Βίκυ Μοσχολιού, Γιώργος Ζαμπέτας: Ο Τζακ Ο' Χάρα (1995)

Η συνεργασία της Βίκυς Μοσχολιού με τον Γιώργο Ζαμπέτα υπήρξε μακροχρόνια κι απέφερε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του έτσι κι αλλιώς σπουδαίου ρεπερτορίου της. Η πρώτη και σημαντικότερη φάση της σημειώθηκε κατά το διάστημα 1964-1968 στην Columbia, ενώ η δεύτερη κατά τη διετία 1971-1972 στη Philips. Η συνεργασία αυτή μας χάρισε συνολικά γύρω στα 30 τραγούδια, όλα γνωστά κι αγαπημένα (Χωρισμός, Δειλινά, Ξημερώματα, Πάει πάει, Πόρτα κλειστή τα χείλη σου, Αλήτης, Το αδιέξοδο, Το γράμμα κι η φωτογραφία κλπ.).

Λιγότερο γνωστή είναι μια τρίτη "συνεργασία" των δύο καλλιτεχνών πολύ αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν πια η μεγάλη ερμηνεύτρια σταδιακά αποσυρόταν από την ενεργό δράση. Το 1995 λοιπόν από την Eros Music κυκλοφόρησε το άλμπουμ Ο Τζακ Ο' Χάρα με δεκατέσσερα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα, ο οποίος είχε ήδη φύγει από τη ζωή το 1992. Είναι η πρώτη μεταθανάτια έκδοση με ακυκλοφόρητα τραγούδια του συνθέτη αποδεικνύοντας τη μεγάλη του υστεροφημία, η οποία αυξανόταν συνεχώς με το χρόνο.

Δέκα τραγούδια του δίσκου έχουν στίχους του Θεόδωρου Ποάλα (γνωστού και με το ψευδώνυμο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου). Το ομότιτλο τραγούδι πάντως αποδίδεται σε δεύτερη εκτέλεση, αφού πρώτος το είχε ερμηνεύσει ο ίδιος ο συνθέτης στο δίσκο Περιπέτειες (1972). Οι στίχοι ανήκουν στον καταγόμενο από την Καστοριά Ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο, ραδιοφωνικό παραγωγό και ποιητή Θεοδόση Άθα (1936-1973), τον οποίο είχε γνωρίσει ο συνθέτης στη Νέα Υόρκη το 1971. Από ένα τραγούδι επίσης έγραψαν οι Νίκος Μπακογιάννης ("Ο μπατίρης"), Κώστας Καραγιάννης ("Ομολογώ") και Ξενοφών Φιλέρης ("Ο Φραγκούλης"). 

Ρωμαλέες μελωδίες πάνω στη γνωστή μανιέρα του συνθέτη που ερμηνεύονται από μια γερασμένη Βίκυ Μοσχολιού σε μια εποχή που η φωνή της πια είχε χάσει το μαγικό της χρώμα, αλλά διατηρούσε σε υψηλό βαθμό της εκφραστική της δύναμη. Η ορχήστρα είναι αξιοπρεπέστατη με επικεφαλής στο μπουζούκι τον Γιάννη Μπιθικώτση και τον Μιχάλη Ζαμπέτα, γιο του συνθέτη, ο οποίος μάλιστα ερμηνεύει το τραγούδι "Ο μπατίρης". Στο φινάλε του δίσκου έχουμε μια μικρή έκπληξη με τη συμμετοχή της θαυμάσιας Παιδικής Χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου που ερμηνεύει το τραγούδι "Πάμε, φεγγάρι μου".

