Παρασκευή 13 Μαΐου 2022

Σκηνική δισκογραφία | Γιάννης Σπανός: Αναζήτησις (1972/1992)

Το 1972 βρίσκει τον Γιάννη Σπανό στο απόγειο της παραγωγικότητάς του με πληθώρα δικών του συνθέσεων να κατακλύζουν την ελληνική δισκογραφία. Είναι η χρονιά που κυκλοφορεί ο τρυφερός κύκλος τραγουδιών "Μέρες αγάπης" (Σταμάτης Κόκοτας, Δήμητρα Γαλάνη), αλλά και η θεατρική του μουσική διασκευή για τη "Γλυκιά Ίρμα" (Έλλη Λαμπέτη), παράλληλα με κάμποσες κινηματογραφικές συνθέσεις, όπως το "Συμπόσιο" (του Δημήτρη Κολλάτου), η "Ερωτική Συμφωνία" (Τζένη Καρέζη, Κώστας Καζάκος), ο "Παύλος Μελάς" (Λάκης Κομνηνός), οι "Εκβιαστές" (Λάκης Κομνηνός) και η "Οργισμένη γενιά" (Μαρία Αλιφέρη)!
Αλλά και μια ακόμη ταινία, με τίτλο "Αναζήτησις", που παίχτηκε την ίδια χρονιά, έχει μουσική του Γιάννη Σπανού! Κι αν η ταινία δε διεκδικεί δάφνες ποιότητας, καθώς κινείται στο συρμό του αισθησιακού κινηματογράφου της εποχής σκηνοθετημένη από τον Ερρίκο Ανδρέου με πρωταγωνιστές την Έλενα Ναθαναήλ και τον Άγγελο Αντωνόπουλο, η μουσική της είναι πανέμορφη και μοιάζει σαν συνέχεια της πολύ δημοφιλούς ταινίας "Εκείνο το καλοκαίρι" που προηγήθηκε κατά ένα χρόνο. Άλλωστε ο Αλέξης Αλεξόπουλος υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών και στις δυο ταινίες. Ξεχωρίζει βέβαια το τραγούδι "Σ' αναζητώ" που είναι πολύ όμορφο και το αποδίδει αισθαντικά η Μαρία Δημητριάδη, ενώ συμμετέχει και η Αφροδίτη Μάνου. Τα οργανικά μέρη, τα περισσότερα βασισμένα στο θέμα του τραγουδιού "Σ' αναζητώ", χαρακτηρίζονται από χυμώδεις ατμοσφαιρικές μελωδίες που αναδεικνύουν το αστείρευτο ταλέντο του συνθέτη.
Και αυτό το soundtrack παρέμεινε ανέκδοτο για μια εικοσαετία, ώσπου εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1992 με την επιμέλεια του Μάκη Δελαπόρτα.

Πέμπτη 12 Μαΐου 2022

Σκηνική δισκογραφία | Γιάννης Σπανός: Η γλυκιά Ίρμα (1972)

