Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2019

Απόστολος Καλδάρας: Σκόρπια φύλλα (1975)

Μετά το "Ρίζες και χρώματα" και για λογαριασμό πάλι της PHILIPS μέσα στο 1975 ο Απόστολος Καλδάρας μας έδωσε έναν ακόμη αξιόλογο δίσκο που μπορούμε να τον εντάξουμε στην κατηγορία της "έντεχνης" τραγουδοποιίας του.
Ο δίσκος "Σκόρπια φύλλα" είναι μια όμορφη δουλειά με δώδεκα μελωδικά λαϊκά τραγούδια κι έναν σύντομο επίλογο που επαναλαμβάνει το θέμα του εισαγωγικού τραγουδιού. Οι στίχοι ανήκουν εξολοκλήρου στη Σώτια Τσώτου, μια πολύ αξιόλογη στιχουργό που εκείνον τον καιρό βρισκόταν στην πλήρη ακμή της με πολλές δισκογραφικές παρουσίες και σημαντικές συνεργασίες με συνθέτες, όπως ο Κώστας Χατζής, ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Γιώργος Κριμιζάκης, ο Δώρος Γεωργιάδης και άλλοι. Νομίζω πως δικαιωματικά μπορεί να θεωρηθεί η διάδοχος της μεγάλης Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου στο ελληνικό τραγούδι. Οι στίχοι της είναι συνήθως ευρηματικοί, συχνά ποιητικών προθέσεων, με άριστη τεχνική, αν και κάποιες φορές έχουν μια ροπή προς το εξεζητημένο.
Η συνεργασία της εδώ με τον Καλδάρα απέφερε πολύ ενδιαφέροντες καρπούς. Ιδιαίτερα το πρώτο μισό του δίσκου περιέχει ωραιότατα τραγούδια, με κορυφαία στιγμή το γλυκύτατο "Αυγή ανθισμένη"., παρά τον ενοχλητικό παρατονισμό της πρώτης λέξης ("αυγή").

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2019

Απόστολος Καλδάρας, Ξ. Καραθανάση: Ρίζες & Χρώματα (1975)

Στην προσωπική διαδρομή του μεγάλου συνθέτη Απόστολου Καλδάρα (1922-1990) το πρώτο μισό της δεκαετίας του '70 καταγράφεται ως η "έντεχνη" συνθετική του περίοδος και είναι το διάστημα που μας έδωσε σημαντικά έργα, όπως η "Μικρά Ασία" (1972), ο "Βυζαντινός Εσπερινός" (1973), οι "Ροβινσώνες" (1974) και τα "Σκόρπια φύλλα" (1975). Και μιλώντας παλιότερα για το αριστούργημά του, τον "Βυζαντινό Εσπερινό", είχαμε αναφέρει ότι σ' αυτό το μεγάλο έργο ο συνθέτης έχει αξιοποιήσει αριστοτεχνικά όλους τους "τρόπους" (δρόμους) του λαϊκού τραγουδιού δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό μνημείο του νεοελληνικού λαϊκού μας πολιτισμού.
Το 1975 λοιπόν ο συνθέτης αποφασίζει να διευρύνει την αναζήτησή του στις ρίζες του τραγουδιού μας και καταφεύγει ακόμη πιο βαθιά στην ελληνική παράδοση αντλώντας από εκεί τις μελωδικές αφορμές για τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου "Ρίζες και χρώματα" που εκδόθηκε από την Polydor. Πρόκειται για τραγούδια με "χρώματα" και μελωδίες που παραπέμπουν στις αρχέγονες "ρίζες" του δημοτικού τραγουδιού από διάφορες περιοχές του ελληνισμού, όπως η Ήπειρος, η Θεσσαλία, ο Μοριάς, η Κρήτη, ο Πόντος και άλλες. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Δημήτρη Ρήτα και τον ίδιο τον συνθέτη.
Τα τραγούδια ερμηνεύει μια μεγάλη ιέρεια του παραδοσιακού μας τραγουδιού, η υπέροχη Ξανθίππη Καραθανάση, σύζυγος του στιχουργού Λάκη Τεάζη, η οποία ξεκίνησε να ηχογραφεί παραδοασιακά τραγούδια από το 1964, ενώ το 1972 ο Γιάννης Μαρκόπουλος της έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει την εξαίσια φωνή της και στο "έντεχνο" λαϊκό τραγούδι με το δίσκο "Τραγούδια του νέου πατέρα". Η κορυφαία δισκογραφική της στιγμή πάντως ήρθε το 1994, όταν ηχογράφησε για λογαριασμό των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης τον αριστουργηματικό κύκλο "Τραγούδια και σκοποί της Μακεδονίας". 

Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2019

Μίμης Πλέσσας: Το πανόραμα (1971)

Επιστρέφω για λίγο στον μεγάλο συνθέτη Μίμη Πλέσσα και στη συνεργασία του με τον στιχουργό Κώστα Βίρβο, για να κλείσω μια εκκρεμότητα που είχα αφήσει με αφορμή την παρουσίαση του δίσκου "Το πανόραμα" στη δεύτερη έκδοση του 1976. Εξήγησα τότε την ιδιαιτερότητα αυτού του δίσκου, ο οποίος ηχογραφήθηκε δυο φορές με διαφορετικούς τραγουδιστές.
Σήμερα λοιπόν θα ήθελα να σας παρουσιάσω την πρώτη έκδοση του έργου, η οποία έγινε το 1971 από τη Minos με μοναδικό ερμηνευτή τον Κύπριο συνθέτη και τραγουδιστή Δώρο Γεωργιάδη. Αυτή μάλιστα ήταν και η πρώτη προσωπική δουλειά του καλλιτέχνη, ο οποίος την ίδια χρονιά θα εμφανιστεί και ως συνθέτης με το δίσκο "Ταξίδευα παιδί κι εγώ".
Με διπλή λοιπόν ταυτότητα ο δίσκος "Το πανόραμα" στην ίδια μάλιστα εταιρία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι δυο αυτές εκδοχές του, πέρα από την ενορχήστρωση που κρατήθηκε ολόιδια, διαφέρουν όχι μόνο ως προς τους ερμηνευτές, αλλά και ως προς το υλικό τους. Δυο τραγούδια της πρώτης έκδοσης ("Ο Μιμίκος και η Μαίρη", "Η Κοιμωμένη") δεν περιλήφθηκαν στη δεύτερη, ενώ αντιθέτως τέσσερα τραγούδια της δεύτερης ("Το πανόραμα αρχίζει", "Η άμαξα", "Ο πετροπόλεμος", "Η λατέρνα") δεν υπάρχουν στην έκδοση του 1971. Δηλαδή συνυπολογίζοντας και τις δυο εκδόσεις τα τραγούδια του έργου μετρούμενα άπαξ είναι συνολικά δεκαέξι. Ίσως και δέκα επτά, αν υπολογίσουμε επιπλέον ότι το εναρκτήριο τραγούδι "Το πανόραμα" στην έκδοση του 1976 πήρε την τελευταία θέση με ελαφρώς αλλαγμένο τίτλο ως "Το πανόραμα τελειώνει" και με μικρή αναπροσαρμογή των στίχων, ώστε να ταιριάζουν για φινάλε.
Σημειώνω επίσης ότι η έκδοση του 1971 κοσμείται από τις υπέροχες φιγούρες του Μποστ, ο οποίος βεβαίως στους τίτλους και τα ονόματα των συντελεστών ακολουθεί απόλυτα τους κανόνες της ορθογραφίας, αλλά παίρνει το αίμα του πίσω στο χιουμοριστικό έμμετρο σημείωμά του που υπάρχει στο οπισθόφυλλο, όπου μεταξύ άλλων γράφει:
Ο μίμης πλέσας εχη γράψη μουσική | ο κόστας Βίρβος είνε στιχουργίσας | ο δε Γιοργιάδης με φονήν μελοδική | τα απεφθήνει στην λεπτή την ακοή σας...

Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2019

Νίκος Μαμαγκάκης: Ερωτόκριτος και Αρετούσα (1985)

Ο "Ερωτόκριτος" είναι το αριστούργημα της Κρητικής Σχολής και ένα κορυφαίο μνημείο που έχει καταγραφεί στην ελληνική γλώσσα. Γράφτηκε από τον Βιτσέντζο Κορνάρο (1553-1613/4) βασισμένο σε ιταλικό πρότυπο, από το οποίο θεωρείται σαφώς ανώτερο κείμενο. Η βασική μελωδία του "Ερωτόκριτου" αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα μελωδικά θέματα της ελληνικής παράδοσης κι έχει εμπνεύσει κατά καιρούς πολλούς έντεχνους και λόγιους συνθέτες μας.
Πρώτος και καλύτερος ανάμεσά τους ο σπουδαίος συμπατριώτης του ποιητή, ο Νίκος Μαμαγκάκης (1929-2013), ο οποίος έχει αναγάγει τη μελοποίηση του ποιήματος σε έργο ζωής, καθώς κατά καιρούς επανέρχεται με νέες μουσικές προτάσεις και ιδέες. Η πρώτη επαφή του με το ποίημα έγινε το 1964 για λογαριασμό της νεοσύστατης τότε εταιρίας Lyra. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σπουδαίο μουσικό έργο σε μορφή σουίτας με παραλλαγές στη βασική μελωδία και με έντονα αναγεννησιακά ηχοχρώματα που αποδίδονται από λαούτο, τσέμπαλο, βιολοντσέλο, κοντραμπάσο και λύρα. 
Το 1967 ο Μαμαγκάκης ηχογράφησε μια οργανική σουίτα για πέντε όργανα πάνω στο μουσικό υλικό του προηγούμενου έργου του, ενώ το 1975 έγραψε τον "Νέο Ερωτόκριτο" βασισμένο σε κείμενο του Παντελή Πρεβελάκη. 
Το 1985 ο συνθέτης, μετά από παραγγελία του Μάνου Χατζιδάκι για λογαριασμό του Σείριου, επανήλθε στο κλασικό κείμενο του Κορνάρου γράφοντας ένα εκτενέστερο και πιο σύνθετο έργο με τίτλο "Ερωτόκριτος και Αρετούσα". Ο ίδιος χαρακτήρισε το έργο αυτό ως όπερα σε πέντε μέρη σε λιμπρέτο του ίδιου και του σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη. Πράγματι το έργο αυτό ακολουθεί την τυπική φόρμα της κλασικής όπερας με εισαγωγή, άριες, ντουέτα, αφηγηματικά (recitativi) και χορωδιακά μέρη. 
Στην ερμηνεία των σολιστικών μερών συμμετέχουν ο Σπύρος Σακκάς, η Νένα Βενετσάνου, η Σαβίνα Γιαννάτου, ο Γιάννης Σαμσιάρης και ο Μάνος Μουντάκης. Συμμετέχει επίσης η Χορωδία του Δήμου Ηρακλείου που διευθύνει ο Δημήτρης Βιντίλα, καθώς και η μεγάλη Συμφωνική Ορχήστρα της Βουδαπέστης υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.

Επισημαίνω, τέλος, ότι όλα τα παραπάνω έργα του Νίκου Μαμαγκάκη έχουν επανεκδοθεί στην ιδιωτική του εταιρία "Ιδαία" σε νέα επεξεργασία και εκτέλεση υπό την επιμέλεια του ίδιου τα τελευταία χρόνια της ζωής του. 

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019

Μοχαμμάντ Χεμματί: Η κούνια (2019)

Επανέρχομαι στην εξαιρετική εκδοτική δραστηριότητα του εκδοτικού οίκου "Σκαρίφημα" με αφορμή ένα ολοκαίνουργιο ποιητικό βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από μερικές μόλις εβδομάδες.
Πρόκειται για την ποιητική συλλογή "Η κούνια" του νέου Ιρανού λογοτέχνη Μοχαμμέντ Χεμματί, γεννημένου το 1979 στην Τεχεράνη, ο οποίος βιοπορίζεται κυρίως ως μεταφραστής κειμένων από τη γερμανόφωνη λογοτεχνική σχολή. Αυτή μάλιστα είναι η πρώτη ποιητική του κατάθεση, ένα καλογραμμένο και ανήσυχο κείμενο ερωτικής και υπαρξιακής ευαισθησίας που ανατρέχει βαθιά στις ρίζες της παράδοσης του τόπου του, αλλά εμφανέστατα διασπά τα εθνικά όρια και κατακτά μια γλώσσα παγκόσμια και σύγχρονη. Αγάπη, γυναίκα, θάνατος, ζωή, ελευθερία, απουσία, χαμόγελο, θλίψη. Λέξεις κλειδιά που διατρέχουν το ποιητικό σώμα του βιβλίου κωδικοποιώντας έναν υπερευαίσθητο κι έντονα παλλόμενο ψυχισμό.
Κάθε ποίημα αφηγείται | το φρικαλέο θέαμα της απουσίας σου, | ειδικά όταν σε φαντάζομαι | να κάθεσαι απέναντί μου | με το γνώριμο χαμόγελό σου...
Μόλις είπαμε να βρεθούμε | έγινε επανάσταση και | τα ονόματα των δρόμων αλλάξανε | για να μη βρίσκουμε εγώ κι εσύ ο ένας τον άλλον...
Αφού σπάσετε το πλαστικό προστατευτικό κάλυμμα, | χρησιμοποιήστε το σφυρί για να σπάσετε το παράθυρο...
Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Αλέξανδρο Κυπριώτη σε συνεργασία με τον ίδιο τον ποιητή στο πλαίσιο του "Εργαστηρίου μετάφρασης σύγχρονης περσικής και ελληνικής ποίησης εν προόδω" και πρωτοπαρουσιάστηκε  στο "Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Μεταφραστών" το 2018 στο Στράλεν της Γερμανίας. Η ελληνική έκδοση του βιβλίου είναι δίγλωσση με το πρωτότυπο κείμενο στην αριστερή σελίδα και τη μετάφραση στη δεξιά, ενώ η παρουσίασή του στο ελληνικό κοινό πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο "Επί λέξει" τον περασμένο μόλις Νοέμβρη.

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2019

Θα τα ξαναπούμε σε μια εβδομάδα...

Σας αφήνω για λίγες μέρες λόγω επαγγελματικής υποχρέωσης με το σχολείο μου.
Θα συνοδεύσω τους μαθητές μου σε μεγάλη εκδρομή στο εξωτερικό.



Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2019

Γιώργος Χατζηνάσιος, Τάνια Τσανακλίδου: Χωρίς ταυτότητα (1980)

Μετά τους δίσκους "Η Μαρινέλλα του σήμερα..." (1978), "Θα σου χρωστώ" (1978) και "Εικόνες" (1979), ο Γιώργος Χατζηνάσιος επιστρέφοντας στη Philips ηχογραφεί τον 4ο κατά σειρά δίσκο με έναν τραγουδιστή. Κι επειδή η προτίμησή του ήταν πάντα στις γυναικείες φωνές, κι αυτή τη φορά διάλεξε μια γυναικεία φωνή και μάλιστα μια φωνή που ακόμη δεν είχε καταξιωθεί στην πρώτη γραμμή. 
Αναφέρομαι στην Τάνια Τσανακλίδου που την πρωτογνωρίσαμε το 1974 στη "Θητεία" του Γιάννη Μαρκόπουλου και στο "Αχ, έρωτα" του Χρήστου Λεοντή. Στη συνέχεια η υπέροχη αυτή ερμηνεύτρια είχε κάποιες αξιόλογες σκόρπιες συμμετοχές ("Καπνισμένο τσουκάλι", "Παραστάσεις", "Ερωτόκριτος"), ενώ μόλις το 1978 κατάφερε να ηχογραφήσει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Charlie Chaplin" βασισμένο στο ομότιτλο τραγούδι, με το οποίο έλαβε μέρος στο διαγωνισμό της Eurovision, στην αγωνιώδη της προσπάθεια να σταθεί στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ώσπου τελικά ήρθε η μεγάλη της ευκαιρία με το δίσκο του Γιώργου Χατζηνάσιου που εκδόθηκε από την Polydor το 1980 με τίτλο "Χωρίς ταυτότητα".
Ο δίσκος αυτός είναι ένα ξεχωριστό δείγμα της πλούσιας συνθετικής δραστηριότητας του Γιώργου Χατζηνάσιου εκείνη την εποχή. Περιέχει βέβαια κάποια από τα τυπικά κλισέ των τραγουδιών του, ιδιαίτερα στα έντονα ρυθμικά κομμάτια που είναι φτιαγμένα με τα σίγουρα υλικά του σουξέ, όπως το καταιγιστικού ρυθμού εναρκτήριο τραγούδι με τίτλο "Ο ανθρωπάκος" σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Μέχρι και ...ζωναράδικο χορευτικό ρυθμό θα βρούμε ("Τα Σάββατα")! 
Ωστόσο ο δίσκος χαρακτηρίζεται κυρίως από μερικά πολύ όμορφα λυρικά κι ευαίσθητα τραγούδια που δεν πέρασαν αμέσως στον κόσμο, αλλά συνεχίζουν να συγκινούν σε κάθε νέα ακρόασή τους τον ευαίσθητο μουσικόφιλο. Ανάμεσά τους τα: "Αν δε σ' αρέσει το τραγούδι μου" σε στίχους Μάνου Κουφιανάκη, "Ο τόπος ο δικός μας" και "Δίδαξε λοιπόν ανθρώπους" του Μάνου Ελευθερίου, το γλυκά νοσταλγικό "Τα χρόνια τα φοιτητικά" του Κυριάκου Ντούμου, το χαρούμενο παιδικό "Τα παιδιά ζωγραφίζουν" του Μιχάλη Μπουρμπούλη και, κυρίως, το θαυμάσιο lied σε ύφος τραγουδιού μεσοπολεμικού καμπαρέ "Στα κόκκινα φώτα του μπαρ" σε στίχους του Κώστα Τριπολίτη που κατά κάποιο τρόπο προοικονομεί τη μετέπειτα συνεργασία της τραγουδίστριας με τον Γιάννη Σπανό σε ανάλογου ύφους τραγούδια. Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το εντυπωσιακό οργανικό "Διάλογος" βασισμένο στη μελωδία του τραγουδιού "Εφηβεία".

Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2019

Γιώργος Χατζηνάσιος, Δήμητρα Γαλάνη: Εικόνες (1979)

Η Δήμητρα Γαλάνη έχοντας ήδη κλείσει μια παραγωγικότατη δεκαετία στην Columbia αποφάσισε το 1978 να μετακινηθεί στην τότε αντίπαλη εταιρία Minos, όπου θα παραμείνει ολόκληρη την επόμενη δεκαετία εμπλουτίζοντας ασταμάτητα το προσωπικό της ρεπερτόριο με ωραία τραγούδια και γόνιμες συνεργασίες. Η πρώτη της δουλειά στη νέα εταιρία ήταν ο δίσκος "Μ' αγαπούσες θυμάμαι" κι αμέσως μετά ακολούθησε η νέα συνεργασία της με τον συνθέτη Γιώργο Χατζηνάσιο.
Η σχέση της τραγουδίστριας και του συνθέτη ήταν μακροχρόνια και ήδη είχαν μοιραστεί παλιότερα (1972-1976) αρκετές σημαντικές επιτυχίες ("Ήταν μια φορά κι έναν καιρό", "Αν μ' αγαπάς φίλα σταυρό", "Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί", "Καραβοκύρη βάλε μπρος", "Έλα να σε κάνω ταίρι", "Συγνώμη που σ' αγάπησα", "Τα γαλάζια σου γράμματα") μέσα από τους δίσκους "4.5.3", "Έχει ο Θεός", "Διαδρομή" και "Λεύκωμα".
Ο Γιώργος Χατζηνάσιος διήνυε την εποχή εκείνη την παραγωγικότερη και εμπορικότερη φάση της καριέρας του με αλλεπάλληλους χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Είχε προηγηθεί ένα χρόνο πριν η τεράστια απήχηση της συνεργασίας του με τη Μαρινέλλα. Και τώρα αποφασίζει να χαμηλώσει λίγο τους τόνους γράφοντας αυτόν τον κύκλο τραγουδιών για τη Δήμητρα Γαλάνη, μια ερμηνεύτρια πιο αισθαντική και λιγότερο εμπορική. 
Ο δίσκος αυτός έχει τίτλο "Εικόνες" και περιλαμβάνει πολλά όμορφα τραγούδια με λυρική διάθεση ("Θα σ' αγαπώ", "Όταν γύρω νυχτώνει", "Πάρε την τελευταία μου πνοή", "Νάταν η καρδιά μου φύλλο", "Είναι πληγή η αγάπη μου"), χωρίς φυσικά να λείπουν και τα αβανταδόρικα ρυθμικά κομμάτια που χαρακτηρίζουν τον συνθέτη ("Κοίτα πράματα", "Το γρανάζι", "Μη γελάς"). Σουξέ του δίσκου αναδείχθηκε το εναρκτήριο "Ζω" με την εντυπωσιακή συνοδεία του πιάνου, το οποίο μάλιστα δίνεται και σε οργανική μορφή ως επίλογος του δίσκου. 

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2019

Γιώργος Χατζηνάσιος, Σταμάτης Κόκοτας: Θα σου χρωστώ (1978)

Ένα χρόνο μετά τον πετυχημένο δίσκο "Τελευταία Νύχτα" (1977) με τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα ο Σταμάτης Κόκοτας ηχογράφησε το άλμπουμ "Θα σου χρωστώ", άλλη μια ιδιαίτερα εμπορική δουλειά, αυτή τη φορά με συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου. Οι δυο καλλιτέχνες είχαν ήδη στο ενεργητικό τους παλιότερες πολύ επιτυχημένες στιγμές με τους δίσκους "4.5.3" (1972) και "Διαδρομή" (1973), αλλά αυτή είναι η πρώτη ολοκληρωμένη συνεργασία τους.
Είναι η εποχή που ο συνθέτης είχε αποφασίσει να ηχογραφεί δίσκους με έναν μόνο ερμηνευτή, σε αντίθεση με τις πολυσυμμετοχικές προηγούμενες δουλειές του. Η αρχή έγινε την ίδια χρονιά με το άλμπουμ "Η Μαρινέλλα του σήμερα..." κι αμέσως μετά μ' αυτόν το δίσκο του Σταμάτη Κόκοτα, για να ακολουθήσουν οι συνεργασίες με τη Δήμητρα Γαλάνη ("Εικόνες"), την Τάνια Τσανακλίδου ("Χωρίς ταυτότητα"), τον Δημήτρη Μητροπάνο ("Τα συναξάρια"), τον Γιάννη Κούτρα ("Πίσω απ' τη βιτρίνα"), τη Μαρινέλλα και πάλι ("Για σένα τον άγνωστο") και τη Νάνα Μούσχουρη ("Η ενδεκάτη εντολή")!
Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιλαμβάνει δώδεκα ελαφρολαϊκού ύφους τραγούδια πάνω στην πετυχημένη μανιέρα του συνθέτη, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά τους κώδικες του σουξέ και τους εφάρμοζε με εγγυημένο πάντα αποτέλεσμα! Για τους στίχους των τραγουδιών επιστρατεύτηκαν γνωστοί συνεργάτες του συνθέτη, όπως ο Νίκος Βρεττός, ο Τάκης Καρνάτσος και ο Γιώργος Κανελλόπουλος, αλλά τη μερίδα του λέοντος καταλαμβάνει ο σπουδαίος Λευτέρης Παπαδόπουλος που συναντάται για πρώτη φορά με τον συνθέτη.
Τα περισσότερα τραγούδια έχουν από χρόνια πια ξεχαστεί, αλλά κάποια απ' αυτά είναι ενδιαφέροντα και θα μπορούσαν να ακουστούν και σήμερα. Τέσσερα τουλάχιστον έχουν ένα λόγο ύπαρξης: "Μια χαμένη θυσία", "Αγάπη μου πικρή", "Θα σου χρωστώ" και "Σφράγισες μία εποχή". Ωραιότερο όλων θεωρώ το τρυφερό "Αγάπη μου πικρή" με τους υπέροχους ερωτικούς στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένα τραγούδι που ταιριάζει γάντι στη φωνή του Σταμάτη Κόκοτα.