Βίκυ Μοσχολιού: Βραδινό σινιάλο (2004)

Μετά την πετυχημένη διπλή συνεργασία της με τον Σταμάτη Κραουνάκη (Εφημερία, Καινούργιο πράγμα), καθώς και μια ενδιαφέρουσα συνάντηση με τον Γιώργο Ζαμπέτα το 1995 (Τζακ Ο' Χάρα), η Βίκυ Μοσχολιού επί μία δεκαετία παρέμεινε μακριά από τη δισκογραφία και φάνηκε να έχει κλείσει οριστικά ο κύκλος της. Ωστόσο το 2004 είχαμε μια αιφνιδιαστική επιστροφή της με έναν ολόφρεσκο κύκλο τραγουδιών που κυκλοφόρησε από τη Legend με τίτλο Βραδινό Σινιάλο, ένα δίσκο που έμελλε να αποτελέσει οριστικά το κύκνειο άσμα της εμβληματικής ερμηνεύτριας, που έφυγε τόσο νωρίς από τη ζωή στις 16 Αυγούστου 2005, μόλις 62 χρονών, μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία αυτού του δίσκου.

Τιμητικά λοιπόν κι ενώ ήταν ήδη γνωστή η ανήκεστη νόσος που ταλαιπωρούσε τη μεγάλη ερμηνεύτρια, μια σειρά νέων τραγουδοποιών της χάρισαν μια τελευταία ευκαιρία, για να επικοινωνήσει με το μεγάλο της κοινό και να του πει με νότες το στερνό αντίο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Μιχάλης Κουμπιός, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Σπυρόπουλος κι ο Μανώλης Λιδάκης τής έγραψαν 11 καινούργια τραγούδια προσαρμοσμένα στις φωνητικές της δυνατότητες και ταυτόχρονα εναρμονισμένα στον οικείο ήχο της σύγχρονης τραγουδοποιίας. Πρόκειται για τυπικό δείγμα τραγουδιών της τρέχουσας αισθητικής. Χαμηλόφωνα, χωρίς εξάρσεις, σχεδόν ομογενοποιημένου ύφους. Κανένα δεν ξεχωρίζει περισσότερο απ' τα υπόλοιπα. Λες και γράφτηκαν όλα από έναν άνθρωπο.

Αν μένει κάτι λοιπόν απ' τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν είναι φυσικά τίποτε άλλο από την παρουσία της μεγάλης τραγουδίστριας, η οποία ολοφάνερα κατέβαλε συγκινητική προσπάθεια, για να δικαιώσει αυτά τα απλά τραγουδάκια, πετυχαίνοντας εν τέλει να δικαιώσει μόνο τη δική της παρουσία. Γιατί πράγματι η Βίκυ Μοσχολιού καταφέρνει να είναι Η Μεγάλη Μοσχολιού, έστω κι αν βρέθηκε υποχρεωμένη να μας αποχαιρετήσει μ' ένα υλικό που δεν μπορεί να συγκριθεί με τα αριστουργήματα του μεγαλειώδους παρελθόντος της στο ελληνικό πεντάγραμμο.

Σταμάτης Κραουνάκης, Βίκυ Μοσχολιού: Καινούργιο πράγμα (1992)

Δυο χρόνια μετά το άλμπουμ Εφημερία ο Σταμάτης Κραουνάκης ξανασυναντά τη Βίκυ Μοσχολιού κι ετοιμάζουν ένα νέο κύκλο τραγουδιών εντελώς προσωπικό και για τους δύο που κυκλοφόρησε το 1992 από την ΑΚΤΗ με τίτλο Καινούργιο πράγμα.

Αν στην προηγούμενη συνεργασία τους η μεγάλη ερμηνεύτρια χρειάστηκε να παραμερίσει λίγο το προσωπικό ερμηνευτικό της ύφος, για να προσαρμοστεί στις διονυσιακές εξάρσεις του Κραουνάκη, αυτή τη φορά συνέβη το αντίστροφο, καθώς ο συνθέτης προσάρμοσε το δικό του ύφος στα δικά της μέτρα και το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά καλογραμμένων τραγουδιών με λαϊκά ηχοχρώματα και μελωδική φόρτιση που ηχούν πιο οικεία για τους φίλους της ερμηνεύτριας.

