Γιώργος Ζωγράφος: Στην άδεια την πόλη (1978)

Ο δίσκος "Στην άδεια την πόλη" (1978) αποτελεί μία από τις όψιμες δισκογραφικές καταθέσεις του εμβληματικού νεοκυματικού τραγουδιστή Γιώργου Ζωγράφου, ο οποίος, μετά από δεκάχρονη παραγωγικότατη θητεία στη Lyra, το 1975 μεταπήδησε στη Minos, όπου διέγραψε έναν μικρότερο, αλλά ενδιαφέροντα δισκογραφικό κύκλο, αρχίζοντας με τα "Γράμματα από τη Γερμανία" του Μίκη Θεοδωράκη και συνεχίζοντας με το "Ύμνος και θρήνος για την Κύπρο" (1976) του Μιχάλη Τερζή σε ποίηση Κωστή Παλαμά και Γιάννη Ρίτσου, ενώ παράλληλα ήταν ο βασικός ερμηνευτής του δίσκου "Το ίδιο το βιολί" του Τάκη Παναγόπουλου.

Αυτοί οι δύο συνθέτες, ο Τάκης Παναγόπουλος και ο Μιχάλης Τερζής, έγραψαν τα περισσότερα τραγούδια αυτού εδώ του προσωπικού δίσκου του Γιώργου Ζωγράφου. Η πρώτη πλευρά καλύπτεται από έξι τραγούδια του παλαίμαχου ερασιτέχνη συνθέτη Τάκη Παναγόπουλου, από τα οποία ξεχωρίζουν τα ευαίσθητα "Πού 'ναι η αγάπη" και "Η πληγή" που ταιριάζουν απόλυτα στην ερμηνευτική ιδιοσυγκρασία του τραγουδιστή.

Η δεύτερη πλευρά του δίσκου περιλαμβάνει επτά τραγούδια, από τα οποία τα τέσσερα αποτελούν συνθέσεις του Μιχάλη Τερζή. Το τραγούδι "Μια θλίψη" βασίζεται σε ποίηση Φώτη Αγγουλέ, το "Όταν" σε ποίηση Μιχάλη Κατσαρού (από τη συλλογή "Κατά Σαδδουκαίων"), ενώ το "Γεια σας τριαντάφυλλα" σε ποίηση Κωστή Παλαμά και προέρχεται από τον δίσκο "Ύμνος και θρήνος για την Κύπρο", όπου ωστόσο το είχε ερμηνεύσει η Άννα Βίσση, αν και επρόκειτο ουσιαστικά για προσωπικό δίσκο του Ζωγράφου! 

Ο δίσκος συμπληρώνεται με δύο τραγούδια σε μουσική και στίχους του πρωτοεμφανιζόμενου συνθέτη Δημήτρη Σκαμάγκα ("Ατέλειωτοι δρόμοι", "Αν δεις") κι ένα του Μίκη Θεοδωράκη, το τρυφερότατο "Μαργαρίτα Μαγιοπούλα", σε μία ακόμα από τις αμέτρητες εκτελέσεις του.

Βαγγέλης Κυρίτσης: Θαλασσοκόποι (1983)

Ο Βαγγέλης Κυρίτσης είχε ένα σύντομο πέρασμα από το ελληνικό τραγούδι που ολοκληρώθηκε μέσα σε μία μόλις χρονιά, το 1983, όταν τον γνωρίσαμε από τη συμμετοχή του στο πολυσυλλεκτικό άλμπουμ "14 Νέα Τραγούδια" (από το 8ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή) με το μελοποιημένο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου "Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο". Την ίδια λοιπόν εκείνη τη χρονιά ηχογράφησε και τον μοναδικό ολοκληρωμένο του δίσκο με τίτλο "Θαλασσοκόποι".

Βρισκόμαστε ακόμη κάτω από τον ισχυρό απόηχο των "θαλασσινών" ποιημάτων του Νίκου Καββαδία που είχε παρουσιάσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα ο Θάνος Μικρούτσικος ταράζοντας πολύ έντονα τα νερά και δίνοντας ισχυρή ώθηση για την απεξάρτηση από τη μονομανία του πολιτικού τραγουδιού της μεταπολιτευτικής περιόδου. Μέσα στο 1983 ο Μιχάλης Τερζής μας έδωσε τα δικά του "Τραγούδια της θάλασσας" κι εκεί πάνω βγήκαν και οι "Θαλασσοκόποι" του Βαγγέλη Κυρίτση.

