από το έπος του '40 και ειδικότερα από τη γερμανική "κατοχή" (1941-1944).

Παράλληλα λοιπόν με τα τραγούδια του "Δρόμου" το δυνατό δίδυμο Μίμης Πλέσσας και Λευτέρης Παπαδόπουλος δούλευε τα τραγούδια που αποτέλεσαν τον κύκλο "Μίλα μου για τη Λευτεριά", ο οποίος όμως κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1974 λόγω των προσκομμάτων από την αυστηρή λογοκρισία της χούντας. Γιατί βέβαια, αν και η θεματολογία των τραγουδιών άμεσα αναφερόταν στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, οι συμβολισμοί και οι αιχμές κατά του δικτατορικού καθεστώτος ήταν εμφανείς. 

Δύο από τα τραγούδια ("Έξι άντρες", "Μίλα μου για τη Λευτεριά") ακούστηκαν στη θεατρική παράσταση "Ο Δρόμος" που ανέβηκε στο θέατρο Παξινού το χειμώνα του 1970, για να κατέβει όμως αμέσως μετά από παρέμβαση των ανθρώπων του καθεστώτος.

Ο δίσκος αποτελεί άτυπα το πρώτο μέρος μιας "πολιτικής" τριλογίας του Μίμη Πλέσσα μαζί με τους κύκλους "Εκείνη τη νύχτα" (1974) και "Χαμένα χρόνια" (1977). Τα τραγούδια συγγενεύουν ασφαλώς με τα τραγούδια του "Δρόμου", αλλά δε φτάνουν στο ύψος εκείνων. Γιαυτό και δεν γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία. Πάντως είναι καλογραμμένα τραγούδια κι έχουν όλα τα γνώριμα χαρακτηριστικά της τραγουδοποιίας του Πλέσσα με στέρεες λαϊκές μελωδίες και κυρίαρχο το ρυθμό του ζεϊμπέκικου. Ερμηνεύονται επίσης εξαιρετικά από τον Γιάννη Πουλόπουλο και τη Ρένα Κουμιώτη.

Η Σοφία Βέμπο στα τραγούδια του '40 (1974/2000)

Η Σοφία Βέμπο είναι γνωστή σε όλους μας ως η "τραγουδίστρια της νίκης", γιατί η εμβληματική φωνή της άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στα περίφημα τραγούδια για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του '40 στα βουνά της Αλβανίας, αλλά και για τα μαύρα χρόνια της γερμανικής κατοχής, παρόλο που η παρουσία της στο ελληνικό τραγούδι είναι παλιότερη και με πάμπολλες επιτυχίες στο ενεργητικό της.

Από τις πρώτες κιόλας ημέρες που ξέσπασε ο πόλεμος η Σοφία Βέμπο θέλησε να δείξει τη συμπαράστασή της στους μαχόμενους στρατιώτες του μετώπου και ζήτησε από τον στενό φίλο και συνεργάτη της Μίμη Τραϊφόρο, μετέπειτα σύζυγό της, να γράψει καινούργιους στίχους προσαρμοσμένους στην περίσταση πάνω στο γνωστό τραγούδι "Ζεχρά" του Μιχάλη Σουγιούλ. Έτσι προέκυψε το διαχρονικό "Παιδιά της Ελλάδος παιδιά", σήμα κατατεθέν έκτοτε της μεγάλης ερμηνεύτριας. Αυτό συνεχίστηκε και με άλλα ανάλογου ύφους τραγούδια που ενσωμάτωνε σε διάφορες μουσικοθεατρικές επιθεωρήσεις που ανέβαζε η ερμηνεύτρια κι έτσι σιγά σιγά σχηματίστηκε ένα "πολεμικό" ρεπερτόριο με τραγούδια εμπνευσμένα από τις δύσκολες συνθήκες του πολέμου και της κατοχής που έγραψαν στο διάστημα 1940-1947 γνωστοί συνθέτες του "ελαφρού" τραγουδιού, όπως ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης, ο Μιχάλης Σουγιούλ, ο Μενέλαος Θεοφανίδης, ο Πολ Μενεστρέλ, ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος και άλλοι, πάνω σε στίχους κυρίως του Μίμη Τραϊφόρου, αλλά και του Κώστα Κοφινιώτη, του Γιώργου Θίσβιου και του Παναγιώτη Παπαδούκα.