Βασικός στιχουργός των τραγουδιών αυτών είναι ο Μάνος Τσιλιμίδης, ενώ στίχους έγραψε και ο συνθέτης, καθώς και ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης με το τραγούδι "Λόλα" από την παράσταση "Βαλεντίν" που παίχτηκε στο θέατρο Καισαριανής. Η φωνή της Βίκυς Μοσχολιού, παρά την απωλεια της ζεστής γλυκύτητας που χαρακτήριζε τις παλιές της ερμηνείες, ανταποκρίνεται άριστα και με περισσή εκφραστικότητα στις απαιτήσεις των τραγουδιών. Ο Νίκος Δανίκας συνεργάστηκε και πάλι με τον συνθέτη για την ενορχήστρωση και διεύθυνση των τραγουδιών. Στο τραγούδι "Πάμε για τη Λάρισα" ο Κώστας Μακεδόνας κάνει τη δεύτερη φωνή. 

Σταμάτης Κραουνάκης, Βίκυ Μοσχολιού: Εφημερία (1990)

Μέσα στη δεκαετία του '90 η Βίκυ Μοσχολιού είχε διπλή συνεργασία με τον Σταμάτη Κραουνάκη, δέκα χρόνια μετά την πολύ πετυχημένη πρώτη τους συνάντηση το 1981 με το άλμπουμ Σκουριασμένα χείλια. Το 1990 εκδόθηκε από τη CBS ο κύκλος τραγουδιών Εφημερία και το 1992 ο δίσκος Καινούργιο πράγμα.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης εκείνη την  εποχή βρισκόταν στο απόγειο του δημιουργικού του οίστρου ηχογραφώντας αλλεπάλληλους κύκλους τραγουδιών με πρωτοκλασάτους ερμηνευτές (Τάνια Τσανακλίδου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Κώστας Μακεδόνας, Γιώργος Μαρίνος, Βίκυ Μοσχολιού), ενώ παράλληλα έγραφε ασταμάτητα μουσική για το θέατρο (Λυσιστράτη, Μήδεια, Tennessee, Αυτός ο Γιώργος, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, Το έκτο πάτωμα). Η επιμονή του να κρατήσει στην επικαιρότητα τη γερασμένη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού απέφερε ενδιαφέροντες καρπούς με τα δυο άλμπουμ που προανέφερα, όπου κατάφερε να βάλει αρκετά πετυχημένα στα δικά του αισθητικά καλούπια μια τόσο εμβληματική φωνή, έτσι που να εισπράττει κανείς από την ερμηνεία της Μοσχολιού μια συγκινητική ανταπόκριση με νεανικό μπρίο στις προκλήσεις της διονυσιακής ιδιοσυγκρασίας του συνθέτη.

Ο δίσκος Εφημερία φέρει ως συμπληρωματική επισήμανση την ημερομηνία 13 Μαΐου 1990, από το ομότιτλο τραγούδι που βασίστηκε σε στίχους του σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά. Όλα τα τραγούδια έχουν μουσική του Κραουνάκη, ο οποίος έγραψε και τους περισσότερους στίχους με τη σύμπραξη της Λίνας Νικολακοπούλου και του Σταμάτη Φασουλή σε ένα τραγούδι  ("Το ροκ"), καθώς και της Άννας Παναγιωτοπούλου σε άλλο ένα ("Ο Έλληνας"), το οποίο και ερμηνεύει η ίδια. Στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχει επίσης η Πωλίνα κι ένα αυτοσχέδιο χορωδιακό σχήμα. Ένα μωσαϊκό ετερόκλητων ήχων συνιστά τη μουσική των τραγουδιών που παίζουν ελεύθερα ανάμεσα στο ροκ, στο τσιφτετέλι, στο ζεϊμπέκικο και άλλους λαϊκούς ρυθμούς βγαλμένους από το παρελθόν. Την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο συνθέτης μαζί με τον Νίκο Δανίκα.

