Ο Μικρούτσικος στη Minos: Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια (1990)

Η μεγάλη εμπορική αποδοχή που γνώρισε ο δίσκος "Η αγάπη είναι ζάλη" της πρώτης συνεργασίας του Θάνου Μικρούτσικου με τη Χαρούλα Αλεξίου το 1986 φυσικό ήταν να έχει και συνέχεια, η οποία ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν το 1990 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια" με ένδεκα καινούργια τραγούδια γραμμένα και πάλι πάνω στα φωνητικά χαρακτηριστικά της μεγάλης ερμηνεύτριας. Οι στίχοι αυτή τη φορά ανήκουν στη Λίνα Νικολακοπούλου και διακρίνονται γι' αυτή την ευφυή πρόσμιξη ετερόκλητων στοιχείων που καταφέρνουν τα χτίζουν μικρές ανθρώπινες ιστορίες καθημερινότητας στο μικρόκοσμο της ερωτικής αναζήτησης με περίτεχνα έως και εξεζητημένα μερικές φορές λεκτικά σχήματα. 

Ο δίσκος περιέχει κάμποσα όμορφα τραγούδια που αναδεικνύουν τη μαστοριά του συνθέτη, αλλά και την ερμηνευτική ωριμότητα της Χαρούλας. Ξεχώρισε κι ακούστηκε περισσότερο το ομότιτλο τραγούδι, αλλά σίγουρα υπάρχουν κι άλλες ωραίες στιγμές, όπως το τρυφερό "Αντίστροφη μέτρηση", αλλά και τα "Κοίτα μια νύχτα", "Μη σε νοιάζει", "Κύματα", και πάνω απ' όλα το αριστουργηματικό "Μια πίστα από φώσφορο" με τον αργόσυρτο ανατολίτικο ρυθμό του που αποδίδεται με φωνή και συνοδεία χορωδίας, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια διαχρονικά που μας χάρισε ο συνθέτης! 

Αξιοσημείωτο είναι ότι το τραγούδι "Ο Έλληνας" έχει στίχους της Χαρούλας Αλεξίου που είναι εμπνευσμένοι από ένα σύνθημα γραμμένο σε τοίχο της Λεμεσού και γιαυτό είναι αφιερωμένο στην Κύπρο. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης με τον Θύμιο Παπαδόπουλο, ο οποίος διηύθυνε και την ορχήστρα. 

Ο Μικρούτσικος στη Minos: Όσο κρατάει ένας καφές (1989)

Το 1989 κυκλοφόρησε ένας ακόμη κύκλος τραγουδιών του Θάνου Μικρούτσικου με τίτλο "Όσο κρατάει ένας καφές" που αποτελεί και τη μοναδική προσωπική δουλειά του πρόωρα χαμένου τραγουδιστή Διονύση Θεοδόση (1958-1993), η οποία μάλιστα αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα της σύντομης καριέρας αυτού του υπερευαίσθητου ερμηνευτή που είχε ξεκινήσει το 1984 με κάποιες σκόρπιες συμμετοχές σε δίσκους του Γιάννη Σπανού, του Γιώργου Χατζηνάσιου και του Μιχάλη Τερζή και στη συνέχεια με κάποιες ακόμα συμμετοχές του σε δίσκους του Χρήστου Νικολόπουλου και του Μάριου Τόκα.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια, από τα οποία τα ένδεκα έχουν στίχους του Άλκη Αλκαίου, αυτού του σπουδαίου στιχουργού που είχε εμφανιστεί δυναμικά το 1982 με το "Εμπάργκο", το 1986 μας έδωσε άλλα τέσσερα τραγούδια στο δίσκο της Χαρούλας Αλεξίου και του Θάνου "Η αγάπη είναι ζάλη", ενώ τον ξαναβρίσκουμε και σε μεταγενέστερες δουλειές του Μικρούτσικου ("Στου αιώνα την παράγκα", 1996, "Υπέροχα μονάχοι", 2006). Ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης ένα τραγούδι του Κώστα Τριπολίτη ("Άρλεκιν") κι άλλο ένα ("Τις νύχτες που κυκλοφορώ") του Γιώργου Παυριανού, η μουσική του οποίου είχε ακουστεί στη θεατρική παράσταση "Βίκτωρ Βικτώρια" (1984).