Πρόκειται για έναν κύκλο απλών λαϊκών τραγουδιών με έντεχνη ενορχηστρωτική γραμμή που περιγράφουν τη δύσκολη ζωή του εργάτη της θάλασσας, άλλοτε ρεαλιστικά κι άλλοτε με μια διάθεση ρομαντική και συμβολική. Ο συνθέτης διάλεξε ποιητικούς στίχους με τον κοινό αυτό θεματικό άξονα. Δύο τραγούδια βασίζονται στο "Εμβατήριο του Ωκεανού" του Γιάννη Ρίτσου. Έχουν επιλεγεί επίσης ποιήματα του Δημήτρη Ρεντή (1925-1996), της Ελένης Αργέστη (γενν. 1936), του Θάνου Ασίκη (1947-2005) και του Βούλγαρου αγωνιστή ποιητή Νικόλα Βαπσάρωφ (1909-1942) σε ελληνική απόδοση της Ελένης Τσαγκαράκη, καθώς και στίχοι της Καλλιόπης Πυθαρούλη.

Βασικός ερμηνευτής του δίσκου είναι ο σεμνός και συνεπής υπηρέτης του λαϊκού τραγουδιού Γιάννης Θωμόπουλος, ένας άξιος ερμηνευτής με συνεχή παρουσία στο τραγούδι από το 1970 μέχρι και σήμερα, χωρίς ποτέ να καταφέρει να βρεθεί σε πρώτο πλάνο, όπως θα του άξιζε. Μαζί του η Μέμη Σπυράτου, αξιολογότατη αν και επίσης υποτιμημένη ερμηνεύτρια που πρώτος μας τη σύστησε το 1972 ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Συμμετέχει απαγγέλλοντας στίχους ο ηθοποιός Βασίλης Κολοβός. Ο δίσκος εκδόθηκε με δαπάνες της Ναυτεργατικής Συνδικαλιστικής Κίνησης.

Καλή Χρονιά!

 

Σταύρος Ξαρχάκος, Νάνα Μούσχουρη: Αγάπη είν' η ζωή (1994)

Το 1994 ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησε ο κύκλος τραγουδιών "Αγάπη είν' η ζωή" που αποτελεί μια οριακή στιγμή και για τους δυο βασικούς της συντελεστές, τον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο και την ερμηνεύτρια Νάνα Μούσχουρη. Ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί ουσιαστικά την τελευταία δουλειά του συνθέτη με πρωτότυπα τραγούδια, καθώς στη συνέχεια ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τη σπουδαία Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ) επαναφέροντας σε νέα εκδοχή παλιά του έργα μαζί με καινούργιες ορχηστρικές συνθέσεις, αλλά και συνθέσεις άλλων δημιουργών.

Ταυτόχρονα ο δίσκος αυτός ολοκληρώνει ουσιαστικά και το ελληνικό πρόσωπο της Νάνας Μούσχουρη που οριοθετείται με μια μακροχρόνια σειρά ηχογραφήσεών της στην Ελλάδα με έργα Ελλήνων συνθετών, οι οποίες είχαν ξεκινήσει το 1972 με το  "Σπίτι μου σπιτάκι μου" (τραγούδια των Μάνου Χατζιδάκι, Σταύρου Ξαρχάκου και Λουκιανού Κηλαηδόνη), ενώ ακολούθησαν οι κύκλοι: "Η ενδεκάτη εντολή" (1985) του Γιώργου Χατζηνάσιου, "Οι μύθοι μιας γυναίκας" (1988) του Μάνου Χατζιδάκι και "Ταξιδιώτης" (1990) του Δήμου Μούτση.