Βίκυ Μοσχολιού, Γιώργος Νιάρχος: Γκρο πλαν (1990)

Συμπληρώνονται σήμερα 19 χρόνια από τον πρόωρο θάνατο της κορυφαίας ερμηνεύτριας Βίκυς Μοσχολιού (1943-2005) και είναι ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην όψιμη προσωπική της δισκογραφία, όταν πλέον η φωνή της είχε εμφανή τα σημάδια της παρακμής, πράγμα που την είχε οδηγήσει στη σταδιακή απόσυρση από το προσκήνιο και στον περιορισμό της δισκογραφικής της δραστηριότητας σε σποραδικές και πολύ αραιές πλέον επανεμφανίσεις. 

Στην πραγματικότητα βέβαια πολύ νωρίτερα, μετά την κυκλοφορία του κύκλου τραγουδιών Σκουριασμένα χείλια (1981) του Σταμάτη Κραουνάκη, είχε αρχίσει να διαφαίνεται η πτώση της φωνητικής της επάρκειας, ενώ και το άλλοτε κραταιό της ρεπερτόριο έμοιαζε πια να πέφτει σε ένα τέλμα μετριότητας με συνεργασίες ελαφρολαϊκού ύφους (Σπύρος Παπαβασιλείου, Νίκος Λαβράνος, Τάκης Μουσαφίρης, Τάκης Μπουγάς, Αντώνης Στεφανίδης), αν και σποραδικά είχε και κάποιες αξιοσημείωτες στιγμές με τον Γιάννη Μαρκόπουλο (Του σίδερου και του νερού) ή τον Σταμάτη Κραουνάκη και πάλι (Εφημερία, Καινούργιο πράγμα).

Η δεκαετία του '90 κινήθηκε στην ίδια γραμμή αρχής γενομένης το 1990 με την κυκλοφορία του άλμπουμ Γκρο πλαν, έναν κύκλο ελαφρολαϊκών τραγουδιών σε μουσική του μαέστρου και πιανίστα Γιώργου Νιάρχου, ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε κάνει αισθητή την παρουσία του συνεργαζόμενος με τον Γιάννη Πουλόπουλο (Όπου πας θα πάω) και τη Μαρινέλλα (Είσαι μια θύελλα). Οι στίχοι των τραγουδιών γράφτηκαν από τον έμπειρο παλιό στιχουργό Θάνο Σοφό, ενώ σε δυο τραγούδια συνέπραξε ο θεατρικός συγγραφέας και στιχουργός Ναπολέων Ελευθερίου. Απλά κι εύπεπτα τραγουδάκια χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον που ακούστηκαν κάπως στη καιρό τους, αλλά σύντομα ξεχάστηκαν και χάθηκαν από το προσκήνιο, χωρίς φυσικά να έχουν προσθέσει τίποτε στο μύθο της μεγάλης ερμηνεύτριας. Σημειώνω απλώς ότι μπουζούκι παίζουν ο Δημήτρης Μαργιολάς και Χρήστος Κωνσταντίνου, ενώ στα φωνητικά συμπράττουν οι: Εύα Τσελίδου, Σάντυ Λάμπρου, Στέλιος Γουλιέλμος και Ανδρέας Δημητρίου.

Η Παναγία στο ελληνικό τραγούδι (αφιέρωμα)

Δεκαπενταύγουστο σήμερα! Κορυφαία γιορτή της χριστιανοσύνης, αφιερωμένη στην Παναγία. Σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης, σε χωριά και πόλεις, δεσπόζει η μορφή της και τιμάται με περικαλλείς ναούς, ενώ σ' όλη την επικράτεια στήνονται πανηγύρια και χοροί μετατρέποντας την καλοκαιρινή αυτή μέρα σε ένα όψιμο Πάσχα κι ας είναι η μέρα της Κοίμησης της Παναγίας και όχι μια από τις άλλες χαρούμενες γιορτές της, όπως η Γέννηση (8 Σεπτεμβρίου), τα Εισόδιά της στο ναό του Σολομώντα (21 Νοεμβρίου) και φυσικά ο Ευαγγελισμός της, δηλαδή η χαρμόσυνη είδηση ότι θα γίνει μητέρα του Χριστού (25 Μαρτίου).