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν περίεργο δίσκο που βρίσκεται εμφανώς έξω από τα μουσικά γούστα του συνθέτη, όπως ο ίδιος άλλωστε εκ των υστέρων έχει δηλώσει απαξιώνοντας ταυτόχρονα και τις ερμηνείες του Διονύση Θεοδόση, καθώς φαίνεται ότι αυτή η συνεργασία προέκυψε μετά από υπόδειξη της εταιρείας κι αφού νωρίτερα το ομώνυμο τουλάχιστον τραγούδι (με διαφορετικούς όμως στίχους του Κώστα Τριπολίτη) είχε δοκιμαστεί με τη φωνή του Γιάννη Πάριου! 

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το σχετικό παρασκήνιο, αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο δίσκος δεν είναι καθόλου αδιάφορος, αφού περιέχει μερικές θαυμάσιες μελωδικές στιγμές, όπως το ομότιτλο, πραγματικά υπέροχο, τραγούδι ή τα τρυφερά "Μια παλιά φωτογραφία" (αργότερα το ερμήνευσε και ο Δημήτρης Μητροπάνος) και "Δρόμοι νυχτερινοί" με την υπερευαίσθητη κι εκφραστική ερμηνεία του Θεοδόση. Ακούστηκαν αρκετά επίσης τα ρυθμικά "Μαγική πόλη" και "Το μπουφάν", αλλά και το "Άρλεκιν" που ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης. Αν κάτι ξενίζει από το δίσκο είναι η παρουσία του ίδιου του συνθέτη ως ερμηνευτή δύο τραγουδιών ("Άρλεκιν", "Η άνοιξη της Πάργας"), τα οποία είναι εμφανώς εκτός κλίματος. Την ατμοσφαιρική ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Μικρούτσικος μαζί με τον Γιάννη Ιωάννου, ο οποίος παίζει πιάνο και πλήκτρα, ενώ στα φωνητικά συμμετέχει η ανερχόμενη τότε νέα ερμηνεύτρια Ελένη Τσαλιγοπούλου.

Ο Μικρούτσικος στη Minos: Όλα από χέρι καμένα (1988)

Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα το θεματικό κύκλο για τη δισκογραφία του Θάνου Μικρούτσικου στη Minos που διακόψαμε απότομα προ ημερών λόγω του αιφνίδιου θανάτου του Νότη Μαυρουδή και περνάμε σε μια μεγάλη συνεργασία του συνθέτη με έναν ξεχωριστό ερμηνευτή που ανέδειξε η δεκαετία του '70.

Θυμίζω ότι το 1986 ο Θάνος Μικρούτσικος συναντήθηκε δισκογραφικά με τη Χαρούλα Αλεξίου ("Η αγάπη είναι ζάλη") δείχνοντας την ικανότητά του να αλλάζει κατά περίπτωση το ύφος του και να το προσαρμόζει ακόμη και στα ερμηνευτικά χαρακτηριστικά των τραγουδιστών που έχει στη διάθεσή του. Ακολούθησε μια "έντεχνη" παρένθεση με τον σπουδαίο δίσκο "Στον Μάνο Λοΐζο / Νύχτα με σκιές χρωματιστές" (1987) και το 1988 ο συνθέτης θα έχει μια καινούργια πρόκληση, όταν θα συνεργαστεί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ήδη από τις αρχές της ίδιας δεκαετίας έχτιζε δυναμικά τον προσωπικό του μύθο στο πεδίο του ροκ τραγουδιού.

Βέβαια οι δυο τους είχαν ήδη ένα μικρό δισκογραφικό παρελθόν, αφού το 1978 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου είχε συμπεριλάβει στον ομώνυμο προσωπικό του δίσκο σε επανεκτέλεση το τραγούδι του Μικρούτσικου "Αυτούς τους έχω βαρεθεί" από τον κύκλο "Πολιτικά τραγούδια" (1975). Μάλιστα το 1979 στον εμβληματικό "Σταυρό του Νότου" ο Παπακωνσταντίνου ερμήνευσε σε πρώτη εκτέλεση δυο τραγούδια του συνθέτη ("Ένα μαχαίρι", "Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί"), τα οποία σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Κι έτσι φτάσαμε στο 1988, όταν πλέον οι συνθήκες επέτρεψαν μια ολοκληρωμένη συνεργασία των δύο καλλιτεχνών που απέφερε το δίσκο "Όλα από χέρι καμένα".

Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος κύκλος τραγουδιών, γραμμένος σε στίχους του Κώστα Τριπολίτη, έμοιαζε να προσπαθεί να υπηρετήσει το παγιωμένο ροκ ύφος του ερμηνευτή, αλλά δεν κατάφερε να περάσει στον κόσμο κι ούτε ο τραγουδιστής έδειξε στις ζωντανές του εμφανίσεις να τον υπερασπίζεται δεόντως, αν και είχε μια σχετικά καλή εμπορική απήχηση. Δεν είναι εύκολα εξηγήσιμο αυτό, γιατί ο συνθέτης το απέδειξε κατά καιρούς πως γνώριζε καλά τους κώδικες του ροκ τραγουδιού και το έχει πράξει επαρκώς και στο συγκεκριμένο δίσκο με μερικά αξιόλογα τραγούδια ("Όλα από χέρι καμένα", "Κάντιλακ", "Κοντρόλ", "Ένα μπλουζ"). Ίσως έφταιξε η σύγκριση με τον αμέσως προηγούμενο δίσκο του τραγουδιστή ("Χαιρετίσματα", 1987) που έφτασε σε πολύ υψηλά επίπεδα εμπορικότητας. Πιθανότερο μου φαίνεται πως το αγκάθι ήταν ο ποιητικός λόγος του Κώστα Τριπολίτη, ένας λόγος σκληρός, κυνικός και ακραίος, ενίοτε στα όρια του αγοραίου, που αιφνιδίασε το ακροατήριο, αν και ο στιχουργός είχε δείξει ήδη τον προσανατολισμό του με παλιότερες καταθέσεις του ("Φράγμα", "Ραντάρ", "Επιβάτης").

Πάντως αυτή η πρώτη ολοκληρωμένη συνεργασία του Θάνου Μικρούτσικου με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου θα έχει και ενδιαφέρουσα συνέχεια με σημαντικές στιγμές, όπως οι "Γραμμές των οριζόντων" (1991) και το "Θάλασσα στη σκάλα" (1999), ενώ οι δυο καλλιτέχνες θα έχουν και πολλές κοινές εμφανίσεις σε ζωντανά προγράμματα.

Ιερά Μονή Βατοπαιδίου: Ύμνοι των Θεοφανίων (1996)

Σήμερα είναι μια μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης, η γιορτή των Θεοφανίων ή Επιφανίων, η γιορτή της βάφτισης του Χριστού στα νερά του ποταμού Ιορδάνη. Η μέρα αυτή τιμάται ιδιαίτερα από τον χριστιανικό κόσμο, ενώ το θησαυροφυλάκιο της εκκλησιαστικής μας υμνογραφίας διαθέτει πλούσιο υλικό με υπέροχα μέλη που ψάλλονται σήμερα σε όλες τις εκκλησίες. Αυτό μου δίνει την αφορμή να επιστρέψω στην ανεξάντλητη πολιτιστική κληρονομιά της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους και στο δεύτερο ψηφιακό δίσκο της σειράς Βατοπαιδική Μουσική Βίβλος που εκδόθηκε το 1996 με τίτλο: Ύμνοι των Θεοφανίων.

Η έκδοση περιλαμβάνει επιλεγμένα μέλη με κοινή θεματική αναφορά στην ημέρα των Θεοφανίων, τα οποία προέρχονται από χειρόγραφους κώδικες της Μονής με τις υπογραφές δύο λαμπρών μουσικών μοναχών που υπηρέτησαν στη Μονή στο μακρινό παρελθόν, του Ματθαίου Βατοπαιδινού (επιμελήθηκε τα χειρόγραφα του 1347 και 1601) και του Σπυρίδωνος Βατοπαιδινού (χειρόγραφο του 1504). Τα ψαλλόμενα μέλη αποδίδει με κατανυκτική απλότητα Χορός Βατοπαιδινών Πατέρων. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο χώρο της Μονής κατά το διάστημα 18-20 Ιουνίου 1996 με την επιμέλεια του μουσικολόγου Νίκου Διονυσόπουλου. Η έκδοση είναι εξαιρετικά καλαίσθητη με πλούσιο πληροφοριακό υλικό που περιλαμβάνει τα κείμενα και την ανάλυση των ύμνων.