Πρόκειται για έναν εξαιρετικό κύκλο δέκα εμπνευσμένων τραγουδιών με στίχους κυρίως του Νίκου Γκάτσου, παλιού και διαχρονικού συνεργάτη του Σταύρου Ξαρχάκου. Ξεχωρίζει η λυρική μπαλάντα "Δάκρυα του φθινοπώρου". Τρία τραγούδια βασίζονται σε στίχους του Μάνου Χατζιδάκι από την ποιητική του συλλογή "Μυθολογία" που είχε εκδοθεί το 1966, ένα χρόνο μετά την έκδοση του ομώνυμου κύκλου τραγουδιών του. Δύο μάλιστα από τα μελοποιημένα αυτά ποιήματα ("Κρίση", "Το ποτάμι") είχαν μελοποιηθεί νωρίτερα κι από τον Νότη Μαυρουδή για το δίσκο "Παιδί της γης" (1977). Είναι αξιοσημείωτο ότι για το πρώτο από τα δύο ("Κρίση") ο Ξαρχάκος επέλεξε μια δική του παλιότερη μελωδία από το τραγούδι "Έλα να κάνουμε έρωτα" που περιλαμβανόταν στο δίσκο "Ξαρχάκος-Πάριος" (1986). 

Το εξαιρετικό εναρκτήριο πάντως τραγούδι του δίσκου ("Παρέα με τους ήρωες") έχει στίχους της Αγαθής Δημητρούκα και διακρίνεται για την εντυπωσιακή μελωδική του ανάπτυξη σε ρυθμό χασάπικου που μεταλλάσσεται αιφνιαδιαστικά σε ζεϊμπέκικο με μια ρεμπέτικη απόχρωση στα πρότυπα της περίφημης "Καισαριανής" πριν από 30 χρόνια! Στα φωνητικά μάλιστα συμμετέχουν ο Κώστας Τσίγκος και ο Νίκος Μαραγκόπουλος.

Η Έλενα Παπανδρέου παίζει Μάνο Χατζιδάκι (2023)

Η Έλενα Παπανδρέου (γενν. 1966), μαθήτρια του Βαγγέλη Μπουντούνη, είναι η διασημότερη σύγχρονη Ελληνίδα κιθαρίστρια, η οποία εδώ και χρόνια βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο του διεθνούς κιθαριστικού ρεπερτορίου με πάμπολλες ηχογραφήσεις έργων για κλασική κιθάρα Ελλήνων και ξένων συνθετών. Η αρχή έγινε το 1983 με μια σειρά συνθέσεων του Νίκου Μαμαγκάκη, πρώτα με την "Ερωτική μουσική για σόλο κιθάρα" (1983), στη συνέχεια με τα "22 Κομμάτια για σόλο κιθάρα" (1984) και κυρίως με τη "Νέα Εκδρομή" (1986). 

Ακολούθησε η διεθνής της καριέρα αρχικά με τη δισκογραφική εταιρεία Naxos και τον σημαντικό Κουβανό κιθαριστή και αρχιμουσικό Leo Brouwer κι από τις αρχές του 2000 με τη μεταπήδησή της στη BIS, μια σημαντική σουηδική εταιρεία ειδικευμένη στο σκανδιναβικό ρεπερτόριο, η οποία ωστόσο πιστώνεται και με τη μνημειώδη έκδοση των απάντων του Νίκου Σκαλκώτα σε νέες απολύτως έγκυρες εκτελέσεις των έργων του, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και πολλά ανέκδοτα.

Στις αρχές του 2023 λοιπόν από τη BIS η Έλενα Παπανδρέου μας παρουσίασε ένα άλμπουμ με υπέροχες ερμηνείες γνωστών τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι σε κατάλληλες εναρμονίσεις για σόλο κιθάρα από τον νέο Έλληνα  κιθαριστή Ορέστη  Καλαμπαλίκη (γενν. 1981) και τον Γάλλο συνθέτη και κιθαριστή Roland Dyens (1955-2016). Ο δίσκος κυκλοφόρησε με τον αγγλόφωνο τίτλο "Paper Moon" που φυσικά προέκυψε από το κλασικό τραγούδι του συνθέτη "Χάρτινο το φεγγαράκι". Να προσθέσω ότι ως επίλογο του δίσκου η Ελληνίδα κιθαρίστρια επέλεξε τη σύνθεση του συνεργάτη της Leo Brouwer (γενν. 1939) "Preludio de nostalgia" γραμμένη το 2020 και αφιερωμένη σ' εκείνη που εδώ την ερμηνεύει σε παγκόσμια πρώτη εκτέλεση. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 6-10 Φεβρουαρίου 2022 στον ιστορικό ναό του Αγίου Νικοδήμου του Βερολίνου.