Από τα τέλη της δεκαετίας του '50 ο Γιάννης Σπανός ζούσε μόνιμα στο Παρίσι κι έχτιζε τη ζηλευτή καριέρα του αρχικά ως πιανίστας και στη συνέχεια ως συνθέτης πλάι στα ιερά τέρατα της ακμαίας τότε σχολής του γαλλικού τραγουδιού. Και ήταν την ίδια εποχή που είχε ανέβει στο Παρίσι το θεατρικό μιούζικαλ "Irma la douce" (πρεμιέρα 1956) με μουσική της Marguerite Monnot και στίχους του Alexandre Breffort, πάνω στο οποίο βασίστηκε η υπέροχη ομότιτλη κωμωδία του Billy Wilder, παραγωγής 1963, με πρωταγωνιστές τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και τον Τζακ Λέμον.
Δε θα μπορούσε λοιπόν να βρεθεί καταλληλότερος μουσικός από τον Γιάννη Σπανό, για να αναλάβει τη μουσική προσαρμογή του έργου για την παράσταση του θιάσου της Έλλης Λαμπέτη "Η γλυκιά Ίρμα" που έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιανουαρίου 1972 στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ με σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλαβέτα και με ένα σπουδαίο καστ ηθοποιών, πέραν της κορυφαίας πρωταγωνίστριας, όπως ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Δημήτρης Μαλαβέτας, ο Πάνος Χατζηκουτσέλης, ο Σωκράτης Κορρές, ο Βαγγέλης Πλοιός, ο Χρήστος Λεττονός και πολλοί άλλοι.
Πανέμορφες μουσικές με χορευτικούς ρυθμούς της παλιότερης εποχής και πολλά τραγούδια που στα ελληνικά απέδωσε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με ερμηνευτές την Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Μαλαβέτα, τον Ντίνο Ηλιόπουλο και χορωδία. Εξαιρετική η ενορχηστρωτική δουλειά του Γιάννη Σπανού, ο οποίος άλλωστε λίγο νωρίτερα μας είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του με την ενορχήστρωση του κύκλου τραγουδιών "Της γης το χρυσάφι" του Μάνου Χατζιδάκι.
Ο δίσκος εκδόθηκε από την Columbia την ίδια χρονιά, ενώ η πρώτη ψηφιακή του επανέκδοση έγινε το 1996 από το μουσικό περιοδικό Μετρό (τεύχος 11). Μάλιστα το 2005 επανεκδόθηκε με νέα ψηφιακή επεξεργασία στο πλαίσιο της εξαιρετικής σειράς της ΕΜΙ Capitol Original Soundtracks, εμπλουτισμένος κιόλας με ανέκδοτο υλικό που διασώθηκε στο αρχείο της εταιρείας.
Σημειώνω ότι το ίδιο έργο σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλαβέτα με πρωταγωνίστρια τη Μαριάνα Τόλη παρουσιάστηκε και στη σκηνή του Θεάτρου Μινώα το 1979.

Τετάρτη 11 Μαΐου 2022

Σκηνική δισκογραφία | Γιάννης Σπανός: Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες (1970)

Εκτός από το μιούζικαλ "Στο καλντερίμι" την ίδια χρονιά (1970) ο Γιάννης Σπανός έγραψε επίσης τη μουσική και για μια δεύτερη θεατρική παράσταση με τίτλο "Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες" που αποτελούσε μεταφορά της ομώνυμης αμερικανικής θεατρικής παραγωγής που είχε ανέβει το 1969 στο Broadway βασισμένη στο έργο του Leonard Gershe και σκηνοθετημένη από τον Ελληνοαμερικανό Milton Katselas, ενώ τρία χρόνια αργότερα το έργο μεταφέρθηκε με επιτυχία και στη μεγάλη οθόνη. 
Πρόκειται για μια ευφυή κομεντί με θέμα την ερωτική περιπέτεια ενός καταπιεσμένου από την αυταρχική του μητέρα τυφλού μουσικού με φόντο τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '60 και το κλίμα των χίπις της εποχής.
Η ελληνική εκδοχή του έργου ανέβηκε στο Θέατρο Αλάμπρα τη σεζόν 1970-71 σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη και σκηνοθεσία του Κώστα Μπάκα με πρωταγωνιστές το αγαπημένο θεατρικό δίδυμο Γιάννη Φέρτη και Ξένιας Καλογεροπούλου, ενώ το έργο γνώρισε και πολλές νεότερες σκηνικές παρουσιάσεις με πιο πρόσφατη μόλις το 2021.
Από την παράσταση αυτή ξεπήδησαν και δυο τραγούδια του Γιάννη Σπανού σε στίχους του Κώστα Κωτούλα, τα πανέμορφα: "Οι πεταλούδες" και "Μίλα μου σαν τη βροχή", ερμηνευμένα πολύ εκφραστικά από τον Γιάννη Φέρτη, τα οποία μάλιστα κυκλοφόρησαν σε αναλογικό δίσκο 45 στροφών από την Columbia, ενώ αργότερα ηχογραφήθηκαν και με τη φωνή του Μανώλη Μητσιά.