Αυθόρμητα βέβαια η σκέψη μας ανατρέχει και στον κύκλο τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη "Επιφάνια" (1962) βασισμένο σε τέσσερα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, όπου το πνεύμα των Θεοφανίων μετουσιώνεται συμβολικά σε υψηλή κοσμική ποίηση.

Νότης Μαυρουδής: Ιφιγένεια εν Αυλίδι (1998)

Ο τόσο αδόκητος θάνατος του σπουδαίου συνθέτη Νότη Μαυρουδή με το ξεκίνημα της καινούργιας χρονιάς εχει να πυροδοτήσει αλλεπάλληλα δημοσιεύματα και αναλύσεις για τη ζωή και το έργο του δημιουργώντας μια χαριτωμένη ψευδαίσθηση ότι ο υπέροχος αυτός δημιουργός ήταν πράγματι τόσο γνωστός και δημοφιλής στο ευρύ κοινό. Δυστυχώς αυτό δεν είναι αλήθεια. Το ευρύ κοινό τρέφεται με πολύ πιο ευτελή υλικά κι ένας τέτοιος δημιουργός μάλλον του προξενούσε δυσανεξία! Αμφιβάλλω δηλαδή αν ένας μέσος ακροατής θα ήταν σε θέση να αναφέρει έστω κι έναν τίτλο κάποιου από τα εκατοντάδες τραγούδια του που ωστόσο εξακολουθούν να ακούγονται εδώ και δεκαετίες! Αν το πάρουμε ανάποδα βέβαια, παραθέτοντας δηλαδή κάποιες δεκάδες τίτλους τραγουδιών του, σίγουρα θα ήταν γνωστοί στους περισσότερους (ποιος δεν έχει ακούσει το "Άκρη δεν έχει ο ουρανός" ή το "Πρωινό τσιγάρο";), αλλά αμφιβάλλω αν θα βρίσκονταν πολλοί που θα τους συνέδεαν με τον Μαυρουδή!

Και βέβαια η δουλειά του συνθέτη στα εξ ορισμού αντιεμπορικά πεδία της μουσικής για τον κινηματογράφο και το θέατρο παραμένει άγνωστη κι εν πολλοίς ανέκδοτη. Μόνο η κινηματογραφική του δουλειά για την ταινία "Δάφνις και Χλόη 66" (1966) εκδόθηκε σε δίσκο (που σήμερα πια είναι δυσεύρετος), καθώς και δύο νεότερες θεατρικές δουλειές του, μία για την παιδική παράσταση "Όλιβερ Τουίστ" από τον Θίασο '81 (κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1997), καθώς και μία θαυμάσια μουσική επένδυση της τραγωδίας του Ευριπίδη "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" που ανέβηκε το 1998.

Οι δίσκοι "Δάφνις και Χλόη 66" (1966) και "Όλιβερ Τουίστ" (1997) ήδη έχουν παρουσιαστεί στον Δισκοβόλο. Δυο λόγια παραπάνω λοιπόν και για την "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" αξίζει να πούμε. Η τραγωδία αυτή ανήκει στα μείζονα έργα του Ευριπίδη και γράφτηκε τη χρονιά του θανάτου του (406 π.Χ.), αλλά ανέβηκε στο θέατρο την επόμενη χρονιά από τον γιο ή ανεψιό του (με το ίδιο όνομα) αποσπώντας μάλιστα το πρώτο βραβείο. Δημοφιλέστατο έργο διαχρονικά με πάμπολλες σκηνικές παρουσιάσεις τα νεότερα χρόνια, μεταξύ των οποίων κι αυτή του 1998 από τον θίασο Θυμέλη που έδωσε την αφορμή στον Νότη Μαυρουδή να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και σ' αυτό το πεδίο. Εδώ ο συνθέτης αναγκάζεται να αφήσει στην άκρη την αγαπημένη του κιθάρα και να μας δώσει μια σειρά από ρυθμικά και χορευτικά οργανικά θέματα τελετουργικού χαρακτήρα με παραδοσιακούς χρωματισμούς, όπως επιβάλλει η σκηνική δράση. Το έργο διαθέτει ένα μουσικό πληθωρισμό που δεν συνηθίζει ο δημιουργός και απλώνεται σε δεκαεπτά θέματα με πρόλογο και επίλογο, ενώ παρεμβάλλονται και τρία τραγούδια ("Ερωτικό", "Ο γάμος του Πηλέα", "Ύμνος στην Άρτεμη") που ερμηνεύει η ηθοποιός Πελαγία Μουρούζη με χορωδιακή συνοδεία.

Ο δίσκος εκδόθηκε το 1998 από την Eros Music με εξώφυλλο που σχδίασε ο Αλέκος Φασιανός.

Νότης Μαυρουδής: Café de l' Art / Anthology (2006)

Ανήσυχος και πολυσχιδής καλλιτέχνης ο Νότης Μαυρουδής, καταπιάστηκε με όλες τις όψεις της μουσικής τέχνης, ακόμη και με το διαχειριστικό της κομμάτι όντας ο ίδιος παραγωγός και καλλιτεχνικός διευθυντής επί σειρά ετών της δισκογραφικής εταιρείας Eros Music, όπου επιμελήθηκε την έκδοση εκλεκτών δισκογραφικών εργασιών δικών του, αλλά πολλών άλλων δημιουργών.

Η πιο ξεχωριστή ίσως έκδοση της εταιρείας με τη φροντίδα και υψηλή αισθητική του Νότη Μαυρουδή ήταν η μακροχρόνια σειρά δίσκων για δύο κλασικές κιθάρες με τίτλο Cafe de l' Art που εγκαινιάστηκε το 1999 και συνεχίστηκε ως το 2008 με έξι συνολικά αριθμημένους δίσκους. Πρόκειται για ένα γοητευτικό μουσικό αμάλγαμα με επιλεγμένα μουσικά θέματα από την ελληνική και την παγκόσμια μουσική δημιουργία που διατρέχει ποικίλα μουσικά είδη, από τη λόγια ως την ποπ μουσική δημιουργία, όλα προσφυώς διασκευασμένα για δύο κλασικές κιθάρες με ερμηνευτές τον ίδιο τον Νότη Μαυρουδή και τον μαθητή του και σπουδαίο επίσης κιθαριστή Παναγιώτη Μάργαρη. Κάποια από τα μέρη της σειράς έχουν θεματικό περιεχόμενο είτε ως προς το μουσικό είδος (π.χ. το υπ' αριθμ.4 με τίτλο "Cinema" περιέχει διάσημα κινηματογραφικά θέματα, ενώ το υπ' αριθμ.6 επιγράφεται "Passion" και περιέχει θέματα ανάλογου ύφους), είτε ως προς τους δημιουργούς (το υπ' αριθμ.3 είναι αφιερωμένο στους συνθέτες Μάνο Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το υπ' αριθμ.5 στους λαϊκούς συνθέτες Μάρκο Βαμβακάρη και Βασίλη Τσιτσάνη). Μάλιστα στο ενδιάμεσο της έκδοσης των υπ' αριθμό 3 και 4 δίσκων εκδόθηκαν και άλλοι δύο εκτός σειράς δίσκοι με τίτλο "12 Guitar Duets" αποκλειστικά για τους μεγάλους μας συνθέτες Μάνο Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, ένας για τον καθένα. 

Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ διακριτικά δίπλα στο κιθαριστικό ντουέτο μπορεί να ακούγεται και κάποιο τρίτο όργανο, όπως πιάνο (Σταύρος Λάντσιας), ακορντεόν (Χρήστος Ζερμπίνος), σαξόφωνο (David Lynch), ακόμη και μπουζούκι (Θανάσης Πολυκανδριώτης). Σε κάθε δίσκο επίσης περιέχονται κι ένα δυο τραγούδια που ερμηνεύοιν οι: Σόνια Θεοδωρίδου, Ηρώ, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Noa Dori.

Το 2006 λοιπόν, μετά την κυκλοφορία των πέντε πρώτων δίσκων της σειράς, εκδόθηκε μια εκτεταμένη ανθολογία των δίσκων αυτών σε τετραπλό ψηφιακό άλμπουμ με τίτλο "Anthology" που περιλαμβάνει 48 συνολικά επιλεγμένα θέματα πολύ αντιπροσωπευτικά ολοκληρης της σειράς με κιθαριστικά ντουέτα, αλλά και τραγούδια. Στο άλμπουμ βρίσκουμε θέματα από τη λόγια παράδοση (Albinoni, Tarrega, Puebla, Ramirez, Gershwin) ως τους μεγάλους κινηματογραφικούς συνθέτες (Nino Rota, Nicola Piovani, Ελένη Καραΐνδρου) μαζί με διάσημα μουσικά θέματα Ελλήνων ελαφρών και λαϊκών συνθετών (Μωράκης, Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Μαυρουδής), αλλά και ξένων (Paul Simon, John Lennon, Wim Mertens). Φυσικά η δεξιοτεχνία των δύο κιθαριστών και η εκφραστική δύναμη της ερμηνείας τους κινούνται σε υψηλά επίπεδα και το αποτέλεσμα είναι άκρως γοητευτικό.

Στερνό αντίο στον Νότη Μαυρουδή...

Έφυγε ξαφνικά και τόσο άδικα από τη ζωή την Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2023, ένας αγαπημένος δημιουργός, ένας συνθέτης υψηλής αισθητικής κι ένας απαράμιλλος δεξιοτέχνης της κλασικής κιθάρας: Ο Νότης Μαυρουδής (1945-2023).

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για το έργο του σημαντικού αυτού δημιουργού κι ο Δισκοβόλος φιλοξενεί ήδη ένα μεγάλο μέρος της εκλεκτής δισκογραφίας του. Η σχέση του με την κλασική κιθάρα ήταν σχέση ζωής κι όλο το έργο του, είτε στο δημιουργικό πεδίο, είτε στο εκτελεστικό, ήταν απόλυτα συνυφασμένο με το συγκεκριμένο όργανο. Μαθητής του μεγάλου Δημήτρη Φάμπα, κατάφερε να λειτουργήσει με την κιθάρα του εξίσου αποτελεσματικά και στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και στο χώρο των αμέτρητων κιθαριστικών ρεσιτάλ που έδωσε εντός κι εκτός των συνόρων. 

Η εμπλοκή του με το τραγούδι ξεκίνησε το 1964 με τις υπέροχες μπαλάντες "Άκρη δεν έχει ο ουρανός" και "Τα γιορτινά σου φόρεσε" που ερμήνευσε ο Γιώργος Ζωγράφος. Το 1965 μάλιστα απέσπασε το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με την τρυφερή μπαλάντα "Ήταν μεγάλη η νύχτα" που ερμήνευσε η Σούλα Μπιρμπίλη. Το 1969 άνοιξε τα φτερά του στο διεθνές στερέωμα κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό κλασικής κιθάρας στο Μιλάνο, όπου και παρέμεινε ως το 1975 διδάσκοντας στην περίφημη Scuola Civica di Milano. Το 1976 επανήλθε δυναμικά στην ελληνική μουσική σκηνή κι έκτοτε άρχισε να παρουσιάζει ασταμάτητα κύκλους απλών τραγουδιών ή μελοποιημένης ποίησης μέχρι και σήμερα, αφού μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε η τελευταία του δουλειά με τίτλο "Οκτώ κρυφές μπαλάντες" (2022).

Αν θα μπορούσα να συνοψίσω επιγραμματικά τη μουσική προσωπικότητα του Νότη Μαυρουδή, θα έλεγα τα εξής: α) Υπηρέτησε την ποιοτική μουσική με θρησκευτική προσήλωση και συνέπεια, χωρίς ποτέ να βάλει νερό στο κρασί του και χωρίς ποτέ να προδώσει τις αρχές της υψηλής του αισθητικής, β) Υπήρξε από τους στυλοβάτες του "Νέου Κύματος" μαζί με τον Γιάννη Σπανό, ενώ μας άφησε σπουδαίο έργο και στο πεδίο της μελοποιημένης ποίησης, γ) Υπήρξε από τους μακροβιότερους ενεργούς δημιουργούς, αφού παρέμεινε στο προσκήνιο παρουσιάζοντας συνεχώς καινούργιο υλικό επί 60 σχεδόν χρόνια! δ) Και βεβαίως υπήρξε μια ανήσυχη προσωπικότητα με ενδιαφέροντα που ξεπερνούσαν τα όρια της μουσικής, καθώς συχνά αρθρογραφούσε (σε δικούς του ιστοχώρους) επί ποικίλων θεμάτων και πάντα με μια ευρύτητα πνεύματος, ενώ κατέλιπε και σεβαστό συγγραφικό έργο.

Ιδού η καταγραφή της δουλειάς του Νότη Μαυρουδή, όπως φιλοξενείται στις σελίδες του Δισκοβόλου:

Ο Μικρούτσικος στη Minos: Η αγάπη είναι ζάλη (1986)

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 ο Θάνος Μικρούτσικος, έχοντας ήδη πίσω του μια πλήρη δεκαετία ιδιαίτερα παραγωγική μέσα από τις συνεργασίες του με τις δισκογραφικές εταιρείες Lyra και CBS, όπου κατέθεσε μια σειρά εμβληματικών έργων (π.χ. Πολιτικά Τραγούδια, Καντάτα για τη Μακρόνησο, Τροπάρια για φονιάδες, Μουσική πράξη στον Μπρεχτ, Ο Σταυρός του Νότου, Ο Γέρος της Αλεξάνδρειας, Εμπάργκο), κι αφού δοκίμασε μέσα από τη βραχύβια δική του εταιρεία ΕΝΜ να εξοικειώσει το κοινό του και με κάποια πρωτοποριακά έργα (Αντιθέσεις, Έργα ηλεκτρονικής μουσικής, Ντούο για άλτο σαξόφωνο, Όπερα για έναν), αποφασίζει να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα της καριέρας του περνώντας στη στέγη της Minos (μετέπειτα Minos-EMI), όπου θα παραμείνει για μια εικοσαετία περίπου και θα έχει την ευκαιρία να ηχογραφήσει μια μεγάλη ποικιλία έργων, αλλά και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο λαϊκό ήχο αποδεικνύοντας τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του ταλέντου του.

Η αρχή έγινε το 1986 με μια συνεργασία ιστορική που έδωσε τη δυνατότητα στον Θάνο Μικρούτσικο να γράψει τραγούδια σε εντελώς διαφορετικό ύφος και να έχει ευρύτατη εμπορική απήχηση. Πρόκειται για τη συνεργασία του με τη μεγάλη λαϊκή ερμηνεύτρια Χαρούλα Αλεξίου που απέφερε το άλμπουμ "Η αγάπη είναι ζάλη", του οποίου οι πωλήσεις ξεπέρασαν τις 100.000  κι έγινε πλατινένιο με βάση το πολύ υψηλό εκείνη την εποχή όριο που αργότερα πάντως έπεσε πολύ πιο χαμηλά. Η επιτυχία αυτή άλλωστε στάθηκε και η αιτία μετά από λίγα χρόνια η συνύπαρξη των δύο καλλιτεχνών να έχει και μιαν ανάλογης επιτυχίας συνέχεια ("Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια", 1990).

Πέρα από την εμπορική πλευρά όμως αυτής της απροσδόκητης συνεργασίας υπάρχει και η μουσική ουσία που περιέχει αυτή η πρώτη εμπορική δουλειά του Θάνου Μικρούτσικου. Ο δίσκος λοιπόν περιλαμβάνει δώδεκα όμορφα τραγούδια σε στίχους των Μπάμπη Τσικληρόπουλου, Άλκη Αλκαίου και Ανδρέα Μικρούτσικου, μαζί με ένα δυνατό μελοποιημένο ποίημα του Νίκου Καββαδία ("Εφτά νάνοι στο S/S Cyrenia"), το οποίο σε πολλαπλές μεταγενέστερες εκτελέσεις θα γίνει το σήμα κατατεθέν του συνθέτη σε κάθε ζωντανή του εμφάνιση! Υπάρχουν πολλές δυνατές στιγμές στο δίσκο που συνδυάζουν περίτεχνα τη λυρική με τη δυναμική ταυτότητα του δημιουργού, όπως η "Ελένη" με τους καίριους στίχους του θεατρικού συγγραφέα Μπάμπη Τσικληρόπουρου που χαρακτηρίζονται από έναν κυνικό πεσιμιστικό ρεαλισμό. Υπάρχει μια ωραία επανεκτέλεση του δυνατού ζεϊμπέκικου "Ερωτικό" που το πρωτοακούσαμε από τον Μανώλη Μητσιά στο "Εμπάργκο" (1982). Και βέβαια υπάρχουν και θεσπέσιες λυρικές και τρυφερές στιγμές, όπως τα "Είπαμε να μη χαθούμε", "Κι όλο μεγαλώνω", "Μικρή μου μοβ βεντάλια" και πάνω απ' όλα ο συγκινητικός αποχαιρετιστήριος απολογισμός της Χαρούλας στο φινάλε του δίσκου με το υπέροχο "Φεύγω και μη με περιμένεις".

Καλή χρονιά...