Felix Mendelssohn: Κοντσέρτα για βιολί (Accardo, Dutoit)

Ένας από τους κορυφαίους Γερμανούς συνθέτες του πρώιμου ρομαντισμού υπήρξε ο Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847), ο οποίος πρόλαβε στη σύντομη ζωή του να καταθέσει ένα κολοσσιαίο σε όγκο και ποιότητα έργο που τον κατατάσσει ανεπιφύλακτα στους ογκόλιθους της λόγιας δυτικής μουσικής. Ο Μέντελσον συχνά παρομοιάζεται με τον Μότσαρτ, γιατί κι αυτός υπήρξε παιδί θαύμα και ήδη στα πρώτα εφηβικά του χρόνια είχε συνθέσει πάμπολλα αξιόλογα έργα χορωδιακά ή κοντσερτάντε, ενώ ήταν μόλις είκοσι χρονών, όταν ανέσυρε από τη λήθη τα αριστουργηματικά "Κατά Ματθαίον Πάθη" του Μπαχ χαρίζοντας την αθανασία σ' αυτό το μνημειώδες έργο. Έγραψε πολυάριθμα έργα μουσικής δωματίου, πλούσια σε όγκο εκκλησιαστική μουσική, όπου περιλαμβάνονται και δυο σπουδαία ορατόρια ("Παύλος", Ηλίας"), πέντε θαυμάσιες συμφωνίες, μελωδικότατες συνθέσεις για σόλο πιάνο ("Τραγούδια χωρίς λόγια"), συμφωνικές εισαγωγές, σκηνικές συνθέσεις ("Όνειρο θερινής νυκτός") και αρκετά κοντσέρτα για πιάνο ή βιολί.

Παρόλο που από άποψη στιβαρότητας και μουσικού βάθους το Kοντσέρτο για Bιολί του Μπετόβεν φαίνεται να αποτελεί την κορωνίδα του είδους, όπως αναπτύχθηκε μετά την εποχή του μπαρόκ, δε νομίζω πως θα διαφωνούσαν πολλοί ότι το πιο γοητευτικό κοντσέρτο για το συγκεκριμένο όργανο είναι το έργο 64 του Μέντελσον, ένα γλυκύτατο τριμερές αριστούργημα που έγραψε ο συνθέτης στο διάστημα 1838-1844 με τη βοήθεια του φίλου του βιολονίστα Ferdinand David, ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος σολίστ στην πρεμιέρα του έργου που δόθηκε στις 13 Μαρτίου 1845 στη Λειψία. Το έργο περιλαμβάνει τα μέρη: Allegro molto appassionato - Andante - Allegretto non troppo-Allegro molto vivace. Η ανάπτυξή του βασίζεται εμφανώς στο μπετοβενικό πρότυπο, ενώ οι μελωδικές του εξάρσεις έχουν μια τσιγγάνικη απόχρωση. Το τρίτο μάλιστα μέρος ξεκινά με μια θεσπέσια μελωδία που αποτελεί παραλλαγή του μνημειώδους εισαγωγικού θέματος του πρώτου μέρους, πριν από το ορμητικό ξέσπασμα του φινάλε.

Αν το κοντσέρτο για βιολί έργο 64 αποτελεί μια σταθερή επιλογή στο βιολιστικό ρεπερτόριο κάθε μεγάλου σολίστα και η διεθνής δισκογραφία κατακλύζεται από αμέτρητες ηχογραφήσεις του, υπάρχει κι ένα δεύτερο άσημο κοντσέρτο για βιολί του Μέντελσον γραμμένο σε τονικότητα ρε ελάσσονα με συνοδεία ορχήστρας εγχόρδων, το οποίο ανακαλύφθηκε μετά το θάνατο του συνθέτη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα νεανικό δημιούργημα, αφού γράφτηκε το 1822, όταν ο συνθέτης ήταν μόλις 13 χρονών! Βέβαια αυτό δεν προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση στους ειδήμονες που γνωρίζουν ότι σ' αυτή την ηλικία ο Μέντελσον είχε συνθέσει ήδη αρκετά χορωδιακά έργα (Magnificat, Gloria, Psalm 66 κλπ), αλλά και το πρώτο του κουαρτέτο εγχόρδων, καθώς κι ένα κοντσέρτο για πιάνο! Παρόλο που το αδικημένο αυτό έργο παίζεται πολύ σπάνια, διαθέτει όλα τα γνωρίσματα της υπέροχης τέχνης του μεγάλου συνθέτη και αναπτύσσεται στα μέρη: Allegro - Andante - Allegro.