Η Παναγία στάθηκε πάντα η πιο κοντινή μας θεϊκή μορφή, αυτή που μας παραστέκει στις δύσκολες στιγμές και την επικαλούμαστε ασταμάτητα σε χαρές και λύπες, ακόμη και στο θυμό μας. Γιαυτό και μοιάζει πολύ φυσιολογικό ότι πέρασε και στο τραγούδι μας, όπου κατέχει δεσπόζουσα θέση, καθώς επωμίζεται αγόγγυστα κάθε λεπτή συναισθηματική μας απόχρωση, συχνότατα μάλιστα λειτουργώντας και ως ερωτικό υποκατάστατο μέσα από τις ασταμάτητες μεταμορφώσεις της σε μάνα, αδελφή, ερωμένη, απαντοχή και παρηγοριά, άπιαστο ιδανικό ή ακόμη και ιδεατή μας πατρίδα!

Η συλλογή τραγουδιών που σας παρουσιάζω σήμερα έχει απόλυτη πρωταγωνίστρια την Παναγία με όποια μορφή της μπορεί κανείς να φανταστεί. Άλλοτε είναι η βιβλική Παναγία, η πονεμένη μάνα του Εσταυρωμένου, άλλοτε είναι η Παναγιά της παράδοσης και των προσευχών μας κι άλλοτε μια απλή επίκληση της δύσκολης στιγμής. Τραγούδια λαϊκά, τραγούδια ποιητικά, τραγούδια της δημοτικής και βυζαντινής μας παράδοσης κορφολογούνται για τη συλλογή αυτή. Για εξώφυλλο διάλεξα έναν πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη με την Παναγιά των ταξιδιών και των ατέρμονων προσδοκιών... 

Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα και σε όλο τον κόσμο! 

Ο Κώστας Χατζής τραγουδά Θεοδωράκη & Μαρκόπουλο (1962-1966)

Σαν χθες, στις 13 Αυγούστου 1936, γεννήθηκε ο Κώστας Χατζής, ένας από τους μακροβιότερους εν ενεργεία καλλιτέχνες που ανέδειξε το ελληνικό τραγούδι, αφού ήδη καταγράφει συνεχή παρουσία επί 63 ολόκληρα χρόνια, από το 1961 που πρωτοεμφανίστηκε στις μπουάτ της Πλάκας, αλλά και στη δισκογραφία με τα τραγούδια "Έφυγε η αγάπη μου" και "Καλώς ήρθες" των Μίμη Πλέσσα και Κώστα Πρετεντέρη. 

Η καριέρα του χτίστηκε σιγά σιγά, στην αρχή με τραγούδια σε πρώτη ή δεύτερη εκτέλεση που του εμπιστεύτηκαν κορυφαίοι συνθέτες μας, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Χρήστος Λεοντής, ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Γιώργος Κατσαρός, και από τα μέσα της δεκαετίας του '60 με δικές του συνθέσεις που κέρδισαν αμέσως την αποδοχή του κοινού και τον βοήθησαν να διαμορφώσει το πολύ προσωπικό του ύφος, πάνω στο οποίο έχτισε την εμβληματική εικόνα του μοναχικού τροβαδούρου, πριν αποφασίσει στα μέσα της δεκαετίας του '70 ως συνθέτης να κάνει ανοίγματα και σε άλλους καλλιτέχνες, όπως η Μαρινέλλα, η Ελπίδα, ο Δάκης και άλλοι και να καταγράψει μεγάλες εμπορικές επιτυχίες με κορωνίδα βέβαια την τρομακτική απήχηση του περίφημου Ρεσιτάλ (1976) με τη Μαρινέλλα, μιάς από τις εμπορικότερες δισκογραφικές εκδόσεις όλων των εποχών στο ελληνικό πεντάγραμμο!

Μένοντας λοιπόν σ' εκείνη την πρώτη εποχή, όταν ο Κώστας Χατζής έκανε τα πρωτόλεια δισκογραφικά του βήματα, θα ήθελα να σταθούμε σε δυο μεγάλες συνεργασίες που αξιώθηκε να έχει με δυο συνθέτες πρώτης γραμμής, έναν ήδη καταξιωμένο κι έναν ακόμη στο ξεκίνημά του, οι οποίοι ωστόσο στάθηκαν οι βασικοί πυλώνες στην προσωπική του δισκογραφία των 45 στροφών και συνέβαλαν αποφασιστικά στην καθιέρωσή του. 

Ο ένας ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης με τραγούδια από μεγάλα έργα του, όπως: Λιποτάκτες, Όμορφη πόλη, Μαγική πόλη, Η γειτονιά των αγγέλων και Μικρές Κυκλάδες. Δέκα τραγούδια συνολικά, από τα οποία μόνο ένα ("Ο Μίμης ο τσιγγάνος") είναι σε πρώτη εκτέλεση κι όλα τα υπόλοιπα σε δεύτερη, αλλά τόσο εκφραστική που μπορεί να λογίζεται κι αυτή ως πρώτη εκτέλεση! Η αρχή έγινε το 1962 με δυο τραγούδια από τους Λιποτάκτες ("Θα γίνεις δικιά μου", "Δακρυσμένα μάτια"), αν και αργότερα (1966) σε ζωντανή εκτέλεση ερμήνευσε και τα άλλα δύο τραγούδια του κύκλου ("Χάθηκα", "Αυγή αφράτη").

Ο δεύτερος και ίσως σημαντικότερος αρωγός στην πρώιμη καριέρα του Κώστα Χατζή στάθηκε ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο οποίος εκείνα τα χρόνια πειραματιζόταν με το λαϊκό ήχο κυρίως για τις ανάγκες κινηματογραφικών ταινιών. Το σημαντικό εδώ είναι ότι τα δέκα συνολικά τραγούδια του Μαρκόπουλου που ερμήνευσε ο Χατζής ήταν όλα σε πρώτη εκτέλεση και κυκλοφόρησαν ανά δύο σε δίσκους 45 στροφών μέσα στο 1964. Τα περισσότερα ακούστηκαν πολύ, αλλά περισσότερο ξεχώρισε το κλασικό χασάπικο "Γκρεμισμένα σπίτια" από την ιστορική θεατρική παράσταση Το κορίτσι με το κορδελάκι του Νότη Περγιάλη.

Γιώργος Ζωγράφος: Τραγούδια σε δεύτερη εκτέλεση (1966-1970)

Χθες, 12 Αυγούστου, συμπληρώθηκαν 19 χρόνια από το θάνατο του αγαπημένου ερμηνευτή Γιώργου Ζωγράφου, ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1936, τη μέρα δηλαδή που γεννήθηκε και η μεταξική δικτατορία, ενώ έφυγε από κοντά μας το 2005 στα 69 του μόλις χρόνια. Οι γονείς του ήταν και οι δυο ηθοποιοί κι έτσι βρέθηκε κι αυτός στον ίδιο δρόμο αποφοιτώντας μάλιστα από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Ως ηθοποιό και στα πρώτα τραγουδιστικά του βήματα τον βρίσκουμε στην ιστορική παράσταση Οδός Ονείρων (1962) του Αλέξη Σολομού και του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ παράλληλα ξεκινούσε και τις εμφανίσεις του στις πλακιώτικες μπουάτ (Συμπόσιο, Εσπερίδες, Απανεμιά, Δώμα κλπ).

Το επίσημο δισκογραφικό του ντεμπούτο σημειώθηκε το 1964 με δυο υπέροχα τραγούδια του Νότη Μαυρουδή ("Άκρη δεν έχει ο ουρανός", "Τα γιορτινά σου φόρεσε"), για να γίνει σύντομα η πιο εμβληματική νεοκυματική φωνή με δεκάδες θαυμάσια τραγούδια που δεν έχουν χάσει ακόμη τη γοητεία τους. Συνέχισε πάντως να δίνει το δισκογραφικό του παρών και μετά το τέλος του Νέου Κύματος με πολυάριθμες ηχογραφήσεις ως τις αρχές της δεκαετίας του '90 με τελευταία του δουλειά τα Κυκλάμινα του Μάη (1990) του Γιώργου Κριμιζάκη.

Τιμώντας τη μνήμη του σπουδαίου αυτού ερμηνευτή έφτιαξα μια συλλογή με τις "δεύτερες" εκτελέσεις που μας χάρισε στα χρόνια της Lyra και του Νέου Κύματος ηχογραφώντας χωρίς καμία αναστολή πολλά τραγούδια που είχαν σφραγίσει με την ερμηνεία τους άλλοι σημαντικοί τραγουδιστές, όπως η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιώργος Μούτσιος, η Σούλα Μπιρμπίλη, ο Γιώργος Ρωμανός, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Γιάννης Καλατζής, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Γιώργος Νταλάρας. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ολοκληρωμένη επανεκτέλεση του έργου Η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν (1966) των Μίκη Θεοδωράκη και Ιάκωβου Καμπανέλλη, καθώς και η εξαιρετική εκτέλεση δύο τραγουδιών από τη Μυθολογία (1965) των Μάνου Χατζιδάκι και Νίκου Γκάτσου που ακούστηκαν πολύ. Επισημαίνω ότι έχω συμπεριλάβει επίσης και τρία τραγούδια, δύο του Νίκου Μαμαγκάκη ("Πέτρινα λουλούδια", "Ανθή") κι ένα του Λίνου Κόκοτου ("Τούτο το πρωί"), τα οποία ηχογραφήθηκαν από τη Lyra σχεδόν ταυτόχρονα και με τον Γιάννη Πουλόπουλο και τον Μιχάλη Βιολάρη αντίστοιχα.

Αρλέτα, Λάκης Παπαδόπουλος: Τσάι γιασεμιού (1985)

Το 1985 η Αρλέτα μετακινήθηκε στη CBS κι αμέσως παρουσίασε ένα δεύτερο κύκλο τραγουδιών με μουσική και πάλι του Λάκη Παπαδόπουλου, με τον οποίο την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει το πολύ πετυχημένο Περίπου με την περίφημη "Σερενάτα" να γίνεται μεγάλο σουξέ της εποχής. Κι αν μ' εκείνο το δίσκο είχαμε τα πρώτα δείγματα της συνεργασίας του συνθέτη με την ευρηματική στιχουργό Μαριανίνα Κριεζή, τούτη τη φορά με το δίσκο Τσάι γιασεμιού η συνεργασία είναι πλέον ολοκληρωμένη καλύπτοντας το σύνολο των δέκα τραγουδιών που περιέχονται στο συγκεκριμένο άλμπουμ.

Ο συνθέτης εφαρμόζοντας την ίδια συνταγή μας προσφέρει ένα όμορφο μπουκέτο δροσερών τραγουδιών με λάτιν, μπλουζ και ροκ εντ ρολ ρυθμικά μοτίβα μαζί με κάποιες τρυφερές μπαλάντες. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα πολυτραγουδισμένα: "Τσάι γιασεμιού", "Το στραγάλι", "Το τρυφερό σου ροζ", "Badida de Coco" και "Τάκης". Από τις τρυφερές νησίδες του δίσκου ξεχωρίζουν τα "Αυτόματος τηλεφωνητής" και κυρίως το υπέροχο "Τα ήσυχα βράδια" που κλείνει πολύ γλυκά το δίσκο. Πάντως η ανάλαφρη αίσθηση της μουσικής των τραγουδιών διαμορφώνει ένα πολύ ενδιαφέρον κοντράστ με τη θεματική των στίχων, όπου κυριαρχούν εικόνες μοναξιάς, φθοράς και διαλυμένων σχέσεων σε μια διαρκή αναζήτηση συντροφικότητας και εκπλήρωσης ερωτικών απωθημένων.