Τρίτη 10 Μαΐου 2022

Σκηνική δισκογραφία | Γιάννης Σπανός: Στο καλντερίμι (1970/1994)

Το 1962 στο Θέατρο Πορεία είχε ανέβει η ιστορική παράσταση "Τα κόκκινα φανάρια" σε σκηνοθεσία Αλέξη Δαμιανού βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού και πλημμυρισμένη από την υπέροχη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Η μεγάλη επιτυχία της παράστασης οδήγησε την επόμενη χρονιά στο γύρισμα της θρυλικής ταινίας του Βασίλη Γεωργιάδη που έφτασε ως το κατώφλι των βραβείων όσκαρ και ανέδειξε τα διαχρονικά αριστουργήματα του Σταύρου Ξαρχάκου "Άπονη ζωή" και "Φτωχολογιά" που αποτελούν και το πρώτο στιχουργικό φανέρωμα του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Αρκετά χρόνια αργότερα ο Αλέκος Γαλανός ζήτησε από τον Γιάννη Σπανό, ευρισκόμενο τότε ακόμη στο Παρίσι, να αναλάβει τη μουσική επένδυση μιας νέας εκδοχής του έργου σε μορφή μιούζικαλ με τον τίτλο "Στο καλντερίμι" που τελικά ανέβηκε στο Θέατρο Περοκέ το καλοκαίρι του 1970. Η συνεργασία αυτή αποδείχθηκε άκρως επιτυχής, έστω κι αν δεν έφτασε ποτέ το επίπεδο της παλιάς θεατρικής παράστασης. Ο Σπανός, γράφοντας τη μουσική και τα τραγούδια της μουσικής αυτής παράστασης, δεν είχε καν υπόψιν του τη μουσική του Ξαρχάκου κι έτσι προέκυψε ένα εντελώς καινούργιο και διαφορετικό αποτέλεσμα, άκρως ενδιαφέρον ωστόσο με πολλά ωραία οργανικά θέματα και κάμποσα τραγούδια, όλα σε στίχους του συγγραφέα. Τα ερμήνευσαν σημαντικοί ανερχόμενοι τραγουδιστές της εποχής, όπως η Δήμητρα Γαλάνη, η Μαρία Δημητριάδη και η Αλέκα Μαβίλη, αλλά και ηθοποιοί της παράστασης, όπως η Ελένη Χαλκούση, η Άννα Φόνσου και ο Χρήστος Νέγκας.
Όλο το μουσικό υλικό  της παράστασης παρέμεινε ανέκδοτο για πολλά χρόνια, ώσπου εκδόθηκε σε ψηφιακή μορφή το 1994 από την εταιρεία Ανατολή με την επιμέλεια του γνωστού ραδιοφωνικού παραγωγού και στιχουργού Κώστα Κωτούλα.

Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

Σκηνική δισκογραφία | Γιώργος Χατζηνάσιος: Το αγκίστρι (1977)

Η ταινία "Το αγκίστρι" είναι μια ερωτική (στα όρια του σοφτ πορνό) έγχρωμη παραγωγή του 1976 σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του παραγωγού Κλέαρχου Κονιτσιώτη με ένα μικτό καστ αποτελούμενο από Έλληνες και ξένους ηθοποιούς, όπως οι: Μπάρμπαρα Μπισέ, Γκίντερ Στολ, Μπομπ Μπίλινγκ, Σοφία Ρούμπου, Γιώργος Κυρίτσης και Ντίνος Καρύδης.
Παρά τη μετριότατη ποιότητα της ταινίας ο Γιώργος Χατζηνάσιος έγραψε ένα πολύ αξιόλογο soundtrack με πρωτότυπα οργανικά θέματα, ενώ ακούγονται φευγαλέα και κάποια τραγούδια από τον κύκλο τραγουδιών "Διαδρομή" (1973).
Το soundtrack είναι από τα λίγα που κυκλοφόρησαν σε δίσκο μαζί με την ταινία και μάλιστα σε διεθνή διανομή από την πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία Philips. Το βινύλιο με τον καιρό έγινε εξαιρετικά δυσεύρετο και περιζήτητο, ώσπου συμπεριλήφθηκε σε ψηφιακή έκδοση "Μουσική για εικόνα" του 1997 μαζί με τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά "Μυστικοί αρραβώνες".