Από τις αμέτρητες ηχογραφήσεις του δημοφιλέστατου κοντσέρτου για βιολί του Μέντελσον προσωπικά θεωρώ ωραιότερη μια εκτέλεση του 1976 από τον σπουδαίο Ιταλό βιολονίστα Salvatore Accardo με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου υπό τη στιβαρή διεύθυνση του Ελβετού αρχιμουσικού Charles Dutoit. Στην έκδοση μάλιστα περιλαμβάνεται και το δεύτερο βιολιστικό κοντσέρτο του συνθέτη σε μια από τις σπάνιες ηχογραφήσεις του.

C.P.E. Bach: Κοντσέρτα για τσέμπαλο και βιολοντσέλο (1968)

Ο Carl Philipp Emanuel Bach (1714-1788), τρίτος γιος του Johann Sebastian Bach, γεννημένος το 1714 στη Βαϊμάρη, υπήρξε μέγας δεξιοτέχνης του τσέμπαλου και σημαντικός συνθέτης με πληθώρα έργων (ξεπερνούν τα 1000) που καλύπτουν όλο το φάσμα της λόγιας μουσικής (κοντσέρτα, συμφωνίες, ορατόρια, καντάτες κλπ). Έζησε στο μεταίχμιο μεταξύ μπαρόκ και κλασικής περιόδου και ανέπτυξε ένα προσωπικό ύφος που επηρέασε αποφασιστικά ακόμη και κορυφαίους συνθέτες του 18ου αιώνα, όπως ο Haydn και ο Beethoven! 

Ο σπουδαίος αυτός δημιουργός μας άφησε δεκάδες κοντσέρτα για διάφορους οργανικούς συνδυασμούς, κυρίως για τσέμπαλο, αλλά και για φλάουτο και βιολοντσέλο. Ένα θαυμάσιο δείγμα αυτής της συνθετικής παρακαταθήκης του μας δίνει ένας δίσκος της Harmonia Mundi που εκδόθηκε το 1968 με σολίστες και όργανα εποχής. Περιλαμβάνει δύο πολύ όμορφα κοντσέρτα, το ένα για τσέμπαλο και το άλλο για βιολοντσέλο, αμφότερα από την περίοδο του Βερολίνου, όταν ο συνθέτης προσλήφθηκε ως μουσικός στην αυλή του βασιλιά Φρειδερίκου Β' της Πρωσίας. 

Το πρώτο κοντσέρτο χαρακτηρίζεται ως "Διπλό Κοντσέρτο" (Wq 46), γιατί είναι γραμμένο για δύο σόλο τσέμπαλα, ενώ συμμετέχουν επίσης δύο κόρνα, έγχορδα και basso continuo (συνεχές βάσιμο). Γράφτηκε το 1740 και περιλαμβάνει τα μέρη: Allegro - Largo - Allegro assai. Το δεύτερο κοντσέρτο (Wq 171) είναι για σόλο βιολοντσέλο με έγχορδα και basso continuo. Γράφτηκε στο Βερολίνο το 1751 και αναπτύσσεται στα μέρη: Allegretto - Adagio - Allegro assai.

Στην εκτέλεση των δύο έργων συμμετέχει η ορχήστρα δωματίου Collegium Aureum της Κολωνίας. Σολίστες στο τσέμπαλο είναι οι Gustav Leonhardt και Alan Curtis, ενώ στο βιολοντσέλο η Angelica May. Ο δίσκος κυκλοφόρησε παράλληλα από την αμερικανική RCA (Victrola) και τη γερμανική Harmonia Mundi.