Το 1974 η Columbia συγκέντρωσε αυτά τα τραγούδια και τα εξέδωσε σε ένα άλμπουμ προσθέτοντας δύο ηχογραφήσεις ειδικά για την έκδοση που περιλαμβάνουν την πρόζα "Στης Αλβανίας τα βουνά" (κείμενο Μίμη Τραϊφόρου) και το τραγούδι "Όχι καινούργιο πόλεμο" σε μουσική Ζακ Ιακωβίδη. Ο δίσκος μάλιστα επανεκδόθηκε ψηφιακά το 2000 με πρόσθετο υλικό που περιλαμβάνει το ιστορικό "έκτακτο ανακοινωθέν" της ελληνικής ραδιοφωνίας για την κήρυξη του πολέμου με τη φωνή του Κώστα Σταυρόπουλου, τρία επιπλέον τραγούδια ("Μαριώ", "Δυο αγάπες", "Χωριάτα") και μια σύντομη συνέντευξη της Σοφίας Βέμπο. 

Η δισκογραφία του '40

Η μεγάλη σημερινή επέτειος που μας θυμίζει ηρωικές ημέρες στο μέτωπο της Αλβανίας, αμέσως μετά τις μαύρες μέρες της γερμανικής κατοχής, αλλά και τη μεγάλη εθνική αντίσταση κατά του κατακτητή (1940-1944), φυσικό ήταν να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πληθώρα τραγουδιών που γράφτηκαν είτε την ώρα των γεγονότων, είτε στα μεταγενέστερα χρόνια.

Στην πρώτη περίπτωση ανήκουν τα εμβληματικά τραγούδια της "τραγουδίστριας της νίκης" Σοφίας Βέμπο, τα οποία εν πολλοίς βασίστηκαν σε προϋπάρχουσες μελωδίες ελαφρών τραγουδιών, καθώς και μια πλούσια συγκομιδή με ρεμπέτικα τραγούδια γραμμένα από τους γνωστότερους δημιουργούς του είδους.

Στη δεύτερη περίπτωση συμπεριλαμβάνονται ουκ ολίγοι ολοκληρωμένοι κύκλοι τραγουδιών που κυκλοφόρησαν στις 33 στροφές από τη δεκαετία του '60 και δώθε με τις υπογραφές πολλών σημαντικών Ελλήνων συνθετών. Πρωτοστατεί, όπως πάντα, ο Μίκης Θεοδωράκης και ακολουθεί μια μεγάλη σειρά δημιουργών, όπως ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Μίμης Πλέσσας, ο Νότης Μαυρουδής, ο Σπύρος Σαμοΐλης, ο Πάνος Τζαβέλλας και άλλοι. 

Καταγράφω λοιπόν μια συνοπτική λίστα δίσκων μεγάλης διάρκειας με κοινή θεματική αναφορά στο έπος του '40 ακολουθώντας τη χρονολογική σειρά της πρώτης τους έκδοσης:

• 1964. Μίκης Θεοδωράκης, Οδυσσέας Ελύτης: Το Άξιον Εστί  
• 1964. Χρήστος Λεοντής: Καταχνιά
• 1966. Μίκης Θεοδωράκης: Η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν
• 1968. Νότης Μαυρουδής, Οδυσσέας Ελύτης: Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας
• 1969. Γιάννης Μαρκόπουλος, Οδυσσέας Ελύτης: Ήλιος ο πρώτος
• 1970/74. Μίκης Πλέσσας: Μίλα μου για τη λευτεριά
• 1973. Γιώργος Κατσαρός: Αλβανία
• 1974. Νότης Μαυρουδής, Πέτρος Πανδής: Τραγούδια από την Ελληνική Αντίσταση
• 1975. Γιώργος Ζαμπέτας: Ντοκουμέντα
• 1975. Γιώργος Γεωργιάδης: Καισαριανή
• 1975. Γιώργος Γεωργιάδης: Δρόμος θυσίας (45 στροφών)
• 1976. Σπύρος Σαμοΐλης: Κραυγή στα πέρατα
• 1977. Μίμης Πλέσσας: Τα χαμένα χρόνια
• 1977. Σπύρος Σαμοΐλης, Γιάννης Ρίτσος: Οι γειτονιές του κόσμου
• 1979. Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος: Οι γειτονιές του κόσμου
• 1980. Γιώργος Νταλάρας: Ρεμπέτικα της Κατοχής
• 1980. Βασίλης Αρχιτεκτονίδης: Το μπλόκο
• 1980. Γιώργος Γεωργιάδης: Εσπερινός Καισαριανής
• 1980. Πάνος Τζαβέλλας: Τα τραγούδια της Κατοχής
• 1981. Θάνος Μικρούτσικος: Τα αντάρτικα
• 1981. Πάνος Τζαβέλλας: Μωραΐτικα τραγούδια της Αντίστασης
• 1981. Πάνος Τζαβέλλας: Λευτεριά Παντάνασσα
• 1986. Πάνος Τζαβέλλας: Στ' άρματα
• 2011. Νίκος Μαμαγκάκης, Οδυσσέας Ελύτης: Άσμα ηρωικό και πένθιμο...

Γιώργος Σταυριανός: Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία (1995)

Δυο χρόνια μετά το δίσκο "Καθαρός ουρανός" ο Γιώργος Σταυριανός μας δίνει τον πιο εμπορικό του δίσκο με το συμβολικό τίτλο "Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία" που εκδόθηκε από την FM Records το 1995 και σηματοδοτεί ένα ισχυρό terminus στην πορεία του συνθέτη, αφού στη συνέχεια μοιάζει να έχει αρκεστεί στα κεκτημένα του κι έτσι οι επόμενες δουλειές του μάλλον ανακυκλώνουν με μικρές παραλλαγές τις ιδέες που ήδη είχε καταθέσει τα προηγούμενα χρόνια στην προσωπική του δισκογραφία.

Ο συγκεκριμένος δίσκος πάντως είναι αναμφίβολα και ο πιο εξωστρεφής του με πλήρη προσχώρηση πλέον στο πεδίο του καθαρού λαϊκού τραγουδιού και με όχημα τη θαυμάσια φωνή του Κώστα Μάντζιου που ήδη είχε δοκιμάσει με επιτυχία στην προηγούμενη δουλειά του. Τα εννιά από τα δέκα τραγούδια λοιπόν ερμηνεύει ο Κώστας Μάντζιος και κατάφερε μάλιστα τα περισσότερα από αυτά να τα κάνει πολύ δημοφιλή βάζοντας έτσι γερά θεμέλια στην προσωπική του καριέρα. Ξεχώρισαν ιδιαίτερα τα τραγούδια: "Ελένη", "Το μαύρο αστέρι", "Μαγικό χαλί" και "Μακριά τα χελιδόνια". 

Και τα υπόλοιπα πάντως έχουν ενδιαφέρον και αξιοποιούν με πολλή μαστοριά τους λαϊκούς δρόμους. Ένα τραγούδι ερμηνεύει η Αρετή Μπέλλου, ενώ το ομότιτλο τραγούδι ακούγεται και σε οργανική εκδοχή.

Αξιοσημείωτο σ' αυτή τη δουλειά είναι ότι οι στίχοι δεν ανήκουν αποκλειστικά στον συνθέτη. Για την ακρίβεια ο ίδιος έγραψε μόνο τα μισά τραγούδια, ενώ στα υπόλοιπα οι στίχοι υπογράφονται από τους Οδυσσέα Ιωάννου, Μυρτώ Κοντοβά και Σωτηρία Μπαβέλου.

Γιώργος Σταυριανός: Καθαρός ουρανός (1993)

Με το δίσκο "Καθαρός ουρανός" (1993), πέμπτη κατά σειρά προσωπική του δουλειά, ο Γιώργος Σταυριανός μας δίνει έναν ενδιαφέροντα κύκλο τραγουδιών που αυτή τη φορά δείχνουν μια πιο εξωστρεφή διάθεση, καθώς ο συνθέτης υιοθετεί αποφασιστικά στο οπλοστάσιό του τον λαϊκό ήχο που έλειπε ή είχε δευτερεύοντα ρόλο στις προηγούμενες δουλειές του. 

Γιαυτό και επέλεξε τον εξαιρετικό λαϊκό ερμηνευτή της νεότερης γενιάς Κώστα Μάντζιο, με τη φωνή του οποίου ο δίσκος ανέδειξε - τηρουμένων φυσικά των αναλογιών - κάποιες λαϊκές επιτυχίες ("Ώρες χρωματιστές", "Μου 'πες πως θα με βρεις"), που διαμόρφωσαν έναν καινούργιο δρόμο για τον καλό συνθέτη, ο οποίος θα κορυφωθεί αμέσως μετά με το δίσκο "Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία".

Βεβαίως δε λείπουν και τα ευαίσθητα και μελωδικά τραγούδια που χαρακτηρίζουν το ύφος του Σταυριανού. Για τα τραγούδια αυτά επελέγη η υπέροχη, αν και ανεξήγητα παραγνωρισμένη, ερμηνεύτρια Ισιδώρα Σιδέρη που είχε ήδη πίσω της μακρά διαδρομή από τα μέσα της δεκαετίας του '70 που πρωτοεμφανίστηκε. Παρών και πάλι ο Χρήστος Τσιαμούλης στο εξαιρετικό εναρκτήριο τραγούδι "Στα ξανθά σου μαλλιά", ενώ συμμετέχουν ακόμα ο Κώστας Γανωτής, οι Οπισθοδρομικοί, η Κάτια Δανδουλάκη και ο Γιάννης Παπαζαχαριάκης σε ένα μελωδικό διάλογο με τον συνθέτη.

Γιώργος Σταυριανός: Άνεμος είναι... (1990)

Ο μελωδικός πλούτος που αναβλύζει από τα τραγούδια του Γιώργου Σταυριανού νομίζω πως μπορεί εύλογα να τον κατατάξει στη χατζιδακική αισθητική γραμμή, η οποία άλλωστε καρποφόρησε τόσο γόνιμα μέσα στη δεκαετία του '80 με μια πληθώρα νέων τραγουδοποιών. 

Έτσι, μοιάζει απολύτως φυσική εξέλιξη η συνάντηση των δύο δημιουργών που συντελέστηκε το 1990, όταν ο Σείριος του Μάνου Χατζιδάκι στέγασε την καινούργια δουλειά του Γιώργου Σταυριανού, τέταρτη κατά σειρά, με τίτλο "Άνεμος είναι...". Αξιοσημείωτο άλλωστε είναι ότι ένα σύντομο σημείωμα του συνθέτη στο οπισθόφυλλο του δίσκου παραπέμπει φανερά στην ατμόσφαιρα του χατζιδακικού "Κύκλου του CNS"!

Μάλιστα στο δίσκο αυτό ο ευαίσθητος τραγουδοποιός συναντήθηκε και με τα βασικά μέλη του σχήματος Δυνάμεις του Αιγαίου, που λίγο νωρίτερα είχαν καταθέσει στον Σείριο τον αποχαιρετιστήριο δίσκο τους "Ανατολικό Παράθυρο", για να ξαναβρεθούν και πάλι μαζί σ' αυτή τη δουλειά δίνοντάς της εκείνο το χαρακτηριστικό ηχόχρωμα που διέκρινε τα δικά τους τραγούδια, έτσι που κάποιος ανυποψίαστος να δυσκολεύεται να ξεχωρίσει σε ποιον τελικά ανήκει αυτός ο δίσκος! 

Πρόκειται ασφαλώς για πολύ όμορφα τραγούδια διανθισμένα και με κάποια οργανικά θέματα, όπως το συνηθίζει ο Σταυριανός σε όλους τους δίσκους του. Έντονα λυρική και ποιητική διάθεση, ένα κλίμα νοσταλγίας και φθοράς, ερωτικές αναπολήσεις και συγκινησιακές εξάρσεις χαρακτηρίζουν την ατμόσφαιρα του δίσκου. Τραγούδια, όπως τα "Μα εσύ γελάς σαν πρώτα", "Δρόμοι που αγάπησα" (παραπέμπει στην ποιητική του Αναγνωστάκη και του Λειβαδίτη), "Τα δάκρυα της νύχτας" ή "Μάταιο πλήθος" και (πάνω απ' όλα) "Και το πλοίο φεύγει", είναι από τα ωραιότερα που έχει γράψει ο συνθέτης. Τραγουδούν: Νίκος Γράψας, Ελένη Βιτάλη, Χρήστος Τσιαμούλης, Δημήτρης Λέκκας, καθώς και ο συνθέτης.

Γιώργος Σταυριανός: Οι φόβοι του μεσημεριού (1986)

Τρία χρόνια μετά την "Έρημη πόλη" ο Γιώργος Σταυριανός ηχογράφησε τον τρυφερό κύκλο τραγουδιών "Δέκα παιδικοί καημοί" με τον άγνωστο τραγουδιστή Αργύρη Κούκα που δυστυχώς πέρασε σχεδόν απαρατήρητος, κι αμέσως μετά (1986) το δίσκο "Οι φόβοι του μεσημεριού".

Θα σταθούμε λοιπόν σήμερα σ' αυτή την τρίτη δουλειά του αισθαντικού συνθέτη που περιλαμβάνει χορταστικό υλικό δεκαέξι κομματιών, από τα οποία τα τρία είναι οργανικές συνθέσεις κατά την προσφιλή του συνήθεια. Δεκατρία ευαίσθητα τραγούδια λοιπόν με μουσική και στίχους του ίδιου κι ανάμεσά τους το ομότιτλο κομμάτι σε μορφή πρόζας με απαγγελία από την ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη, ένα βαθιά τρυφερό κείμενο βιωματικών αναφορών που αποκαλύπτει ανάγλυφα τη λογοτεχνική φύση του δημιουργού. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχει βάλει την υπογραφή του και σε αρκετά βιβλία, λογοτεχνικού ή άλλου περιεχομένου, όπως: «Μητροπόλεις», «Το τρυφερό παραμύθι του κόσμου», «Πόρτες μισάνοιχτες» και «Η δυναμική των πολιτισμών».

Ο δίσκος ξεκινάει με μια πρωτότυπη εισαγωγή οπερατικού ύφους για φωνή και φαγκότο, ενώ περιέχει μερικά μικρά μελωδικά διαμάντια που αιχμαλωτίζουν τον ακροατή από το πρώτο κιόλας άκουσμα, όπως τα τραγούδια "Δεν ήταν όνειρο", "Ώρες μακρινές", "Στης πολιτείας τη σιωπή", "Πες μου πού με πας" και "Μέρες που φύγαν". Και μαζί τα τρία συναρπαστικά οργανικά θέματα.

Η Μαρία Δημητριάδη δεσπόζει και πάλι ανάμεσα στους ερμηνευτές. Μαζί της οι πρωτοεμφανιζόμενες Μαρία Αριστοπούλου και Μαρία Κανελλοπούλου. Η τελευταία βέβαια είχε ήδη μια μικρή παρουσία τον προηγούμενο χρόνο στον άγνωστο ποιητικό δίσκο "Παλαμάς-Καρυωτάκης" του Αντώνη Πελεκάνου. Συμμετέχει επίσης και ο ηθοποιός Φίλιππος Σοφιανός. Την εξαιρετική ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Λευτέρης Καλκάνης.

Γιώργος Σταυριανός: Έρημη πόλη (1982)

Επιστρέφουμε και πάλι στη δεκαετία του '80, για να σταθούμε στη βασική δισκογραφία ενός ξεχωριστού τραγουδοποιού που μπήκε με φούρια στο ελληνικό πεντάγραμμο από τις αρχές της δεκαετίας, ώριμος ήδη και ολοκληρωμένος δημιουργός σαν έτοιμος από καιρό!

Πρόκειται για τον ευαίσθητο συνθέτη και στιχουργό Γιώργο Σταυριανό, μια πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα με ενδιαφέροντα που απλώνονται σε ποικίλα δημιουργικά πεδία, όπως τα εικαστικά και η λογοτεχνία, ενώ συγχρόνως ακολουθεί και ακαδημαϊκή καριέρα ως πανεπιστημιακός καθηγητής! 

Ο Γιώργος Σταυριανός πρωτοεμφανίστηκε στην ελληνική μουσική το 1982 με τον εξαιρετικό κύκλο τραγουδιών "Έρημη πόλη" κι έκτοτε δίνει αδιαλείπτως ένα σταθερό παρών ανά δύο ή τρία χρόνια επιμένοντας μέχρι και σήμερα με εκλεκτές δουλειές που μας χάρισαν άφθονες μελωδίες, κάποιες μάλιστα πολυτραγουδισμένες, ενώ χαρακτηριστικό κάθε δίσκου του είναι ότι περιλαμβάνονται πάντα και κάποια οργανικά θέματα, πρωτότυπα ή βασισμένα σε μελωδίες τραγουδιών, τα οποία ομολογουμένως αποτελούν από τις ωραιότερες οργανικές στιγμές της ελληνικής δισκογραφίας. Ο Γιώργος Σταυριανός είναι ένας αυθεντικός και πολύ εμπνευσμένος ερασιτέχνης της μουσικής. Ο ίδιος δηλώνει ότι εκλαμβάνει τη μουσική του σαν "συμπλήρωμα της ποιητικής του αναζήτησης και την ποίηση σαν απαίτηση των μουσικών του ανησυχιών".

Η "Έρημη πόλη" κυκλοφόρησε το 1982 ως παραγωγή της εκδοτικής εταιρίας "Γνώση", ενώ διανεμήθηκε από τη CBS. Περιλαμβάνει δεκατρία κομμάτια, δώδεκα τραγούδια κι ένα οργανικό φινάλε. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον συνθέτη με εξαίρεση το εισαγωγικό τραγούδι ("Ήσουνα φεγγάρι") που έχει στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, καθώς και το τραγούδι "Χάρος" με στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Οι μελωδίες είναι τρυφερές και βαθιά αισθαντικές με μια διάχυτη ρομαντική διάθεση που επιτείνεται από τη μελαγχολική θεματολογία των στίχων. Θα έλεγα ότι όλο το υλικό του δίσκου, παρά τον πρωτόλειο χαρακτήρα του, αποκαλύπτει έναν ώριμο δημιουργό που κυοφορούσε από καιρό νωρίτερα αυτόν το εμπνευσμένο μελωδικό χείμαρρο και εμφανίστηκε στο προσκήνιο πανέτοιμος για το μεγάλο μουσικό ταξίδι.