Κυριακή 8 Μαΐου 2022

Γιώργος Χατζηνάσιος: Σ' αγαπώ (1971/1992)

Η ταινία "Σ' αγαπώ" της Finos Film γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία το 1971, τη χρονιά της πρώτης της προβολής, με 393.137 συνολικά εισιτήρια καταλαμβάνοντας τη 2η θέση από τις εγχώριες παραγωγές της χρονιάς. Λίγο αργότερα, μέσα στην ίδια χρονιά, είχε παιχτεί και η ταινία "Η Αλίκη δικτάτωρ" που όμως είχε μικρότερη εμπορική απήχηση. 
Κοινό στοιχείο και των δύο ταινιών η παρουσία στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο απόγειο της δημοτικότητάς της, έχοντας ήδη περάσει στη μετά Παπαμιχαήλ εποχή και λίγο πριν εγκαταλείψει τη μεγάλη οθόνη, για να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στις μεγάλες θεατρικές παραγωγές. Δεύτερο κοινό στοιχείο των δύο ταινιών ο σκηνοθέτης Τάκης Βουγιουκλάκης, αδελφός της μεγάλης σταρ. Στην ταινία έλαβαν μέρος και οι ηθοποιοί: Άγγελος Αντωνόπουλος, Νίκος Γαλανός, Μπέττυ Αρβανίτη, Σπύρος Καλογήρου και Νότης Περγιάλης. Σκηνοθέτης ο αδελφός της Τάκης Βουγιουκλάκης. 
Το τρίτο κοινό στοιχείο ήταν η παρουσία του συνθέτη Γιώργου Χατζηνάσιου στη μουσική τους επένδυση, σε μια εποχή που ο πολυγραφότατος συνθέτης έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα στην ελληνική μουσική και δισκογραφία. Οργανικά θέματα με συμφωνικές πινελιές που χρωματίζουν χαρακτηριστικές στιγμές της ταινίας μαζί με δυο τραγούδια, το ένα χορωδιακό στην έναρξη της ταινίας κι ένα ακόμη σε ποπ ρυθμό ("Άσπρο περιστέρι σ' αγαπώ") σε στίχους Πάνου Κοντέλη που ερμηνεύει η Αλίκη. Το θέμα του κομματιού "Αναμνήσεις" αργότερα απέκτησε στίχους από τη Λίνα Νικολακοπούλου κι έγινε το τραγούδι "Μ' αυτόν τον έρωτα" που ερμήνευσε η Δήμητρα Γαλάνη στο δίσκο "Παιχνίδι για δύο" (1986).
Το soundtrack της ταινίας παρέμεινε για χρόνια ανέκδοτο και πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 χάρις στη φροντίδα του δραστήριου ηθοποιού και παραγωγού Μάκη Δελαπόρτα.

Σάββατο 7 Μαΐου 2022

Σκηνική δισκογραφία | Λοΐζος-Χατζηνάσιος: Η Αλίκη δικτάτωρ (1972/1991)

Η ταινία "Η Αλίκη Δικτάτωρ", παρά τον τολμηρό της τίτλο, γυρίστηκε στα χρόνια της χουντικής επταετίας κι έκοψε κοντά στις 300.000 εισιτήρια στην πρώτη της προβολή τη σεζόν 1971-72. Πρόκειται για μια φαντασμαγορική έγχρωμη παραγωγή της Finos Film σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη με απόλυτη πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη πλαισιωμένη από καλούς ηθοποιούς, όπως ο Νίκος Γαλανός, ο Νίκος Ρίζος, ο Λαυρέντης Διανέλλος, η Καίτη Λαμπροπούλου, η Άννα Βαγενά και πολλοί άλλοι. 
Η πρωτοτυπία της ταινίας εντοπίζεται στη μουσική της, καθώς εδώ βρέθηκαν δύο συνθέτες να μοιράζονται τη μουσική επιμέλεια. Ο Μάνος Λοΐζος έγραψε μόνο τα τραγούδια που βασίζονται σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ενώ ο Γιώργος Χατζηνάσιος συνέθεσε τα ορχηστρικά μέρη που υπογραμμίζουν τη δράση της ταινίας. Τα τραγούδια ερμηνεύει φυσικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη συνοδευόμενη από παιδική χορωδία. Το τραγούδι "Ο μικρός δικτάτωρ" περιέχεται σε διπλή εκτέλεση με τον Λαυρέντη Διανέλλο να ερμηνεύει τη δεύτερη επανάληψη, ενώ άλλο ένα χαριτωμένο τραγουδάκι ("Είμαι μια πεταλουδίτσα") ερμηνεύει η Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Ένα από τα τραγούδια είναι και το τρυφερό "Πόσο σ' αγαπώ" που πολλά χρόνια αργότερα το αγαπήσαμε με τη φωνή της Δώρας Σιτζάνη με ελαφρά παραλλαγμένους στίχους στο δίσκο "Για μια μέρα ζωής" (1980). 
Το soundtrack αυτό δεν κυκλοφόρησε την εποχή της προβολής της ταινίας, αλλά μόλις το 1991 σε επιμέλεια Μάκη Δελαπόρτα.

Παρασκευή 6 Μαΐου 2022

Μάνος Λοΐζος: Ευδοκία (1971)

Ο αγαπημένος τραγουδοποιός Μάνος Λοΐζος καταπιάστηκε περιστασιακά και με τον ελληνικό κινηματογράφο είτε γράφοντας εξολοκλήρου μουσική και τραγούδια, είτε συμμετέχοντας με μεμονωμένα τραγούδια του. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τραγούδια του γραμμένα για κάποια ταινία ή πρωτοακουσμένα στη μεγάλη οθόνη με άλλους ερμηνευτές στη συνέχεια πέρασαν στην επίσημη δισκογραφία κι έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Όπως και να το κάνουμε και όσο "επιλήψιμη" θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τη συμμετοχή συχνά σε ταινίες ασήμαντες ή και χυδαίου περιεχομένου, αυτός ήταν ένας βασικός τρόπος βιοπορισμού πολλών παλιότερων δημιουργών, μιας και οι απολαβές τους από τις δισκογραφικές εταιρίες ήταν κατά κανόνα ισχνές.
Το 1965 λοιπόν έχουμε την πρώτη συμμετοχή του Λοΐζου στον ελληνικό κινηματογράφο με την ταινία "Μπετόβεν και μπουζούκι" του Ορέστη Λάσκου. Ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στις ταινίες "Αγάπη που δε σβήνει ο χρόνος" του Γιώργου Ζερβουλάκου και "Επιχείρησις Δούρειος Ίππος" του Τρέντυ Ρουμανά σε σενάριο Θανάση Βαλτινού. Το 1967 έγραψε μουσική για την "Τρούμπα '67" του Γρηγόρη Γρηγορίου, ενώ το 1969 για τις ταινίες του Ντίνου Δημόπουλου "Λεβεντόπαιδο" και τη "Νεράιδα και το παλικάρι". Το 1971 για τις "Διακοπές στην Κύπρο μας" του Ορέστη Λάσκου, την "Ιδιωτική μου ζωή" και "Πρόκληση" του Όμηρου Ευστρατιάδη και την "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού. Το 1972 έγραψε τραγούδια για την ταινία "Η Αλίκη δικτάτωρ" του Τάκη Βουγιουκλάκη, ενώ το 1975 συμμετείχε στην ταινία-ντοκουμέντο "Τα τραγούδια της φωτιάς" του Νίκου Κούνδουρου.
Απ' όλες αυτές τις κινηματογραφικές παρουσίες του η πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Μάνου Λοΐζου καταγράφεται στην κλασική ταινία "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού, μια οριακή στιγμή στη διαμόρφωση και εξέλιξη του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Το soundtrack έχει εξ ολοκλήρου ορχηστρική μουσική με ελάχιστους φωνητικούς βοκαλισμούς και σκόρπιες φράσεις από τους διαλόγους. Τη φωνή της επώνυμης ηρωίδας ντουμπλάρει η Ελένη Ροδά, ενώ ακούγονται και οι φωνές του Μάνου Λοΐζου (στην "Προσευχή"), του Χρήστου Τσάγκα και του Αλέξη Δαμιανού. Συμμετέχει επίσης Στρατιωτική Μπάντα και χορωδία. Από τα θέματα του soundtrack ξεχωρίζει το εμβληματικό "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" και το "Τσιφτετέλι", τα οποία σε νέα ενορχήστρωση αποτελούν κομμάτια του δίσκου "Να 'χαμε, τι να 'χαμε" (1972), όπου μάλιστα το δεύτερο απέκτησε και στίχους κι έγινε ο πασίγνωστος "Κουταλιανός".

Τετάρτη 4 Μαΐου 2022

Ο "άλλος" Μικρούτσικος: Η επιστροφή της Ελένης (1999)

Ολοκληρώνουμε αυτό το αφιέρωμα στη λόγια πλευρά του συνθέτη Θάνου Μικρούτσικου με μια μεγάλη δημιουργία που κλείνει θριαμβευτικά τη δεκαετία '90, αν και φυσικά ο δημιουργός δε σταμάτησε εκεί, αλλά μέχρι το τέλος του βίου του συνέχισε να συνθέτει έργα σ' αυτό το πεδίο, παράλληλα με το ευρύτερης αποδοχής λαϊκό του έργο.
Τον Ιανουάριο λοιπόν του 1999 παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η μονόπρακτη όπερα "Η επιστροφή της Ελένης", σύνθεση σε τρεις ενότητες μοιρασμένες σε έξι συνολικά σκηνές με θέμα τον αρχετυπικό μύθο της ωραίας Ελένης, όπως μας τον παραδίδουν οι αρχαίοι μύθοι, η ευριπίδεια εκδοχή και η νεοτερική ποιητική ματιά του Γιάννη Ρίτσου. Το έργο διερευνά την εσωτερική αναζήτηση ταυτότητας της ηρωίδας μέσα από τις πολλαπλές εκδοχές της προσωπικής της περιπέτειας που ισορροπεί μεταξύ ανθρώπινης και θεϊκής διάστασης. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τον τότε πρόεδρο του Μεγάρου Μουσικής Χρήστο Λαμπράκη, βασισμένο εν πολλοίς στο ποιητικό κείμενο του Γιάννη Ρίτσου, με την παρέμβαση του συνθέτη στη διαμόρφωση της πλοκής. Η πρώτη γραφή του έργου είχε παρουσιαστεί το 1993, πριν πάρει το 1999 την οριστική του μορφή, με την οποία παρουσιάστηκε στο ΜΜΑ, αλλά και σε ξένες πόλεις (Μονπελιέ, Φλωρεντία).
Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο, από τις σπάνιες ελληνικές δημιουργίες στο πεδίο της όπερας με διεθνή απήχηση και διανομή. Την παράσταση σκηνοθέτησε και χορογράφησε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου. Η μεσόφωνος Pamela Pantos έχει επωμιστεί τον επώνυμο ρόλο, ενώ συμμετέχουν επίσης σημαντικοί Έλληνες και ξένοι λυρικοί ερμηνευτές, όπως: Τάσης Χριστογιαννόπουλος (βαρύτονος), Μάτα Κατσούλη (σοπράνο), Τζούλια Σουγλάκου (σοπράνο), Χριστόφορος Σταμπόγλης (βαθύφωνος), Δημήτρης Καβράκος (βαθύφωνος), Αντώνης Κορωναίος, Γιάννης Χριστόπουλος και άλλοι.
Στην ερμηνεία του έργου συμμετέχει επίσης η Χορωδία της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Αντώνη Κοντογεωργίου, ενώ παίζει η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής που διευθύνει ο Αλέξανδρος Μυράτ. Συμμετέχουν επίσης οι σολίστ: Νίκος Γκίνος (κλαρινέτο), Βίκυ Στυλιανού (πιάνο) και Δημήτρης Πάτρας (βιολοντσέλο).