Antonio Vivaldi: Κοντσέρτα με πολλά όργανα (Vittorio Negri)

Ο Antonio Vivaldi (1678-1741) υπήρξε αναμφισβήτητα η κορυφαία μουσική προσωπικότητα που ανέδειξε το ιταλικό Μπαρόκ κι ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες συνολικά της λόγιας μουσικής που άσκησε τεράστια επιρροή στους συγχρόνους του, ακόμη και στον μέγα J. S. Bach, αν και μετά το θάνατό του για μεγάλο χρονικό διάστημα η φήμη του έσβησε, ώσπου αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον του μουσικόφιλου κοινού στις αρχές του 20ου αιώνα κι έκτοτε συγκαταλέγεται στους περισσότερο ηχογραφημένους συνθέτες όλων των εποχών με ναυαρχίδα φυσικά τις περίφημες "Τέσσερις Εποχές" του.

Ο Βιβάλντι έγραψε γύρω στα 400 κοντσέρτα για βιολί ή άλλους οργανικούς συνδυασμούς καλύπτοντας όλο το φάσμα της οργανικής μουσικής για έγχορδα ή πνευστά όργανα. Στο τεράστιο αυτό έργο περιλαμβάνονται ομάδες συνθέσεων που έχουν κοινό θεματικό άξονα ή βασίζονται σε συνδυασμούς οργάνων, όπως τα λεγόμενα "επώνυμα" κοντσέρτα ή μεγάλες σειρές κοντσέρτων για φλάουτο ή φαγκότο ή βιολοντσέλο ή βιόλα ντ' αμόρε κλπ. Ανάμεσά τους υπάρχουν και τα λεγόμενα Κοντσέρτα με πολλά όργανα (con molti stromenti), τα οποία συνδυάζουν με συναρπαστικές ηχοχρωματικές και ρυθμικές αναπτύξεις πολλά και ετερόκλητα όργανα (έγχορδα και ξύλινα πνευστά). 

Το 1971 η Philips στο πλαίσιο της θαυμάσιας σειράς "Ζωντανό Μπαρόκ" παρουσίασε ένα υπέροχο άλμπουμ με τέσσερα Concerti con molti stromenti του Βιβάλντι στην αναθεωρημένη τους γραφή από τον Ελβετό μουσικολόγο Franz Giegling που διηύθυνε ο σημαντικός Ιταλός μαέστρος, μουσικός παραγωγός και μουσικολόγος Vittorio Negri. 

Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται τα εξής κοντσέρτα: 

α) Κοντσέρτο R.577 ("Για την Ορχήστρα της Δρέσδης") για βιολί, 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 φαγκότα, έγχορδα και continuo, 

β) Κοντσέρτο R.556 ("Για τη γιορτή του Αγίου Λαυρεντίου") για 2 βιολιά, 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, φαγκότο, έγχορδα και continuo, 

γ) Κοντσέρτο R.576 ("Για την Αυτού Βασιλική Υψηλότητα τον Δούκα της Σαξονίας") για βιολί, 3 όμποε, 2 φλάουτα, φαγκότο, έγχορδα και continuo, 

δ) Κοντσέρτο R.558 ("Με πολλά όργανα") για 2 φλάουτα, 2 θεόρβες, 2 μαντολίνα, 2 σαλμό, 2 βιολιά, βιολοντσέλο, έγχορδα και continuo. 

Όλα τα κοντσέρτα αναπτύσσονται σε τρία μέρη με εναλλασσόμενη ρυθμική αγωγή (γοργό, αργό, γοργό). Στην εκτέλεση των έργων συμμετέχουν μέλη της ιστορικής Κρατικής Ορχήστρας της Δρέσδης.

12 Αστέρια, 12 Ευχές !

Δώδεκα διαχρονικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια μαζί με τα παραδοσιακά κάλαντα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, προσαρμοσμένα στα ελληνικά από τον στιχουργό Αλέξη Αλεξόπουλο υπό την έμπειρη διεύθυνση του μαέστρου Τάκη Αθηναίου κυκλοφόρησαν από την PanVox το 1971 τραγουδισμένα από δώδεκα γνωστούς ποπ και ελαφρούς τραγουδιστές της εποχής, τους εξής κατά σειρά εμφάνισης: Τάμμυ, Πάνο Κόκκινο, Νέλλη Μάνου, Τάκη Αντωνιάδη, Ξανθή Περάκη, Ελπίδα, Ζωή Κουρούκλη, Τέρη Χρυσό, Χριστίνα, Άντζελα Ζήλια, Στέλιο (Καλαθόπουλο) και Μάρω Δημητρίου. 

Τα κάλαντα ερμηνεύονται από χορωδία.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !